Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Ως τον άνθρωπο που κρατάει ίσως στα χέρια του το μέλλον της Ευρώπης, περιέγραψε τον Αλέξη Τσίπρα το Time. Η φράση πλησιάζει στην αλήθεια, αλλά δεν είναι τελείως ακριβής. Σωστότερο είναι ότι, από τον τρόπο που θα κινηθεί ο Τσίπρας τυχόν εκλεγόμενος και από τον τρόπο που η ΕΕ τον αντιμετωπίσουν, εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, το μέλλον της ηπείρου. Πλησιάζουμε σε σημείο καμπής, με αφορμή την Ελλάδα. Η τροχιά της κρίσης μπορεί να ακολουθήσει διαφορετικές καμπύλες με τελείως διαφορετικά αποτελέσματα.
Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ είναι τα κύρια πολιτικά εργαλεία που χρησιμοποιεί ο ελληνικός λαός, το ελληνικό έθνος για να επιβιώσουν, να σώσουν ότι μπορεί ακόμα να σωθεί και, πιθανότατα, η τελευταία ευκαιρία ειρηνικής λύσης στο ελληνικό πρόβλημα, ίσως και επιβίωσης της ΕΕ. Αν αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο πιθανότερος υποψήφιος να δώσει τη λύση είναι η άκρα δεξιά, και η λύση θα είναι βίαιη και καταστροφική. Η διαπίστωση δεν προκύπτει από πολιτικές συμπάθειες ή ιδεολογικές «κλίσεις». Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ δεν βρέθηκαν στο σημείο αυτό γιατί είχαν κάποιο σχέδιο να βρεθούν – το αντίθετο – αλλά γιατί δεν υπήρξε άλλο διαθέσιμο ή καλύτερο εργαλείο, μετά την πλήρη αποσάθρωση των κομμάτων-οργάνων του Μνημονίου. ‘Επαιξε ασφαλώς ρόλο ο δυναμισμός και η ανεξαρτησία ενός νέου πολιτικού, που εκπροσωπεί μια γενηά νέων και μορφωμένων Ελλήνων, που αποστρέφεται το χτες και θέλει να βάλει το δικό της αποτύπωμα στην ιστορία της ελληνικής αριστεράς και της χώρας. ‘Επαιξε ρόλο το «παιδικό», δηλαδή απροκατάληπτο και αδιάφθορο βλέμμα του Τσίπρα, όπως και ότι η αριστερά, συχνά όχι εξαιτίας των ιδεών και της πρακτικής των στελεχών της, αλλά ενίοτε παρά αυτές, συμβολίζει ακόμα μια μεγάλη, ιστορική παράταξη-υπόσχεση-ελπίδα.
Μερικοί βρίσκουν αναλογίες μεταξύ Α. Παπανδρέου και Τσίπρα, ΠΑΣΟΚ-1974-81 και ΣΥΡΙΖΑ. Ο τελευταίος υιοθέτησε την «ήρεμη δύναμη», σύνθημα του Μιτεράν το 1981, που επηρέασε την τότε καμπάνια του ΠΑΣΟΚ. Υπό μία έννοια, δεν είναι απολύτως λάθος. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί την κληρονομιά ενός λαϊκού ρεύματος που εκδηλώνεται στην κατοχή, αργότερα με το Κέντρο, για να παράγει και χρησιμοποιήσει το ΠΑΣΟΚ, είδος «αριστερού εθνικισμού». Με το ΠΑΣΟΚ ο ελληνικός λαός επιχειρεί να πάρει πίσω τη χώρα του από τις ΗΠΑ μετά την κυπριακή τραγωδία («Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες»), να τερματίσει τέσσερις δεκαετίες «εθνικόφρονος αυταρχισμού» (1936-1974), να αναδιανείμει το εισόδημα. Μετά το 1981, το ΠΑΣΟΚ ενσωματώνεται γρήγορα στο σύστημα που θα άλλαζε, βάφοντάς το πράσινο και επεκτείνοντάς το, ενώ σπαταλά μια σπάνια, ιστορική ευκαιρία μεταρρύθμισης. Σιγά-σιγά αποσυντίθεται πολιτικο-ηθικά. Η τριάδα «ΓΑΠ-Βενιζέλος-‘Ακης» συμβολίζει τον πολιτικο-ηθικό θάνατο ενός ιστορικού ρεύματος και την προδοσία όσων ανιδιοτελώς το στήριξαν.
Στον … αυτόματο πιλότο
Μετά τον θάνατο του Α. Παπανδρέου, η χώρα ξαναβρίσκει με τη πιο μεγάλη φυσικότητα τον πατροπαράδοτο ραγιαδισμό (με τους «ευρωπαϊστές» μοναδικό στην Ευρώπη είδος μεταμοντέρνου ανατολίτη!), μπαίνει στον «αυτόματο πιλότο» Βρυξελλών-Ουάσιγκτον, παρολίγον διαλύει το κυπριακό κράτος (σχέδιο Ανάν), έχει κάποια τελευταία σκιρτήματα (ρωσική πολιτική Καραμανλή, «μικρά βέτο» Παπαδόπουλου). ‘Ωσπου οι Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου βάζουν στον κομπιούτερ του «αεροσκάφους Ελλάς» το πρόγραμμα «Μνημόνιο-Δανειακή», που προβλέπει τη σταδιακή καταστροφή του αεροσκάφους και, μακροχρονίως, την «αρπαγή» του «ελληνικού χώρου», αφού πρώτα καταστρέψει τα εργαλεία αλλαγής πορείας που το αεροσκάφος διέθετε πριν. (Το «αδελφό» κυπριακό κράτος παραχωρεί παράλληλα μία-μία τις πιο ζωτικές λειτουργίες του σε τρίτους).
Αν η αναλογία «ΠΑΣΟΚ-1981, ΣΥΡΙΖΑ-2012» έχει κάποια λειτουργικότητα, με την έννοια που αναφέραμε, είναι θεμελιωδώς εσφαλμένη και παραπλανητική. Αν η πολιτική τάξη της χώρας σκέφτεται με τέτοιους όρους είναι γιατί δεν έχει αντιληφθεί ότι μπήκαμε σε άλλο «ιστορικό χρόνο», που διαφέρει ριζικά από τον μετά 1974 ελληνικό και μετά 1945 ευρωπαϊκό αντίστοιχα «ιστορικό χρόνο». Τα εργαλεία άσκησης πολιτικής της προηγούμενης περιόδου είναι άχρηστα ή επιβλαβή. Επιπλέον, το ελληνικό πρόβλημα έχει βαθιά διεθνή διάσταση, αλλά οι πολιτικοί μας δεν έχουν καμία αίσθηση του διεθνούς περιβάλλοντος.
Η Ελλάδα αντιμετωπίζει σήμερα τελείως διαφορετική κατάσταση από αυτή του 1974-81. Τότε μπήκε, με μεγάλη καθυστέρηση, και με τις «ιδιορρυθμίες» της στον δυτικοευρωπαϊκό μεταπολεμικό κόσμο, «δημοκρατίας, ευημερίας, ειρήνης». Σήμερα οδηγείται στον Τρίτο Κόσμο, όπως πολύ καλά μας εξήγησε με τον Νίγηρα η Κριστίν Λαγκάρντ. Η επιδίωξη της Αυτοκρατορίας είναι να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα για να διαλύσει την Ευρώπη, να καταστρέψει την Ελλάδα και την αριστερά, να στιγματίσει τη Γερμανία με την ελληνική και ευρωπαϊκή καταστροφή, να φράξει την έξοδο της Ρωσίας στη Μεσόγειο, να δοκιμάσει εδώ αυταρχικές μεθόδους διακυβέρνησης της «νέας Ευρώπης» και ένα καινούριο πείραμα διάλυσης-διασποράς των εθνών, μια «Ελλάδα χωρίς ‘Ελληνες», ότι έκανε ο Τίτος στους Εβραίους.
Για να βρει κανείς ιστορικές αναλογίες και σχήματα για τη σημερινή ελληνική κρίση, πρέπει να πάει στη Γερμανία του 1930-33 ή στη Ρωσία του 1917. Οι εκλογές του 2012 δεν είναι το ιστορικό ισοδύναμο των ελληνικών εκλογών του 1977-1981, αλλά μάλλον της ρωσικής Επανάστασης του Φεβρουαρίου 1917.
Μόνος δρόμος η ρήξη
Η ρήξη με Γερμανία και μνημόνιο είναι δυστυχώς απαραίτητη, δεν υπάρχει άλλος τρόπος επιβίωσης. Η Ελλάδα έχει δύο τεράστια όπλα: την ικανότητά της να κάνει πολύ μεγάλη ζημιά και τη γεωπολιτική. Το αποτέλεσμα όμως εξαρτάται και από το αν η άλλη πλευρά θα το αντιληφθεί αυτό και από το αν η εδώ πλευρά προετοιμάσει εγκαίρως μια ικανοποιητική λύση. Δεν είναι βέβαιο ότι η Γερμανία και η Ευρώπη το αντιλαμβάνονται. Οφείλει η «ρήξη» να γίνει με τρόπο που να αφήσει περιθώρια συμβιβασμού, εφόσον βέβαια και μόνο εφόσον, ο συμβιβασμός είναι τύπου «Μπρεστ-Λιτόφσκ», όχι «Βάρκιζας», επιτρέπει τη διατήρηση βιώσιμου, έστω αρκετά φτωχότερου κράτους. Η τακτική που θα ακολουθηθεί, η ικανότητα παραγωγής θετικών λύσεων, η πολιτικο-διπλωματική ικανότητα εναλλαγής αποφασιστικότητας και ευελιξίας, έχουν τεράστια σημασία. Και γιατί, πίσω από την ελληνογερμανική σύγκρουση, υπάρχει ο παρασκηνιακός αρχιτέκτων, η «Αυτοκρατορία του Χρήματος», μόνη με παγκόσμια στρατηγική, που χρειάζεται ανεξέλεγκτη ελληνογερμανική ρήξη για να προχωρήσει την ανομολόγητη χαοτική ατζέντα της.
Η εξέλιξη δεν εξαρτάται μόνο από την Ελλάδα. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η κατάρτιση σχεδίου Β’, για να διατηρήσει η χώρα όσες μπορεί από τις ζωτικές λειτουργίες και την κρατική της συγκρότηση όρθια, να μην αφήσει τους ανθρώπους να πεθάνουν από την πείνα και την έλλειψη περίθαλψης, σε περίπτωση στάσης πληρωμών, κατάρρευσης τραπεζών, μείζονος ανθρωπιστικής κρίσης κλπ.. Η πολιτική ηγεσία της χώρας οφείλει να θέσει σε ετοιμότητα τον ελληνικό λαό, να αποφύγει να τον «παραμυθιάσει», να του εξηγήσει ότι πάει σε «πόλεμο» για τη σωτηρία της χώρας του, να του λέει, σε κάθε περίπτωση, τι και γιατί το κάνει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται «βίαιη μεταμόρφωση», υποστηρίζει, ορθώς, ο Δραγασάκης. Στην πραγματικότητα χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο και ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ελλάδα. Η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, τα υποκείμενα τόσο ανεπαρκή, που μόνο «υπερβατική» μπορεί να είναι η λύση. Χρειάζεται απότομη και κυρίως πλήρης αλλαγή προσήμου στην ελληνική κοινωνία, μια μέθοδος ανάλογη προς το ηλεκτροσόκ σε ασθενείς με ανακοπή.
Αυτό σημαίνει αποφασιστική στροφή στην πλήρη αλήθεια, για να αποκατασταθεί η δύναμη της πολιτικής, πλήρη σύγκρουση με τη βολική «κουλτούρα της ευκολίας», πλήρη επαναφορά της ηθικής και του εθνικού στο κέντρο του αριστερού διαβήματος. Αποφασιστική στήριξη και εμπιστοσύνη στον ελληνικό λαό, μαζική κινητοποίηση για να σώσει την πατρίδα του, δημιουργία τώρα, όχι αύριο, οργανώσεων σε όλη την Ελλάδα, που θα καθορίζουν αυτές, όχι η νομενκλατούρα, την πορεία, θα εκλέγουν ηγέτες, θα αποφασίζουν πολιτική, ένα λαϊκό-δημοκρατικό κίνημα ανάλογο με το ΠΑΣΟΚ της «αυτοοργάνωσης» με στοιχεία ΕΑΜ. ‘Οσοι φωνάζουν «ήρθε η ώρα της αριστεράς» συζητάνε με τον εαυτό τους. «Ήρθε η ώρα του λαού, ήρθε η ώρα της Ελλάδας», είναι σύνθημα που ανταποκρίνεται στην κατάσταση. Λέξεις όπως ρουσφέτι, μέσο, μίζα πρέπει να καταργηθούν από την ελληνική γλώσσα στις 18 Ιουνίου, η επίθεση να είναι μετωπική κι ανελέητη κατά του κλεπτοκρατικού καπιταλισμού, όπως και άμεση η στροφή προς την παραγωγή, ιδίως πρωτογενή και άτυπες ή τυπικές συνεταιριστικές μορφές παραγωγής/διανομής. Δεν μπορείς να στηρίξεις πόλεμο στη σαπίλα. Το πρόγραμμα πρέπει να είναι μια διαρκώς ανοιχτή πρόταση, σε άμεση αλληλεπίδραση με την κοινωνία και την πράξη. Οι επιλογές κυβερνητικών στελεχών να γίνουν με κριτήριο την εντιμότητα και την ικανότητα που επέδειξαν σε όποιες δουλειές έκαναν στο παρελθόν. Τα κομματικά στελέχη πρέπει να αποποιηθούν κάθε οίησης και αλαζονείας, να μάθουν να προκαλούν, να ακούνε και να μαθαίνουν από την κριτική. Δεν υπάρχει τρόπος να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ με λιγότερα από αυτά. Τα στελέχη του δεν αναλαμβάνουν σκάφος εν στοιχειώδει λειτουργία, αλλά θέσεις μηχανικών στο Τσέρνομπιλ πριν από πιθανή έκρηξη.
Επίκαιρα, 7/6/2012
Konstantakopoulos.blogspot.com
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΣΟΚ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΣΟΚ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012
Τετάρτη 11 Απριλίου 2012
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η διδακτική ιστορία του Δούκα Λουκά Νοταρά (*)
Aγαπητοί φίλοι,
Λυπάμαι που λόγοι ανωτέρας βίας δεν μου επιτρέπουν να παραστώ στη συζήτηση για την κραυγή αγωνίας του Παναγιώτη Κρητικού «Προς τους νέους», το μανιφέστο εθνικής αυτογνωσίας και κοινωνικής συνείδησης που υπογράφει.
Ο Παναγιώτης Κρητικός είναι μία από τις, δυστυχώς ελάχιστες πλέον, αξιοπρεπείς παρουσίες από τον χώρο μιας μεγάλης παράταξης, που ξεκίνησε από την αντίσταση, πέρασε στους αγώνες για τη δημοκρατία και κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που εξέφρασε, σε μια ορισμένη ιστορική στιγμή τις προσδοκίες και τις ελπίδες τουλάχιστον τριών γενεών Ελλήνων για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική απελευθέρωση. Δυστυχώς, η ηγεσία και η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών που έμειναν ενεργά σε αυτό το κόμμα πρόδωσαν και εκπόρνευσαν αυτές τις ιδέες, τις προσδοκίες και τις ελπίδες, αφού τις εκμεταλλεύθηκαν για τη δική τους ανέλιξη και τον προσωπικό τους πλουτισμό. Τους αξίζει, και το εξασφάλισαν, το ανάθεμα της Ιστορίας του Γένους μας.
Σήμερα, και τα δύο βασικά κόμματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας έχουν πλέον δύο μόνο λειτουργίες: τη λεηλασία της χώρας μας και την υποδούλωσή της στους ξένους. Καταστρέφονται, αλλά επιμένουν να μας καταστρέψουν, να συμπαρασύρουν, καθώς πνέουν τα λοίσθια, τον ελληνικό λαό, το κράτος του, το έθνος μας στον χαμό. Είναι όρος επιβίωσης του ελληνικού έθνους η απαλλαγή μας το συντομότερο δυνατό από τους δύο αυτούς σάπιους πολιτικούς οργανισμούς και το ευρύτερο σύστημα γύρω τους.
Μια ζωή αγωνιστής, εμπνεόμενος από το παράδειγμα του Στρατιωτικού Συνδέσμου και του Βενιζέλου, ο Παναγιώτης Κρητικός, χαρακτηρίζει ιστορική νομοτέλεια την επερχόμενη εξέγερση, που ελπίζει κανείς να είναι όσο το δυνατόν έλλογη και ειρηνική, να πάρει ίσως τη μορφή μιας γενικής απεργίας διαρκείας ή μιας μαζικής εκλογικής αποδοκιμασίας των οργάνων των ξένων Πιστωτών και Προστατών. Απευθύνεται στους νέους για να τους πει: Αγωνιστείτε δυναμικά, ανυποχώρητα, συστηματικά, αντισυστημικά για το μέλλον σας.
Η παρουσία του και νομικού Παναγιώτη Κρητικού στους αγώνες κατά της χούντας, το πέρασμά του από το κολαστήριο του ΕΑΤ/ΕΣΑ, η άμεση συμμετοχή του στις αναθεωρήσεις του Συντάγματός μας, ως Προέδρου της πρώτης και δεύτερης Επιτροπής Αναθεώρησης, η θητεία του στην θέση του Αντιπροέδρου της Βουλής επί δύο δεκαετίας, προσδίδουν ιδιαίτερο κύρος και βαρύτητα τόσο στη δριμεία κριτική που διατυπώνει για τον αντισυνταγματικό χαρακτήρα του Μνημονίου και των Δανειακών Συμβάσεων, όσο και στην εκτίμησή του ότι σήμερα, η Ελλάδα, βρίσκεται στην κατάσταση που περιγράφει το άρθρο 120 του Συντάγματος, το περίφημο 114 των προδικτατορικών αγώνων, που αποδίδει στον πατριωτισμό των Ελλήνων το δικαίωμα και την υποχρέωση ακόμα να προστατεύσουν τη βαναύσως πληττόμενη συνταγματική τάξη και δημοκρατία.
Η χώρα κυβερνάται σήμερα από μια νομότυπη πλην αντίθετη προς κάθε πνεύμα δημοκρατίας και συντάγματος κοινοβουλευτική δικτατορία, ανάλογη αυτής που γνώρισε με την Οικουμενική του 1926 και την κυβέρνηση των Αποστατών του 1965-67, που οδήγησαν στις δικτατορίες του Πάγκαλου και της χούντας αντίστοιχα και στην εθνική τραγωδία της Κύπρου. Η σημερινή κατάσταση εγκυμονεί ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους για τη δημοκρατία, την ασφάλεια, την ίδια την ύπαρξη του ελληνικού λαού. Επειδή στην Ελλάδα δεν μπορείς να υπερασπιστείς την κοινωνία χωρίς το έθνος, ούτε το έθνος χωρίς την κοινωνία, επιβάλλεται η συγκρότηση ενός ευρύτατου πατριωτικού μετώπου, για τη σωτηρία του ελληνικού, αλλά και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών, από την επίθεση του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, που επιδιώκει να μας γυρίσει στην Ελλάδα πίσω από το 1974 και το 1821, στην Ευρώπη πίσω από το 1945 και το 1789.
Αυτό που δεν έχει γίνει αντιληπτό από τους υποτελείς άρχοντες της Ελλάδας είναι ότι η παγκόσμια αριστοκρατία του χρήματος δεν μας χρειάζεται τώρα ως αποικία, αλλά ως καταστροφή, ως ευρωπαϊκή μαύρη τρύπα. Δεν κατάλαβε ότι χρειάζονται τον χώρο, όχι τους ‘Ελληνες, κι ότι, από το «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες», το σύνθημα με το οποίο ο Ανδρέας ξύπνησε την ελληνική περηφάνεια, πάμε τώρα, αν δεν κάνουμε κάτι, στην «Ελλάδα χωρίς ‘Ελληνες», κατά την ενορατική έκφραση του μεγάλου μας ποιητή Μίκη Θεοδωράκη. Οι Παπαδήμιοι, οι Σαμαράδες, οι Βενιζέλοι όφελος θα είχαν να διαβάσουν την περιγραφή της συζήτησης ανάμεσα στον Μεγάλο Δούκα Λουκά Νοταρά και τον Πορθητή της Πόλης, που αντιγράφει ο Κρητικός από το Χρονικό της ‘Αλωσης του Γεωργίου Φραντζή:
«Ο μεγάλος Δούκας Λουκάς Νοταράς παρουσιάστηκε μπροστά του, τον προσκύνησε και του έδειξε τον τεράστιο θησαυρό που είχε κρυμμένο. Ο Σουλτάνος και οι σύμβουλοί του θαύμασαν τους πολύτιμους λίθους, τα μαργαριτάρια και τα υπόλοιπα πλούτη που άξιζαν σ’ ένα βασιλιά. Ο Νοταράς είπε στον Σουλτάνο: «Όλα αυτά τα είχα φυλάξει για τη μεγαλειότητά του και σου τα προσφέρω τώρα ως δώρο. Σε ικετεύω να δεχτείς τις παρακλήσεις του ταπεινού δούλου σου.»
Με τα δώρα αυτά, ο Λουκάς Νοταράς είχε την ελπίδα ότι θα κέρδιζε την ελευθερία τόσου του ίδιου όσο και της οικογένειάς του. Ο σουλτάνος, όμως, απάντησε: «Απάνθρωπο σκυλί και πονηρέ μηχανορράφε, είχες τόσα πλούτη και όμως δεν βοήθησες τον αυτοκράτορα, την πόλη και την πατρίδα σου. Και τώρα προσπαθείς, με δόλο και πονηριές, που τις ξέρεις πολύ καλά από μικρός, να ξεγελάσεις κι εμένα για να αποφύγεις αυτό που σου αξίζει; Πες μου, άπιστε, ποιος μου χάρισε την Πόλη και τους θησαυρούς της;». «Ο Θεός», απάντησε ο Νοταράς. “Aφού λοιπόν μου τα χάρισε όλα αυτά ο Θεός και σας παρέδωσε όλους αιχμαλώτους στα χέρια μου, τι φλυαρίες είναι αυτές που λες πονηρέ; Γιατί δεν μου τα έστειλες πριν αρχίσω τον πόλεμο εναντίον σας ή πριν καταλάβω την Πόλη, ώστε να σου χρωστώ χάρη ή ανταμοιβή; Τώρα πια δεν μου τα χαρίζεις εσύ, αλλά ο Θεός.»
Την άλλη μέρα έδωσε εντολή να σκοτώσουν μπροστά του, πάνω στον Ξηρό Λόφο τους γιούς του, που κάποτε ο Νοταράς είχε ζητήσει από τον αυτοκράτορα να τους δώσει το αξίωμα του μεγάλου κοντόσταβλου και του μεγάλου λογοθέτη αντίστοιχα. ‘Υστερα διέταξε να θανατώσουν και τον ίδιο, κάτι που έγινε αμέσως. Αυτό λοιπόν ήταν το τέλος του Λουκά Νοταρά».
Το φρικτό τέλος του Νοταρά θα είναι και το τέλος όσων παρέδωσαν και κατέστρεψαν το ελληνικό κράτος, ίσως όχι στις φυσικές του λεπτομέρειες, [ΔΚ1] οπωσδήποτε όμως στην ουσία του.
Καλοτάξιδο Παναγιώτη και να σε έχουμε πάντα μαζί μας, στους αγώνες που γρήγορα, θέλοντας και μη, θα δώσει πάλι ο ελληνικός λαός για τη σωτηρία του.
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
Αθήνα, 14 Μαρτίου 2012
(*) Το κείμενο αυτό διαβάστηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Παναγιώτη Κρητικού «Προς τους Νέους», που έγινε στην Παλαιά Βουλή στις 14.3.2012
[ΔΚ1]
Λυπάμαι που λόγοι ανωτέρας βίας δεν μου επιτρέπουν να παραστώ στη συζήτηση για την κραυγή αγωνίας του Παναγιώτη Κρητικού «Προς τους νέους», το μανιφέστο εθνικής αυτογνωσίας και κοινωνικής συνείδησης που υπογράφει.
Ο Παναγιώτης Κρητικός είναι μία από τις, δυστυχώς ελάχιστες πλέον, αξιοπρεπείς παρουσίες από τον χώρο μιας μεγάλης παράταξης, που ξεκίνησε από την αντίσταση, πέρασε στους αγώνες για τη δημοκρατία και κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που εξέφρασε, σε μια ορισμένη ιστορική στιγμή τις προσδοκίες και τις ελπίδες τουλάχιστον τριών γενεών Ελλήνων για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική απελευθέρωση. Δυστυχώς, η ηγεσία και η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών που έμειναν ενεργά σε αυτό το κόμμα πρόδωσαν και εκπόρνευσαν αυτές τις ιδέες, τις προσδοκίες και τις ελπίδες, αφού τις εκμεταλλεύθηκαν για τη δική τους ανέλιξη και τον προσωπικό τους πλουτισμό. Τους αξίζει, και το εξασφάλισαν, το ανάθεμα της Ιστορίας του Γένους μας.
Σήμερα, και τα δύο βασικά κόμματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας έχουν πλέον δύο μόνο λειτουργίες: τη λεηλασία της χώρας μας και την υποδούλωσή της στους ξένους. Καταστρέφονται, αλλά επιμένουν να μας καταστρέψουν, να συμπαρασύρουν, καθώς πνέουν τα λοίσθια, τον ελληνικό λαό, το κράτος του, το έθνος μας στον χαμό. Είναι όρος επιβίωσης του ελληνικού έθνους η απαλλαγή μας το συντομότερο δυνατό από τους δύο αυτούς σάπιους πολιτικούς οργανισμούς και το ευρύτερο σύστημα γύρω τους.
Μια ζωή αγωνιστής, εμπνεόμενος από το παράδειγμα του Στρατιωτικού Συνδέσμου και του Βενιζέλου, ο Παναγιώτης Κρητικός, χαρακτηρίζει ιστορική νομοτέλεια την επερχόμενη εξέγερση, που ελπίζει κανείς να είναι όσο το δυνατόν έλλογη και ειρηνική, να πάρει ίσως τη μορφή μιας γενικής απεργίας διαρκείας ή μιας μαζικής εκλογικής αποδοκιμασίας των οργάνων των ξένων Πιστωτών και Προστατών. Απευθύνεται στους νέους για να τους πει: Αγωνιστείτε δυναμικά, ανυποχώρητα, συστηματικά, αντισυστημικά για το μέλλον σας.
Η παρουσία του και νομικού Παναγιώτη Κρητικού στους αγώνες κατά της χούντας, το πέρασμά του από το κολαστήριο του ΕΑΤ/ΕΣΑ, η άμεση συμμετοχή του στις αναθεωρήσεις του Συντάγματός μας, ως Προέδρου της πρώτης και δεύτερης Επιτροπής Αναθεώρησης, η θητεία του στην θέση του Αντιπροέδρου της Βουλής επί δύο δεκαετίας, προσδίδουν ιδιαίτερο κύρος και βαρύτητα τόσο στη δριμεία κριτική που διατυπώνει για τον αντισυνταγματικό χαρακτήρα του Μνημονίου και των Δανειακών Συμβάσεων, όσο και στην εκτίμησή του ότι σήμερα, η Ελλάδα, βρίσκεται στην κατάσταση που περιγράφει το άρθρο 120 του Συντάγματος, το περίφημο 114 των προδικτατορικών αγώνων, που αποδίδει στον πατριωτισμό των Ελλήνων το δικαίωμα και την υποχρέωση ακόμα να προστατεύσουν τη βαναύσως πληττόμενη συνταγματική τάξη και δημοκρατία.
Η χώρα κυβερνάται σήμερα από μια νομότυπη πλην αντίθετη προς κάθε πνεύμα δημοκρατίας και συντάγματος κοινοβουλευτική δικτατορία, ανάλογη αυτής που γνώρισε με την Οικουμενική του 1926 και την κυβέρνηση των Αποστατών του 1965-67, που οδήγησαν στις δικτατορίες του Πάγκαλου και της χούντας αντίστοιχα και στην εθνική τραγωδία της Κύπρου. Η σημερινή κατάσταση εγκυμονεί ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους για τη δημοκρατία, την ασφάλεια, την ίδια την ύπαρξη του ελληνικού λαού. Επειδή στην Ελλάδα δεν μπορείς να υπερασπιστείς την κοινωνία χωρίς το έθνος, ούτε το έθνος χωρίς την κοινωνία, επιβάλλεται η συγκρότηση ενός ευρύτατου πατριωτικού μετώπου, για τη σωτηρία του ελληνικού, αλλά και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών, από την επίθεση του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, που επιδιώκει να μας γυρίσει στην Ελλάδα πίσω από το 1974 και το 1821, στην Ευρώπη πίσω από το 1945 και το 1789.
Αυτό που δεν έχει γίνει αντιληπτό από τους υποτελείς άρχοντες της Ελλάδας είναι ότι η παγκόσμια αριστοκρατία του χρήματος δεν μας χρειάζεται τώρα ως αποικία, αλλά ως καταστροφή, ως ευρωπαϊκή μαύρη τρύπα. Δεν κατάλαβε ότι χρειάζονται τον χώρο, όχι τους ‘Ελληνες, κι ότι, από το «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες», το σύνθημα με το οποίο ο Ανδρέας ξύπνησε την ελληνική περηφάνεια, πάμε τώρα, αν δεν κάνουμε κάτι, στην «Ελλάδα χωρίς ‘Ελληνες», κατά την ενορατική έκφραση του μεγάλου μας ποιητή Μίκη Θεοδωράκη. Οι Παπαδήμιοι, οι Σαμαράδες, οι Βενιζέλοι όφελος θα είχαν να διαβάσουν την περιγραφή της συζήτησης ανάμεσα στον Μεγάλο Δούκα Λουκά Νοταρά και τον Πορθητή της Πόλης, που αντιγράφει ο Κρητικός από το Χρονικό της ‘Αλωσης του Γεωργίου Φραντζή:
«Ο μεγάλος Δούκας Λουκάς Νοταράς παρουσιάστηκε μπροστά του, τον προσκύνησε και του έδειξε τον τεράστιο θησαυρό που είχε κρυμμένο. Ο Σουλτάνος και οι σύμβουλοί του θαύμασαν τους πολύτιμους λίθους, τα μαργαριτάρια και τα υπόλοιπα πλούτη που άξιζαν σ’ ένα βασιλιά. Ο Νοταράς είπε στον Σουλτάνο: «Όλα αυτά τα είχα φυλάξει για τη μεγαλειότητά του και σου τα προσφέρω τώρα ως δώρο. Σε ικετεύω να δεχτείς τις παρακλήσεις του ταπεινού δούλου σου.»
Με τα δώρα αυτά, ο Λουκάς Νοταράς είχε την ελπίδα ότι θα κέρδιζε την ελευθερία τόσου του ίδιου όσο και της οικογένειάς του. Ο σουλτάνος, όμως, απάντησε: «Απάνθρωπο σκυλί και πονηρέ μηχανορράφε, είχες τόσα πλούτη και όμως δεν βοήθησες τον αυτοκράτορα, την πόλη και την πατρίδα σου. Και τώρα προσπαθείς, με δόλο και πονηριές, που τις ξέρεις πολύ καλά από μικρός, να ξεγελάσεις κι εμένα για να αποφύγεις αυτό που σου αξίζει; Πες μου, άπιστε, ποιος μου χάρισε την Πόλη και τους θησαυρούς της;». «Ο Θεός», απάντησε ο Νοταράς. “Aφού λοιπόν μου τα χάρισε όλα αυτά ο Θεός και σας παρέδωσε όλους αιχμαλώτους στα χέρια μου, τι φλυαρίες είναι αυτές που λες πονηρέ; Γιατί δεν μου τα έστειλες πριν αρχίσω τον πόλεμο εναντίον σας ή πριν καταλάβω την Πόλη, ώστε να σου χρωστώ χάρη ή ανταμοιβή; Τώρα πια δεν μου τα χαρίζεις εσύ, αλλά ο Θεός.»
Την άλλη μέρα έδωσε εντολή να σκοτώσουν μπροστά του, πάνω στον Ξηρό Λόφο τους γιούς του, που κάποτε ο Νοταράς είχε ζητήσει από τον αυτοκράτορα να τους δώσει το αξίωμα του μεγάλου κοντόσταβλου και του μεγάλου λογοθέτη αντίστοιχα. ‘Υστερα διέταξε να θανατώσουν και τον ίδιο, κάτι που έγινε αμέσως. Αυτό λοιπόν ήταν το τέλος του Λουκά Νοταρά».
Το φρικτό τέλος του Νοταρά θα είναι και το τέλος όσων παρέδωσαν και κατέστρεψαν το ελληνικό κράτος, ίσως όχι στις φυσικές του λεπτομέρειες, [ΔΚ1] οπωσδήποτε όμως στην ουσία του.
Καλοτάξιδο Παναγιώτη και να σε έχουμε πάντα μαζί μας, στους αγώνες που γρήγορα, θέλοντας και μη, θα δώσει πάλι ο ελληνικός λαός για τη σωτηρία του.
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
Αθήνα, 14 Μαρτίου 2012
(*) Το κείμενο αυτό διαβάστηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Παναγιώτη Κρητικού «Προς τους Νέους», που έγινε στην Παλαιά Βουλή στις 14.3.2012
[ΔΚ1]
Σάββατο 9 Ιουλίου 2011
H ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Αποφράς ημέρα στην ελληνική ιστορία πρέπει να θεωρηθεί η 29η Ιουνίου, ημέρα ψήφισης από τους “155” του “μεσοπρόθεσμου προγράμματος”. Προγράμματος που δεν μπορεί δυστυχώς κανείς να το χαρακτηρίσει διαφορετικά, παρά ως πρόγραμμα δολοφονίας της Ελλάδας, του ελληνικού λαού και κράτους, της ελληνικής οικονομίας και δημοκρατίας. Και την ψήφισή του τίποτε άλλο από παράδοση, συνθηκολόγηση στον οικονομικό, χρηματοπιστωτικό κατακτητή. Κανείς ¨Ελληνας δεν μπορεί να διαβάσει καν αυτό το πρόγραμμα, χωρίς να ντραπεί, όπως προσφυώς είπε στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας. Κι αν ένας, έστω, αναγνώστης μας, διαφωνεί με την κατηγορηματικότητα των εκφράσεων που χρησιμοποιούμε, τον καλούμε, πριν κρίνει εμάς, να μπει στον κόπο να το διαβάσει.
Βασιζόμενη στη συνεργασία της κυβέρνησης και στηριζόμενη στην ψήφο των βουλευτών, εκμεταλλευόμενη και την θερινή άμβλυνση των πολιτικών αντανακλαστικών εδώ και διεθνώς, η τρόικα θα επιτεθεί πιθανότατα στην Ελλάδα μέσα στον Ιούλιο και τον Αύγουστο, με έναν ορυμαγδό μέτρων και λεηλασιών, με τον ίδιο τρόπο που τα τανκς του Γκουντέριαν της επετέθησαν την άνοιξη του 1941. Η μορφή της ασκούμενης βίας έχει αλλάξει, όχι η τελική επιδίωξη, η υποδούλωση της χώρας, η μετατροπή της σε άθλια αποικία της παγκοσμιοποίησης, η χρήση της Ελλάδας για την πειθάρχηση όλης της ευρωζώνης, τη μετατροπή επίσημα της ΕΕ σε δικτατορία των αγορών, του διεθνούς, και σε μεγάλο βαθμό εξωευρωπαϊκού, χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Η τρόικα δεν είναι παρά η εμπροσθοφυλακή του νέου ολοκληρωτισμού που επελαύνει από την Ελλάδα κατά της Ευρώπης, κατά δηλαδή των πολιτικών και κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών μετά τη Γαλλική Επανάσταση και, ιδίως, την νίκη επί του Χίτλερ το 1945. Η διαφορά με το 1941 είναι ότι η κυβέρνηση της Αθήνας έκανε τώρα ότι μπορούσε για να προκαλέσει και διευκολύνει αυτή την επίθεση, για να οργανώσει την ήττα, υποδούλωση και καταστροφή του ελληνικού λαού.
Aπό τον Γλέζο στον Κουρουμπλή
Την ώρα που η Εξουσία αδίστακτα επέβαλε, τρομοκρατώντας, εκβιάζοντας, δωροδοκώντας με αξιώματα, στο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας να αυτοκτονήσει και στους βουλευτές να κλείσουν τα μάτια τους μπροστά στο εθνικό συμφέρον και τη δημοκρατική τάξη, χρειάστηκε ένας τυφλός για να δει την αλήθεια. Αστραπή φωτός στην πιο βαθιά νύχτα της Ελλάδας, η ψήφος του Παναγιώτη Κουρουμπλή έχει την ίδια βαρύτητα και σημασία που είχε το κατέβασμα της σημαίας των Ναζί από την Ακρόπολη, έστω κι αν ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν χρειάστηκε, ευτυχώς, να διακινδυνεύσει τη ζωή του. Εύφημο μνεία θα αποδώσει η Ιστορία και στους βουλευτές της ΝΔ Σπ. Γαληνό και Π. Καμμένο, που καταψήφισαν στο σύνολό του τον εφαρμοστικό νόμο.
¨Όπως σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας, ο ελληνικός λαός, εφευρέτης της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, ο λαός που έκανε τη δεύτερη μεγαλύτερη Επανάσταση στην Ευρώπη, μετά τη Γαλλική, και προέταξε την ισχυρότερη αντίσταση στον Χίτλερ, σχετικά με το μέγεθος της χώρας του, ήταν παρών αγωνιζόμενος έξω από τον χώρο του εγκλήματος.
Απλοί άνθρωποι, νέοι και γέροι, συνταξιούχοι και μεροκαματιάρηδες υπερασπίστηκαν τη χώρα τους την ώρα που ασελγούσαν πάνω της στο εσωτερικό της Βουλής. Αντιστάθηκαν επίμονα και ηρωϊκά στην πιο εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας μετά τη στρατιωτική δικτατορία και στη συνδυασμένη προβοκατόρικη δράση παρακρατικών και αστυνομίας.
Το μεσοπρόθεσμο δεν είναι μια πολιτική που μπορεί κάποιος να τη θεωρήσει καλή και κάποιος κακή. Ούτε καν οι προτείναντες και ψηφίσαντες αυτή την πολιτική δεν υποστήριξαν, όπως έλεγαν πέρυσι, ότι πρόκειται, καθ¨ οιονδήποτε τρόπο, για πρόγραμμα σωτηρίας, έστω οδυνηρής, για τη χώρα. Μια πολιτικός που φαινόταν να διατηρεί έως τώρα κάποια επίφαση σοβαρότητας, όπως η Βάσω Παπανδρέου, δήλωσε μάλιστα ότι ψηφίζει ναι, γιατί προτιμά το μαχαίρι από το πιστόλι!
Διαδρομές της Προδοσίας
Οι εκλογές όμως δεν γίνονται για να διαλέξουν οι βουλευτές το όπλο εκτέλεσης του ελληνικού λαού, της οικονομίας, του κράτους, της χώρας, του έθνους. Μόνο ως προδοσία μπορούν να χαρακτηρισθούν παρόμοιες πράξεις.
Η απόφαση των 155 είναι νομότυπη, δεν είναι νόμιμη. Είναι νομότυπη όσο ήταν και η ψήφος των Αποστατών, που παραβίασαν κάθε αρχή λαϊκής κυριαρχίας και του Συντάγματος, στηρίζοντας, με την ψήφο τους, το πραξικόπημα του Βασιληά, του Παλατιού και των ΗΠΑ, το 1965, πραξικόπημα που έγινε για να οδηγήσει και οδήγησε στη δικτατορία του 1967 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η ψήφιση του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου συνιστά ευθεία παραβίαση της λαϊκής εντολής, πολιτικό πραξικόπημα ακριβώς ανάλογο εκείνου του 1965. Είναι νομότυπη, αλλά νομότυπη ήταν επίσης και η ανάλογης ηθικο-πολιτικής αξίας συνθηκολόγηση του στρατηγού Τσολάκογλου, το 1941.
Εδώ βέβαια τελειώνουν οι ιστορικές αναλογίες. Η συνθηκολόγηση Τσολάκογλου είχε μεγάλη ηθικο-ψυχολογική, περιορισμένη όμως πρακτική σημασία. Η Ελλάδα είχε ήδη ηττηθεί ουσιαστικά από τον ‘Aξονα. Εδώ υπήρχαν τεράστια περιθώρια διαπραγμάτευσης, γιατί δεν ήταν έτοιμοι Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και Βερολίνο να διακινδυνεύσουν μια παγκόσμια οικονομική κρίση και μια κρίση της ΕΕ για να περάσει το μεσοπρόθεσμο! Μόνο ηλίθιοι ή απατεώνες μπορούν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Είναι λοιπόν διπλά και τριπλά προδότες οι σημερινοί, γιατί συνθηκολόγησαν χωρίς να έχουν ηττηθεί, προκαλώντας με τη συνθηκολόγηση την ήττα.
Σε ότι αφορά το 1965, η Αποστασία οδήγησε όντως, τελικά, στην απώλεια της μισής Κύπρου το 1974. Αλλά ακόμα και αυτή η τραγική απώλεια μπορεί να αποδειχθεί τίποτα μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί, όχι η μισή Κύπρος, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα.
Αεροπειρατεία ενός κράτους
Οι τελευταίες εξελίξεις μοιάζουν, δυστυχώς, να επιβεβαιώνουν όσους υποστηρίζουν ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια καλή ή μια κακή κυβέρνηση, έχουμε να κάνουμε με μια “οθόνη”, που αποκρύπτει την “κατάληψη”, στην πραγματικότητα, του ελληνικού κυβερνητικού και κρατικού μηχανισμού από αλλότριες δυνάμεις, που χρησιμοποιώντας το όνομα του Πρωθυπουργού μπόρεσαν να ελέγξουν το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας και, στη συνέχεια, την κυβέρνηση και το ελληνικό κράτος, προκαλώντας και εκμεταλλευόμενοι την κρίση.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ελληνική ιστορία, ούτε είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που εμφανίζονται τέτοιες τάσεις. Το αντίθετο. Η ειδοποιός διαφορά όμως της σημερινής ελληνικής περίπτωσης, είναι η ολοκληρωτική αποξένωση της κυβέρνησης από την ελληνική κοινωνία. Ούτε οι κυβερνήσεις των Αποστατών, ούτε η Χούντα του Παπαδόπουλου, ήταν καθ¨ οιονδήποτε τρόπο αντιπροσωπευτικές του ελληνικού λαού ή ανεξάρτητες κατ¨ελάχιστον έναντι των Ξένων. Ακόμα κι αυτές όμως είχαν κάποιο όριο στο τι μπορούσαν να κάνουν, γι¨αυτό και χρειάστηκε να έρθει ο Ιωαννίδης για να ολοκληρωθεί το έγκλημα.
Η κυβέρνηση είναι ειλικρινής λέγοντας ότι δεν την ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος. Δεν την ενδιαφέρει γιατί δεν αναφέρεται στον ελληνικό λαό, ούτε δίνει σε αυτόν λογαριασμό, ούτε κυβερνά καν η ίδια. ¨Άλλες δυνάμεις κυβερνούν εδώ, μη ελληνικές. Η κυβέρνηση λειτουργεί εν τέλει, συνειδητά ή όχι, αλλά αυτό έχει δευτερεύουσα σημασία, ως εντεταλμένο απόσπασμα του επελαύνοντος “ολοκληρωτισμού των αγορών”, ενός διεθνούς πραξικοπήματος που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, για την πλήρη επικράτηση του χρηματιστικού κεφαλαίου επί των κρατών. Λειτουργώντας έτσι δεν οργανώνει μόνο την αποικιοποίηση, υποδούλωση και καταστροφή της Ελλάδας, έχει καταστεί και παράγων πανευρωπαϊκής αποσταθεροποίησης.
Στο τέλος μάλιστα κινδυνεύει, αυτή η κυβέρνηση, τόσο ανίκανη να διαμεσολαβήσει μεταξύ ελληνικού λαού και διεθνούς συστήματος, να γίνει μπούμερανγκ και για τις δυνάμεις που τη χρησιμοποιούν. Στο μέτρο ιδίως που αδυνατεί να παγιώσει την κυριαρχία τους στη χώρα, οδηγώντας είτε σε εξέγερση, είτε σε εθνική κατάρρευση. Τότε, μπορούν να ενεργοποιηθούν οι δυνάμεις του Χάους, που θέλουν την καταστροφή της ΕΕ και δεν αρκούνται στον μεταμοντέρνο ολοκληρωτισμό, αλλά προτιμούν τον … κανονικό!
Υπάρχει ελπίδα;
Θεωρητικά τουλάχιστον, μια τόσο απελπιστική κατάσταση προσφέρει δια της ακρότητός της και τη μόνη δημοκρατική λύση. Τη μετατροπή της Ελλάδας σε φορέα του αιτήματος για μια οργανωμένη απάντηση της Ευρώπης στις αγορές, κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Η πρώτη προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο έχει παρουσιαστεί: είναι η πολιτική αφύπνιση του ελληνικού λαού, το μεγαλειώδες κίνημα των Πλατειών. Αυτό που καθυστερεί όμως επικίνδυνα είναι η εμφάνιση ηγεσιών, ιδεών, προγραμμάτων, η πολιτική και προγραμματική συγκρότηση των αντιμνημονιακών δυνάμεων, η διεθνής τους δικτύωση.
Δεν αρκούν το 2011 αγριοφωνάρες και γενικόλογες καταγγελίες, χρειαζόμαστε συγκροτημένες ιδέες και προγράμματα. Δεν είναι αξιόπιστος, κάποιος που φιλοδοξεί να σώσει την Ελλάδα, αν εξωραϊζει την πραγματικότητά της. Δεν κάνουν για ηγέτες φθαρμένα και ανακυκλούμενα υλικά και πρόσωπα, ακόμα όμως περιμένουμε την εμφάνιση αξιόπιστων ηγεσιών, ικανών να αναλάβουν το τιτάνιο έργο της σωτηρίας της χώρας. ¨Οσο για τις κρίσιμης σημασίας διεθνείς συμμαχίες των κάθε λογής αντιμνημονιακών, του ελληνικού λαού, η κατάσταση είναι μέχρι τώρα απελπιστική.
Οι δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό το γνωρίζουν, γι¨αυτό και επιχειρούν να κάνουν ότι περισσότερο μπορούν όσο πιο γρήγορα γίνεται, εκμεταλλευόμενες την ύπαρξη της τωρινής κυβέρνησης, όσο υπάρχει, και το καλοκαίρι.
ΥΓ. Δεν αντιλαμβανόμαστε τι εξυπηρετούν οι ανακοινώσεις των κομμάτων της αριστεράς εναντίον των αποδοκιμασιών και προπηλακισμών βουλευτών και Υπουργών. Δεν έχουν ασφαλώς λόγο να υποστηρίξουν τέτοιες εκδηλώσεις ή να τις οργανώσουν ή να πάρουν την ευθύνη τους. Αλλά αν οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν θέλουν αποδοκιμασίες, μπορούν κάλλιστα και απλούστατα να τις αποφύγουν, τιμώντας τον όρκο τους.
Επίκαιρα, 7.7.2011
Konstantakopoulos.blogspot.com
Αποφράς ημέρα στην ελληνική ιστορία πρέπει να θεωρηθεί η 29η Ιουνίου, ημέρα ψήφισης από τους “155” του “μεσοπρόθεσμου προγράμματος”. Προγράμματος που δεν μπορεί δυστυχώς κανείς να το χαρακτηρίσει διαφορετικά, παρά ως πρόγραμμα δολοφονίας της Ελλάδας, του ελληνικού λαού και κράτους, της ελληνικής οικονομίας και δημοκρατίας. Και την ψήφισή του τίποτε άλλο από παράδοση, συνθηκολόγηση στον οικονομικό, χρηματοπιστωτικό κατακτητή. Κανείς ¨Ελληνας δεν μπορεί να διαβάσει καν αυτό το πρόγραμμα, χωρίς να ντραπεί, όπως προσφυώς είπε στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας. Κι αν ένας, έστω, αναγνώστης μας, διαφωνεί με την κατηγορηματικότητα των εκφράσεων που χρησιμοποιούμε, τον καλούμε, πριν κρίνει εμάς, να μπει στον κόπο να το διαβάσει.
Βασιζόμενη στη συνεργασία της κυβέρνησης και στηριζόμενη στην ψήφο των βουλευτών, εκμεταλλευόμενη και την θερινή άμβλυνση των πολιτικών αντανακλαστικών εδώ και διεθνώς, η τρόικα θα επιτεθεί πιθανότατα στην Ελλάδα μέσα στον Ιούλιο και τον Αύγουστο, με έναν ορυμαγδό μέτρων και λεηλασιών, με τον ίδιο τρόπο που τα τανκς του Γκουντέριαν της επετέθησαν την άνοιξη του 1941. Η μορφή της ασκούμενης βίας έχει αλλάξει, όχι η τελική επιδίωξη, η υποδούλωση της χώρας, η μετατροπή της σε άθλια αποικία της παγκοσμιοποίησης, η χρήση της Ελλάδας για την πειθάρχηση όλης της ευρωζώνης, τη μετατροπή επίσημα της ΕΕ σε δικτατορία των αγορών, του διεθνούς, και σε μεγάλο βαθμό εξωευρωπαϊκού, χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Η τρόικα δεν είναι παρά η εμπροσθοφυλακή του νέου ολοκληρωτισμού που επελαύνει από την Ελλάδα κατά της Ευρώπης, κατά δηλαδή των πολιτικών και κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών μετά τη Γαλλική Επανάσταση και, ιδίως, την νίκη επί του Χίτλερ το 1945. Η διαφορά με το 1941 είναι ότι η κυβέρνηση της Αθήνας έκανε τώρα ότι μπορούσε για να προκαλέσει και διευκολύνει αυτή την επίθεση, για να οργανώσει την ήττα, υποδούλωση και καταστροφή του ελληνικού λαού.
Aπό τον Γλέζο στον Κουρουμπλή
Την ώρα που η Εξουσία αδίστακτα επέβαλε, τρομοκρατώντας, εκβιάζοντας, δωροδοκώντας με αξιώματα, στο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας να αυτοκτονήσει και στους βουλευτές να κλείσουν τα μάτια τους μπροστά στο εθνικό συμφέρον και τη δημοκρατική τάξη, χρειάστηκε ένας τυφλός για να δει την αλήθεια. Αστραπή φωτός στην πιο βαθιά νύχτα της Ελλάδας, η ψήφος του Παναγιώτη Κουρουμπλή έχει την ίδια βαρύτητα και σημασία που είχε το κατέβασμα της σημαίας των Ναζί από την Ακρόπολη, έστω κι αν ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν χρειάστηκε, ευτυχώς, να διακινδυνεύσει τη ζωή του. Εύφημο μνεία θα αποδώσει η Ιστορία και στους βουλευτές της ΝΔ Σπ. Γαληνό και Π. Καμμένο, που καταψήφισαν στο σύνολό του τον εφαρμοστικό νόμο.
¨Όπως σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας, ο ελληνικός λαός, εφευρέτης της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, ο λαός που έκανε τη δεύτερη μεγαλύτερη Επανάσταση στην Ευρώπη, μετά τη Γαλλική, και προέταξε την ισχυρότερη αντίσταση στον Χίτλερ, σχετικά με το μέγεθος της χώρας του, ήταν παρών αγωνιζόμενος έξω από τον χώρο του εγκλήματος.
Απλοί άνθρωποι, νέοι και γέροι, συνταξιούχοι και μεροκαματιάρηδες υπερασπίστηκαν τη χώρα τους την ώρα που ασελγούσαν πάνω της στο εσωτερικό της Βουλής. Αντιστάθηκαν επίμονα και ηρωϊκά στην πιο εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας μετά τη στρατιωτική δικτατορία και στη συνδυασμένη προβοκατόρικη δράση παρακρατικών και αστυνομίας.
Το μεσοπρόθεσμο δεν είναι μια πολιτική που μπορεί κάποιος να τη θεωρήσει καλή και κάποιος κακή. Ούτε καν οι προτείναντες και ψηφίσαντες αυτή την πολιτική δεν υποστήριξαν, όπως έλεγαν πέρυσι, ότι πρόκειται, καθ¨ οιονδήποτε τρόπο, για πρόγραμμα σωτηρίας, έστω οδυνηρής, για τη χώρα. Μια πολιτικός που φαινόταν να διατηρεί έως τώρα κάποια επίφαση σοβαρότητας, όπως η Βάσω Παπανδρέου, δήλωσε μάλιστα ότι ψηφίζει ναι, γιατί προτιμά το μαχαίρι από το πιστόλι!
Διαδρομές της Προδοσίας
Οι εκλογές όμως δεν γίνονται για να διαλέξουν οι βουλευτές το όπλο εκτέλεσης του ελληνικού λαού, της οικονομίας, του κράτους, της χώρας, του έθνους. Μόνο ως προδοσία μπορούν να χαρακτηρισθούν παρόμοιες πράξεις.
Η απόφαση των 155 είναι νομότυπη, δεν είναι νόμιμη. Είναι νομότυπη όσο ήταν και η ψήφος των Αποστατών, που παραβίασαν κάθε αρχή λαϊκής κυριαρχίας και του Συντάγματος, στηρίζοντας, με την ψήφο τους, το πραξικόπημα του Βασιληά, του Παλατιού και των ΗΠΑ, το 1965, πραξικόπημα που έγινε για να οδηγήσει και οδήγησε στη δικτατορία του 1967 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η ψήφιση του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου συνιστά ευθεία παραβίαση της λαϊκής εντολής, πολιτικό πραξικόπημα ακριβώς ανάλογο εκείνου του 1965. Είναι νομότυπη, αλλά νομότυπη ήταν επίσης και η ανάλογης ηθικο-πολιτικής αξίας συνθηκολόγηση του στρατηγού Τσολάκογλου, το 1941.
Εδώ βέβαια τελειώνουν οι ιστορικές αναλογίες. Η συνθηκολόγηση Τσολάκογλου είχε μεγάλη ηθικο-ψυχολογική, περιορισμένη όμως πρακτική σημασία. Η Ελλάδα είχε ήδη ηττηθεί ουσιαστικά από τον ‘Aξονα. Εδώ υπήρχαν τεράστια περιθώρια διαπραγμάτευσης, γιατί δεν ήταν έτοιμοι Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και Βερολίνο να διακινδυνεύσουν μια παγκόσμια οικονομική κρίση και μια κρίση της ΕΕ για να περάσει το μεσοπρόθεσμο! Μόνο ηλίθιοι ή απατεώνες μπορούν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Είναι λοιπόν διπλά και τριπλά προδότες οι σημερινοί, γιατί συνθηκολόγησαν χωρίς να έχουν ηττηθεί, προκαλώντας με τη συνθηκολόγηση την ήττα.
Σε ότι αφορά το 1965, η Αποστασία οδήγησε όντως, τελικά, στην απώλεια της μισής Κύπρου το 1974. Αλλά ακόμα και αυτή η τραγική απώλεια μπορεί να αποδειχθεί τίποτα μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί, όχι η μισή Κύπρος, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα.
Αεροπειρατεία ενός κράτους
Οι τελευταίες εξελίξεις μοιάζουν, δυστυχώς, να επιβεβαιώνουν όσους υποστηρίζουν ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια καλή ή μια κακή κυβέρνηση, έχουμε να κάνουμε με μια “οθόνη”, που αποκρύπτει την “κατάληψη”, στην πραγματικότητα, του ελληνικού κυβερνητικού και κρατικού μηχανισμού από αλλότριες δυνάμεις, που χρησιμοποιώντας το όνομα του Πρωθυπουργού μπόρεσαν να ελέγξουν το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας και, στη συνέχεια, την κυβέρνηση και το ελληνικό κράτος, προκαλώντας και εκμεταλλευόμενοι την κρίση.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ελληνική ιστορία, ούτε είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που εμφανίζονται τέτοιες τάσεις. Το αντίθετο. Η ειδοποιός διαφορά όμως της σημερινής ελληνικής περίπτωσης, είναι η ολοκληρωτική αποξένωση της κυβέρνησης από την ελληνική κοινωνία. Ούτε οι κυβερνήσεις των Αποστατών, ούτε η Χούντα του Παπαδόπουλου, ήταν καθ¨ οιονδήποτε τρόπο αντιπροσωπευτικές του ελληνικού λαού ή ανεξάρτητες κατ¨ελάχιστον έναντι των Ξένων. Ακόμα κι αυτές όμως είχαν κάποιο όριο στο τι μπορούσαν να κάνουν, γι¨αυτό και χρειάστηκε να έρθει ο Ιωαννίδης για να ολοκληρωθεί το έγκλημα.
Η κυβέρνηση είναι ειλικρινής λέγοντας ότι δεν την ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος. Δεν την ενδιαφέρει γιατί δεν αναφέρεται στον ελληνικό λαό, ούτε δίνει σε αυτόν λογαριασμό, ούτε κυβερνά καν η ίδια. ¨Άλλες δυνάμεις κυβερνούν εδώ, μη ελληνικές. Η κυβέρνηση λειτουργεί εν τέλει, συνειδητά ή όχι, αλλά αυτό έχει δευτερεύουσα σημασία, ως εντεταλμένο απόσπασμα του επελαύνοντος “ολοκληρωτισμού των αγορών”, ενός διεθνούς πραξικοπήματος που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, για την πλήρη επικράτηση του χρηματιστικού κεφαλαίου επί των κρατών. Λειτουργώντας έτσι δεν οργανώνει μόνο την αποικιοποίηση, υποδούλωση και καταστροφή της Ελλάδας, έχει καταστεί και παράγων πανευρωπαϊκής αποσταθεροποίησης.
Στο τέλος μάλιστα κινδυνεύει, αυτή η κυβέρνηση, τόσο ανίκανη να διαμεσολαβήσει μεταξύ ελληνικού λαού και διεθνούς συστήματος, να γίνει μπούμερανγκ και για τις δυνάμεις που τη χρησιμοποιούν. Στο μέτρο ιδίως που αδυνατεί να παγιώσει την κυριαρχία τους στη χώρα, οδηγώντας είτε σε εξέγερση, είτε σε εθνική κατάρρευση. Τότε, μπορούν να ενεργοποιηθούν οι δυνάμεις του Χάους, που θέλουν την καταστροφή της ΕΕ και δεν αρκούνται στον μεταμοντέρνο ολοκληρωτισμό, αλλά προτιμούν τον … κανονικό!
Υπάρχει ελπίδα;
Θεωρητικά τουλάχιστον, μια τόσο απελπιστική κατάσταση προσφέρει δια της ακρότητός της και τη μόνη δημοκρατική λύση. Τη μετατροπή της Ελλάδας σε φορέα του αιτήματος για μια οργανωμένη απάντηση της Ευρώπης στις αγορές, κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Η πρώτη προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο έχει παρουσιαστεί: είναι η πολιτική αφύπνιση του ελληνικού λαού, το μεγαλειώδες κίνημα των Πλατειών. Αυτό που καθυστερεί όμως επικίνδυνα είναι η εμφάνιση ηγεσιών, ιδεών, προγραμμάτων, η πολιτική και προγραμματική συγκρότηση των αντιμνημονιακών δυνάμεων, η διεθνής τους δικτύωση.
Δεν αρκούν το 2011 αγριοφωνάρες και γενικόλογες καταγγελίες, χρειαζόμαστε συγκροτημένες ιδέες και προγράμματα. Δεν είναι αξιόπιστος, κάποιος που φιλοδοξεί να σώσει την Ελλάδα, αν εξωραϊζει την πραγματικότητά της. Δεν κάνουν για ηγέτες φθαρμένα και ανακυκλούμενα υλικά και πρόσωπα, ακόμα όμως περιμένουμε την εμφάνιση αξιόπιστων ηγεσιών, ικανών να αναλάβουν το τιτάνιο έργο της σωτηρίας της χώρας. ¨Οσο για τις κρίσιμης σημασίας διεθνείς συμμαχίες των κάθε λογής αντιμνημονιακών, του ελληνικού λαού, η κατάσταση είναι μέχρι τώρα απελπιστική.
Οι δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό το γνωρίζουν, γι¨αυτό και επιχειρούν να κάνουν ότι περισσότερο μπορούν όσο πιο γρήγορα γίνεται, εκμεταλλευόμενες την ύπαρξη της τωρινής κυβέρνησης, όσο υπάρχει, και το καλοκαίρι.
ΥΓ. Δεν αντιλαμβανόμαστε τι εξυπηρετούν οι ανακοινώσεις των κομμάτων της αριστεράς εναντίον των αποδοκιμασιών και προπηλακισμών βουλευτών και Υπουργών. Δεν έχουν ασφαλώς λόγο να υποστηρίξουν τέτοιες εκδηλώσεις ή να τις οργανώσουν ή να πάρουν την ευθύνη τους. Αλλά αν οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν θέλουν αποδοκιμασίες, μπορούν κάλλιστα και απλούστατα να τις αποφύγουν, τιμώντας τον όρκο τους.
Επίκαιρα, 7.7.2011
Konstantakopoulos.blogspot.com
Κυριακή 19 Ιουνίου 2011
Τα παιχνίδια με το ευρώ και η πολιτική "αυτοκτονία"
Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Οι Νιου Γιορκ Τάιμς, σημαντικότερη εφημερίδα παγκοσμίως, αφιέρωσαν στο «μεσοπρόθεσμο» τμήμα του κύριου άρθρου (6.6 ):
“H λύση που συναρμολογήθηκε την περασμένη εβδομάδα - περισσότερο χρήμα διάσωσης για περισσότερη ελληνική λιτότητα – απλά αγοράζει λίγο χρόνο χωρίς να προσθέτει καμία ρεαλιστική ελπίδα ανάκαμψης…
«’Ενας νέος γύρος σκλήρυνσης ακριβώς τώρα θα βαθύνει την ύφεση και θα βουλιάξει περαιτέρω τη φορολογική βάση, καθιστώντας ακόμα δυσκολότερο για την κυβέρνηση να περιορίσει το έλλειμμα. Η Ελλάδα δεν έχει ελπίδα να αναζωογονήσει την οικονομία της – ή να πληρώσει τους λογαριασμούς της – αν πρέπει να αποπληρώνει κανονικά το κεφάλαιο και τα τοκοχρεωλύσια ενός φορτίου χρέους που είναι σήμερα περισσότερο από 140% του ΑΕΠ και αυξάνεται. Ανακούφιση από το χρέος, ή, για να χρησιμοποιήσουμε τον ευφημισμό των τραπεζιτών, αναδιάρθρωση, θα χρειαστεί. Χρέη πρέπει να διαγραφούν, πληρωμές να αναβληθούν και επιτόκια να μειωθούν»
Αυτά δεν τα λέει ο Τσίπρας ή κάποιος «αντιμνημονιακός», οι Νιου Γιορκ Τάιμς τα γράφουνε. Και όχι μόνο. Ο διευθυντής της σημαντικότερης ευρωπαϊκής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt, παρομοιάζει, σε συνέντευξη στον «Κόσμο του Επενδυτή», το Μνημόνιο με το … αμερικανικό σχέδιο Μοργκεντάου για την καταστροφή της Γερμανίας μετά τον πόλεμο. Οι Αμερικανοί κατάλαβαν το λάθος και το άλλαξαν με το σχέδιο Μάρσαλ. Εκλιπαρεί στη συνέντευξή του, τον κ. Παπανδρέου, να αλλάξει αμέσως πολιτική, ζητώντας αναδιάρθρωση χρέους και σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα.
Aθήνα: στην υπηρεσία των Τραπεζών
Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να θυσιάσει και τον τελευταίο ‘Ελληνα συνταξιούχο ή άνεργο, την τελευταία γωνία του ελληνικού κράτους, όπως και την παράταξη που εξέφρασε ο πατέρας του Πρωθυπουργού, σε δεδομένη ιστορική στιγμή, στον βωμό της απαρέγκλιτης τήρησης του «τριπτύχου των τραπεζών»: Λιτότητα, «αποκρατικοποιήσεις», αποπληρωμή χρέους μέχρι τελευταία δεκάρα. (Με μερικές παραλλαγές, κυρίως στη φορολογία, τα ίδια θέλει και ο κ. Σαμαράς, κατά τα άλλα αντίπαλος του Μνημονίου!)
Η κυβέρνηση διευκολύνει, με αυτή την πολιτική, τη χρήση μιας καταστρεφόμενης Ελλάδας ως ορμητήριου της πιο ριζοσπαστικής φράξιας του χρηματιστικού κεφαλαίου, πραγματικού «Κράτους πίσω από τα Κράτη», που αρχίζει από δω την «αρπαγή της Ευρώπης», την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού που απήλαυσαν οι ευρωπαϊκοί λαοί, ως αποτέλεσμα της νίκης τους επί του φασισμού, το 1945. Φράξια που πιθανώς θα μπορούσε τελικά, σε κάποια στιγμή, να ευνοήσει ακόμα και τη διάλυση της ΕΕ, δομής αντιδημοκρατικής στους θεσμούς, δημοκρατικής στην ιδεολογία, για να μπορέσει να επιβάλλει νεοφασιστικά καθεστώτα που απαιτεί μεσοπρόθεσμα η μαζική φτωχοποίηση των Ευρωπαίων, διαλύοντας ξανά σε αλληλοσπαρασσόμενα κρατίδια την ήπειρο, ανήμπορα να αντισταθούν στην πίεσή της.
Παιχνίδια της κυβέρνησης με το ευρώ
Διαβάζω στο Βήμα τον Πρωθυπουργό, να μας απειλεί με έξοδο από την Ευρώπη. Φοβάμαι. Η εμπειρία επιβεβαιώνει ένα «νόμο» αυτής της κυβέρνησης: πραγματοποιεί αυτά ακριβώς με τα οποία μας απειλεί και από τα οποία υπόσχεται σωτηρία. Οι Αμερικανοί το ονομάζουν «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Αφού χρωκοπήσαμε για να μη χρεωκοπήσουμε, φοβάμαι ότι μπαίνουμε στο δρόμο της εξόδου από την Ευρώπη, μήπως και φύγουμε από αυτή. Κάτι που κάνουμε έτσι κι αλλοιώς ουσιαστικά, μετατρεπόμενοι σε χώρα του Τρίτου Κόσμου. Στη χειρότερη περίπτωση, η ασκούμενη πολιτική θα συμβάλλει τελικά, εκτός από την καταστροφή της Ελλάδας, και στη διάλυση της Ευρώπης, στην οποία ουδέποτε μοιάζει να πολυπίστεψε ο Πρωθυπουργός. Ο καταστροφικός «νόμος» που διέπει την κυβερνητική πολιτική εξηγείται και λογικά. Για να γίνουν δεκτά πράγματα αδιανόητα, πρέπει σε κάθε φάση να υπάρχει πειστική απειλή όλο και μεγαλύτερου κακού. Για να είναι πειστική η απειλή πρέπει να είναι πραγματική.
Θα πείτε ίσως, μπορεί να έχεις εσύ, ασήμαντος αρθρογράφος, και οι διάφοροι άλλοι «αντιμνημονιακοί», δίκηο, κόντρα σε κοτζάμ Πρωθυπουργό, Υπουργό Οικονομικών, ΠΑΣΟΚ, ΣΕΒ, μεγάλα μέσα κλπ; Αυτό είναι το μόνο βέβαιο θα σας απαντήσω. Δοκιμάστε να μετρήσετε τις κυβερνητικές δηλώσεις και προβλέψεις των μνημονιακών που διαψεύστηκαν σε ένα χρόνο. Είναι όσες και τα άστρα του ουρανού!
Η αυτοκτονία του ΠΑΣΟΚ
Διερωτώμαι καμμιά φορά τι άλλο μπορεί να επιφυλάσσει η ανεξάντλητη, ενίοτε φρικτή, όσο και για τον Οιδίποδα, μοχθηρία μιας Ιστορίας, πούβαλε τον γιο να δολοφονήσει τον πατέρα. Φτάνουν άραγε οι ειρηνικές επικλήσεις εκατοντάδων χιλιάδων, εκατομμυρίων Ελλήνων, σε δρόμους και πλατείες, για να μαλακώσουν λίγο την οργή των Θεών της; Μήπως δεν έχουμε δει παρά την αρχή του δράματος, που, όπως κάθε μεγάλη τραγωδία, μπαίνει στην ιστορική σκηνή με απαλά βήματα, καμιά φορά και με αστεία σκέρτσα, με τρόπους πολύ συνηθισμένους, να μας κρατήσει ανύποπτους μέχρι να δούμε ανήμποροι πια τη συντελούμενη καταστροφή μας;
Περιφρονημένα και ποδοπατημένα, από μια ανολοκλήρωτη μεταπολίτευση, που εκφυλίστηκε σε δημοκρατικοφανή απάτη, τα λόγια (και οι μούντζες), εκδικούνται τώρα όσους τα ξεστόμισαν. Από την «Ελλάδα στους ‘Ελληνες» πήγαμε στην «Ελλάδα της Τρόικας». Για «λαϊκή κυριαρχία» μιλούσε το ΠΑΣΟΚ, «Κράτος των Τραπεζών» εγκαθιδρύει σήμερα. Για «κοινωνική δικαιοσύνη», «απελευθέρωση» μίλαγαν τότε, μόνο τον θεσμό της δουλείας δεν έχει επαναφέρει ο Παπακωνσταντίνου με τα μνημόνια πούστειλαν τους γέροντες στους κάδους των σκουπιδιών, πήραν τα καροτσάκια των αναπήρων, ακρωτηριάζουν νοσοκομεία, πανεπιστήμια, όλο το κράτος. Διαμαρτύρεται η κυβέρνηση ότι την λένε «κατοχική». Αλλά δεν εξηγεί τι χειρότερο θα έκανε μια ανοιχτή ξένη κατοχή.
Κατάσχεση ελληνικών περιουσιακών στοιχείων
Αν έχετε φίλους που ακόμα λένε ότι θεωρούν το Μνημόνιο είναι αναπόφευκτο κακό, στείλτε τους στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Οικονομικών, να διαβάσουν το μεσοπρόθεσμο. Τον απέραντο κατάλογο της περιουσίας του ελληνικού λαού που ετοιμάζεται να εκποιήσει η «μη κατοχική» κυβέρνηση. Και μετά, να σας κυττάξουν στα μάτια και να σας πουν, με το χέρι στην καρδιά, ότι έτσι σώζεται μια πατρίδα, την εξαφάνιση της οποίας περιγράφει με τεχνοκρατική ακρίβεια το μεσοπρόθεσμο
Είναι έκθεση κατασχετηρίου. ‘Όπως ο δικαστικός επιμελητής καταγράφει τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη, περιλαμβάνοντας ακόμα και μικροαντικείμενα του, αυτό ακριβώς κάνει η τρόικα σε αγαστή συνεργασία με τις «μη κατοχικές» αρχές. Το μόνο που δεν πουλιέται είναι οι άνθρωποι, που, αν γλυτώνουν τη μοίρα του δούλου, δεν αποφεύγουν αυτή του δουλοπάροικου. Οι «αποκρατικοποιήσεις» είναι η τελευταία «μπάζα» των ξένων τραπεζών και των εγχώριων λαμογίων, οργανωμένων «συνδικαλιστικά» στον ΣΕΒ του απερίγραπτου «μη βιομήχανου» Δασκαλόπουλου, πριν από την επίσημη πτώχευση.
Ολόκληρη η λογική του μνημονίου είναι η λογική που κυττάει να ξεζουμίσει ότι μπορεί από μια υπερδανεισμένη επιχείρηση προτού κλείσει. Αν το μνημόνιο θεωρηθεί πρόγραμμα σωτηρίας, έχει αποτύχει οικτρά, με κάθε δυνατό κριτήριο. Αν θεωρηθεί πρόγραμμα «λεηλασίας πριν τη χρεωκοπία», συνιστά κολοσσιαία επιτυχία.
«Δεν υπάρχει άλλη λύση»
«Δεν υπάρχει άλλη λύση». Διαβάζω τη νέα «κατηγορική αρχή», διατυπωμένη με χίλιους τρόπους σε άπειρες σελίδες του «Βήματος». «Να αυτοκτονήσουμε λοιπόν;», μας ρωτάει ο Παντελής Καψής από τον τίτλο του άρθρου του. (Βάζοντάς με στον πειρασμό να του πω «κάντο»). ‘Ισως βέβαια, κινούμενος στις σφαίρες της πολύ υψηλής πολιτικής, δεν είχε τη ευκαιρία να προσέξει ότι αυτό ακριβώς κάνουμε: στον πρώτο χρόνο Μνημονίου υπερδιπλασιάστηκαν οι αυτοκτονίες.
Τι θα λέγατε αν, αντί για αυτοκτονία, διαβάζαμε το … υπόλοιπο Βήμα και προσπαθούσαμε να χρησιμοποιήσουμε όσο μυαλό μας απέμεινε. Στη σελίδα 14 π.χ. φιλοξενείται η εξής δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ:
«ένα ανεξέλεγκτο σπιράλ και μια στάση πληρωμών σε χώρα-μέλος της ευρωζώνης θα ήταν καταστροφική για τη διεθνή οικονομία. Χρειάζεται να διασφαλίσουμε ότι θα επιστρατευθούν οι καλύτερες ιδέες για την επίλυση του προβλήματος…Η οικονομική ανάπτυξη της Αμερικής εξαρτάται από την πορεία της Ευρώπης. Δεν θα θέλαμε μια ανεξέλεγκτη χρεωκοπία».
Τα ίδια λέει ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, που θέλει μάλιστα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αλλά δεν επιμένει γιατί αντιτάσσεται στην αναδιάρθρωση, (δηλαδή στη διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους, για να μην τρελλαθούμε όλοι μαζί), ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της δύσμοιρης καταχρεωμένης χώρας, που νομίζει ίσως ότι είναι Λεωνίδας, μοιάζει όμως να έχει παρατάξει τον στρατό του προς Νότο, όχι προς Βορρά, τα κανόνια του κάστρου του να κυττάνε το εσωτερικό της πόλης, όχι αυτούς που την πολιορκούν.
Η Ελλάδα, εξαιτίας ανίκανων, διεφθαρμένων και εξαρτημένων «ελίτ» και αντικειμενικών προβλημάτων, είχε το θλιβερό προνόμιο να γίνει ο πρώτος στόχος του χρηματιστικού τέρατος. Είναι αναπτήρας στον πάτο ενός τεράστιου, παγκόσμιου βαρελιού με βενζίνη. Διόλου επίζηλη, μια τέτοια θέση της δίνει μοναδικά όπλα να βγει από την παγίδα. Μπορεί να διαπραγματευθεί πρόγραμμα πραγματικής σωτηρίας και όχι καταστροφής, γιατί όλος ο πλανήτης τρέμει τη χρεωκοπία της. Μπορεί να βγει πολιτικά στο προσκήνιο, γιατί τουλάχιστο η μισή Ευρώπη περιμένει έναν Ρούζβελτ να ξεκινήσει τον αγώνα κατά του χρηματιστικού καρκίνου που την καταστρέφει.
Αλλά για να το κάνει πρέπει να βρει ηγέτη να παίξει αυτό το παιχνίδι, το μόνο που επιτρέπει τη σωτηρία μας. Αν συνεχίζουμε να πορευόμαστε όπως τώρα, ο «αναπτήρας» μπορεί να συνθλιβεί στο τέλος προκαλώντας την έκρηξη. Παρά την απλοϊκότητα του αυθόρμητου (κατά Λένιν εμβρυακά συνειδητού) συνθήματος «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε», οι Πλατείες της χώρας μας εισάγουν τώρα με τον τρόπο τους, ένα πρώτο στοιχείο ορθολογισμού στην παράφρονα ευρωπαϊκή και διεθνή εξίσωση.
ΥΓ Μήπως θάπρεπε οι βουλευτές της αριστεράς να παραιτηθούν, προκαλώντας κάπου εκλογές;
13.6.2011
Δημοσιεύτηκε στα «Επίκαιρα», αρ.87
Konstantakopoulos.blogspot.com
Οι Νιου Γιορκ Τάιμς, σημαντικότερη εφημερίδα παγκοσμίως, αφιέρωσαν στο «μεσοπρόθεσμο» τμήμα του κύριου άρθρου (6.6 ):
“H λύση που συναρμολογήθηκε την περασμένη εβδομάδα - περισσότερο χρήμα διάσωσης για περισσότερη ελληνική λιτότητα – απλά αγοράζει λίγο χρόνο χωρίς να προσθέτει καμία ρεαλιστική ελπίδα ανάκαμψης…
«’Ενας νέος γύρος σκλήρυνσης ακριβώς τώρα θα βαθύνει την ύφεση και θα βουλιάξει περαιτέρω τη φορολογική βάση, καθιστώντας ακόμα δυσκολότερο για την κυβέρνηση να περιορίσει το έλλειμμα. Η Ελλάδα δεν έχει ελπίδα να αναζωογονήσει την οικονομία της – ή να πληρώσει τους λογαριασμούς της – αν πρέπει να αποπληρώνει κανονικά το κεφάλαιο και τα τοκοχρεωλύσια ενός φορτίου χρέους που είναι σήμερα περισσότερο από 140% του ΑΕΠ και αυξάνεται. Ανακούφιση από το χρέος, ή, για να χρησιμοποιήσουμε τον ευφημισμό των τραπεζιτών, αναδιάρθρωση, θα χρειαστεί. Χρέη πρέπει να διαγραφούν, πληρωμές να αναβληθούν και επιτόκια να μειωθούν»
Αυτά δεν τα λέει ο Τσίπρας ή κάποιος «αντιμνημονιακός», οι Νιου Γιορκ Τάιμς τα γράφουνε. Και όχι μόνο. Ο διευθυντής της σημαντικότερης ευρωπαϊκής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt, παρομοιάζει, σε συνέντευξη στον «Κόσμο του Επενδυτή», το Μνημόνιο με το … αμερικανικό σχέδιο Μοργκεντάου για την καταστροφή της Γερμανίας μετά τον πόλεμο. Οι Αμερικανοί κατάλαβαν το λάθος και το άλλαξαν με το σχέδιο Μάρσαλ. Εκλιπαρεί στη συνέντευξή του, τον κ. Παπανδρέου, να αλλάξει αμέσως πολιτική, ζητώντας αναδιάρθρωση χρέους και σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα.
Aθήνα: στην υπηρεσία των Τραπεζών
Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να θυσιάσει και τον τελευταίο ‘Ελληνα συνταξιούχο ή άνεργο, την τελευταία γωνία του ελληνικού κράτους, όπως και την παράταξη που εξέφρασε ο πατέρας του Πρωθυπουργού, σε δεδομένη ιστορική στιγμή, στον βωμό της απαρέγκλιτης τήρησης του «τριπτύχου των τραπεζών»: Λιτότητα, «αποκρατικοποιήσεις», αποπληρωμή χρέους μέχρι τελευταία δεκάρα. (Με μερικές παραλλαγές, κυρίως στη φορολογία, τα ίδια θέλει και ο κ. Σαμαράς, κατά τα άλλα αντίπαλος του Μνημονίου!)
Η κυβέρνηση διευκολύνει, με αυτή την πολιτική, τη χρήση μιας καταστρεφόμενης Ελλάδας ως ορμητήριου της πιο ριζοσπαστικής φράξιας του χρηματιστικού κεφαλαίου, πραγματικού «Κράτους πίσω από τα Κράτη», που αρχίζει από δω την «αρπαγή της Ευρώπης», την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού που απήλαυσαν οι ευρωπαϊκοί λαοί, ως αποτέλεσμα της νίκης τους επί του φασισμού, το 1945. Φράξια που πιθανώς θα μπορούσε τελικά, σε κάποια στιγμή, να ευνοήσει ακόμα και τη διάλυση της ΕΕ, δομής αντιδημοκρατικής στους θεσμούς, δημοκρατικής στην ιδεολογία, για να μπορέσει να επιβάλλει νεοφασιστικά καθεστώτα που απαιτεί μεσοπρόθεσμα η μαζική φτωχοποίηση των Ευρωπαίων, διαλύοντας ξανά σε αλληλοσπαρασσόμενα κρατίδια την ήπειρο, ανήμπορα να αντισταθούν στην πίεσή της.
Παιχνίδια της κυβέρνησης με το ευρώ
Διαβάζω στο Βήμα τον Πρωθυπουργό, να μας απειλεί με έξοδο από την Ευρώπη. Φοβάμαι. Η εμπειρία επιβεβαιώνει ένα «νόμο» αυτής της κυβέρνησης: πραγματοποιεί αυτά ακριβώς με τα οποία μας απειλεί και από τα οποία υπόσχεται σωτηρία. Οι Αμερικανοί το ονομάζουν «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Αφού χρωκοπήσαμε για να μη χρεωκοπήσουμε, φοβάμαι ότι μπαίνουμε στο δρόμο της εξόδου από την Ευρώπη, μήπως και φύγουμε από αυτή. Κάτι που κάνουμε έτσι κι αλλοιώς ουσιαστικά, μετατρεπόμενοι σε χώρα του Τρίτου Κόσμου. Στη χειρότερη περίπτωση, η ασκούμενη πολιτική θα συμβάλλει τελικά, εκτός από την καταστροφή της Ελλάδας, και στη διάλυση της Ευρώπης, στην οποία ουδέποτε μοιάζει να πολυπίστεψε ο Πρωθυπουργός. Ο καταστροφικός «νόμος» που διέπει την κυβερνητική πολιτική εξηγείται και λογικά. Για να γίνουν δεκτά πράγματα αδιανόητα, πρέπει σε κάθε φάση να υπάρχει πειστική απειλή όλο και μεγαλύτερου κακού. Για να είναι πειστική η απειλή πρέπει να είναι πραγματική.
Θα πείτε ίσως, μπορεί να έχεις εσύ, ασήμαντος αρθρογράφος, και οι διάφοροι άλλοι «αντιμνημονιακοί», δίκηο, κόντρα σε κοτζάμ Πρωθυπουργό, Υπουργό Οικονομικών, ΠΑΣΟΚ, ΣΕΒ, μεγάλα μέσα κλπ; Αυτό είναι το μόνο βέβαιο θα σας απαντήσω. Δοκιμάστε να μετρήσετε τις κυβερνητικές δηλώσεις και προβλέψεις των μνημονιακών που διαψεύστηκαν σε ένα χρόνο. Είναι όσες και τα άστρα του ουρανού!
Η αυτοκτονία του ΠΑΣΟΚ
Διερωτώμαι καμμιά φορά τι άλλο μπορεί να επιφυλάσσει η ανεξάντλητη, ενίοτε φρικτή, όσο και για τον Οιδίποδα, μοχθηρία μιας Ιστορίας, πούβαλε τον γιο να δολοφονήσει τον πατέρα. Φτάνουν άραγε οι ειρηνικές επικλήσεις εκατοντάδων χιλιάδων, εκατομμυρίων Ελλήνων, σε δρόμους και πλατείες, για να μαλακώσουν λίγο την οργή των Θεών της; Μήπως δεν έχουμε δει παρά την αρχή του δράματος, που, όπως κάθε μεγάλη τραγωδία, μπαίνει στην ιστορική σκηνή με απαλά βήματα, καμιά φορά και με αστεία σκέρτσα, με τρόπους πολύ συνηθισμένους, να μας κρατήσει ανύποπτους μέχρι να δούμε ανήμποροι πια τη συντελούμενη καταστροφή μας;
Περιφρονημένα και ποδοπατημένα, από μια ανολοκλήρωτη μεταπολίτευση, που εκφυλίστηκε σε δημοκρατικοφανή απάτη, τα λόγια (και οι μούντζες), εκδικούνται τώρα όσους τα ξεστόμισαν. Από την «Ελλάδα στους ‘Ελληνες» πήγαμε στην «Ελλάδα της Τρόικας». Για «λαϊκή κυριαρχία» μιλούσε το ΠΑΣΟΚ, «Κράτος των Τραπεζών» εγκαθιδρύει σήμερα. Για «κοινωνική δικαιοσύνη», «απελευθέρωση» μίλαγαν τότε, μόνο τον θεσμό της δουλείας δεν έχει επαναφέρει ο Παπακωνσταντίνου με τα μνημόνια πούστειλαν τους γέροντες στους κάδους των σκουπιδιών, πήραν τα καροτσάκια των αναπήρων, ακρωτηριάζουν νοσοκομεία, πανεπιστήμια, όλο το κράτος. Διαμαρτύρεται η κυβέρνηση ότι την λένε «κατοχική». Αλλά δεν εξηγεί τι χειρότερο θα έκανε μια ανοιχτή ξένη κατοχή.
Κατάσχεση ελληνικών περιουσιακών στοιχείων
Αν έχετε φίλους που ακόμα λένε ότι θεωρούν το Μνημόνιο είναι αναπόφευκτο κακό, στείλτε τους στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Οικονομικών, να διαβάσουν το μεσοπρόθεσμο. Τον απέραντο κατάλογο της περιουσίας του ελληνικού λαού που ετοιμάζεται να εκποιήσει η «μη κατοχική» κυβέρνηση. Και μετά, να σας κυττάξουν στα μάτια και να σας πουν, με το χέρι στην καρδιά, ότι έτσι σώζεται μια πατρίδα, την εξαφάνιση της οποίας περιγράφει με τεχνοκρατική ακρίβεια το μεσοπρόθεσμο
Είναι έκθεση κατασχετηρίου. ‘Όπως ο δικαστικός επιμελητής καταγράφει τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη, περιλαμβάνοντας ακόμα και μικροαντικείμενα του, αυτό ακριβώς κάνει η τρόικα σε αγαστή συνεργασία με τις «μη κατοχικές» αρχές. Το μόνο που δεν πουλιέται είναι οι άνθρωποι, που, αν γλυτώνουν τη μοίρα του δούλου, δεν αποφεύγουν αυτή του δουλοπάροικου. Οι «αποκρατικοποιήσεις» είναι η τελευταία «μπάζα» των ξένων τραπεζών και των εγχώριων λαμογίων, οργανωμένων «συνδικαλιστικά» στον ΣΕΒ του απερίγραπτου «μη βιομήχανου» Δασκαλόπουλου, πριν από την επίσημη πτώχευση.
Ολόκληρη η λογική του μνημονίου είναι η λογική που κυττάει να ξεζουμίσει ότι μπορεί από μια υπερδανεισμένη επιχείρηση προτού κλείσει. Αν το μνημόνιο θεωρηθεί πρόγραμμα σωτηρίας, έχει αποτύχει οικτρά, με κάθε δυνατό κριτήριο. Αν θεωρηθεί πρόγραμμα «λεηλασίας πριν τη χρεωκοπία», συνιστά κολοσσιαία επιτυχία.
«Δεν υπάρχει άλλη λύση»
«Δεν υπάρχει άλλη λύση». Διαβάζω τη νέα «κατηγορική αρχή», διατυπωμένη με χίλιους τρόπους σε άπειρες σελίδες του «Βήματος». «Να αυτοκτονήσουμε λοιπόν;», μας ρωτάει ο Παντελής Καψής από τον τίτλο του άρθρου του. (Βάζοντάς με στον πειρασμό να του πω «κάντο»). ‘Ισως βέβαια, κινούμενος στις σφαίρες της πολύ υψηλής πολιτικής, δεν είχε τη ευκαιρία να προσέξει ότι αυτό ακριβώς κάνουμε: στον πρώτο χρόνο Μνημονίου υπερδιπλασιάστηκαν οι αυτοκτονίες.
Τι θα λέγατε αν, αντί για αυτοκτονία, διαβάζαμε το … υπόλοιπο Βήμα και προσπαθούσαμε να χρησιμοποιήσουμε όσο μυαλό μας απέμεινε. Στη σελίδα 14 π.χ. φιλοξενείται η εξής δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ:
«ένα ανεξέλεγκτο σπιράλ και μια στάση πληρωμών σε χώρα-μέλος της ευρωζώνης θα ήταν καταστροφική για τη διεθνή οικονομία. Χρειάζεται να διασφαλίσουμε ότι θα επιστρατευθούν οι καλύτερες ιδέες για την επίλυση του προβλήματος…Η οικονομική ανάπτυξη της Αμερικής εξαρτάται από την πορεία της Ευρώπης. Δεν θα θέλαμε μια ανεξέλεγκτη χρεωκοπία».
Τα ίδια λέει ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, που θέλει μάλιστα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αλλά δεν επιμένει γιατί αντιτάσσεται στην αναδιάρθρωση, (δηλαδή στη διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους, για να μην τρελλαθούμε όλοι μαζί), ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της δύσμοιρης καταχρεωμένης χώρας, που νομίζει ίσως ότι είναι Λεωνίδας, μοιάζει όμως να έχει παρατάξει τον στρατό του προς Νότο, όχι προς Βορρά, τα κανόνια του κάστρου του να κυττάνε το εσωτερικό της πόλης, όχι αυτούς που την πολιορκούν.
Η Ελλάδα, εξαιτίας ανίκανων, διεφθαρμένων και εξαρτημένων «ελίτ» και αντικειμενικών προβλημάτων, είχε το θλιβερό προνόμιο να γίνει ο πρώτος στόχος του χρηματιστικού τέρατος. Είναι αναπτήρας στον πάτο ενός τεράστιου, παγκόσμιου βαρελιού με βενζίνη. Διόλου επίζηλη, μια τέτοια θέση της δίνει μοναδικά όπλα να βγει από την παγίδα. Μπορεί να διαπραγματευθεί πρόγραμμα πραγματικής σωτηρίας και όχι καταστροφής, γιατί όλος ο πλανήτης τρέμει τη χρεωκοπία της. Μπορεί να βγει πολιτικά στο προσκήνιο, γιατί τουλάχιστο η μισή Ευρώπη περιμένει έναν Ρούζβελτ να ξεκινήσει τον αγώνα κατά του χρηματιστικού καρκίνου που την καταστρέφει.
Αλλά για να το κάνει πρέπει να βρει ηγέτη να παίξει αυτό το παιχνίδι, το μόνο που επιτρέπει τη σωτηρία μας. Αν συνεχίζουμε να πορευόμαστε όπως τώρα, ο «αναπτήρας» μπορεί να συνθλιβεί στο τέλος προκαλώντας την έκρηξη. Παρά την απλοϊκότητα του αυθόρμητου (κατά Λένιν εμβρυακά συνειδητού) συνθήματος «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε», οι Πλατείες της χώρας μας εισάγουν τώρα με τον τρόπο τους, ένα πρώτο στοιχείο ορθολογισμού στην παράφρονα ευρωπαϊκή και διεθνή εξίσωση.
ΥΓ Μήπως θάπρεπε οι βουλευτές της αριστεράς να παραιτηθούν, προκαλώντας κάπου εκλογές;
13.6.2011
Δημοσιεύτηκε στα «Επίκαιρα», αρ.87
Konstantakopoulos.blogspot.com
Σάββατο 11 Ιουνίου 2011
ΣΕ ΑΙΜΑΤΟΧΥΣΙΑ ΟΔΗΓOYN ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΡΟΙΚΑ
ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!
Η μόνη ειρηνική και δημοκρατική λύση στην κρίση, για να αποφύγουμε το ματοκύλισμα
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Konstantakopoulos.blogspot.com
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και, κυρίως, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (ή όσοι, ενδεχομένως, σκέφτονται να ψηφίσουν τα μέτρα της κυβέρνησης ή να τη στηρίξουν), βρίσκονται ενώπιον ιστορικού διλήμματος, μετά τη μεγαλειώδη, ειρηνική «εξέγερση» του ελληνικού λαού την 5η Ιουνίου, αντάξια των μεγάλων δημοκρατικών και επαναστατικών παραδόσεων της Ελλάδας. Με την εξέγερση αυτή οι ¨Ελληνες πολίτες ανακάλεσαν ουσιαστικά την εντολή, στη βάση της οποίας κυβερνά η σημερινή κυβέρνηση. Τώρα, ο ελληνικός λαός και η Ιστορία θέτουν τους βουλευτές αυτούς (και εμμέσως τον Πρόεδρο) ενώπιον του εξής διλήμματος:
Θα δώσουν την ευκαιρία στον ελληνικό λαό, έστω και την υστάτη, να λάβει με δημοκρατικό τρόπο, με δημοψήφισμα, την κρισιμότερη απόφαση για το μέλλον του, αν δηλαδή επιθυμεί τη συνέχιση ή τη διακοπή της πολιτικής του Μνημονίου;
‘Η θα επιμείνουν σε μέτρα και πολιτικές που οδηγούν, αργά ή γρήγορα, αλλά με μαθηματική ακρίβεια, σε λουτρό αίματος τη χώρα;
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που στηρίζουν την κυβέρνηση και όσοι ενδεχομένως θα τη στήριζαν, έχουν ακόμα στα χέρια τους το κλειδί του ελληνικού, ίσως και ευρωπαϊκού μέλλοντος και των ειρηνικών εξελίξεων στη χώρα. Αλλά δεν θα το έχουν για πολύ ακόμα.
Η προοπτική της σύγκρουσης
Ελπίζει κανείς να διαφυλαχθεί μέχρι τέλους ο παραδειγματικά ειρηνικός χαρακτήρας της διαμαρτυρίας. Κυβέρνηση και κράτος απέφυγαν προς το παρόν μαζική καταστολή ή τις συνηθισμένες σε προηγούμενες διαμαρτυρίες προβοκάτσιες. Ϊσως ελπίζουν εκτόνωση. Δύσκολα όμως τη φαντάζεται κανείς. Αντιθέτως, στη δυναμική της κατάστασης, πολύ πιο εύκολα μπορεί να εγγραφεί κάποια στιγμή μια βίαιη σύγκρουση.
Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε ότι στις ίδιες τις «οικονομικές εξισώσεις» του Μνημονίου, κρύβεται η προοπτική του εμφυλίου πολέμου, όπως, ορθώς, δεν έχει βαρεθεί να επαναλαμβάνει εδώ και ένα χρόνο ο επικεφαλής του πιο φημισμένου οικονομικού ινστιτούτου της Γερμανίας, του IFO, ο Ζιν. Ο Γερμανός οικονομολόγος υπογραμμίζει την ομοιότητα ανάμεσα στα μέτρα που λαμβάνονται στην Ελλάδα σήμερα και τα διατάγματα του Καγκελλαρίου Μπρούνινγκ το 1930, που άνοιξαν το δρόμο στον Χίτλερ.
‘Ηδη άλλωστε, ένας χρόνος εφαρμογής του Μνημονίου, χωρίς να έχουμε δει ακόμα ούτε μικρό κλάσμα από τις πραγματικές συνέπειες αυτής της πολιτικής, έχει προκαλέσει κρίση αναπαραγωγής του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και, μαζί του, του ελληνικού κράτους και πολιτικού συστήματος. Η διακοπή, με κάθε μέσο, της λειτουργίας του Μνημονίου και των παρεπόμενων νομικών κειμένων, είναι, σήμερα, ο βασικός όρος επιβίωσης του ελληνικού έθνους-κράτους και της δημοκρατίας.
Μπορεί να διαφυλαχθεί η δημοκρατία και να αποφευχθεί η βίαιη αντιπαράθεση του λαού με τους κυβερνώντες; Μπορεί να διευκολυνθεί η αρχή μιας αναζήτησης διεξόδου σε μια κατάσταση που γίνεται όλο και πιο δύσκολη;
Επαρκούν οι εκλογές;
Η δυσαρμονία λαϊκής βούλησης και κυβέρνησης είναι τόσο προφανής και πρωτοφανής, που η άμεση προσφυγή σε εκλογές, πριν από την ψήφιση μέτρων και τη συνομολόγηση διεθνών συμφωνιών που θα δεσμεύσουν όχι μόνο τη σημερινή, αλλά και τις επερχόμενες γενεές Ελλήνων, επιβάλλεται, αν μη τι άλλο, για λόγους στοιχειώδους σεβασμού του γράμματος και του πνεύματος του συντάγματος.
Η διεξαγωγή εκλογών είναι μια αναγκαία συνθήκη για το ξεπέρασμα της κρίσης, δεν είναι όμως καθόλου ικανή. Είναι κοινός τόπος ότι τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν την κρίση. Κανένα δεν έχει τη θέληση, τη δύναμη και το κουράγιο να καταγγείλλει το Μνημόνιο, να ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας από μηδενική βάση, να θέσει το ζήτημα της αναγκαίας αναδιάρθρωσης του χρέους, με διαγραφή μεγάλου μέρους του, να απειλήσει εν ανάγκη με χρήση των πολλών οικονομικών και γεωπολιτικών «χαρτιών» που έχει η Ελλάδα, να εντάξει τις ελληνικές διεκδικήσεις σε πρόγραμμα σωτηρίας και επανίδρυσης όλης της Ευρώπης, του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού της από τον επερχόμενο ολοκληρωτισμό των αγορών, που έχει κάνει τώρα τη χώρα μας το κατεξοχήν πεδίο δοκιμής των μεθόδων του. (Ο κ. Σαμαράς, δυστυχώς, και παρά το αρχικό, ιστορικό ‘Όχι του στο μνημόνιο, υποκύπτοντας ίσως στη φύση του κόμματός του, ή στις νεοφιλελεύθερες δοξασίες ενίων συμβούλων του, παρουσίασε στο Ζάππειο 2 ένα πρόγραμμα «μνημονίου χωρίς μνημόνιο», που κινδυνεύει να μας οδηγήσει από τον κύκλο του «Λεφτά Υπάρχουν» στον κύκλο του «Πρόγραμμα Υπάρχει» ή «όχι στο μνημόνιο, ναι στις αποκρατικοποιήσεις»! Δεν αντέχει η χώρα δεύτερο γύρο ψεύτικων ελπίδων)
Στην ανεπάρκεια των πολιτικών δυνάμεων, προστίθεται και η πανθομολογούμενη κρίση των κρατικών θεσμών, που απεδείχθησαν με το μνημόνιο, ανίκανοι να προστατεύσουν πιο ζωτικά κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, αποτρέποντας τη χρήση τους από διεθνείς δυνάμεις που θέλουν να τον υποδουλώσουν και να τον λεηλατήσουν, με την ενθουσιώδη συνδρομή των ιθαγενών «ελίτ». Αυτό το κράτος δεν υλοποιεί τη θέληση του ελληνικού λαού, αλλά είναι φτιαγμένο για να πραγματώνει την “κουλτούρα της απάτης”, που χαρακτήρισε τη μεταπολίτευση.
Δεν υπάρχει σήμερα τίμιος και νοήμων ‘Ελληνας που να μην πιστεύει ότι χρειαζόμαστε νέα πολιτικά κόμματα, νέους θεσμούς, νέα οργάνωση της δημόσιας ζωής, νέο Σύνταγμα. Οι «αγανακτισμένοι» το αντιλαμβάνονται ενστικτωδώς, γι’ αυτό και επιχειρούν εκ του μηδενός να στήσουν δικούς τους, πρωτόλειους «θεσμούς» με τη μορφή Γενικών Συνελεύσεων. Σε όλες τις συζητήσεις εκεί είναι φανερή η υφέρπουσα ανησυχία των συζητούντων, που αντιλαμβάνονται τη σημασία, αλλά και τη δυσκολία πολιτικής συγκρότησης των αντιμνημονιακών δυνάμεων και κινδυνεύουν να βρεθούν σε δύσκολη θέση αν αύριο προκηρυχθούν εκλογές.
Βασικό πρόβλημα του ¨Εθνους, η κρίση του πολιτικού συστήματος και του κράτους δεν μπορεί να λυθεί σε μια βδομάδα. Η λύση του θα πάει χέρι-χέρι με τον αγώνα για την ανατροπή της “Δικτατορίας των Δανειστών και του Μνημονίου”. Μέχρι τότε, θα πρέπει να βρεθούν μεταβατικές μορφές που να εξασφαλίσουν, όσο είναι δυνατό, τον δημοκρατικό και ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος που ξεκίνησε στις 25 Μαίου και στις 5 Ιουνίου.
Ο μόνος τρόπος που διαθέτουμε είναι η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το Μνημόνιο, τα παρεπόμενα νομικά κείμενα και όσα προτίθεται να συνομολογήσει τώρα η κυβέρνηση με το ερώτημα: πρέπει να συνεχίσουν να ισχύουν και να αποτελούν τη βάση της ασκούμενης πολιτικής ή πρέπει η Ελλάδα να τα καταγγείλει, επαναδιαπραγματευόμενη, από μηδενική βάση, τους όρους δανεισμού της.
Γιατί χρειαζόμαστε δημοψήφισμα
Το Μνημόνιο και τα παρεπόμενα δεν συνιστούν επί μέρους, έστω σοβαρό αντικείμενο οικονομικής πολιτικής. Συνιστούν κορυφαία στρατηγική επιλογή του ‘Εθνους, από την οποία θα εξαρτηθεί το μέλλον του για τις ερχόμενες δεκαετίες, ίσως και αιώνες. Καμιά πολιτική δύναμη, καμιά κυβέρνηση, καμιά Βουλή δεν δικαιούται να δεσμεύσει τη χώρα κατά τέτοιο τρόπο επί δεκαετίες ή αιώνες. Η ηγεσία της παρούσας κυβέρνησης δεν θα ζήσει το υπόλοιπο του βίου τους στην Ελλάδα, ο ελληνικός λαός όμως θα ζήσει στη χώρα του. Πρέπει να του δοθεί η δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος, άμεσα, για το μέλλον του και για το μέλλον των παιδιών και των εγγονών του.
Πόσο μάλλον πρέπει να γίνει αυτό, στο μέτρο που το Μνημόνιο είναι προϊόν κολοσσιαίας πολιτικής απάτης («λεφτά υπάρχουν»), παραχάραξης της λαϊκής εντολής και, σύμφωνα με κορυφαίους συνταγματολόγους, και του γράμματος του Συντάγματος. Είναι προϊόν ενός πολιτικού πραξικοπήματος και μιας διεθνούς συνωμοσίας, που αποσκοπούσε, σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, στο να φέρει το ΔΝΤ στην ευρωζώνη, μετατρέποντας την Ελλάδα σε πειραματόζωο, για την καταστροφή του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού της Ευρώπης, ενδεχομένως και για την τελική διάλυση της ΕΕ, αν δεν μετεξελιχθεί σε απροκάλυπτη «δικτατορία των αγορών».
Ο μόνος τρόπος για να πάρει ο ελληνικός λαός την τύχη του στα χέρια του, πλην του να το επιχειρήσει δι’ εξεγέρσεως, είναι λοιπόν να ερωτηθεί ευθέως και άμεσα αν επιθυμεί τη συνέχιση εφαρμογής του Μνημονίου και των συμπαρομαρτυρούντων ή όχι. Μια τέτοια πράξη θα είναι και πράξη «υπευθυνοποίησης» και «ενηλικίωσης» της χώρας, διακοπής του φαύλου κύκλου της πολιτικής απάτης, που χαρακτήρισε όλη τη μεταπολίτευση, μια πράξη “επανίδρυσης” της ελληνικής Δημοκρατίας, μιας νέας Μεταπολίτευσης που δεν θα κατεδαφίσει, αλλά θα συμπληρώσει και θα ολοκληρώσει την ανολοκλήρωτη και προδομένη μεταπολίτευση του 1974.
Δεν χρειάζεται να βγάλουμε μόνο μια καινούρια, όσο το δυνατό καλύτερη κυβέρνηση. Χρειάζεται να της δώσουμε και σαφή λαϊκή εντολή για το πώς θα ασκήσει την κυβερνητική εξουσία στο κορυφαίο σήμερα ζήτημα του ‘Εθνους. Μόνο έχοντας πίσω της μια τέτοια ξεκάθαρη εντολή θα μπορέσει να διαπραγματευθεί με τις ξένες δυνάμεις, στο απελπιστικό διεθνές σημείο που έφερε την Ελλάδα η παρούσα «κυβέρνηση».
Αν δεν είχε προβλεφθεί στην Κύπρο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, δεν θα υπήρχε σήμερα το κυπριακό κράτος και θα είχε ανοίξει ένας κύκλος αιματηρής αντιπαράθεσης αλά Βοσνία στη Μεγαλόνησο. Αν δεν έκαναν οι Ισλανδοί δύο απανωτά δημοψηφίσματα, δεν θα μπορούσε η κυβέρνησή τους να διαπραγματευτεί πολύ καλύτερους όρους με την Αγγλία και την Ολλανδία. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να στερήσει από τον ελληνικό λαό το δικαίωμα να αποφασίσει δημοκρατικά για τη χώρα του και το μέλλον της, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να τον σπρώξει αναγκαστικά σε άλλες μορφές πραγμάτωσης της βούλησής του. Αυτή είναι και η μοναδική βάση της συναίνεσης που ζητάει κάθε τόσο ο Πρόεδρος. Δεν
μπορεί συναίνεση να βρεθεί στην καταστροφή και υποδούλωση του ελληνικού λαού, ούτε στην παραχάραξη της βούλησής του, προκειμένου να πληρώσει τα χρέη που δημιούργησε η διαφθορά και εξάρτηση των πολιτικών του ταγών.
Αθήνα, 6 Ιουνίου 2011
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, αρ. 86
Σημείωση: το κείμενο αυτό είχε γραφτεί όταν ο κ. Παπανδρέου επανέφερε την ιδέα του δημοψηφίσματος, για να την ακυρώσει ευθύς αμέσως με δηλώσεις του εκπροσώπου του! Περιττό να υπογραμμίσουμε ότι όταν λέμε εμείς δημοψήφισμα εννοούμε επί του Μνημονίου, όχι τις απίστευτες γελοιότητες του Προέδρου του ΣΕΒ, που θέλει να βάλει σε … δημοψήφισμα τον, βλακώδη μεν, αλλά εθνικά επικίνδυνο εκβιασμό «Μνημόνιο ή έξοδος από το ευρώ», επιτομή της δουλοπρέπειας του ελληνικού ραγιαδισμύ. Δημοψηφίσματα έγιναν στην Ελλάδα για το αν θέλουμε βασιλεία ή όχι, στην Κύπρο για το αν θέλουν το σχέδιο Ανάν, στην Ισλανδία για το αν θέλουν την συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνησή τους, στη Γαλλία αν θέλουν την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη κ.ο.κ. Αυτό εννοούμε, όχι κάποια από τις απάτες στις οποίες επιδίδεται καθημερινά η κυβέρνηση. Αν μετατρέψει και ενδεχόμενο δημοψήφισμα σε νέα απάτη, θα έχει ολοκληρώσει τον βίο της, ανατινάζοντας και μια από τις ελάχιστες δημοκρατικές και ειρηνικές διεξόδους που διαθέτει ακόμα το ‘Εθνος μας.
10.11.2011
Η μόνη ειρηνική και δημοκρατική λύση στην κρίση, για να αποφύγουμε το ματοκύλισμα
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Konstantakopoulos.blogspot.com
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και, κυρίως, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (ή όσοι, ενδεχομένως, σκέφτονται να ψηφίσουν τα μέτρα της κυβέρνησης ή να τη στηρίξουν), βρίσκονται ενώπιον ιστορικού διλήμματος, μετά τη μεγαλειώδη, ειρηνική «εξέγερση» του ελληνικού λαού την 5η Ιουνίου, αντάξια των μεγάλων δημοκρατικών και επαναστατικών παραδόσεων της Ελλάδας. Με την εξέγερση αυτή οι ¨Ελληνες πολίτες ανακάλεσαν ουσιαστικά την εντολή, στη βάση της οποίας κυβερνά η σημερινή κυβέρνηση. Τώρα, ο ελληνικός λαός και η Ιστορία θέτουν τους βουλευτές αυτούς (και εμμέσως τον Πρόεδρο) ενώπιον του εξής διλήμματος:
Θα δώσουν την ευκαιρία στον ελληνικό λαό, έστω και την υστάτη, να λάβει με δημοκρατικό τρόπο, με δημοψήφισμα, την κρισιμότερη απόφαση για το μέλλον του, αν δηλαδή επιθυμεί τη συνέχιση ή τη διακοπή της πολιτικής του Μνημονίου;
‘Η θα επιμείνουν σε μέτρα και πολιτικές που οδηγούν, αργά ή γρήγορα, αλλά με μαθηματική ακρίβεια, σε λουτρό αίματος τη χώρα;
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που στηρίζουν την κυβέρνηση και όσοι ενδεχομένως θα τη στήριζαν, έχουν ακόμα στα χέρια τους το κλειδί του ελληνικού, ίσως και ευρωπαϊκού μέλλοντος και των ειρηνικών εξελίξεων στη χώρα. Αλλά δεν θα το έχουν για πολύ ακόμα.
Η προοπτική της σύγκρουσης
Ελπίζει κανείς να διαφυλαχθεί μέχρι τέλους ο παραδειγματικά ειρηνικός χαρακτήρας της διαμαρτυρίας. Κυβέρνηση και κράτος απέφυγαν προς το παρόν μαζική καταστολή ή τις συνηθισμένες σε προηγούμενες διαμαρτυρίες προβοκάτσιες. Ϊσως ελπίζουν εκτόνωση. Δύσκολα όμως τη φαντάζεται κανείς. Αντιθέτως, στη δυναμική της κατάστασης, πολύ πιο εύκολα μπορεί να εγγραφεί κάποια στιγμή μια βίαιη σύγκρουση.
Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε ότι στις ίδιες τις «οικονομικές εξισώσεις» του Μνημονίου, κρύβεται η προοπτική του εμφυλίου πολέμου, όπως, ορθώς, δεν έχει βαρεθεί να επαναλαμβάνει εδώ και ένα χρόνο ο επικεφαλής του πιο φημισμένου οικονομικού ινστιτούτου της Γερμανίας, του IFO, ο Ζιν. Ο Γερμανός οικονομολόγος υπογραμμίζει την ομοιότητα ανάμεσα στα μέτρα που λαμβάνονται στην Ελλάδα σήμερα και τα διατάγματα του Καγκελλαρίου Μπρούνινγκ το 1930, που άνοιξαν το δρόμο στον Χίτλερ.
‘Ηδη άλλωστε, ένας χρόνος εφαρμογής του Μνημονίου, χωρίς να έχουμε δει ακόμα ούτε μικρό κλάσμα από τις πραγματικές συνέπειες αυτής της πολιτικής, έχει προκαλέσει κρίση αναπαραγωγής του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και, μαζί του, του ελληνικού κράτους και πολιτικού συστήματος. Η διακοπή, με κάθε μέσο, της λειτουργίας του Μνημονίου και των παρεπόμενων νομικών κειμένων, είναι, σήμερα, ο βασικός όρος επιβίωσης του ελληνικού έθνους-κράτους και της δημοκρατίας.
Μπορεί να διαφυλαχθεί η δημοκρατία και να αποφευχθεί η βίαιη αντιπαράθεση του λαού με τους κυβερνώντες; Μπορεί να διευκολυνθεί η αρχή μιας αναζήτησης διεξόδου σε μια κατάσταση που γίνεται όλο και πιο δύσκολη;
Επαρκούν οι εκλογές;
Η δυσαρμονία λαϊκής βούλησης και κυβέρνησης είναι τόσο προφανής και πρωτοφανής, που η άμεση προσφυγή σε εκλογές, πριν από την ψήφιση μέτρων και τη συνομολόγηση διεθνών συμφωνιών που θα δεσμεύσουν όχι μόνο τη σημερινή, αλλά και τις επερχόμενες γενεές Ελλήνων, επιβάλλεται, αν μη τι άλλο, για λόγους στοιχειώδους σεβασμού του γράμματος και του πνεύματος του συντάγματος.
Η διεξαγωγή εκλογών είναι μια αναγκαία συνθήκη για το ξεπέρασμα της κρίσης, δεν είναι όμως καθόλου ικανή. Είναι κοινός τόπος ότι τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν την κρίση. Κανένα δεν έχει τη θέληση, τη δύναμη και το κουράγιο να καταγγείλλει το Μνημόνιο, να ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας από μηδενική βάση, να θέσει το ζήτημα της αναγκαίας αναδιάρθρωσης του χρέους, με διαγραφή μεγάλου μέρους του, να απειλήσει εν ανάγκη με χρήση των πολλών οικονομικών και γεωπολιτικών «χαρτιών» που έχει η Ελλάδα, να εντάξει τις ελληνικές διεκδικήσεις σε πρόγραμμα σωτηρίας και επανίδρυσης όλης της Ευρώπης, του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού της από τον επερχόμενο ολοκληρωτισμό των αγορών, που έχει κάνει τώρα τη χώρα μας το κατεξοχήν πεδίο δοκιμής των μεθόδων του. (Ο κ. Σαμαράς, δυστυχώς, και παρά το αρχικό, ιστορικό ‘Όχι του στο μνημόνιο, υποκύπτοντας ίσως στη φύση του κόμματός του, ή στις νεοφιλελεύθερες δοξασίες ενίων συμβούλων του, παρουσίασε στο Ζάππειο 2 ένα πρόγραμμα «μνημονίου χωρίς μνημόνιο», που κινδυνεύει να μας οδηγήσει από τον κύκλο του «Λεφτά Υπάρχουν» στον κύκλο του «Πρόγραμμα Υπάρχει» ή «όχι στο μνημόνιο, ναι στις αποκρατικοποιήσεις»! Δεν αντέχει η χώρα δεύτερο γύρο ψεύτικων ελπίδων)
Στην ανεπάρκεια των πολιτικών δυνάμεων, προστίθεται και η πανθομολογούμενη κρίση των κρατικών θεσμών, που απεδείχθησαν με το μνημόνιο, ανίκανοι να προστατεύσουν πιο ζωτικά κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, αποτρέποντας τη χρήση τους από διεθνείς δυνάμεις που θέλουν να τον υποδουλώσουν και να τον λεηλατήσουν, με την ενθουσιώδη συνδρομή των ιθαγενών «ελίτ». Αυτό το κράτος δεν υλοποιεί τη θέληση του ελληνικού λαού, αλλά είναι φτιαγμένο για να πραγματώνει την “κουλτούρα της απάτης”, που χαρακτήρισε τη μεταπολίτευση.
Δεν υπάρχει σήμερα τίμιος και νοήμων ‘Ελληνας που να μην πιστεύει ότι χρειαζόμαστε νέα πολιτικά κόμματα, νέους θεσμούς, νέα οργάνωση της δημόσιας ζωής, νέο Σύνταγμα. Οι «αγανακτισμένοι» το αντιλαμβάνονται ενστικτωδώς, γι’ αυτό και επιχειρούν εκ του μηδενός να στήσουν δικούς τους, πρωτόλειους «θεσμούς» με τη μορφή Γενικών Συνελεύσεων. Σε όλες τις συζητήσεις εκεί είναι φανερή η υφέρπουσα ανησυχία των συζητούντων, που αντιλαμβάνονται τη σημασία, αλλά και τη δυσκολία πολιτικής συγκρότησης των αντιμνημονιακών δυνάμεων και κινδυνεύουν να βρεθούν σε δύσκολη θέση αν αύριο προκηρυχθούν εκλογές.
Βασικό πρόβλημα του ¨Εθνους, η κρίση του πολιτικού συστήματος και του κράτους δεν μπορεί να λυθεί σε μια βδομάδα. Η λύση του θα πάει χέρι-χέρι με τον αγώνα για την ανατροπή της “Δικτατορίας των Δανειστών και του Μνημονίου”. Μέχρι τότε, θα πρέπει να βρεθούν μεταβατικές μορφές που να εξασφαλίσουν, όσο είναι δυνατό, τον δημοκρατικό και ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος που ξεκίνησε στις 25 Μαίου και στις 5 Ιουνίου.
Ο μόνος τρόπος που διαθέτουμε είναι η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το Μνημόνιο, τα παρεπόμενα νομικά κείμενα και όσα προτίθεται να συνομολογήσει τώρα η κυβέρνηση με το ερώτημα: πρέπει να συνεχίσουν να ισχύουν και να αποτελούν τη βάση της ασκούμενης πολιτικής ή πρέπει η Ελλάδα να τα καταγγείλει, επαναδιαπραγματευόμενη, από μηδενική βάση, τους όρους δανεισμού της.
Γιατί χρειαζόμαστε δημοψήφισμα
Το Μνημόνιο και τα παρεπόμενα δεν συνιστούν επί μέρους, έστω σοβαρό αντικείμενο οικονομικής πολιτικής. Συνιστούν κορυφαία στρατηγική επιλογή του ‘Εθνους, από την οποία θα εξαρτηθεί το μέλλον του για τις ερχόμενες δεκαετίες, ίσως και αιώνες. Καμιά πολιτική δύναμη, καμιά κυβέρνηση, καμιά Βουλή δεν δικαιούται να δεσμεύσει τη χώρα κατά τέτοιο τρόπο επί δεκαετίες ή αιώνες. Η ηγεσία της παρούσας κυβέρνησης δεν θα ζήσει το υπόλοιπο του βίου τους στην Ελλάδα, ο ελληνικός λαός όμως θα ζήσει στη χώρα του. Πρέπει να του δοθεί η δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος, άμεσα, για το μέλλον του και για το μέλλον των παιδιών και των εγγονών του.
Πόσο μάλλον πρέπει να γίνει αυτό, στο μέτρο που το Μνημόνιο είναι προϊόν κολοσσιαίας πολιτικής απάτης («λεφτά υπάρχουν»), παραχάραξης της λαϊκής εντολής και, σύμφωνα με κορυφαίους συνταγματολόγους, και του γράμματος του Συντάγματος. Είναι προϊόν ενός πολιτικού πραξικοπήματος και μιας διεθνούς συνωμοσίας, που αποσκοπούσε, σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, στο να φέρει το ΔΝΤ στην ευρωζώνη, μετατρέποντας την Ελλάδα σε πειραματόζωο, για την καταστροφή του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού της Ευρώπης, ενδεχομένως και για την τελική διάλυση της ΕΕ, αν δεν μετεξελιχθεί σε απροκάλυπτη «δικτατορία των αγορών».
Ο μόνος τρόπος για να πάρει ο ελληνικός λαός την τύχη του στα χέρια του, πλην του να το επιχειρήσει δι’ εξεγέρσεως, είναι λοιπόν να ερωτηθεί ευθέως και άμεσα αν επιθυμεί τη συνέχιση εφαρμογής του Μνημονίου και των συμπαρομαρτυρούντων ή όχι. Μια τέτοια πράξη θα είναι και πράξη «υπευθυνοποίησης» και «ενηλικίωσης» της χώρας, διακοπής του φαύλου κύκλου της πολιτικής απάτης, που χαρακτήρισε όλη τη μεταπολίτευση, μια πράξη “επανίδρυσης” της ελληνικής Δημοκρατίας, μιας νέας Μεταπολίτευσης που δεν θα κατεδαφίσει, αλλά θα συμπληρώσει και θα ολοκληρώσει την ανολοκλήρωτη και προδομένη μεταπολίτευση του 1974.
Δεν χρειάζεται να βγάλουμε μόνο μια καινούρια, όσο το δυνατό καλύτερη κυβέρνηση. Χρειάζεται να της δώσουμε και σαφή λαϊκή εντολή για το πώς θα ασκήσει την κυβερνητική εξουσία στο κορυφαίο σήμερα ζήτημα του ‘Εθνους. Μόνο έχοντας πίσω της μια τέτοια ξεκάθαρη εντολή θα μπορέσει να διαπραγματευθεί με τις ξένες δυνάμεις, στο απελπιστικό διεθνές σημείο που έφερε την Ελλάδα η παρούσα «κυβέρνηση».
Αν δεν είχε προβλεφθεί στην Κύπρο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, δεν θα υπήρχε σήμερα το κυπριακό κράτος και θα είχε ανοίξει ένας κύκλος αιματηρής αντιπαράθεσης αλά Βοσνία στη Μεγαλόνησο. Αν δεν έκαναν οι Ισλανδοί δύο απανωτά δημοψηφίσματα, δεν θα μπορούσε η κυβέρνησή τους να διαπραγματευτεί πολύ καλύτερους όρους με την Αγγλία και την Ολλανδία. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να στερήσει από τον ελληνικό λαό το δικαίωμα να αποφασίσει δημοκρατικά για τη χώρα του και το μέλλον της, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να τον σπρώξει αναγκαστικά σε άλλες μορφές πραγμάτωσης της βούλησής του. Αυτή είναι και η μοναδική βάση της συναίνεσης που ζητάει κάθε τόσο ο Πρόεδρος. Δεν
μπορεί συναίνεση να βρεθεί στην καταστροφή και υποδούλωση του ελληνικού λαού, ούτε στην παραχάραξη της βούλησής του, προκειμένου να πληρώσει τα χρέη που δημιούργησε η διαφθορά και εξάρτηση των πολιτικών του ταγών.
Αθήνα, 6 Ιουνίου 2011
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, αρ. 86
Σημείωση: το κείμενο αυτό είχε γραφτεί όταν ο κ. Παπανδρέου επανέφερε την ιδέα του δημοψηφίσματος, για να την ακυρώσει ευθύς αμέσως με δηλώσεις του εκπροσώπου του! Περιττό να υπογραμμίσουμε ότι όταν λέμε εμείς δημοψήφισμα εννοούμε επί του Μνημονίου, όχι τις απίστευτες γελοιότητες του Προέδρου του ΣΕΒ, που θέλει να βάλει σε … δημοψήφισμα τον, βλακώδη μεν, αλλά εθνικά επικίνδυνο εκβιασμό «Μνημόνιο ή έξοδος από το ευρώ», επιτομή της δουλοπρέπειας του ελληνικού ραγιαδισμύ. Δημοψηφίσματα έγιναν στην Ελλάδα για το αν θέλουμε βασιλεία ή όχι, στην Κύπρο για το αν θέλουν το σχέδιο Ανάν, στην Ισλανδία για το αν θέλουν την συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνησή τους, στη Γαλλία αν θέλουν την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη κ.ο.κ. Αυτό εννοούμε, όχι κάποια από τις απάτες στις οποίες επιδίδεται καθημερινά η κυβέρνηση. Αν μετατρέψει και ενδεχόμενο δημοψήφισμα σε νέα απάτη, θα έχει ολοκληρώσει τον βίο της, ανατινάζοντας και μια από τις ελάχιστες δημοκρατικές και ειρηνικές διεξόδους που διαθέτει ακόμα το ‘Εθνος μας.
10.11.2011
Παρασκευή 13 Μαΐου 2011
ΜΠΡΑΒΟ ΤΙΝΑ! Η κυρία Μπιρμπίλη και ο πόλεμος κυβέρνησης κατά χώρας
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Μπράβο Τίνα! Για την Υπουργό Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη ο λόγος, που δεν φοβήθηκε να διαφωνήσει με τον τοποτηρητή της τρόικας «Υπερυπουργό» Οικονομικών, τόσο ως προς τη μαζική και φτηνή νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, όσο και ως προς την πώληση, τουλάχιστον τώρα, της ΔΕΗ. Με τη στάση της, η Υπουργός έβαλε τα «γυαλιά» σε πολλούς άρρενες συναδέλφους της οι οποίοι, αφού έκαναν καριέρα και περιουσία ως βουλευτές, στελέχη και Υπουργοί του «Σοσιαλιστικού» Κινήματος, τώρα, πέραν της γραφικής «μουρμούρας» τους, μιας κατά το μάλλον ή ήττον γελοίας προσπάθειας, δήθεν «διαφοροποίησης», στηρίζουν με την ψήφο και τις πράξεις μια πολιτική εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού, που θέλει να γυρίσει την Ελλάδα σε καθεστώς θλιβερής αποικίας, τύπου Ούλεν και Πάουερ.
Απομένει βέβαια να δούμε κατά πόσον η Υπουργός θα μείνει μέχρι τέλους συνεπής στις απόψεις της, με ότι αυτό συνεπάγεται. Ο γράφων το εύχεται, αλλά φυσικά δεν μπορεί διόλου να το προεξοφλήσει. Η σπονδυλική στήλη, όπως και η αξιοπρέπεια, παραμένουν ουσιώδες εν μεγίστη ανεπαρκεία στην κυβέρνηση, το πολιτικό προσωπικό, την κρατική ηγεσία, τις πάσης φύσεως «ελίτ» της χώρας. Και μόνο άλλωστε η χρήση του όρου ελίτ για να περιγράψει αυτό το απίστευτο συνονθύλευμα, φτάνει για να δείξει το βάθος της ελληνικής κρίσης.
Μερικοί θεωρούν την Τίνα κάπως «εξωτική», «αλλοπαρμένη», της προσάπτουν εκκεντρικότητα, καταθλιπτικό χαρακτήρα, πως ντύθηκε στην ορκωμοσία της και δεν ξέρω τι άλλο. Μπορεί νάναι έτσι. Εγώ προτιμώ την «εκκεντρικότητά» της από τη σοβαροφάνεια των συναδέλφων της, που δεν έχουν κανένα πρόβλημα, γραβατωμένοι και υποτίθεται σοβαροί, μέσα στα υπουργικά και βουλευτικά κουστούμια και τις λιμουζίνες τους, να επιδεικνύουν ασύστολα θράσος και αναισθησία. Να λένε π.χ., ότι εργάζονται για τη «σωτηρία της χώρας», την ώρα που στέλνουν, με την πολιτική που στηρίζουν και εφαρμόζουν, τους γέροντες αυτής της χώρας να ψάχνουν απεγνωσμένα στους κάδους των σκουπιδιών για να επιζήσουν στην Ελλάδα του Μνημονίου. Τέτοιο ήθος, τέτοια δημοκρατία, τέτοιος σοσιαλισμός!
Στην πραγματικότητα δεν είναι τυχαίο ότι η εντονότερη μέχρι τώρα αντίσταση στον Υπουργό Οικονομικών προήλθε από μία «εκκεντρική», «μη επαγγελματία» πολιτικό. Σε καταστάσεις σαν τη σημερινή, όταν ένα έθνος ολάκερο βαδίζει, με παραλυμένη τη βούλησή του, ακόμα και το συλλογική ένστικτο επιβίωσης, χωρίς φρένο και αντίδραση στην (αυτο)καταστροφή του, μόνο από μικρό κι από τρελλό μπορεί να ακούσεις την αλήθεια. Ακριβώς γιατί περιγράφει τέτοιες καταστάσεις, έμεινε κλασικό ανά τους αιώνες το παιδί του ‘Αντερσεν που φώναξε «Ο Βασιληάς είναι γυμνός». Πρέπει νάσαι λίγο «αλλοπαρμένος» για να πεις ένα όχι. Οι υπόλοιποι, οι «μη αλλοπαρμένοι», συνδυάζουν την πειθαρχία του προβάτου, που βαδίζει όπου το πάει ο τσομπάνης, με την ιδιοτέλεια και την απάτη που χαρακτηρίζουν τους επαγγελματίες της πολιτικής.
Υπάρχει κάτι τραγικό στις ομόκεντρες αυτοκαταστροφικές δίνες του Πρωθυπουργού και των «μοιραίων και άβουλων» που τον ακολουθούν, της κυβέρνησης, του ΠΑΣΟΚ, της Ελλάδας (μπορεί και της ΕΕ στο τέλος). «Είναι τρέλλα, αλλά έχει μέθοδο», λέει ο Πολώνιος στον ‘Αμλετ. «Αυτοί θα κάνουν όλα όσα είπαν ότι δεν θα κάνουν», προέβλεψε για την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, πριν από ένα χρόνο, σε μια συζήτηση, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου. Και επαληθεύθηκε μέχρι τώρα με μαθηματική ακρίβεια. ‘Ολοι μαζί βαδίζουν στη δική τους και τη δική μας καταστροφή με παραδειγματική για τις περιστάσεις πειθαρχία. Χρειάζεται να είναι μία Υπουργός «αλλοπαρμένη» για να μπορέσει να σκεφτεί κάτι τελείως στοιχειώδες, που δεν μπορούν να σκεφτούν τόσοι και τόσοι στην ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος: ότι θέλει να μείνει στην ιστορία ως Υπουργός Περιβάλλοντος, όχι ως Υπουργός της Καταστροφής του!
Γιατί αυτό της ζητάει ο Υπουργός Οικονομικών, που συμπεριφέρεται απέναντι στους μεν συναδέλφους του περίπου ως λοχίας, με τη δύναμη που του προσφέρει η ιδιότητα του επιτηρητή, στη δε ελληνική οικονομία ως «σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι», κόβοντας ότι δαπάνη βρει και όπου τη βρει, χωρίς κανένα σχέδιο και καμιά φροντίδα για το μέλλον της χώρας, μαζεύοντας λεφτά με τους πιο καταστροφικούς τρόπους και ξεπουλώντας ότι πιο χρήσιμο και αναγκαίο έχει το κράτος στην ιδιοκτησία του. Βέβαια, για να πούμε και του «στραβού το δίκηο», από μία άποψη ορθώς κάνει, γιατί αυτή είναι η ουσιώδης λογική του Μνημονίου, προγράμματος καταστροφής και όχι σωτηρίας της Ελλάδας. Από την άποψη αυτή τουλάχιστο, ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι περισσότερο συνεπής με τον εαυτό του απόσο οι δυσφορούντες αλλά ψηφίζοντες, και άρα συνυπεύθυνοι για την καταστροφή, συνάδελφοί του στη Βουλή, την κυβέρνηση, την κρατική ηγεσία.
Το Μνημόνιο, τον βάναυσα αντισυνταγματικό χαρακτήρα του οποίου επεσήμαναν πάλι πρόσφατα δύο τόσο σημαντικοί δάσκαλοι, όπως ο Γιώργος Κασιμάτης και ο Κώστας Μπέης, δεν έχει απλώς αποτύχει. Η αποτυχία του είναι κολοσσιαία και τρομακτική, όλοι το ξέρουν και βεβαίως οι αριθμοί είναι αδυσώπητοι. Σε σημείο πούρχεται τώρα το Βερολίνο, που επέβαλε, μαζί με την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, και με την ενθουσιώδη συνεργασία της Αθήνας, αυτό το απίθανο πρόγραμμα και λέει δεν βγαίνει, πρέπει να διαγραφεί το μισό χρέος της Ελλάδας, προτιμώντας τα μεγάλα ρίσκα της αναδιάρθρωσης, από τον τεράστιο πολιτικο-οικονομικό κίνδυνο χρεωκοπίας μιας χώρας-μέλους της ΕΕ.
Οι μόνοι που δεν θέλουν να παραδεχτούν την αλήθεια, γιατί τρέμουν, όχι τη χρεωκοπία της Ελλάδας, αλλά την αναπόφευκτη δική τους, είναι οι κυβερνητικοί. Πανικόβλητοι από την υστέρηση των εσόδων, από το κραχ που έχουν οι ίδιοι προκαλέσει με την πολιτική τους στην ελληνική οικονομία, πιάνονται τώρα από τα μαλλιά τους, όπως οι πνιγμένοι, προσπαθώντας να μαζέψουν ψίχουλα αριστερά και δεξιά, «καρατομώντας» κράτος, οικονομία, κοινωνία. την ίδια ώρα που έχουν οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σε εκρηκτική αποσύνθεση. Ουδέποτε είχαν εθνικό σχέδιο σωτηρίας και αναγέννησης της χώρας. Τώρα ακόμα λιγότερο. Αντί να φτιάξουν ένα άθλιο δημόσιο, το ξεπουλάνε στους ξένους. Αντί να κάνουν τις αμυντικές δαπάνες εργαλείο βιομηχανικής πολιτικής και διπλωματικής ισχυροποίησης, διαλύουν το στρατό και την αμυντική ικανότητα της χώρας. Αντί να εκπονήσουν, έστω και τώρα, ένα γενναίο, ειλικρινές, δίκαιο πρόγραμμα εξόδου της χώρας από την τραγική κατάσταση που βρέθηκε, στηρίζονται και χρησιμοποιούν τις χειρότερες όψεις του ‘Ελληνα και της Ελλάδας.
Με τη μαζική νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, η κυβέρνηση Παπανδρέου επιβραβεύει την παρανομία και την καταστροφή του φυσικού πλούτου, που θα μπορούσε να είναι και τεράστιας σημασίας οικονομικός πόρος, όπως έχουμε την τάση να ξεχνάμε στην «Ελλάδα της ‘κονόμας». Προηγουμένως, με την περαίωση, δικαίωσε και επιβράβευσε τη φοροδιαφυγή, βασικό μηχανισμό εκμετάλλευσης των Ελλήνων εργαζομένων και διαστρέβλωσης της οικονομίας. Σε μια χώρα που κατεστράφη μεταπολεμικά από τους εισαγωγείς αυτοκινήτων και τους εργολάβους οικοδομών (και μεταπολιτευτικά από τους εργολήπτες), που έχει συγκεντρώσει το μισό πληθυσμό της σε μια Αθήνα «ωρολογιακή βόμβα», η κυβέρνηση δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να δώσει κίνητρα δια της αποσύρσεως στους ‘Ελληνες να αγοράσουν περισσότερα ΙΧ, στην υγεία των γερμανικών βιομηχανιών, περιορίζοντας ταυτόχρονα, αντί να εκσυγχρονίσει, ακόμη και αυτό το ισχαιμικό σιδηροδρομικό δίκτυο που διαθέτει η χώρα. ‘Οσο για την καταπολέμηση της διαφθοράς, πως θα μπορούσε να την πετύχει μια πολιτική τάξη που λαδωνόταν en masse από τη Ζήμενς; Πολύ φυσιολογικά, η σχετική κυβερνητική καμπάνια κατέληξε, όπως και οι προεκλογικές υποσχέσεις της ΝΔ προηγουμένως, στο «ανέκδοτο του αιώνα», προσφέροντάς μας άφθονο και ανούσιο θέαμα δια των «εξεταστικών», την ίδια ώρα που η κυβέρνηση άφηνε τον τρίτο ύποπτο στέλεχος της Ζήμενς να διαφύγει κανονικά από τη χώρα, σα να μη τρέχει τίποτα. Δεν υπάρχει σχεδόν τομέας της κυβερνητικής πολιτικής, όπου οι αρμόδιοι να μην εκδήλωσαν ακραία περιφρόνηση προς τη χώρα και τον λαό τους.
Η χειρότερη ζημιά που έκαναν ήταν η ηθική. Η κυβέρνηση υπονόμευσε κάθε είδους εθνική αυτοπεποίθηση, κάθε είδους εμπιστοσύνη στο κράτος και οποιοδήποτε συλλογικό σχέδιο, που είναι η πιο ουσιαστική προϋπόθεση για την ανόρθωση της χώρας. Τρομοκράτησε και ενοχοποίησε τους ‘Ελληνες, αποσυνέθεσε, με το παράδειγμά της, κάθε ελπίδα στη χώρα. Καλλιέργησε και στηρίχτηκε στην καταστροφική για όλους ιδιοτέλεια ατόμων και στρωμάτων, τον κοινωνικό «αυτοματισμό». ‘Εβγαλε στην επιφάνεια τη χειρότερη όψη του ‘Ελληνα, αντί να κινητοποιήσει την καλύτερη. Δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι για το πόσο καταλαβαίνουν τα στελέχη αυτής της κυβέρνησης τον ρόλο που παίζουν, είναι πιθανότατο όμως ότι καταλαβαίνουν πολύ καλά τι κάνουν οι αναρίθμητοι ξένοι σύμβουλοι του Πρωθυπουργού.
Konstantakopoulos.blogspot.com
Eπίκαιρα, 5.5.2011
Μπράβο Τίνα! Για την Υπουργό Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη ο λόγος, που δεν φοβήθηκε να διαφωνήσει με τον τοποτηρητή της τρόικας «Υπερυπουργό» Οικονομικών, τόσο ως προς τη μαζική και φτηνή νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, όσο και ως προς την πώληση, τουλάχιστον τώρα, της ΔΕΗ. Με τη στάση της, η Υπουργός έβαλε τα «γυαλιά» σε πολλούς άρρενες συναδέλφους της οι οποίοι, αφού έκαναν καριέρα και περιουσία ως βουλευτές, στελέχη και Υπουργοί του «Σοσιαλιστικού» Κινήματος, τώρα, πέραν της γραφικής «μουρμούρας» τους, μιας κατά το μάλλον ή ήττον γελοίας προσπάθειας, δήθεν «διαφοροποίησης», στηρίζουν με την ψήφο και τις πράξεις μια πολιτική εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού, που θέλει να γυρίσει την Ελλάδα σε καθεστώς θλιβερής αποικίας, τύπου Ούλεν και Πάουερ.
Απομένει βέβαια να δούμε κατά πόσον η Υπουργός θα μείνει μέχρι τέλους συνεπής στις απόψεις της, με ότι αυτό συνεπάγεται. Ο γράφων το εύχεται, αλλά φυσικά δεν μπορεί διόλου να το προεξοφλήσει. Η σπονδυλική στήλη, όπως και η αξιοπρέπεια, παραμένουν ουσιώδες εν μεγίστη ανεπαρκεία στην κυβέρνηση, το πολιτικό προσωπικό, την κρατική ηγεσία, τις πάσης φύσεως «ελίτ» της χώρας. Και μόνο άλλωστε η χρήση του όρου ελίτ για να περιγράψει αυτό το απίστευτο συνονθύλευμα, φτάνει για να δείξει το βάθος της ελληνικής κρίσης.
Μερικοί θεωρούν την Τίνα κάπως «εξωτική», «αλλοπαρμένη», της προσάπτουν εκκεντρικότητα, καταθλιπτικό χαρακτήρα, πως ντύθηκε στην ορκωμοσία της και δεν ξέρω τι άλλο. Μπορεί νάναι έτσι. Εγώ προτιμώ την «εκκεντρικότητά» της από τη σοβαροφάνεια των συναδέλφων της, που δεν έχουν κανένα πρόβλημα, γραβατωμένοι και υποτίθεται σοβαροί, μέσα στα υπουργικά και βουλευτικά κουστούμια και τις λιμουζίνες τους, να επιδεικνύουν ασύστολα θράσος και αναισθησία. Να λένε π.χ., ότι εργάζονται για τη «σωτηρία της χώρας», την ώρα που στέλνουν, με την πολιτική που στηρίζουν και εφαρμόζουν, τους γέροντες αυτής της χώρας να ψάχνουν απεγνωσμένα στους κάδους των σκουπιδιών για να επιζήσουν στην Ελλάδα του Μνημονίου. Τέτοιο ήθος, τέτοια δημοκρατία, τέτοιος σοσιαλισμός!
Στην πραγματικότητα δεν είναι τυχαίο ότι η εντονότερη μέχρι τώρα αντίσταση στον Υπουργό Οικονομικών προήλθε από μία «εκκεντρική», «μη επαγγελματία» πολιτικό. Σε καταστάσεις σαν τη σημερινή, όταν ένα έθνος ολάκερο βαδίζει, με παραλυμένη τη βούλησή του, ακόμα και το συλλογική ένστικτο επιβίωσης, χωρίς φρένο και αντίδραση στην (αυτο)καταστροφή του, μόνο από μικρό κι από τρελλό μπορεί να ακούσεις την αλήθεια. Ακριβώς γιατί περιγράφει τέτοιες καταστάσεις, έμεινε κλασικό ανά τους αιώνες το παιδί του ‘Αντερσεν που φώναξε «Ο Βασιληάς είναι γυμνός». Πρέπει νάσαι λίγο «αλλοπαρμένος» για να πεις ένα όχι. Οι υπόλοιποι, οι «μη αλλοπαρμένοι», συνδυάζουν την πειθαρχία του προβάτου, που βαδίζει όπου το πάει ο τσομπάνης, με την ιδιοτέλεια και την απάτη που χαρακτηρίζουν τους επαγγελματίες της πολιτικής.
Υπάρχει κάτι τραγικό στις ομόκεντρες αυτοκαταστροφικές δίνες του Πρωθυπουργού και των «μοιραίων και άβουλων» που τον ακολουθούν, της κυβέρνησης, του ΠΑΣΟΚ, της Ελλάδας (μπορεί και της ΕΕ στο τέλος). «Είναι τρέλλα, αλλά έχει μέθοδο», λέει ο Πολώνιος στον ‘Αμλετ. «Αυτοί θα κάνουν όλα όσα είπαν ότι δεν θα κάνουν», προέβλεψε για την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, πριν από ένα χρόνο, σε μια συζήτηση, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου. Και επαληθεύθηκε μέχρι τώρα με μαθηματική ακρίβεια. ‘Ολοι μαζί βαδίζουν στη δική τους και τη δική μας καταστροφή με παραδειγματική για τις περιστάσεις πειθαρχία. Χρειάζεται να είναι μία Υπουργός «αλλοπαρμένη» για να μπορέσει να σκεφτεί κάτι τελείως στοιχειώδες, που δεν μπορούν να σκεφτούν τόσοι και τόσοι στην ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος: ότι θέλει να μείνει στην ιστορία ως Υπουργός Περιβάλλοντος, όχι ως Υπουργός της Καταστροφής του!
Γιατί αυτό της ζητάει ο Υπουργός Οικονομικών, που συμπεριφέρεται απέναντι στους μεν συναδέλφους του περίπου ως λοχίας, με τη δύναμη που του προσφέρει η ιδιότητα του επιτηρητή, στη δε ελληνική οικονομία ως «σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι», κόβοντας ότι δαπάνη βρει και όπου τη βρει, χωρίς κανένα σχέδιο και καμιά φροντίδα για το μέλλον της χώρας, μαζεύοντας λεφτά με τους πιο καταστροφικούς τρόπους και ξεπουλώντας ότι πιο χρήσιμο και αναγκαίο έχει το κράτος στην ιδιοκτησία του. Βέβαια, για να πούμε και του «στραβού το δίκηο», από μία άποψη ορθώς κάνει, γιατί αυτή είναι η ουσιώδης λογική του Μνημονίου, προγράμματος καταστροφής και όχι σωτηρίας της Ελλάδας. Από την άποψη αυτή τουλάχιστο, ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι περισσότερο συνεπής με τον εαυτό του απόσο οι δυσφορούντες αλλά ψηφίζοντες, και άρα συνυπεύθυνοι για την καταστροφή, συνάδελφοί του στη Βουλή, την κυβέρνηση, την κρατική ηγεσία.
Το Μνημόνιο, τον βάναυσα αντισυνταγματικό χαρακτήρα του οποίου επεσήμαναν πάλι πρόσφατα δύο τόσο σημαντικοί δάσκαλοι, όπως ο Γιώργος Κασιμάτης και ο Κώστας Μπέης, δεν έχει απλώς αποτύχει. Η αποτυχία του είναι κολοσσιαία και τρομακτική, όλοι το ξέρουν και βεβαίως οι αριθμοί είναι αδυσώπητοι. Σε σημείο πούρχεται τώρα το Βερολίνο, που επέβαλε, μαζί με την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, και με την ενθουσιώδη συνεργασία της Αθήνας, αυτό το απίθανο πρόγραμμα και λέει δεν βγαίνει, πρέπει να διαγραφεί το μισό χρέος της Ελλάδας, προτιμώντας τα μεγάλα ρίσκα της αναδιάρθρωσης, από τον τεράστιο πολιτικο-οικονομικό κίνδυνο χρεωκοπίας μιας χώρας-μέλους της ΕΕ.
Οι μόνοι που δεν θέλουν να παραδεχτούν την αλήθεια, γιατί τρέμουν, όχι τη χρεωκοπία της Ελλάδας, αλλά την αναπόφευκτη δική τους, είναι οι κυβερνητικοί. Πανικόβλητοι από την υστέρηση των εσόδων, από το κραχ που έχουν οι ίδιοι προκαλέσει με την πολιτική τους στην ελληνική οικονομία, πιάνονται τώρα από τα μαλλιά τους, όπως οι πνιγμένοι, προσπαθώντας να μαζέψουν ψίχουλα αριστερά και δεξιά, «καρατομώντας» κράτος, οικονομία, κοινωνία. την ίδια ώρα που έχουν οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σε εκρηκτική αποσύνθεση. Ουδέποτε είχαν εθνικό σχέδιο σωτηρίας και αναγέννησης της χώρας. Τώρα ακόμα λιγότερο. Αντί να φτιάξουν ένα άθλιο δημόσιο, το ξεπουλάνε στους ξένους. Αντί να κάνουν τις αμυντικές δαπάνες εργαλείο βιομηχανικής πολιτικής και διπλωματικής ισχυροποίησης, διαλύουν το στρατό και την αμυντική ικανότητα της χώρας. Αντί να εκπονήσουν, έστω και τώρα, ένα γενναίο, ειλικρινές, δίκαιο πρόγραμμα εξόδου της χώρας από την τραγική κατάσταση που βρέθηκε, στηρίζονται και χρησιμοποιούν τις χειρότερες όψεις του ‘Ελληνα και της Ελλάδας.
Με τη μαζική νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, η κυβέρνηση Παπανδρέου επιβραβεύει την παρανομία και την καταστροφή του φυσικού πλούτου, που θα μπορούσε να είναι και τεράστιας σημασίας οικονομικός πόρος, όπως έχουμε την τάση να ξεχνάμε στην «Ελλάδα της ‘κονόμας». Προηγουμένως, με την περαίωση, δικαίωσε και επιβράβευσε τη φοροδιαφυγή, βασικό μηχανισμό εκμετάλλευσης των Ελλήνων εργαζομένων και διαστρέβλωσης της οικονομίας. Σε μια χώρα που κατεστράφη μεταπολεμικά από τους εισαγωγείς αυτοκινήτων και τους εργολάβους οικοδομών (και μεταπολιτευτικά από τους εργολήπτες), που έχει συγκεντρώσει το μισό πληθυσμό της σε μια Αθήνα «ωρολογιακή βόμβα», η κυβέρνηση δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να δώσει κίνητρα δια της αποσύρσεως στους ‘Ελληνες να αγοράσουν περισσότερα ΙΧ, στην υγεία των γερμανικών βιομηχανιών, περιορίζοντας ταυτόχρονα, αντί να εκσυγχρονίσει, ακόμη και αυτό το ισχαιμικό σιδηροδρομικό δίκτυο που διαθέτει η χώρα. ‘Οσο για την καταπολέμηση της διαφθοράς, πως θα μπορούσε να την πετύχει μια πολιτική τάξη που λαδωνόταν en masse από τη Ζήμενς; Πολύ φυσιολογικά, η σχετική κυβερνητική καμπάνια κατέληξε, όπως και οι προεκλογικές υποσχέσεις της ΝΔ προηγουμένως, στο «ανέκδοτο του αιώνα», προσφέροντάς μας άφθονο και ανούσιο θέαμα δια των «εξεταστικών», την ίδια ώρα που η κυβέρνηση άφηνε τον τρίτο ύποπτο στέλεχος της Ζήμενς να διαφύγει κανονικά από τη χώρα, σα να μη τρέχει τίποτα. Δεν υπάρχει σχεδόν τομέας της κυβερνητικής πολιτικής, όπου οι αρμόδιοι να μην εκδήλωσαν ακραία περιφρόνηση προς τη χώρα και τον λαό τους.
Η χειρότερη ζημιά που έκαναν ήταν η ηθική. Η κυβέρνηση υπονόμευσε κάθε είδους εθνική αυτοπεποίθηση, κάθε είδους εμπιστοσύνη στο κράτος και οποιοδήποτε συλλογικό σχέδιο, που είναι η πιο ουσιαστική προϋπόθεση για την ανόρθωση της χώρας. Τρομοκράτησε και ενοχοποίησε τους ‘Ελληνες, αποσυνέθεσε, με το παράδειγμά της, κάθε ελπίδα στη χώρα. Καλλιέργησε και στηρίχτηκε στην καταστροφική για όλους ιδιοτέλεια ατόμων και στρωμάτων, τον κοινωνικό «αυτοματισμό». ‘Εβγαλε στην επιφάνεια τη χειρότερη όψη του ‘Ελληνα, αντί να κινητοποιήσει την καλύτερη. Δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι για το πόσο καταλαβαίνουν τα στελέχη αυτής της κυβέρνησης τον ρόλο που παίζουν, είναι πιθανότατο όμως ότι καταλαβαίνουν πολύ καλά τι κάνουν οι αναρίθμητοι ξένοι σύμβουλοι του Πρωθυπουργού.
Konstantakopoulos.blogspot.com
Eπίκαιρα, 5.5.2011
Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010
ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ AΛΕΞ ΡΟΝΤΟΣ στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο
Σύμβουλος στο παρελθόν του Γιώργου Παπανδρέου, πρώην διευθυντής αναπτυξιακής συνεργασίας του Υπουργείου Εξωτερικών, επί τιμή πρέσβης της Ελλάδας, ο ¨Αλεξ Ρόντος, ομογενής γεννημένος στην Τανζανία, είχε μια ουσιαστική ανάμειξη στις βαλκανικές, καυκασιανές και μεσανατολικές υποθέσεις στο παρελθόν. Προσφάτως, το όνομά του ήρθε επανειλημμένα στη δημοσιότητα, αποδίδοντάς του διάφορους ρόλους, όπως μυστικοσύμβουλος του Πρωθυπουργού ή άνθρωπος ειδικών αποστολών για “λεπτά” θέματα, όπως το μακεδονικό ή τα ελληνοϊσραηλινά, προκαλώντας μάλιστα και μια σχετική δήλωση του Υπουργού Εξωτερικών.
Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο κ. Ρόντος διαψεύδει ότι έχει οποιονδήποτε ρόλο συμβούλου της κυβέρνησης ή του Πρωθυπουργού, υπογραμμίζει όμως ότι διατηρεί τις σχέσεις με τον κ. Παπανδρέου και τους Υπουργούς του. Δεν με ενδιαφέρει το δημόσιο, ούτε η πολιτική, υποστηρίζει, εξηγώντας ότι τον ικανοποιεί πολύ η δουλειά του στον ιδιωτικό τομέα. Μας εξηγεί επίσης τι έγινε στη Γεωργία όπου ήταν σύμβουλος του Προέδρου Σαακασβίλι, όταν ξέσπασε ο πόλεμος, αλλά μοιράζεται μαζί μας και τις εκτιμήσεις του για τα Βαλκάνια και την Κύπρο.
Eρ. Κύριε Ρόντο, το όνομά σας βρίσκεται συνεχώς στη δημοσιότητα, μια αχλύς μυστηρίου μοιάζει να το περιβάλλει. Κάποιοι σας περιγράφουν ως σκιώδη ΥΠΕΞ, άλλοι ως μυστικοσύμβουλο του Πρωθυπουργού, άνθρωπο ειδικών αποστολών, άλλοι ως σχεδόν ύποπτο. Ποιος ακριβώς είστε κ. Ρόντο;
Απάντ. Δεν είμαι τίποτα από αυτά. Είμαι ένας απλός άνθρωπος που είχε την ευκαιρία να βοηθήσει στο παρελθόν τον Πρωθυπουργό, όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών. Μετά το 2004, τα παράτησα όλα και πήγα στον ιδιωτικό τομέα. Κάνω consulting και τέτοια πράγματα. Το 80% του χρόνου μου είναι στο εξωτερικό. Τώρα οι δουλειές μου πάντα είναι τέτοιες, και από το παρελθόν, που κρατάω πολλές επαφές και γνώσεις. Λόγω αυτού, και τα περασμένα χρόνια, πάντα είχα κάποιες επαφές και πάρα πολύ ενδιαφέρον για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, διεθνώς, όχι μόνο τα ελληνικά. Και τώρα, αν θέλει ποτέ ο Πρωθυπουργός ή ο ΥΠΕΞ τη γνώμη μου, είμαι έτοιμος. Αλλά δεν σημαίνει αυτό ότι παίζω κανένα ρόλο. Σήμερα γιορτάζουμε δέκα χρόνια από τα γεγονότα στη Σερβία. Από τότε άρχισαν να λένε ένα σωρό πράγματα για μένα. Η φαντασία κάποιων τους σπρώχνει να γυρεύουν πράγματα που απλώς δεν αληθεύουν. Δεν είμαι σύμβουλος. Γνωρίζω ανθρώπους στην κυβέρνηση, εδώ και δέκα χρόνια, κάποιοι είναι φίλοι.
Ερ. Consulting σε τι;
Απ. Σε πολιτικό κίνδυνο. Aναλύσεις σε άλλες χώρες, που και που, τέτοια πράγματα.
Eρ. Βαλκάνια, Καύκασο κλπ.;
Απ. Βαλκάνια, Καύκασο κλπ. Δεν είμαι οικονομολόγος, δεν κάνω τέτοια πράγματα, δεν είμαι σε αυτόν τον τομέα. Eίμαι ευχαριστημένος από αυτό που κάνω και θα το συνεχίσω. Αποφάσισα προ εξαετίας, με την κυβερνητική αλλαγή, να συνεχίσω ως ιδιώτης. Δεν θέλω, δεν με ενδιαφέρει το δημόσιο, η πολιτική, κι αν προσπαθούσα θα αποτύγχανα. Πολύ απλό.
Ερ, ¨Εχετε μια ΜΚΟ;
Απ. ‘Όχι. ‘Ημουν σε ΜΚΟ, ξεκίνησα με αυτές πριν έρθω στην Ελλάδα, στις ανθρωπιστικές αποστολές, κυρίως μεγάλες καταστροφές. Ειδικεύτηκα στην ανταπόκριση σε μεγάλες καταστροφές. ¨Ημουν στη μεγάλη πείνα της Αιθιοπίας, στη Μέση Ανατολή, έζησα πέντε χρόνια στην Αίγυπτο, με την Κάριτας των Καθολικών. Με βρήκε ο Ιάκωβος στην Αμερική και με κάλεσε να κάνω το ίδιο με τις ορθόδοξες εκκλησίες.
Ερ. Με τον Πρωθυπουργό γνωριστήκατε μέσω του Ιακώβου, του κ. ‘Αθενς;
Απ. Μέσω και των δύο. Γνωρίστηκα όταν βοηθούσα την ελληνική διασπορά στον Καύκασο, τη Ρωσία, στη δύσκολη περίοδο 1994-96.
Ερ. Γράφτηκε ότι πήγατε μια μέρα στην Πάρο από το Ισραήλ με το πρόγραμμα της επίσκεψης Νετανιάχου.
Απ. ‘Όχι. Πήγα στην Πάρο για να συζητήσω κάποια θέματα με τον Πρωθυπουργό. Είναι σχεδόν η μόνη δυνατότητα που διαθέτει κάποιο χρόνο να καθίσουμε μαζί. Συζητήσαμε ένα σωρό θέματα, όχι μόνο για την Ελλάδα και διεθνή.
Ερ. Ο κ. Δρούτσας είπε ότι δεν έχετε θεσμική σχέση με το ΥΠΕΞ. ‘Ετσι διατυπωμένη, η δήλωση αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να έχετε μη θεσμική, άτυπη σχέση.
Απ. Γνωρίζω αρκετούς Υπουργούς. Ο Δρούτσας έφτασε σχεδόν την ίδια στιγμή με μένα στην Ελλάδα. Ενταχθήκαμε στην ομάδα του Γιώργου. Γνωριζόμαστε, τηλεφωνιόμαστε, μια φορά κάθε ένα-δυο μήνες, με ρωτάει την άποψή μου ή του λέω τη δική μου. Ο Δημήτρης προσπάθησε να είναι πολύ ακριβής στη δήλωσή του και ήτανε. Αν άρχιζε «γνωρίζω τον Αλέξη» και το ένα το άλλο, θα άρχιζε άλλο κουτσομπολιό. Δεν παίζω τέτοιο ρόλο, δεν το θέλω. Αλλά έχω τις γνωριμίες μου στα Βαλκάνια, παρακολουθώ τι γίνεται, ξέρω αρκετά.
Ερ. ‘Ησαστε σύμβουλος του Γεωργιανού Προέδρου Σαακασβίλι. Επί ποίων θεμάτων;
Απ. Κάποιοι φίλοι στην ΕΕ μου ζήτησαν να γίνω σύμβουλός του. Πήγαινα μια-δύο μέρες κάθε τέσσερις-πέντε βδομάδες, να τον βοηθήσω να φτιάξουν καλύτερη σχέση με την Ευρώπη. Η Γεωργία έδινε την εντύπωση ότι την ενδιέφερε μόνο η Αμερική και εγκατέλειψε την Ευρώπη. ‘Εμαθα πολλά και αποφάσισα μια μέρα να γράψω ένα άρθρο, γιατί έβλεπα μπροστά ότι και οι δύο πλευρές πάνε σε πόλεμο, ήταν βεβαιότητα, όχι πιθανότητα. ‘Ηταν μια προσπάθεια δική μου να εκπέμψω ένα SOS στους Ευρωπαίους (σ.σ. το άρθρο δημοσιεύτηκε σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες του κόσμου, την Herald Tribune της 8.5.2008, τέσσερις μήνες πριν τη σύρραξη, με τίτλο «Με ποια πλευρά είμαστε;». Υπογράμμιζε τον κίνδυνο μερικής κατάληψης της Γεωργίας από τη Ρωσία, χαρακτήριζε την υπόθεση ηθική δοκιμασία της Δύσης συγκρίνοντάς την με την κρίση του 1938, όταν ο Χίτλερ, επικαλούμενος τους Σουδήτες, κατέλαβε την Τσεχοσλοβακία χωρίς δυτική αντίδραση).
Ερ. Εντυπωσίασε η ακρίβεια της πρόγνωσης…
Απ. Ναι, το ήξερα. Γι’ αυτό είμαι καλός στον πολιτικό κίνδυνο. Γι’ αυτό με πληρώνουν
Ερ. Του Σαακασβίλι πάντως δεν του βγήκε ο κίνδυνος που ανέλαβε.
Απ. Στην Ελλάδα έγινε θέμα ότι ευθύνομαι γιατί ήμουν σύμβουλος του Σαακασβίλι. Δεν είμαι τόσο σημαντικός. Εγώ απλώς έγραψα το άρθρο γιατί προείδα μια πολύ σοβαρή σύγκρουση. Η ουσία δεν είναι τι έκανα ή δεν έκανα εγώ, αλλά γιατί έγινε η σύγκρουση. Για μένα ήταν μεγάλο μάθημα. Η Δύση ταπείνωσε συστηματικά τη Ρωσία και την έκανε να νοιώθει περικυκλωμένη. Οι Αμερικανοί υποσχέθηκαν ότι το ΝΑΤΟ δεν θα διευρυνθεί, αλλά το ΝΑΤΟ διευρυνόταν και έφτανε στη Γεωργία. ¨Ηταν μεγάλη πρόκληση για τη Ρωσία. Δεύτερο, ήταν οι ψευτοσυνομιλίες για το κοσοβάρικο, ψευτοσυνομιλίες γιατί ήταν προαποφασισμένη η ανεξαρτησία. Απέκλεισαν τη Ρωσία από τα Βαλκάνια. ‘Όταν είπαν το Κόσοβο είναι sui generis, o Πούτιν είπε θα σου δείξω εγώ, έχω ένα sui generis, την Αμπχαζία. Μία από τις αιτίες ήταν λοιπόν ότι η Ρωσία ήθελε να δώσει ένα μάθημα, να πει “αρκετά”.
Ερ. Η Ρωσία δεν θάδινε μάθημα, αν οι τόσοι Αμερικανοί και Ισραηλινοί σύμβουλοι του Σαακασβίλι τον προειδοποιούσαν ότι είναι τρέλλα αυτό που πάει να κάνει. Μερικοί ευφάνταστοι λένε ότι ήθελαν να στείλουν στη Μόσχα ένα μήνυμα, κύττα τι μπορούμε να κάνουμε στη σοβιετική περιφέρεια, αν επιμένεις π.χ. να μας ενοχλείς για το Ιράν κλπ.
Απ. Αν αυτό ήθελαν, δεν πέρασαν το μήνυμα
Ερ. Γιατί; Η Ρωσία ματαίωσε την παράδοση αντιαεροπορικών στο Ιράν.
Απ. Μπορεί νάτανε κι αυτό. Αλλά…
Ερ. Επιπλέον, η Ρωσία, αναγνωρίζοντας Αμπχαζία και Οσσετία, πάγωσε τη Γεωργία στο αντίθετο στρατόπεδο. Η Τιφλίδα δεν ελπίζει τίποτα από τη Μόσχα και δεν έχει τίποτα να χάσει.
Απ. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό ενοχλεί τη Ρωσία. Η Γεωργία δεν θα μπει στο ΝΑΤΟ, δεν πάει καλά οικονομικά, ενεργειακά σου λένε τώρα προσοχή στον Καύκασο. Για τη Ρωσία ήταν μεγάλη στρατηγική νίκη. Απέτρεψαν τη μετατροπή της Γεωργίας σε δυτική γέφυρα Ευξείνου-Κεντρικής Ασίας.
Ερ. Μίλησες για ρωσικά αισθήματα ταπείνωσης. Αλλά συνυπέγραψες ένα κείμενο που ζητούσε να μην εορτασθεί στη Μόσχα η 60ή επέτειος της νίκης στον Πόλεμο.
Απ. Μετανοιώνω. ‘Ολοι κάνουμε σφάλματα κρίσεως. Δεν με ενοχλούσε ο πόλεμος, αλλά η αγνόηση της καταπίεσης που ακολούθησε στην Ανατολική Ευρώπη. Κακώς το υπέγραψα, ιστορικά δεν ήταν ορθό. Τώρα γνωρίζω πολύ περισσότερο τη ρωσική ιστορία. Χωρίς τη Ρωσία, οι Γερμανοί θα νικούσαν.
Ερ. ¨Επαιξες σημαντικό ρόλο στην ανατροπή του Μιλόσεβιτς, τη σερβική αλλαγή. Οι Σέρβοι εισέπραξαν όμως σφαλιάρα στο Κόσοβο.
Απ. Η Δύση πήγε στην ανεξαρτησία με πολύ λάθος τρόπο. Δεν είχε ποτέ σερβική, βαλκανική ή πολιτική για το Κόσοβο.
Ερ. Πως δεν είχε; Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ανεξαρτησία του Κοσόβου, οτιδήποτε εναντίον των Σέρβων, αποκλεισμός Ρωσίας. Που την “έχασε” βέβαια στο τέλος.
Απ. ¨Ηταν στρατηγικό λάθος. Το Κόσοβο έγινε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι των ρωσικών παραπόνων. Το Βελιγράδι είναι τώρα έτοιμο να συζητήσει κάποια θέματα Κοσόβου, βαθμό αυτοκυβέρνησης Σέρβων και εκκλησιαστικά, δεν ξέρουμε όμως αν είναι έτοιμη, ουσιαστικά, όχι στα λόγια, η Πρίστινα. Ϊσως μάλιστα μπει στον πειρασμό να επιβάλλει μερικά πράγματα στη Μιτρόβιτσα. Αλλά πέντε ευρωπαϊκά κράτη και τα μισά παγκοσμίως δεν την αναγνωρίζουν. Το Δικαστήριο της Χάγης είπε ότι η γλώσσα της ανακήρυξης ήταν σύννομη, αλλά απέφυγε να γνωμοδοτήσει ουσιαστικά επί της ανεξαρτησίας. Οι Αλβανοί πρέπει να συζητήσουν. Στο τέλος, νομίζω ότι πολλοί Σέρβοι μπορούν να συμφωνήσουν με τη διχοτόμηση, παρόλο που θάναι δύσκολο. Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσουν οι Αλβανοί. Η διχοτόμηση δεν μπορεί νάναι σημείο εκκίνησης. Τώρα χρειαζόμαστε μια συμφωνία ότι διαφωνούν. ‘Iσως όμως μια μέρα η διχοτόμηση γίνει κατάληξη.
Ερ. Η Ελλάδα πρέπει να αναγνωρίσει το Κόσοβο;
Απ. ¨Οχι. Δεν είναι προς το συμφέρον μας. Εκτός αν τα δύο μέρη συμφωνήσουν. Αλλά πρέπει νάχουμε καλές σχέσεις με τους Αλβανούς.
Ερ. Τα Σκόπια, ακόμα κι όταν δέχονται σύνθετη ονομασία, δεν παραιτούνται από την άποψη ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι αυθεντικοί, μόνοι νόμιμοι Μακεδόνες, άρα η γλώσσα και η εθνικότητά τους πρέπει να ονομάζεται μακεδονική, το σύνταγμά τους να μην αλλάξει.
Απ. ¨Εως ότου συμφωνήσουν να αποποιηθούν διεθνώς όλων των συμβόλων που συνιστούν αλυτρωτισμό, δεν υπάρχουν βάσεις βιώσιμου διακανονισμού. Πρέπει να είμαστε σαφείς προς τα Σκόπια, εξηγώντας καλύτερα και στη διεθνή κοινότητα την αντίθεσή μας στον αλυτρωτισμό.
Ερ. Υποστήριξες αρθρογραφώντας το σχέδιο Ανάν
Απ. Τότε, σήμερα δεν το υποστηρίζω. Είναι αναχρονισμός. Αν οι διαπραγματεύσεις γίνονται στην ίδια βάση είναι αποτυχία της φαντασίας. Αλλά δεν είμαι ειδικός στο κυπριακό. Κάνω τις ίδιες ερωτήσεις που κάνω και στο Κόσοβο. Θέλουν να ζήσουν μαζί;
Ερ. Αμφιβάλλεις για την ύπαρξη θέλησης για λύση;
Απ. Είμαι σκεπτικιστής ακόμα και για το αν υπάρχει λογική βάση για να καταλήξουν στην επιθυμία λύσης.
Φοβάμαι ότι δεν παίρνουν υπόψι τους τι απασχολεί τους απλούς ανθρώπους. Αλλά, επαναλαμβάνω, δεν ξέρω καλά το θέμα. Βασίζομαι στην εμπειρία μου από αλλού.
Κόσμος του Επενδυτή, 9.10.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com
Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο κ. Ρόντος διαψεύδει ότι έχει οποιονδήποτε ρόλο συμβούλου της κυβέρνησης ή του Πρωθυπουργού, υπογραμμίζει όμως ότι διατηρεί τις σχέσεις με τον κ. Παπανδρέου και τους Υπουργούς του. Δεν με ενδιαφέρει το δημόσιο, ούτε η πολιτική, υποστηρίζει, εξηγώντας ότι τον ικανοποιεί πολύ η δουλειά του στον ιδιωτικό τομέα. Μας εξηγεί επίσης τι έγινε στη Γεωργία όπου ήταν σύμβουλος του Προέδρου Σαακασβίλι, όταν ξέσπασε ο πόλεμος, αλλά μοιράζεται μαζί μας και τις εκτιμήσεις του για τα Βαλκάνια και την Κύπρο.
Eρ. Κύριε Ρόντο, το όνομά σας βρίσκεται συνεχώς στη δημοσιότητα, μια αχλύς μυστηρίου μοιάζει να το περιβάλλει. Κάποιοι σας περιγράφουν ως σκιώδη ΥΠΕΞ, άλλοι ως μυστικοσύμβουλο του Πρωθυπουργού, άνθρωπο ειδικών αποστολών, άλλοι ως σχεδόν ύποπτο. Ποιος ακριβώς είστε κ. Ρόντο;
Απάντ. Δεν είμαι τίποτα από αυτά. Είμαι ένας απλός άνθρωπος που είχε την ευκαιρία να βοηθήσει στο παρελθόν τον Πρωθυπουργό, όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών. Μετά το 2004, τα παράτησα όλα και πήγα στον ιδιωτικό τομέα. Κάνω consulting και τέτοια πράγματα. Το 80% του χρόνου μου είναι στο εξωτερικό. Τώρα οι δουλειές μου πάντα είναι τέτοιες, και από το παρελθόν, που κρατάω πολλές επαφές και γνώσεις. Λόγω αυτού, και τα περασμένα χρόνια, πάντα είχα κάποιες επαφές και πάρα πολύ ενδιαφέρον για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, διεθνώς, όχι μόνο τα ελληνικά. Και τώρα, αν θέλει ποτέ ο Πρωθυπουργός ή ο ΥΠΕΞ τη γνώμη μου, είμαι έτοιμος. Αλλά δεν σημαίνει αυτό ότι παίζω κανένα ρόλο. Σήμερα γιορτάζουμε δέκα χρόνια από τα γεγονότα στη Σερβία. Από τότε άρχισαν να λένε ένα σωρό πράγματα για μένα. Η φαντασία κάποιων τους σπρώχνει να γυρεύουν πράγματα που απλώς δεν αληθεύουν. Δεν είμαι σύμβουλος. Γνωρίζω ανθρώπους στην κυβέρνηση, εδώ και δέκα χρόνια, κάποιοι είναι φίλοι.
Ερ. Consulting σε τι;
Απ. Σε πολιτικό κίνδυνο. Aναλύσεις σε άλλες χώρες, που και που, τέτοια πράγματα.
Eρ. Βαλκάνια, Καύκασο κλπ.;
Απ. Βαλκάνια, Καύκασο κλπ. Δεν είμαι οικονομολόγος, δεν κάνω τέτοια πράγματα, δεν είμαι σε αυτόν τον τομέα. Eίμαι ευχαριστημένος από αυτό που κάνω και θα το συνεχίσω. Αποφάσισα προ εξαετίας, με την κυβερνητική αλλαγή, να συνεχίσω ως ιδιώτης. Δεν θέλω, δεν με ενδιαφέρει το δημόσιο, η πολιτική, κι αν προσπαθούσα θα αποτύγχανα. Πολύ απλό.
Ερ, ¨Εχετε μια ΜΚΟ;
Απ. ‘Όχι. ‘Ημουν σε ΜΚΟ, ξεκίνησα με αυτές πριν έρθω στην Ελλάδα, στις ανθρωπιστικές αποστολές, κυρίως μεγάλες καταστροφές. Ειδικεύτηκα στην ανταπόκριση σε μεγάλες καταστροφές. ¨Ημουν στη μεγάλη πείνα της Αιθιοπίας, στη Μέση Ανατολή, έζησα πέντε χρόνια στην Αίγυπτο, με την Κάριτας των Καθολικών. Με βρήκε ο Ιάκωβος στην Αμερική και με κάλεσε να κάνω το ίδιο με τις ορθόδοξες εκκλησίες.
Ερ. Με τον Πρωθυπουργό γνωριστήκατε μέσω του Ιακώβου, του κ. ‘Αθενς;
Απ. Μέσω και των δύο. Γνωρίστηκα όταν βοηθούσα την ελληνική διασπορά στον Καύκασο, τη Ρωσία, στη δύσκολη περίοδο 1994-96.
Ερ. Γράφτηκε ότι πήγατε μια μέρα στην Πάρο από το Ισραήλ με το πρόγραμμα της επίσκεψης Νετανιάχου.
Απ. ‘Όχι. Πήγα στην Πάρο για να συζητήσω κάποια θέματα με τον Πρωθυπουργό. Είναι σχεδόν η μόνη δυνατότητα που διαθέτει κάποιο χρόνο να καθίσουμε μαζί. Συζητήσαμε ένα σωρό θέματα, όχι μόνο για την Ελλάδα και διεθνή.
Ερ. Ο κ. Δρούτσας είπε ότι δεν έχετε θεσμική σχέση με το ΥΠΕΞ. ‘Ετσι διατυπωμένη, η δήλωση αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να έχετε μη θεσμική, άτυπη σχέση.
Απ. Γνωρίζω αρκετούς Υπουργούς. Ο Δρούτσας έφτασε σχεδόν την ίδια στιγμή με μένα στην Ελλάδα. Ενταχθήκαμε στην ομάδα του Γιώργου. Γνωριζόμαστε, τηλεφωνιόμαστε, μια φορά κάθε ένα-δυο μήνες, με ρωτάει την άποψή μου ή του λέω τη δική μου. Ο Δημήτρης προσπάθησε να είναι πολύ ακριβής στη δήλωσή του και ήτανε. Αν άρχιζε «γνωρίζω τον Αλέξη» και το ένα το άλλο, θα άρχιζε άλλο κουτσομπολιό. Δεν παίζω τέτοιο ρόλο, δεν το θέλω. Αλλά έχω τις γνωριμίες μου στα Βαλκάνια, παρακολουθώ τι γίνεται, ξέρω αρκετά.
Ερ. ‘Ησαστε σύμβουλος του Γεωργιανού Προέδρου Σαακασβίλι. Επί ποίων θεμάτων;
Απ. Κάποιοι φίλοι στην ΕΕ μου ζήτησαν να γίνω σύμβουλός του. Πήγαινα μια-δύο μέρες κάθε τέσσερις-πέντε βδομάδες, να τον βοηθήσω να φτιάξουν καλύτερη σχέση με την Ευρώπη. Η Γεωργία έδινε την εντύπωση ότι την ενδιέφερε μόνο η Αμερική και εγκατέλειψε την Ευρώπη. ‘Εμαθα πολλά και αποφάσισα μια μέρα να γράψω ένα άρθρο, γιατί έβλεπα μπροστά ότι και οι δύο πλευρές πάνε σε πόλεμο, ήταν βεβαιότητα, όχι πιθανότητα. ‘Ηταν μια προσπάθεια δική μου να εκπέμψω ένα SOS στους Ευρωπαίους (σ.σ. το άρθρο δημοσιεύτηκε σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες του κόσμου, την Herald Tribune της 8.5.2008, τέσσερις μήνες πριν τη σύρραξη, με τίτλο «Με ποια πλευρά είμαστε;». Υπογράμμιζε τον κίνδυνο μερικής κατάληψης της Γεωργίας από τη Ρωσία, χαρακτήριζε την υπόθεση ηθική δοκιμασία της Δύσης συγκρίνοντάς την με την κρίση του 1938, όταν ο Χίτλερ, επικαλούμενος τους Σουδήτες, κατέλαβε την Τσεχοσλοβακία χωρίς δυτική αντίδραση).
Ερ. Εντυπωσίασε η ακρίβεια της πρόγνωσης…
Απ. Ναι, το ήξερα. Γι’ αυτό είμαι καλός στον πολιτικό κίνδυνο. Γι’ αυτό με πληρώνουν
Ερ. Του Σαακασβίλι πάντως δεν του βγήκε ο κίνδυνος που ανέλαβε.
Απ. Στην Ελλάδα έγινε θέμα ότι ευθύνομαι γιατί ήμουν σύμβουλος του Σαακασβίλι. Δεν είμαι τόσο σημαντικός. Εγώ απλώς έγραψα το άρθρο γιατί προείδα μια πολύ σοβαρή σύγκρουση. Η ουσία δεν είναι τι έκανα ή δεν έκανα εγώ, αλλά γιατί έγινε η σύγκρουση. Για μένα ήταν μεγάλο μάθημα. Η Δύση ταπείνωσε συστηματικά τη Ρωσία και την έκανε να νοιώθει περικυκλωμένη. Οι Αμερικανοί υποσχέθηκαν ότι το ΝΑΤΟ δεν θα διευρυνθεί, αλλά το ΝΑΤΟ διευρυνόταν και έφτανε στη Γεωργία. ¨Ηταν μεγάλη πρόκληση για τη Ρωσία. Δεύτερο, ήταν οι ψευτοσυνομιλίες για το κοσοβάρικο, ψευτοσυνομιλίες γιατί ήταν προαποφασισμένη η ανεξαρτησία. Απέκλεισαν τη Ρωσία από τα Βαλκάνια. ‘Όταν είπαν το Κόσοβο είναι sui generis, o Πούτιν είπε θα σου δείξω εγώ, έχω ένα sui generis, την Αμπχαζία. Μία από τις αιτίες ήταν λοιπόν ότι η Ρωσία ήθελε να δώσει ένα μάθημα, να πει “αρκετά”.
Ερ. Η Ρωσία δεν θάδινε μάθημα, αν οι τόσοι Αμερικανοί και Ισραηλινοί σύμβουλοι του Σαακασβίλι τον προειδοποιούσαν ότι είναι τρέλλα αυτό που πάει να κάνει. Μερικοί ευφάνταστοι λένε ότι ήθελαν να στείλουν στη Μόσχα ένα μήνυμα, κύττα τι μπορούμε να κάνουμε στη σοβιετική περιφέρεια, αν επιμένεις π.χ. να μας ενοχλείς για το Ιράν κλπ.
Απ. Αν αυτό ήθελαν, δεν πέρασαν το μήνυμα
Ερ. Γιατί; Η Ρωσία ματαίωσε την παράδοση αντιαεροπορικών στο Ιράν.
Απ. Μπορεί νάτανε κι αυτό. Αλλά…
Ερ. Επιπλέον, η Ρωσία, αναγνωρίζοντας Αμπχαζία και Οσσετία, πάγωσε τη Γεωργία στο αντίθετο στρατόπεδο. Η Τιφλίδα δεν ελπίζει τίποτα από τη Μόσχα και δεν έχει τίποτα να χάσει.
Απ. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό ενοχλεί τη Ρωσία. Η Γεωργία δεν θα μπει στο ΝΑΤΟ, δεν πάει καλά οικονομικά, ενεργειακά σου λένε τώρα προσοχή στον Καύκασο. Για τη Ρωσία ήταν μεγάλη στρατηγική νίκη. Απέτρεψαν τη μετατροπή της Γεωργίας σε δυτική γέφυρα Ευξείνου-Κεντρικής Ασίας.
Ερ. Μίλησες για ρωσικά αισθήματα ταπείνωσης. Αλλά συνυπέγραψες ένα κείμενο που ζητούσε να μην εορτασθεί στη Μόσχα η 60ή επέτειος της νίκης στον Πόλεμο.
Απ. Μετανοιώνω. ‘Ολοι κάνουμε σφάλματα κρίσεως. Δεν με ενοχλούσε ο πόλεμος, αλλά η αγνόηση της καταπίεσης που ακολούθησε στην Ανατολική Ευρώπη. Κακώς το υπέγραψα, ιστορικά δεν ήταν ορθό. Τώρα γνωρίζω πολύ περισσότερο τη ρωσική ιστορία. Χωρίς τη Ρωσία, οι Γερμανοί θα νικούσαν.
Ερ. ¨Επαιξες σημαντικό ρόλο στην ανατροπή του Μιλόσεβιτς, τη σερβική αλλαγή. Οι Σέρβοι εισέπραξαν όμως σφαλιάρα στο Κόσοβο.
Απ. Η Δύση πήγε στην ανεξαρτησία με πολύ λάθος τρόπο. Δεν είχε ποτέ σερβική, βαλκανική ή πολιτική για το Κόσοβο.
Ερ. Πως δεν είχε; Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ανεξαρτησία του Κοσόβου, οτιδήποτε εναντίον των Σέρβων, αποκλεισμός Ρωσίας. Που την “έχασε” βέβαια στο τέλος.
Απ. ¨Ηταν στρατηγικό λάθος. Το Κόσοβο έγινε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι των ρωσικών παραπόνων. Το Βελιγράδι είναι τώρα έτοιμο να συζητήσει κάποια θέματα Κοσόβου, βαθμό αυτοκυβέρνησης Σέρβων και εκκλησιαστικά, δεν ξέρουμε όμως αν είναι έτοιμη, ουσιαστικά, όχι στα λόγια, η Πρίστινα. Ϊσως μάλιστα μπει στον πειρασμό να επιβάλλει μερικά πράγματα στη Μιτρόβιτσα. Αλλά πέντε ευρωπαϊκά κράτη και τα μισά παγκοσμίως δεν την αναγνωρίζουν. Το Δικαστήριο της Χάγης είπε ότι η γλώσσα της ανακήρυξης ήταν σύννομη, αλλά απέφυγε να γνωμοδοτήσει ουσιαστικά επί της ανεξαρτησίας. Οι Αλβανοί πρέπει να συζητήσουν. Στο τέλος, νομίζω ότι πολλοί Σέρβοι μπορούν να συμφωνήσουν με τη διχοτόμηση, παρόλο που θάναι δύσκολο. Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσουν οι Αλβανοί. Η διχοτόμηση δεν μπορεί νάναι σημείο εκκίνησης. Τώρα χρειαζόμαστε μια συμφωνία ότι διαφωνούν. ‘Iσως όμως μια μέρα η διχοτόμηση γίνει κατάληξη.
Ερ. Η Ελλάδα πρέπει να αναγνωρίσει το Κόσοβο;
Απ. ¨Οχι. Δεν είναι προς το συμφέρον μας. Εκτός αν τα δύο μέρη συμφωνήσουν. Αλλά πρέπει νάχουμε καλές σχέσεις με τους Αλβανούς.
Ερ. Τα Σκόπια, ακόμα κι όταν δέχονται σύνθετη ονομασία, δεν παραιτούνται από την άποψη ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι αυθεντικοί, μόνοι νόμιμοι Μακεδόνες, άρα η γλώσσα και η εθνικότητά τους πρέπει να ονομάζεται μακεδονική, το σύνταγμά τους να μην αλλάξει.
Απ. ¨Εως ότου συμφωνήσουν να αποποιηθούν διεθνώς όλων των συμβόλων που συνιστούν αλυτρωτισμό, δεν υπάρχουν βάσεις βιώσιμου διακανονισμού. Πρέπει να είμαστε σαφείς προς τα Σκόπια, εξηγώντας καλύτερα και στη διεθνή κοινότητα την αντίθεσή μας στον αλυτρωτισμό.
Ερ. Υποστήριξες αρθρογραφώντας το σχέδιο Ανάν
Απ. Τότε, σήμερα δεν το υποστηρίζω. Είναι αναχρονισμός. Αν οι διαπραγματεύσεις γίνονται στην ίδια βάση είναι αποτυχία της φαντασίας. Αλλά δεν είμαι ειδικός στο κυπριακό. Κάνω τις ίδιες ερωτήσεις που κάνω και στο Κόσοβο. Θέλουν να ζήσουν μαζί;
Ερ. Αμφιβάλλεις για την ύπαρξη θέλησης για λύση;
Απ. Είμαι σκεπτικιστής ακόμα και για το αν υπάρχει λογική βάση για να καταλήξουν στην επιθυμία λύσης.
Φοβάμαι ότι δεν παίρνουν υπόψι τους τι απασχολεί τους απλούς ανθρώπους. Αλλά, επαναλαμβάνω, δεν ξέρω καλά το θέμα. Βασίζομαι στην εμπειρία μου από αλλού.
Κόσμος του Επενδυτή, 9.10.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com
Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010
Ποιός κυβερνά αυτή τη χώρα;
O TOMMASO PADOA-SCIOPPA και ο τέταρτος δρόμος προς την … παγκοσμιοποίηση: η Ελλάδα, ως η πρώτη "αποικία" της "Παγκοσμιοποίησης" (*)
Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Μέλος της διευθύνουσας επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, μέλος της επίλεκτης Ομάδας των Τριάντα που δημιούργησε το ίδρυμα Ροκφέλλερ, βετεράνος του ΔΝΤ, δημιουργός της “Ευρώπης των τραπεζών“, που ίδρυσε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, ο Ιταλός Tommaso_Padoa-Schioppa, που διορίστηκε στη θέση “οικονομικού συμβούλου” του ΓΑΠ μόνο “κεντροαριστερός χαφ”, όπως τον παρουσίασε μερίδα του ελληνικού τύπου, δεν μπορεί να θεωρηθεί, ενώ είναι τελείως αμφίβολο αν, ένας άνθρωπος με αυτές τις διασυνδέσεις και τον διεθνή ρόλο, έρχεται ως απλός σύμβουλος στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ο κ. Σκιόπα είναι ένα πολύ κεντρικό πρόσωπο της πιο “σκληρής”, “αντιδραστικής” θα λέγαμε κάποτυε πτέρυγας του παγκόσμιου οικονομικού κατεστημένου, της “Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης”, μιας παγκόσμιας “Aριστοκρατίας του Χρήματος”, αυτής ακριβώς που επετέθη στη χώρα μας από το περασμένο φθινόπωρο, σε μια προσπάθεια να μεταβάλλει την Ελλάδα σε πεδίο δοκιμής για την καταστροφή του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή του πολιτισμού μας, και του κράτους-έθνους, δηλαδή της δημοκρατίας. Διερωτάται κανείς για τους λόγους που επέβαλαν στον και Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τον διορισμό ενός τέτοιου προσώπου…
Η τοποθέτηση του Ιταλού συμβούλου είναι η τελευταία σε μια “απόβαση” ξένων συμβούλων στην Ελλάδα, που αφορά σχεδόν όλους τους τομείς κυβερνητικής και κρατικής δράσης και δεν έχει προηγούμενο στην ΕΕ, αλλά και στη νεώτερη ελληνική ιστορία, με εξαίρεση πολύ “ειδικές” και “σκοτεινές” περιόδους της.
Ορισμένοι μάλιστα σχολιαστές ακόμα και του κατεστημένου και μάλλον φιλοκυβερνητικού τύπου έθεσαν ήδη ζητήματα λειτουργίας πολιτεύματος, κρατικής ασφάλειας, εθνικής ανεξαρτησίας. Το κλασικό ερώτημα “Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;” επανέφερε από τις στήλες της Ελευθεροτυπίας ο Κώστας Τσουπαρόπουλος. Σε ποιόν ανήκει η Ελλάδα, ρώτησε από το Βήμα ο Δημήτρης Ψυχογιός. Για τη “Διεθνή των Συμβούλων” έκανε λόγο σκωπτικά ο Ιορδανίδης της Καθημερινής. Ακόμα και κυβερνητικά στελέχη διερωτώνται π.χ. από πού πηγάζει η εμπιστοσύνη που φαίνεται να έχει ο Πρωθυπουργός σε αυτή τη στρατιά παράξενων “ειδικών”.
Η εμφάνιση αυτών των δεκάδων συμβούλων έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία γιατί κανείς δεν φαίνεται, ούτε στο κόμμα, ούτε στο κράτος να επιτελεί ουσιαστικά καθήκοντα σχεδιασμού. Οι υποτιθέμενοι σύμβουλοι δεν βοηθάνε επομένως ένα οποιοδήποτε ελληνικό, εθνικό σχέδιο να πραγματοποιηθεί – σχεδιάζουν και αποφασίζουν οι ίδιοι. Μακάρι να λαθεύουμε, αλλά με δεδομένο το ποιοί είναι αυτοί οι σύμβουλοι, τις απόψεις και τις εθνικότητές τους, μοιάζει η Ελλάδα να έχει επιλεγεί ως είδος “αποικίας” της (αγγλωσαξωνικής και αμερικανοεβραϊκής κυρίως) “Παγκοσμιοποίησης”, χώρος ενός σημαντικού πειράματος για την εξέλιξη των ανθρώπινων πολιτικών δομών.
Σκιόπα – ο άνθρωπος που καταστρέφει τις κυβερνήσεις που συμμετέχει…
Για να ξαναγυρίσουμε στον κ. Σκιόπα, η μόνη σχέση του με την “κεντροαριστερά”, αν οι όροι έχουν πια κάποια σημασία σε αυτές τις εποχές της μεγάλης παρακμής, κατάπτωσης και εκφυλισμού, είναι ότι υπηρέτησε ως Υπουργός Οικονομικών του Ρομάνο Πρόντι. Αυτός είναι κάποιο είδος “κεντροαριστερού”, φοβούμεθα όμως ότι τον χαρακτηρίζει πολύ περισσότερο είναι η προϋπηρεσία του στην διαβόητη Goldman Sachs. (Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι η τράπεζα αυτή, πρωτεργάτης των μεγαλύτερων καταστροφών της παγκόσμιας οικονομικής ιστορίας, κατάφερε το περασμένο φθινόπωρο το ακατόρθωτο: να είναι, με το αζημίωτο, ο κεντρικός σύμβουλος της Ελλάδας για θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, ο κύριος συνομιλητής του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, και, ταυτόχρονα, ο αρχιτέκτων της κερδοσκοπικής επίθεσης στην αγορά CDS εναντίον της Ελλάδας! Η ελληνική κυβέρνηση πληροφορήθηκε με έξη μήνες καθυστέρηση τον ρόλο της, ακόμα και τότε όμως τοποθέτησε τον άνθρωπό της, τον κ. Χριστοδούλου, αν και τελούντα υπό έρευνα από τις αρχές των ΗΠΑ, ως επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης του Δημοσίου Χρέους)
Ως Υπουργός του Πρόντι, ο Σκιόπα έκανε ότι μπορούσε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των τραπεζών, εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα λιτότητας και δημοσιονομικής εξυγίανσης που κατέστρεψε την ιταλική κεντροαριστερά και κατέστησε τον Μπερλουσκόνι αναμφισβήτητο κυρίαρχο της ιταλικής πολιτικής σκηνής. Πρόλαβε πάντως, προτού … συντρίψει την κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε, να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης, να παγώσει τους μισθούς, να μετατρέψει δεκάδες χιλιάδες μόνιμες θέσεις εργασίας σε προσωρινές συμβάσεις, να μειώσει τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων και τις κοινωνικές δαπάνες και να θεσμοθετήσει πάνω από 60 νέους φόρους. Προσπάθησε, χωρίς να το καταφέρει, να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις και να πουλήσει την Αλιτάλια.
Οι λονδρέζικοι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς τον χαρακτήρισαν ως τον χειρότερο Υπουργό Οικονομικών της Ευρώπης! ‘Οσο για την ιταλική Τζορνάλε μας προειδοποίησε κι αυτή με σαφήνεια: “Δεν θα πάρει πολύ στους ‘Eλληνες για να ανακαλύψουν ότι ο Σκιόπα δεν είναι o Προμηθέας που χαρίζει τη φωτιά της ανάκαμψης, αλλά η ‘Ατροπος, η Μοίρα που κόβει το νήμα της οικονομικής επιβίωσης. Αν δεν τον ξαναβάλουν στο πρώτο καράβι να τον στείλουν πίσω…μπορεί να φτάσει η στιγμή που θα γίνει ο τάφος των ελληνικών πορτοφολιών”. Με τον Σκιόπα να ενισχύει τις … ντόπιες προσπάθειες, σε λίγο δεν θα φτάνουν τα παγκάκια και τα πευκάκια της Ελλάδας για τους συνταξιούχους και τους ανέργους της…
…Και τοποτηρητής της Διεθνούς των Τραπεζών
Ο κ. Σκιόπα όμως δεν είναι ένας κοινός νεοφιλελεύθερος διαχειριστής. Συμμετέχει στο επιτελείο των πιο αντιδραστικών παγκόσμιων θεσμών, που επιδιώκουν και ουδόλως το κρύβουν την οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης, με την κατάργηση του έθνους-κράτους, που συνιστά το μόνο υπαρκτό πλαίσιο άσκησης δημοκρατίας, και την απόδοση της αρμοδιότητας οικονομικής πολιτικής σε υπερεθνικούς οργανισμούς που εκπροσωπούν την ολιγαρχία του χρήματος, σε τράπεζες και σε επιχειρήσεις. Για τους Ρότσιλντ, Ροκφέλερ κλπ., η δημοκρατία, όση υπήρξε τέλος πάντων μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν τελικά μια … δυσάρεστη παρένθεση, που καιρός είναι να κλείσει.
Ο κ. Σκιόπα υπήρξε εκ των πρωτεργατών της ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης τύπου Μάαστριχτ, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η εγγύηση των αποδόσεων του χρηματιστικού κεφαλαίου και η απαγόρευση κεϋνσιανών διορθώσεων και πολιτικών, που θα μπορούσαν να ενοχλήσουν τους εκπροσώπους της πιο τερατώδους και ολοκληρωτικής ολιγαρχίας του Χρήματος, που εμφανίστηκε σε όλη την Ιστορία του ανθρώπινου γένους. Το Μάαστριχτ, όπως έχουμε τώρα την ευκαιρία να διαπιστώσουμε, συνιστά την πιο ακραία, εξτρεμιστικά μονεταριστική και νεοφιλελεύθερη οικονομική δομή που δημιουργήθηκε ποτέ στην ιστορία. Αυτή η δομή, μαζί με τη θεσμοποίηση της απόλυτης ελευθερίας των ροών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, επιβάλει την κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή του πολιτισμού.
Εκτός από πρωτεργάτης του Μάαστριχτ και βετεράνος του ΔΝΤ, ο “Ιταλός φίλος” του Γιώργου Παπανδρέου, διαθέτει και πολλές άλλες ενδιαφέρουσες ιδιότητες. Είναι μέλος της οργανωτικής επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που αποσκοπεί στην εδραίωση της αμερικανικής ηγεμονίας παγκοσμίως, δια της υποταγής της Ευρώπης στις ΗΠΑ και δια της διεθνούς επικράτησης των νεοφιλελεύθερων δογμάτων.
Είναι επίσης ένας από τους Τριάντα.
Η Ομάδα των Τριάντα: Διευθυντήριο της παγκοσμιοποίσης
Εκτός από την Μπίλντεμπεργκ, ο Σκιόπα συμμετέχει στην “Oμάδα των Τριάντα”, που έχει ιδρύσει, με παραπλήσιους της Μπίλντεμπεργκ σκοπούς, με περισσότερο όμως οικονομικό-νομισματικό και λιγότερο πολιτικό περιεχόμενο, το ίδρυμα Ροκφέλλερ, συντονίζοντας τους εκπροσώπους τριάντα από τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη, ή άτομα στενά συνδεδεμένα μαζί τους. Τις απόψεις και τα σχέδια αυτής της ομάδας, που, δυστυχώς για μας, ήρθε να εφαρμόσει στο πειραματόζωο Ελλάς, ιδίως με την πρωτοφανή ανάμειξη του ΔΝΤ στα ζητήματα της ευρωζώνης, διατύπωσε ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ: “Ολοι χρειάζονται το ΔΝΤ γιατί, δίχως αυτό, η παγκόσμια οικονομία, δεν θα μπορούσε να γίνει ένα εξιδανικευμένο όραμα απόλυτα ρευστών, άψογα ενημερωμένων και πλήρως αρρύθμιστων αγορών κεφαλαίου” (Wall Street Journal, 1.5.1998)
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το τμήμα του διεθνούς κατεστημένου που επιδιώκει το πέρασμα της εξουσίας από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των εθνών κρατών στα θεσμικά ή λιγότερο θεσμοποιημένα κέντρα του χρηματιστικού κεφαλαίου και της αυτοκρατορικής ισχύος, στυλοβάτες ενός υπό εκκόλαψη παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.
Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι, λέει ο λαός. Μια ματιά στην “παρέα” του Σκιόπα στην Ομάδα των Τριάντα είναι απολύτως αποκαλυπτική για το είδος των δυνάμεων που εκπροσωπεί ο σύμβουλος του κ. Παπανδρέου. Επικεφαλής είναι ο Πωλ Βόλκερ, ο άνθρωπος που γκρέμισε την ιδέα της ρύθμισης στην οικονομία των ΗΠΑ, καταστρέφοντας το αμερικανικό κεϋνσιανό ισοδύναμο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Ο Βόλκερ υπήρξε ο κύριος αρχιτέκτονας της οικονομικής πολιτικής του (περίπου ακροδεξιού) προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν, μαζί με τον Μάρτιν Φελντστάιν, επίσης μέλος των Τριάντα. Οι περισσότεροι από δαύτους είναι πρώην ή νυν διευθυντικά στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της οργάνωσης που έχει καταστρέψει τις περισσότερες οικονομίες παγκοσμίως (στη Ρωσία αίφνης, οι συνέπειες της δράσης και των συνταγών του ΔΝΤ ήταν, κρινόμενες από την πτώση της παραγωγής, των επενδύσεων, του προσδόκιμου ζωής κλπ. ανάλογες ή χειρότερες από τα αποτελέσματα της εισβολής του Χίτλερ στη Σοβιετική ¨Ενωση το 1941!)
Στην ομάδα των τριάντα συμμετέχουν επίσης μια σειρά από “μπουμπούκια” του νεοφιλελευθερισμού, όπως ο πρωτεργάτης της πολωνικής θεραπείας-σοκ Μπαλσερόβιτς ή οι “ξεθεμελιωτές” των κοινωνιών του Μεξικού και της Βραζιλίας Ζεντίγιο και Νέτο. Συμμετέχουν επίσης οι εκπρόσωποι των μεγαλύτερων παγκοσμίως αμερικανικών και αμερικανοεβραϊκών τραπεζών, όπως π.χ. ο Τζέικομπ Φρένκελ, αντιπρόεδρος της διαβόητης για τον ρόλο της το 2008, ΑΙG, o ‘Αντριου Κρόκετ, πρόεδρος της JP Morgan Chase της οικογένειας Ροκφέλερ, ο Sir David Walker, ανώτερος σύμβουλος της Morgan Stanley, ο Gerg Hausler, πρώην στέλεχος της Λαζάρ, ο Μάριο Ντράγκι, κυβερνήτης της Τράπεζας της Ιταλίας και βετεράνος της Goldman Sachs. Kαι επειδή “η Γκόλντμαν είναι παντού”, δεν είναι μόνο με τους διάφορους ανθρώπους της στην Επιτροπή των Τριάντα, είναι και με τον ίδιο τον διευθύνοντα σύμβουλό της Gerald Corrigan που συμμετέχει. ¨Όπως επίσης συμμετέχει ο βετεράνος του ΔΝΤ και νυν επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ Στάνλει Φίσερ και ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής Ντομίνγκο Καβάλιο, γνωστός για τη συμβολή του στην καταστροφή της πατρίδας του!
Πολύ παράξενες λοιπόν οι παρέες του κεντροαριστερού μας χαφ. Μας έλεγαν πριν από τις εκλογές για μια επιτροπή προοδευτικών οικονομολόγων, Στίγκλιτζ, Γκαλμπρέιθ, Σεν και βρεθήκαμε τελικά με ότι πιο αντιδραστικό υπάρχει παγκοσμίως! Στη νεώτερη ελληνική ιστορία, μετά τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, αλλά και στα ευρωπαϊκά χρονικά, δεν νομίζουμε ότι υπήρξε ποτέ τόσο κραυγαλέα αντίθεση κυβερνητικής ρητορείας και πράξης, όσο στη σημερινή σοσιαλιστική Ελλάδα.
Μερικά έθνη πιο … ίσα από τα άλλα
Οι θεσμοί στους οποίους συμμετέχει ο Σκιόπα, παρά την ιταλική του καταγωγή, είναι κυρίως αμερικανικοί και αμερικανοεβραϊκοί, οι πιο εξτρέμ θεσμοί και οργανώσεις της παγκοσμιοποίησης. Σπανίως και μόνο επικουρικά συμμετέχουν σε αυτούς εκπρόσωποι άλλων εθνοτήτων. Μιλάνε για πολυεθνικότητα, αλλά είναι μια άκρως αγγλοσαξωνική και εβραϊκή πολυεθνικότητα.
Πρέπει να υπογραμμίσουμε, στο σημείο αυτό, ότι δεν εντυπωσιάζει μόνο ο αριθμός των συμβούλων του ‘Eλληνα πρωθυπουργού και οι ιδέες τους, ακριβώς στον αντίποδα αυτών που υποστηρίζει δημόσια ο κ. Παπανδρέου. Εντυπωσιάζει και ο ακραία επιλεκτικός χαρακτήρας της εθνικής τους προέλευσης, όπως και του συνόλου των διεθνών επαφών του ‘Eλληνα Πρωθυπουργού. Πρέπει να ψάξουμε με το φανάρι για να βρούμε σε αυτές, αν βρούμε, κανένα Γάλλο, Γερμανό ή Ρώσο. Αντίθετα έχει πλημμυρίσει ο κόσμος από Αγγλοσάξωνες και Εβραίους. Ακόμα και η Επιτροπή του για τη μεταρρύθμιση της κυβέρνησης και του Γραφείου του αποτελείται από έναν Αμερικανό, έναν (εβραϊκής καταγωγής) Σουηδό, ένα Βρετανό και έναν Αυστραλό. ‘Oχι μόνο είναι ξένοι, αλλά δεν είναι τουλάχιστο Γερμανοί ή Γάλλοι, οι δύο εθνότητες που επηρέασαν αποφασιστικά τη συγκρότηση του νεώτερου ελληνικού κράτους. Τι είδους έργο είναι δυνατόν να προσφέρουν αυτοί οι άνθρωποι στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας ή στην ελληνική δημόσια διοίκηση; Υπάρχουν άλλες χώρες που χρησιμοποίησαν τόσους ξένους ειδικούς; Η κατάσταση αρχίζει και θυμίζει τους Αμερικανούς στην Ελλάδα του εμφυλίου, ή τη Ρωσία μετά την πτώση του κομμουνισμού, όταν είχε αποβιβαστεί μια ταξιαρχία ξένων (που κατέστρεψαν τελικά τη χώρα).
Διερωτάται κανείς γιατί ο κ. Παπανδρέου έχει ελάχιστες έως μηδενικές επαφές με Γάλλους, Γερμανούς, Ρώσους, Κινέζους, ‘Αραβες, μη φιλοαμερικανούς τριτοκοσμικούς, γιατί ο διεθνής του ορίζοντας μοιάζει τόσο απελπιστικά αμερικανικός και παγκοσμιοποιημένος. Ο κόσμος είναι πολύ πιο περίπλοκος, η Ελλάδα έχει άλλες ανάγκες και κινδυνεύει όπως πορεύεται να πάθει στο τέλος ασφυξία και να πεθάνει.
(*) To άρθρο αυτό είχε γραφτεί όταν η εφημερίδα Ελεύθερος (25.8.2010) δημοσίευσε άρθρο Ιταλού γερουσιαστή καταπέλτη για τις παρελθούσες δραστηριότητες του κ. Σκιόπα και της συζύγου του, δημιουργού, κατά το άρθρο, και πρύτανη του Σιωνιστικού Πανεπιστημίου της Ιταλίας.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 26.8.2010
konstantakopoulos.blogspot.com
Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Μέλος της διευθύνουσας επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, μέλος της επίλεκτης Ομάδας των Τριάντα που δημιούργησε το ίδρυμα Ροκφέλλερ, βετεράνος του ΔΝΤ, δημιουργός της “Ευρώπης των τραπεζών“, που ίδρυσε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, ο Ιταλός Tommaso_Padoa-Schioppa, που διορίστηκε στη θέση “οικονομικού συμβούλου” του ΓΑΠ μόνο “κεντροαριστερός χαφ”, όπως τον παρουσίασε μερίδα του ελληνικού τύπου, δεν μπορεί να θεωρηθεί, ενώ είναι τελείως αμφίβολο αν, ένας άνθρωπος με αυτές τις διασυνδέσεις και τον διεθνή ρόλο, έρχεται ως απλός σύμβουλος στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ο κ. Σκιόπα είναι ένα πολύ κεντρικό πρόσωπο της πιο “σκληρής”, “αντιδραστικής” θα λέγαμε κάποτυε πτέρυγας του παγκόσμιου οικονομικού κατεστημένου, της “Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης”, μιας παγκόσμιας “Aριστοκρατίας του Χρήματος”, αυτής ακριβώς που επετέθη στη χώρα μας από το περασμένο φθινόπωρο, σε μια προσπάθεια να μεταβάλλει την Ελλάδα σε πεδίο δοκιμής για την καταστροφή του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή του πολιτισμού μας, και του κράτους-έθνους, δηλαδή της δημοκρατίας. Διερωτάται κανείς για τους λόγους που επέβαλαν στον και Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τον διορισμό ενός τέτοιου προσώπου…
Η τοποθέτηση του Ιταλού συμβούλου είναι η τελευταία σε μια “απόβαση” ξένων συμβούλων στην Ελλάδα, που αφορά σχεδόν όλους τους τομείς κυβερνητικής και κρατικής δράσης και δεν έχει προηγούμενο στην ΕΕ, αλλά και στη νεώτερη ελληνική ιστορία, με εξαίρεση πολύ “ειδικές” και “σκοτεινές” περιόδους της.
Ορισμένοι μάλιστα σχολιαστές ακόμα και του κατεστημένου και μάλλον φιλοκυβερνητικού τύπου έθεσαν ήδη ζητήματα λειτουργίας πολιτεύματος, κρατικής ασφάλειας, εθνικής ανεξαρτησίας. Το κλασικό ερώτημα “Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;” επανέφερε από τις στήλες της Ελευθεροτυπίας ο Κώστας Τσουπαρόπουλος. Σε ποιόν ανήκει η Ελλάδα, ρώτησε από το Βήμα ο Δημήτρης Ψυχογιός. Για τη “Διεθνή των Συμβούλων” έκανε λόγο σκωπτικά ο Ιορδανίδης της Καθημερινής. Ακόμα και κυβερνητικά στελέχη διερωτώνται π.χ. από πού πηγάζει η εμπιστοσύνη που φαίνεται να έχει ο Πρωθυπουργός σε αυτή τη στρατιά παράξενων “ειδικών”.
Η εμφάνιση αυτών των δεκάδων συμβούλων έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία γιατί κανείς δεν φαίνεται, ούτε στο κόμμα, ούτε στο κράτος να επιτελεί ουσιαστικά καθήκοντα σχεδιασμού. Οι υποτιθέμενοι σύμβουλοι δεν βοηθάνε επομένως ένα οποιοδήποτε ελληνικό, εθνικό σχέδιο να πραγματοποιηθεί – σχεδιάζουν και αποφασίζουν οι ίδιοι. Μακάρι να λαθεύουμε, αλλά με δεδομένο το ποιοί είναι αυτοί οι σύμβουλοι, τις απόψεις και τις εθνικότητές τους, μοιάζει η Ελλάδα να έχει επιλεγεί ως είδος “αποικίας” της (αγγλωσαξωνικής και αμερικανοεβραϊκής κυρίως) “Παγκοσμιοποίησης”, χώρος ενός σημαντικού πειράματος για την εξέλιξη των ανθρώπινων πολιτικών δομών.
Σκιόπα – ο άνθρωπος που καταστρέφει τις κυβερνήσεις που συμμετέχει…
Για να ξαναγυρίσουμε στον κ. Σκιόπα, η μόνη σχέση του με την “κεντροαριστερά”, αν οι όροι έχουν πια κάποια σημασία σε αυτές τις εποχές της μεγάλης παρακμής, κατάπτωσης και εκφυλισμού, είναι ότι υπηρέτησε ως Υπουργός Οικονομικών του Ρομάνο Πρόντι. Αυτός είναι κάποιο είδος “κεντροαριστερού”, φοβούμεθα όμως ότι τον χαρακτηρίζει πολύ περισσότερο είναι η προϋπηρεσία του στην διαβόητη Goldman Sachs. (Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι η τράπεζα αυτή, πρωτεργάτης των μεγαλύτερων καταστροφών της παγκόσμιας οικονομικής ιστορίας, κατάφερε το περασμένο φθινόπωρο το ακατόρθωτο: να είναι, με το αζημίωτο, ο κεντρικός σύμβουλος της Ελλάδας για θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, ο κύριος συνομιλητής του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, και, ταυτόχρονα, ο αρχιτέκτων της κερδοσκοπικής επίθεσης στην αγορά CDS εναντίον της Ελλάδας! Η ελληνική κυβέρνηση πληροφορήθηκε με έξη μήνες καθυστέρηση τον ρόλο της, ακόμα και τότε όμως τοποθέτησε τον άνθρωπό της, τον κ. Χριστοδούλου, αν και τελούντα υπό έρευνα από τις αρχές των ΗΠΑ, ως επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης του Δημοσίου Χρέους)
Ως Υπουργός του Πρόντι, ο Σκιόπα έκανε ότι μπορούσε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των τραπεζών, εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα λιτότητας και δημοσιονομικής εξυγίανσης που κατέστρεψε την ιταλική κεντροαριστερά και κατέστησε τον Μπερλουσκόνι αναμφισβήτητο κυρίαρχο της ιταλικής πολιτικής σκηνής. Πρόλαβε πάντως, προτού … συντρίψει την κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε, να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης, να παγώσει τους μισθούς, να μετατρέψει δεκάδες χιλιάδες μόνιμες θέσεις εργασίας σε προσωρινές συμβάσεις, να μειώσει τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων και τις κοινωνικές δαπάνες και να θεσμοθετήσει πάνω από 60 νέους φόρους. Προσπάθησε, χωρίς να το καταφέρει, να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις και να πουλήσει την Αλιτάλια.
Οι λονδρέζικοι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς τον χαρακτήρισαν ως τον χειρότερο Υπουργό Οικονομικών της Ευρώπης! ‘Οσο για την ιταλική Τζορνάλε μας προειδοποίησε κι αυτή με σαφήνεια: “Δεν θα πάρει πολύ στους ‘Eλληνες για να ανακαλύψουν ότι ο Σκιόπα δεν είναι o Προμηθέας που χαρίζει τη φωτιά της ανάκαμψης, αλλά η ‘Ατροπος, η Μοίρα που κόβει το νήμα της οικονομικής επιβίωσης. Αν δεν τον ξαναβάλουν στο πρώτο καράβι να τον στείλουν πίσω…μπορεί να φτάσει η στιγμή που θα γίνει ο τάφος των ελληνικών πορτοφολιών”. Με τον Σκιόπα να ενισχύει τις … ντόπιες προσπάθειες, σε λίγο δεν θα φτάνουν τα παγκάκια και τα πευκάκια της Ελλάδας για τους συνταξιούχους και τους ανέργους της…
…Και τοποτηρητής της Διεθνούς των Τραπεζών
Ο κ. Σκιόπα όμως δεν είναι ένας κοινός νεοφιλελεύθερος διαχειριστής. Συμμετέχει στο επιτελείο των πιο αντιδραστικών παγκόσμιων θεσμών, που επιδιώκουν και ουδόλως το κρύβουν την οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης, με την κατάργηση του έθνους-κράτους, που συνιστά το μόνο υπαρκτό πλαίσιο άσκησης δημοκρατίας, και την απόδοση της αρμοδιότητας οικονομικής πολιτικής σε υπερεθνικούς οργανισμούς που εκπροσωπούν την ολιγαρχία του χρήματος, σε τράπεζες και σε επιχειρήσεις. Για τους Ρότσιλντ, Ροκφέλερ κλπ., η δημοκρατία, όση υπήρξε τέλος πάντων μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν τελικά μια … δυσάρεστη παρένθεση, που καιρός είναι να κλείσει.
Ο κ. Σκιόπα υπήρξε εκ των πρωτεργατών της ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης τύπου Μάαστριχτ, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η εγγύηση των αποδόσεων του χρηματιστικού κεφαλαίου και η απαγόρευση κεϋνσιανών διορθώσεων και πολιτικών, που θα μπορούσαν να ενοχλήσουν τους εκπροσώπους της πιο τερατώδους και ολοκληρωτικής ολιγαρχίας του Χρήματος, που εμφανίστηκε σε όλη την Ιστορία του ανθρώπινου γένους. Το Μάαστριχτ, όπως έχουμε τώρα την ευκαιρία να διαπιστώσουμε, συνιστά την πιο ακραία, εξτρεμιστικά μονεταριστική και νεοφιλελεύθερη οικονομική δομή που δημιουργήθηκε ποτέ στην ιστορία. Αυτή η δομή, μαζί με τη θεσμοποίηση της απόλυτης ελευθερίας των ροών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, επιβάλει την κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή του πολιτισμού.
Εκτός από πρωτεργάτης του Μάαστριχτ και βετεράνος του ΔΝΤ, ο “Ιταλός φίλος” του Γιώργου Παπανδρέου, διαθέτει και πολλές άλλες ενδιαφέρουσες ιδιότητες. Είναι μέλος της οργανωτικής επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που αποσκοπεί στην εδραίωση της αμερικανικής ηγεμονίας παγκοσμίως, δια της υποταγής της Ευρώπης στις ΗΠΑ και δια της διεθνούς επικράτησης των νεοφιλελεύθερων δογμάτων.
Είναι επίσης ένας από τους Τριάντα.
Η Ομάδα των Τριάντα: Διευθυντήριο της παγκοσμιοποίσης
Εκτός από την Μπίλντεμπεργκ, ο Σκιόπα συμμετέχει στην “Oμάδα των Τριάντα”, που έχει ιδρύσει, με παραπλήσιους της Μπίλντεμπεργκ σκοπούς, με περισσότερο όμως οικονομικό-νομισματικό και λιγότερο πολιτικό περιεχόμενο, το ίδρυμα Ροκφέλλερ, συντονίζοντας τους εκπροσώπους τριάντα από τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη, ή άτομα στενά συνδεδεμένα μαζί τους. Τις απόψεις και τα σχέδια αυτής της ομάδας, που, δυστυχώς για μας, ήρθε να εφαρμόσει στο πειραματόζωο Ελλάς, ιδίως με την πρωτοφανή ανάμειξη του ΔΝΤ στα ζητήματα της ευρωζώνης, διατύπωσε ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ: “Ολοι χρειάζονται το ΔΝΤ γιατί, δίχως αυτό, η παγκόσμια οικονομία, δεν θα μπορούσε να γίνει ένα εξιδανικευμένο όραμα απόλυτα ρευστών, άψογα ενημερωμένων και πλήρως αρρύθμιστων αγορών κεφαλαίου” (Wall Street Journal, 1.5.1998)
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το τμήμα του διεθνούς κατεστημένου που επιδιώκει το πέρασμα της εξουσίας από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των εθνών κρατών στα θεσμικά ή λιγότερο θεσμοποιημένα κέντρα του χρηματιστικού κεφαλαίου και της αυτοκρατορικής ισχύος, στυλοβάτες ενός υπό εκκόλαψη παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.
Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι, λέει ο λαός. Μια ματιά στην “παρέα” του Σκιόπα στην Ομάδα των Τριάντα είναι απολύτως αποκαλυπτική για το είδος των δυνάμεων που εκπροσωπεί ο σύμβουλος του κ. Παπανδρέου. Επικεφαλής είναι ο Πωλ Βόλκερ, ο άνθρωπος που γκρέμισε την ιδέα της ρύθμισης στην οικονομία των ΗΠΑ, καταστρέφοντας το αμερικανικό κεϋνσιανό ισοδύναμο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Ο Βόλκερ υπήρξε ο κύριος αρχιτέκτονας της οικονομικής πολιτικής του (περίπου ακροδεξιού) προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν, μαζί με τον Μάρτιν Φελντστάιν, επίσης μέλος των Τριάντα. Οι περισσότεροι από δαύτους είναι πρώην ή νυν διευθυντικά στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της οργάνωσης που έχει καταστρέψει τις περισσότερες οικονομίες παγκοσμίως (στη Ρωσία αίφνης, οι συνέπειες της δράσης και των συνταγών του ΔΝΤ ήταν, κρινόμενες από την πτώση της παραγωγής, των επενδύσεων, του προσδόκιμου ζωής κλπ. ανάλογες ή χειρότερες από τα αποτελέσματα της εισβολής του Χίτλερ στη Σοβιετική ¨Ενωση το 1941!)
Στην ομάδα των τριάντα συμμετέχουν επίσης μια σειρά από “μπουμπούκια” του νεοφιλελευθερισμού, όπως ο πρωτεργάτης της πολωνικής θεραπείας-σοκ Μπαλσερόβιτς ή οι “ξεθεμελιωτές” των κοινωνιών του Μεξικού και της Βραζιλίας Ζεντίγιο και Νέτο. Συμμετέχουν επίσης οι εκπρόσωποι των μεγαλύτερων παγκοσμίως αμερικανικών και αμερικανοεβραϊκών τραπεζών, όπως π.χ. ο Τζέικομπ Φρένκελ, αντιπρόεδρος της διαβόητης για τον ρόλο της το 2008, ΑΙG, o ‘Αντριου Κρόκετ, πρόεδρος της JP Morgan Chase της οικογένειας Ροκφέλερ, ο Sir David Walker, ανώτερος σύμβουλος της Morgan Stanley, ο Gerg Hausler, πρώην στέλεχος της Λαζάρ, ο Μάριο Ντράγκι, κυβερνήτης της Τράπεζας της Ιταλίας και βετεράνος της Goldman Sachs. Kαι επειδή “η Γκόλντμαν είναι παντού”, δεν είναι μόνο με τους διάφορους ανθρώπους της στην Επιτροπή των Τριάντα, είναι και με τον ίδιο τον διευθύνοντα σύμβουλό της Gerald Corrigan που συμμετέχει. ¨Όπως επίσης συμμετέχει ο βετεράνος του ΔΝΤ και νυν επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ Στάνλει Φίσερ και ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής Ντομίνγκο Καβάλιο, γνωστός για τη συμβολή του στην καταστροφή της πατρίδας του!
Πολύ παράξενες λοιπόν οι παρέες του κεντροαριστερού μας χαφ. Μας έλεγαν πριν από τις εκλογές για μια επιτροπή προοδευτικών οικονομολόγων, Στίγκλιτζ, Γκαλμπρέιθ, Σεν και βρεθήκαμε τελικά με ότι πιο αντιδραστικό υπάρχει παγκοσμίως! Στη νεώτερη ελληνική ιστορία, μετά τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, αλλά και στα ευρωπαϊκά χρονικά, δεν νομίζουμε ότι υπήρξε ποτέ τόσο κραυγαλέα αντίθεση κυβερνητικής ρητορείας και πράξης, όσο στη σημερινή σοσιαλιστική Ελλάδα.
Μερικά έθνη πιο … ίσα από τα άλλα
Οι θεσμοί στους οποίους συμμετέχει ο Σκιόπα, παρά την ιταλική του καταγωγή, είναι κυρίως αμερικανικοί και αμερικανοεβραϊκοί, οι πιο εξτρέμ θεσμοί και οργανώσεις της παγκοσμιοποίησης. Σπανίως και μόνο επικουρικά συμμετέχουν σε αυτούς εκπρόσωποι άλλων εθνοτήτων. Μιλάνε για πολυεθνικότητα, αλλά είναι μια άκρως αγγλοσαξωνική και εβραϊκή πολυεθνικότητα.
Πρέπει να υπογραμμίσουμε, στο σημείο αυτό, ότι δεν εντυπωσιάζει μόνο ο αριθμός των συμβούλων του ‘Eλληνα πρωθυπουργού και οι ιδέες τους, ακριβώς στον αντίποδα αυτών που υποστηρίζει δημόσια ο κ. Παπανδρέου. Εντυπωσιάζει και ο ακραία επιλεκτικός χαρακτήρας της εθνικής τους προέλευσης, όπως και του συνόλου των διεθνών επαφών του ‘Eλληνα Πρωθυπουργού. Πρέπει να ψάξουμε με το φανάρι για να βρούμε σε αυτές, αν βρούμε, κανένα Γάλλο, Γερμανό ή Ρώσο. Αντίθετα έχει πλημμυρίσει ο κόσμος από Αγγλοσάξωνες και Εβραίους. Ακόμα και η Επιτροπή του για τη μεταρρύθμιση της κυβέρνησης και του Γραφείου του αποτελείται από έναν Αμερικανό, έναν (εβραϊκής καταγωγής) Σουηδό, ένα Βρετανό και έναν Αυστραλό. ‘Oχι μόνο είναι ξένοι, αλλά δεν είναι τουλάχιστο Γερμανοί ή Γάλλοι, οι δύο εθνότητες που επηρέασαν αποφασιστικά τη συγκρότηση του νεώτερου ελληνικού κράτους. Τι είδους έργο είναι δυνατόν να προσφέρουν αυτοί οι άνθρωποι στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας ή στην ελληνική δημόσια διοίκηση; Υπάρχουν άλλες χώρες που χρησιμοποίησαν τόσους ξένους ειδικούς; Η κατάσταση αρχίζει και θυμίζει τους Αμερικανούς στην Ελλάδα του εμφυλίου, ή τη Ρωσία μετά την πτώση του κομμουνισμού, όταν είχε αποβιβαστεί μια ταξιαρχία ξένων (που κατέστρεψαν τελικά τη χώρα).
Διερωτάται κανείς γιατί ο κ. Παπανδρέου έχει ελάχιστες έως μηδενικές επαφές με Γάλλους, Γερμανούς, Ρώσους, Κινέζους, ‘Αραβες, μη φιλοαμερικανούς τριτοκοσμικούς, γιατί ο διεθνής του ορίζοντας μοιάζει τόσο απελπιστικά αμερικανικός και παγκοσμιοποιημένος. Ο κόσμος είναι πολύ πιο περίπλοκος, η Ελλάδα έχει άλλες ανάγκες και κινδυνεύει όπως πορεύεται να πάθει στο τέλος ασφυξία και να πεθάνει.
(*) To άρθρο αυτό είχε γραφτεί όταν η εφημερίδα Ελεύθερος (25.8.2010) δημοσίευσε άρθρο Ιταλού γερουσιαστή καταπέλτη για τις παρελθούσες δραστηριότητες του κ. Σκιόπα και της συζύγου του, δημιουργού, κατά το άρθρο, και πρύτανη του Σιωνιστικού Πανεπιστημίου της Ιταλίας.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 26.8.2010
konstantakopoulos.blogspot.com
Κυριακή 9 Μαΐου 2010
ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, ΕΞΕΓΕΡΣΗ
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
“Yποδούλωση ή καταστροφή”. Αυτό είναι συνήθως το δίλημμα με το οποίο εκβιάζονται στην ιστορία άνθρωποι, λαοί, χώρες. Στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει δίλημμα: “Και υποδούλωση και καταστροφή”.
Προς το παρόν βέβαια, ο μέσος ‘Eλληνας, συγχισμένος από μια καλά σχεδιασμένη επικοινωνιακή καμπάνια, που χρησιμοποιεί τον φόβο για να οδηγήσει το ζώο στον δήμιό του, δεν έχει προλάβει να συνειδητοποιήσει τι θα συμβεί με το μέσα μυαλό.
Τυχαίνει να έχω ζήσει σε χώρα που εφαρμόσθηκε η συνταγή του ΔΝΤ. ‘Ημουν ανταποκριτής στη Μόσχα στα χρόνια του Γέλτσιν. Θυμάμαι πολύ καλά τη γριούλα που με κυνηγούσε από πίσω να μου φιλήσει τα χέρια, επειδή της αγόρασα ένα ψαράκι που δεν την έφταναν τα λεφτά της να το αγοράσει. Θυμάμαι πολύ καλά τον φίλο μου, παγκοσμίως γνωστό ωκεανογράφο, που μάζευε σκουπίδια των νοσοκομείων τις νύχτες για να τα φέρει βόλτα. Τις καθαρίστριες που, μην έχοντας άλλη λύση, έκλεβαν τις λάμπες από τις επιχειρήσεις που δούλευαν. Τους φίλους πούβαζαν τους συγγενείς τους στο νοσοκομείο όχι γιατί ήταν άρρωστοι, αλλά για να φάνε. Για κάθε χρόνο οικονομικών μεταρρυθμίσεων υπό την αιγίδα του ΔΝΤ στη Ρωσία, έπεσε ένα χρόνο αντιστοίχως το προσδόκιμο ζωής του άρρενα πληθυσμού. Γι¨ αυτό και μου φαίνεται μια ακόμα βλακεία των κ. κ. Λοβέρδου και Παπακωνσταντίνου η πρόβλεψη για σύνδεση των ορίων σύνταξης με το προσδώκιμο ζωής.
‘Όταν η ελληνική κοινωνία συνειδητοποιήσει το μέλλον που της επιφυλάσσουν, τότε ίσως θα έρθει η ώρα της γενικευμένης κοινωνικής εξέγερσης, πιθανώς του μόνου μέσου που έχει απομείνει στον ανυπεράσπιστο και προδομένο από τις διάφορες ελίτ του ελληνικό λαό. Για να προστατεύσει όχι μόνο τα κοινωνικά του δικαιώματα, αλλά επίσης τα εθνικά και τα δημοκρατικά, την ίδια εντέλει την υπόστασή του. Το μόνο μέσο κατ¨ελάχιστο για να διαπραγματευθεί με τους πιστωτές του, κατά μέγιστο για να αποφύγει την τελική πολτοποίηση μιας Ελλάδας, υπονομευμένης από τα μέσα και υποκείμενης εξωτερικά σε τεράστιες γεωοικονομικές, αλλά και γεωπολιτικές πιέσεις.
Οι διεθνείς δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό και το ελληνικό κράτος, με τη συνενοχή και συνεργασία των ελίτ του, δεν έχουν καμιά αμφιβολία ότι θάρθει η έκρηξη. Θέλουν όμως να μην είναι συγκροτημένη, νάναι διάχυτη, χωρίς στόχο και ηγεσία, ώστε να δοκιμάσουν εδώ την καταστολή ευρείας έκτασης ταραχών που προβλέπουν και για τις δικές τους χώρες, ίσως και για να τεστάρουν την επιβολή ενός νεοφασιστικού καθεστώτος.
¨Ένα τέτοιο καθεστώς θα φέρει ξανά στην ευρωπαϊκή επικαιρότητα ο τρόπος αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, με άρνηση αναδιανομής και απαίτηση να πληρωθεί και το τελευταίο σεντ στις τράπεζες, που παρολίγον να βουλιάξουν την παγκόσμια οικονομία το 2008. Η Ελλάδα είναι ιδανικός τόπος δοκιμής μιας τέτοιας νεοφασιστικής λύσης, με ένα “1974 από την ανάποδη”, που θα γίνει πολύ ευκολότερο αν το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, το ΑΚΕΛ στην Κύπρο προχωρήσουν, όπως οι ηγεσίες τους έχουν κάθε διάθεση να κάνουν, σε παράδοση, μετά τα κοινωνικά, και των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού στην Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν και τους Αγγλοαμερικανούς.
Ο περιπτεράς στη λεωφόρο Αλεξάνδρας συγκρίνει την κατάσταση της χώρας μας με την Πόλη μετά την ‘Aλωση: “‘Οσοι ‘Ελληνες μπορούν θα φύγουνε, όσοι δεν μπορούν θα μείνουνε”.
Για να περάσουν γρήγορα τα μέτρα και χωρίς αντιδράσεις εξαπολύθηκε μια συνδυασμένη, κερδοσκοπική και επικοινωνιακή επίθεση εναντίον του ελληνικού λαού. Μπορεί αυτή η τακτική να καθυστερεί (όχι να αποτρέπει) τις αντιδράσεις, το τίμημα όμως ή, πιθανότερο, το σκοπούμενο αποτέλεσμα, είναι η αποσύνθεση της εθνικής ψυχολογίας, της Ελλάδας δηλαδή.
Η Ποτούλα έχασε πρόσφατα τον άνδρα της. Τώρα θα χάσει τη δουλειά της στη νομαρχία και πιθανώς το σπίτι της. Πως θα πληρώσει τη δόση του στεγαστικού δανείου; Η Βίκυ, άρρωστη από καρκίνο, αγόρασε ένα σπίτι με δάνειο στη Νίκαια για να είναι κοντά στην αδελφή της. Κινδυνεύει τώρα να της το πάρουν. Η Νίκη, υποδειγματική δημόσιος υπάλληλος, έντιμη και εργατική, υπέβαλε αίτηση παραίτησης: “Νοιώθω τη χώρα μου, το κράτος μου, να με πετάει σαν στημένη λεμονόκουπα”.
Δεν είναι μόνο οι καταστροφικές οικονομικο-κοινωνικές συνέπειες του καθυστερημένου νεοφιλελευθερισμού που εισάγουμε. Είναι και οι τεράστιες ηθικές συνέπειες των επιλογών της κυβέρνησης. ““Δεν έχω και τον σύντροφό μου, να μοιράζομαι τουλάχιστον τον πόνο μου”, λέει η Ποτούλα, και προσθέτει πικρά: “Tο μόνο που μετανοιώνω είναι που δεν έκλεψα”.
Το πρόγραμμα σωτηρίας του κ. Παπακωνσταντίνου προβλέπει βοήθεια στις τράπεζες για να αντιμετωπίσουν τα επισφαλή δάνεια, δεν προβλέπει όμως καμιά βοήθεια στους δανειολήπτες. Εντολοδόχος των ελληνικών και διεθνών τραπεζών, υφαρπάξας με μια γιγαντιαία πολιτική απάτη την ψήφο του ελληνικού λαού, ο κ. Παπακωνσταντίνου συνέταξε ένα πρόγραμμα σωτηρίας των ευρωπαϊκών και ελληνικών τραπεζών και των ανώτερων ελληνικών τάξεων, που ευθύνονται για τη διάλυση και τη λεηλασία της Ελλάδας, και το οποίο δεν είναι φυσικά είναι πρόγραμμα διάσωσης των ανθρώπων ή της οικονομίας. Ούτε καν διαπραγμάτευση δεν έκαναν οι άνθρωποι της κυβέρνησης, έτοιμοι από καιρό να εφαρμόσουν όσα τους πούνε, αν όχι ευχόμενοι να καταλήξει στο ΔΝΤ μια χώρα που κυβερνάνε μεν, αλλά ποτέ δεν αγάπησαν και δεν ένοιωσαν δική τους, μια ηγετική ομάδα που συνιστά το τελικό αποτέλεσμα μιας μακράς πορείας εκφυλισμού και αποεθνικοποίησης των ελληνικών ελίτ. Τώρα, οι πληρωμένοι προπαγανδιστές τους, άνετα καθισμένοι πάνω στα κλεμμένα, θέλουν να βουτήξουν όλη την (όντως όχι αναμάρτητη) κοινωνία στη ντροπή τους, για να μη σκεφτεί κανείς να ψάξει το δικό τους σεντούκι. ¨Ολοι κλέβουμε λέει ο Θεόδωρος Πάγκαλος και ξυπνάω κι εγώ κάθε νύχτα, που νόμιζα ότι η Ζήμενς πλήρωνε τους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, και ψάχνω να βρω το βιβλιάριο καταθέσεων, μπας και μου τάχωσαν εμένα οι Γερμανοί και δεν το πήρα χαμπάρι. Ψάχνουν λέει στις εξεταστικές επιτροπές να βρουν αυτό που είναι φανερό και στον τελευταίο ‘Ελληνα. Και περιμένω ο φουκαράς από τη Μέρκελ να λυπηθεί τη δική μου σύνταξη και να σεβαστεί τα κόμματά μου που λάδωνε! Συμφωνώ. ¨Εχουμε παροιμιώδη διαφθορά. Αν όμως το σπίτι του κ. Παπανδρέου ή του κ. Παπακωνσταντίνου είχε κατσαρίδες, υποθέτω ότι θα πήγαιναν να αγοράσουν εντομοκτόνο να το απολυμάνουν. Δεν θάβγαιναν στη γειτονιά και τις τηλεοράσεις να βρωντοφωνάζουν πόσο βρώμικο είναι! Ελπίζοντας μάλιστα να τον λυπηθούν εκείνοι που είναι η πρώτη πηγή της ελληνικής διαφθοράς! Ϊσως όμως να μη νοιώθουν δικό τους το “σπίτι” που τους έλαχε να διοικήσουν.
Η σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι μια σειρά κύκλων από απίστευτες προδοσίες των ελίτ, επαναστατικά κινήματα που επιχειρούν να ξαναβάλουν το έθνος στα πόδια του και νέες προδοσίες. Στην αρχή ενός τέτοιου κύκλου φαίνεται να έχει πάλι εγκατασταθεί οι ελληνικός λαός.
Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα, 6.5.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com
“Yποδούλωση ή καταστροφή”. Αυτό είναι συνήθως το δίλημμα με το οποίο εκβιάζονται στην ιστορία άνθρωποι, λαοί, χώρες. Στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει δίλημμα: “Και υποδούλωση και καταστροφή”.
Προς το παρόν βέβαια, ο μέσος ‘Eλληνας, συγχισμένος από μια καλά σχεδιασμένη επικοινωνιακή καμπάνια, που χρησιμοποιεί τον φόβο για να οδηγήσει το ζώο στον δήμιό του, δεν έχει προλάβει να συνειδητοποιήσει τι θα συμβεί με το μέσα μυαλό.
Τυχαίνει να έχω ζήσει σε χώρα που εφαρμόσθηκε η συνταγή του ΔΝΤ. ‘Ημουν ανταποκριτής στη Μόσχα στα χρόνια του Γέλτσιν. Θυμάμαι πολύ καλά τη γριούλα που με κυνηγούσε από πίσω να μου φιλήσει τα χέρια, επειδή της αγόρασα ένα ψαράκι που δεν την έφταναν τα λεφτά της να το αγοράσει. Θυμάμαι πολύ καλά τον φίλο μου, παγκοσμίως γνωστό ωκεανογράφο, που μάζευε σκουπίδια των νοσοκομείων τις νύχτες για να τα φέρει βόλτα. Τις καθαρίστριες που, μην έχοντας άλλη λύση, έκλεβαν τις λάμπες από τις επιχειρήσεις που δούλευαν. Τους φίλους πούβαζαν τους συγγενείς τους στο νοσοκομείο όχι γιατί ήταν άρρωστοι, αλλά για να φάνε. Για κάθε χρόνο οικονομικών μεταρρυθμίσεων υπό την αιγίδα του ΔΝΤ στη Ρωσία, έπεσε ένα χρόνο αντιστοίχως το προσδόκιμο ζωής του άρρενα πληθυσμού. Γι¨ αυτό και μου φαίνεται μια ακόμα βλακεία των κ. κ. Λοβέρδου και Παπακωνσταντίνου η πρόβλεψη για σύνδεση των ορίων σύνταξης με το προσδώκιμο ζωής.
‘Όταν η ελληνική κοινωνία συνειδητοποιήσει το μέλλον που της επιφυλάσσουν, τότε ίσως θα έρθει η ώρα της γενικευμένης κοινωνικής εξέγερσης, πιθανώς του μόνου μέσου που έχει απομείνει στον ανυπεράσπιστο και προδομένο από τις διάφορες ελίτ του ελληνικό λαό. Για να προστατεύσει όχι μόνο τα κοινωνικά του δικαιώματα, αλλά επίσης τα εθνικά και τα δημοκρατικά, την ίδια εντέλει την υπόστασή του. Το μόνο μέσο κατ¨ελάχιστο για να διαπραγματευθεί με τους πιστωτές του, κατά μέγιστο για να αποφύγει την τελική πολτοποίηση μιας Ελλάδας, υπονομευμένης από τα μέσα και υποκείμενης εξωτερικά σε τεράστιες γεωοικονομικές, αλλά και γεωπολιτικές πιέσεις.
Οι διεθνείς δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό και το ελληνικό κράτος, με τη συνενοχή και συνεργασία των ελίτ του, δεν έχουν καμιά αμφιβολία ότι θάρθει η έκρηξη. Θέλουν όμως να μην είναι συγκροτημένη, νάναι διάχυτη, χωρίς στόχο και ηγεσία, ώστε να δοκιμάσουν εδώ την καταστολή ευρείας έκτασης ταραχών που προβλέπουν και για τις δικές τους χώρες, ίσως και για να τεστάρουν την επιβολή ενός νεοφασιστικού καθεστώτος.
¨Ένα τέτοιο καθεστώς θα φέρει ξανά στην ευρωπαϊκή επικαιρότητα ο τρόπος αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, με άρνηση αναδιανομής και απαίτηση να πληρωθεί και το τελευταίο σεντ στις τράπεζες, που παρολίγον να βουλιάξουν την παγκόσμια οικονομία το 2008. Η Ελλάδα είναι ιδανικός τόπος δοκιμής μιας τέτοιας νεοφασιστικής λύσης, με ένα “1974 από την ανάποδη”, που θα γίνει πολύ ευκολότερο αν το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, το ΑΚΕΛ στην Κύπρο προχωρήσουν, όπως οι ηγεσίες τους έχουν κάθε διάθεση να κάνουν, σε παράδοση, μετά τα κοινωνικά, και των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού στην Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν και τους Αγγλοαμερικανούς.
Ο περιπτεράς στη λεωφόρο Αλεξάνδρας συγκρίνει την κατάσταση της χώρας μας με την Πόλη μετά την ‘Aλωση: “‘Οσοι ‘Ελληνες μπορούν θα φύγουνε, όσοι δεν μπορούν θα μείνουνε”.
Για να περάσουν γρήγορα τα μέτρα και χωρίς αντιδράσεις εξαπολύθηκε μια συνδυασμένη, κερδοσκοπική και επικοινωνιακή επίθεση εναντίον του ελληνικού λαού. Μπορεί αυτή η τακτική να καθυστερεί (όχι να αποτρέπει) τις αντιδράσεις, το τίμημα όμως ή, πιθανότερο, το σκοπούμενο αποτέλεσμα, είναι η αποσύνθεση της εθνικής ψυχολογίας, της Ελλάδας δηλαδή.
Η Ποτούλα έχασε πρόσφατα τον άνδρα της. Τώρα θα χάσει τη δουλειά της στη νομαρχία και πιθανώς το σπίτι της. Πως θα πληρώσει τη δόση του στεγαστικού δανείου; Η Βίκυ, άρρωστη από καρκίνο, αγόρασε ένα σπίτι με δάνειο στη Νίκαια για να είναι κοντά στην αδελφή της. Κινδυνεύει τώρα να της το πάρουν. Η Νίκη, υποδειγματική δημόσιος υπάλληλος, έντιμη και εργατική, υπέβαλε αίτηση παραίτησης: “Νοιώθω τη χώρα μου, το κράτος μου, να με πετάει σαν στημένη λεμονόκουπα”.
Δεν είναι μόνο οι καταστροφικές οικονομικο-κοινωνικές συνέπειες του καθυστερημένου νεοφιλελευθερισμού που εισάγουμε. Είναι και οι τεράστιες ηθικές συνέπειες των επιλογών της κυβέρνησης. ““Δεν έχω και τον σύντροφό μου, να μοιράζομαι τουλάχιστον τον πόνο μου”, λέει η Ποτούλα, και προσθέτει πικρά: “Tο μόνο που μετανοιώνω είναι που δεν έκλεψα”.
Το πρόγραμμα σωτηρίας του κ. Παπακωνσταντίνου προβλέπει βοήθεια στις τράπεζες για να αντιμετωπίσουν τα επισφαλή δάνεια, δεν προβλέπει όμως καμιά βοήθεια στους δανειολήπτες. Εντολοδόχος των ελληνικών και διεθνών τραπεζών, υφαρπάξας με μια γιγαντιαία πολιτική απάτη την ψήφο του ελληνικού λαού, ο κ. Παπακωνσταντίνου συνέταξε ένα πρόγραμμα σωτηρίας των ευρωπαϊκών και ελληνικών τραπεζών και των ανώτερων ελληνικών τάξεων, που ευθύνονται για τη διάλυση και τη λεηλασία της Ελλάδας, και το οποίο δεν είναι φυσικά είναι πρόγραμμα διάσωσης των ανθρώπων ή της οικονομίας. Ούτε καν διαπραγμάτευση δεν έκαναν οι άνθρωποι της κυβέρνησης, έτοιμοι από καιρό να εφαρμόσουν όσα τους πούνε, αν όχι ευχόμενοι να καταλήξει στο ΔΝΤ μια χώρα που κυβερνάνε μεν, αλλά ποτέ δεν αγάπησαν και δεν ένοιωσαν δική τους, μια ηγετική ομάδα που συνιστά το τελικό αποτέλεσμα μιας μακράς πορείας εκφυλισμού και αποεθνικοποίησης των ελληνικών ελίτ. Τώρα, οι πληρωμένοι προπαγανδιστές τους, άνετα καθισμένοι πάνω στα κλεμμένα, θέλουν να βουτήξουν όλη την (όντως όχι αναμάρτητη) κοινωνία στη ντροπή τους, για να μη σκεφτεί κανείς να ψάξει το δικό τους σεντούκι. ¨Ολοι κλέβουμε λέει ο Θεόδωρος Πάγκαλος και ξυπνάω κι εγώ κάθε νύχτα, που νόμιζα ότι η Ζήμενς πλήρωνε τους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, και ψάχνω να βρω το βιβλιάριο καταθέσεων, μπας και μου τάχωσαν εμένα οι Γερμανοί και δεν το πήρα χαμπάρι. Ψάχνουν λέει στις εξεταστικές επιτροπές να βρουν αυτό που είναι φανερό και στον τελευταίο ‘Ελληνα. Και περιμένω ο φουκαράς από τη Μέρκελ να λυπηθεί τη δική μου σύνταξη και να σεβαστεί τα κόμματά μου που λάδωνε! Συμφωνώ. ¨Εχουμε παροιμιώδη διαφθορά. Αν όμως το σπίτι του κ. Παπανδρέου ή του κ. Παπακωνσταντίνου είχε κατσαρίδες, υποθέτω ότι θα πήγαιναν να αγοράσουν εντομοκτόνο να το απολυμάνουν. Δεν θάβγαιναν στη γειτονιά και τις τηλεοράσεις να βρωντοφωνάζουν πόσο βρώμικο είναι! Ελπίζοντας μάλιστα να τον λυπηθούν εκείνοι που είναι η πρώτη πηγή της ελληνικής διαφθοράς! Ϊσως όμως να μη νοιώθουν δικό τους το “σπίτι” που τους έλαχε να διοικήσουν.
Η σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι μια σειρά κύκλων από απίστευτες προδοσίες των ελίτ, επαναστατικά κινήματα που επιχειρούν να ξαναβάλουν το έθνος στα πόδια του και νέες προδοσίες. Στην αρχή ενός τέτοιου κύκλου φαίνεται να έχει πάλι εγκατασταθεί οι ελληνικός λαός.
Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα, 6.5.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com
Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010
Το ραντεβού της Ελλάδας με την Ιστορία
Είναι μερικές φορές που ο αρθρογράφος προτιμά να μη γράψει όσα έχει στο μυαλό του. Προτιμά να μη τα γράψει γιατί είναι οδυνηρά, και στον ίδιο, και στο κοινό του. ¨Όμως είναι καλύτερο να τα λέμε, και είναι καλύτερο να τα λέμε, όσο είναι καιρός να αποτρέψουμε τα χειρότερα, έστω κι αν στενοχωριόμαστε ή στενοχωρούμε.
Στην ξέρα κινδυνεύει τώρα να καταλήξει, και με μεγάλη μάλιστα ταχύτητα, το καράβι “Ελλάς”, με “καπετάνιο” τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και “πλήρωμα υπηρεσίας” από το ΠΑΣΟΚ “νέας κοπής”. Δεν το αξίζει ο Πρωθυπουργός, δεν το αξίζουμε κι εμείς, αλλά ο κίνδυνος είναι μπροστά.
Οι προβλέψεις βέβαια είναι δύσκολες όταν τα φαινόμενα των διεθνών οικονομικών μπούν σε μη γραμμική περιοχή. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν το καράβι θα τσακιστεί ή θα μισοβουλιάξει, εγκαινιάζοντας μια ιστορική παρακμή, ή αν θα αλλάξουν τελευταία στιγμή κατεύθυνση οι αέρηδες ή εμφανισθεί από μηχανής Θεός με τη μορφή π.χ. Γερμανίας ή EΕ να μας σώσει, ούτε αν θα πρόκειται για σωτηρία ή αργό θάνατο. Αυτό που όμως ξέρουμε είναι ότι το σκάφος Ελλάς πλέει λάθος σε πολύ επικίνδυνα νερά. Kι όπως γράψαμε προ έτους, από τις στήλες του αδελφού Μετροπόλιταν, ο ελληνικός χώρος αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη κρίση μετά το 1945, αυτής του 1974 περιλαμβανομένης.
Σε διάστημα τριμήνου, η κυβέρνηση σπατάλησε πολιτικό κεφάλαιο που κανονικά θέλει τρία χρόνια να ξοδευτεί. Και τα πολύ χειρότερα είναι ενδεχομένως μπροστά μας. Είναι γεγονός ότι η διαχείριση Καραμανλή υπήρξε εγκληματικά καταστροφική. Οι υπουργοί της θέλουν κρέμασμα. Δυστυχώς όμως και η κυβέρνηση που ακολούθησε φάνηκε παράλυτη, απροετοίμαστη, χωρίς επαρκή κατανόηση των προβλημάτων και του διεθνούς περιβάλλοντος. Είναι, όπως είπαμε, οδυνηρό να τα γράφει κανείς αυτά, πιο οδυνηρό όμως να μην λέει και να μην κάνει τίποτε όσο υπάρχει ακόμα λίγος χρόνος για να αποτραπούν τα χειρότερα.
Για να αποτραπούν όμως, πρέπει η κυβέρνηση να αντιληφθεί τι συμβαίνει και να αρχίσει να υπερασπίζεται την Ελλάδα από τις επιθέσεις των αγορών, δηλαδή των μεγάλων πιστωτικών ιδρυμάτων του Σίτι και της Γουόλ Στρητ και των κρατών με τα οποία συνδέονται, όπως ιδίως οι ΗΠΑ, η Βρετανία, οι φίλοι του Ισραήλ. Η κυβέρνηση πρέπει να αρχίσει την υπεράσπιση της χώρας προτού η βλάβη καταστεί ανήκεστος και η χώρα αντιμετωπίσει το φάσμα μιας ενδεχόμενης πτώχευσης, με τη μια ή την άλλη μορφή.
Το πρόβλημα πλέον δεν είναι το δημόσιο χρέος, η διαφθορά και κακοδιοίκηση στην Ελλάδα, ή οι συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων! Αυτή τη στιγμή, το πρόβλημα είναι η επίθεση από αριθμό μεγάλων επενδυτικών τραπεζών, funds και οίκων αξιολόγησης, επίθεση που ξεκίνησε μεν με επίκληση υπαρκτών προβλημάτων, ήδη όμως κατέστη τελείως δυσανάλογη προς τα αίτια που τη δικαιολόγησαν. Δυστυχώς όμως, μετά από ένα τρίμηνο ακατανόητων χειρισμών, ταλαντεύσεων και παλινδρομήσεων, ο κ. Παπανδρέου στέκεται τώρα σούζα απέναντι στις απαιτήσεις των αγορών, χωρίς αυτή η στάση να εξασφαλίζει τουλάχιστον κάποια μορφή σωτηρίας, αποτροπής των χειρότερων - το αντίθετο!
Την όποια δύναμη του “νέου πατριωτισμού” δεν την νοιώθουν τώρα ούτε οι ΅νταβατζήδες των αγορών΅, ούτε ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Τα φτωχότερα και λαϊκότερα κοινωνικά στρώματα της Ελλάδας τη νοιώθουν, όσοι δουλεύουν ή θέλουν να δουλέψουν, αντί να ζούνε πλουσιοπάροχα από κλεμμένα, φοροδιαφυγή και ανταλλαγή αέρα κοπανιστού. Φτωχοί, νέοι, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα ενός “λαμογιστάν”, που συγκροτείται πολιτικά στον δικομματισμό και πληρώνεται κανονικά από τη Ζήμενς και ένας Θεός ξέρει ποιους άλλους. Ο ελληνικός λαός κινδυνεύει να δει να εξανεμίζονται κατακτήσεις δύο ή τριών γενεών. Καλείται να κάνει ανθρωποθυσίες στον Μολώχ των "αγορών" χωρίς τουλάχιστο να ξέρει ότι κάνοντάς τες τουλάχιστο θα σωθεί…
Σενάρια καταστροφής: ΔΝΤ ή ΕΕ;
H εμπειρία δεκαετιών επεμβάσεων του ΔΝΤ παγκοσμίως είναι πασίγνωστή. Παντού όπου επενέβη το ΔΝΤ, το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή οικονομιών και κοινωνιών. Το Ταμείο δεν επεμβαίνει με επιδίωξη να σώσει τις χώρες, αλλά να σιγουρέψει την αποπληρωμή του χρέους. 'Η, για να είμαστε ακριβέστεροι, να διατηρήσει σε κατάσταση μόνιμης χρέωσης τις χώρες, στην κατάσταση περίπου που ήταν πριν από μερικές γενεές οι χωρικοί στην Ελλάδα, τυπικά μεν ελεύθεροι, ουσιαστικά όμως δουλοπάροικοι, εξαρτημένοι απόλυτα για την επιβίωσή τους από την εξουσία του τσιφλικά, του κεφαλαιούχου, του βουλευτή, που απομυζούσαν ολόκληρη την υπεραξία του χωρικού, αφήνοντάς του μόλις τα προς το ζην.
Σε συνθήκες άλλωστε παγκοσμιοποίησης, δηλαδή κατάργησης κάθε μορφής προστατευτισμού, ιδίως από την ΕΕ, δεν θα βοηθήσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας η αύξηση της παραγωγικότητάς της μέσω μείωσης ενός ήδη πολύ χαμηλού κόστους εργασίας, όταν αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό Βουλγαρίας, Τουρκίας ή Κίνας. Η μείωση του κόστους εργασίας και του κοινωνικού κράτους θα συνοδευθεί, αντίθετα, από ισχυρά φαινόμενα κοινωνικής αποσύνθεσης, με κόστος πιθανώς πολλαπλάσιο των “οικονομιών”.
Δεδομένης της επιρροής στο ΔΝΤ των ΗΠΑ, βασικού υποστηρικτή των τουρκικών διεκδικήσεων, είναι προτιμότερη η “σωτηρία” μας από τους Ευρωπαίους και όχι από το ΔΝΤ. Αν όμως οι ευρωπαϊκοί οικονομικοί όροι είναι παραπλήσιοι με αυτούς του Ταμείου, τότε ούτε όφελος θα έχουμε ως χώρα, ούτε θα βγούμε από το τέλμα.
Με αυτά δεν εννοούμε ότι δεν πρέπει να παρθούν μέτρα, ή ότι μπορούμε να αδιαφορήσουμε για το τεράστιο πρόβλημα του χρέους. Κανείς δεν μπορεί να αδιαφορεί για τα δημόσια οικονομικά, έστω και αν δεν είναι παρά σύμπτωμα του προβλήματος, ή για τη διαφορά παραγωγικότητας μιας οικονομίας από τη διεθνή αγορά. Για μια σειρά επίσης λόγους πρέπει να εμφανισθούν επιτέλους στους εθνικούς λογαριασμούς και να φορολογηθούν τα τεράστια αποκρυβόμενα εισοδήματα των ελληνικών μεσοστρωμάτων. Είναι δύσκολο, απαιτεί ισχυρή ταξική σύγκρουση, χωρίς όμως αυτό η Ελλάδα δεν θα ορθοποδήσει ποτέ.
'Ενα οικονομικό ζήτημα γίνεται γεωπολιτικό
Η κρίση του ελληνικού χρέους είναι η κορυφή του παγόβουνου της ελληνικής κρίσης. Το πρόβλημα παροξύνθηκε τον τελευταίο χρόνο, καθώς η κυβέρνηση έκλεισε περίπου το κράτος και επιδόθηκε στη λεηλασία του. Η κυβέρνηση Παπανδρέου ήρθε στην εξουσία με μια σειρά απραγματοποίητες υποσχέσεις και μετά πήγε στις Βρυξέλλες να παραπονεθεί ότι βρήκε άδεια ταμεία, μιμούμενη την απογραφή του Αλογοσκούφη. Υπολόγιζε ίσως ότι το αυστηρό σήμα που θα ερχόταν από τις Βρυξέλλες στην Αθήνα θα την βοηθούσε στο εσωτερικό.
Τα πράγματα δεν έγιναν καθόλου έτσι. Κανένας δεν είχε ειδοποιήσει τον ελληνικό λαό ότι αντιμετωπίζει κίνδυνο χρεοκοπίας. Οι ¨Ελληνες δεν ήταν διατεθειμένοι να δώσουν σημασία στις αυστηρότατες αντιδράσεις της Κομισιόν και του διεθνούς τύπου, έδωσαν όμως οι αγορές και οι Γερμανοί οικονομολόγοι. Το σημαντικότερο ινστιτούτο οικονομικών ερευνών της Γερμανίας IFO συνέκρινε από τα μέσα Νοέμβρη την Ελλάδα με τη Λήμαν Μπράδερς…Το αντικειμενικά υψηλό έλλειμμα, υψηλό χρέος και πολύ άτεχνους κυβερνητικούς χειρισμούς οδήγησαν στην εξαπόλυση της μεγάλης επίθεσης κατά των ελληνικών τίτλων. Το καταπληκτικό είναι ότι η χώρα βρέθηκε προς στιγμήν στο στόχαστρο και του αγγλοαμερικανικού άξονα και των Γερμανών!
Πίσω από κάθε τέτοια επίθεση κρύβεται μια πληθώρα παραγόντων, όχι μόνο οικονομικών. Εδώ θα μπορούσαμε να πιθανολογήσουμε τους εξής εν δράσει παράγοντες:
‘ την αίσθηση του Βερολίνου ότι η Ελλάδα ταυτίζεται πολύ ισχυρά με τα αμερικανικά συμφέροντα μετά την εκλογή Παπανδρέου
‘ τη διάθεση πίεσης επί της Ελλάδας για να κλείσουν, με σημαίνουσες απώλειες εθνικής κυριαρχίας, οι ενοχλητικές ΅εκκρεμότητες΅ σε Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη, Σκόπια, τερματισμό ελληνορωσικών σχέσεων. Η Ελλάδα δεν προβάλλει μεγάλες αντιστάσεις στα καλά της ‘ μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα έκανε μια Ελλάδα υπό εποπτεία του ΔΝΤ
‘ τη διάθεση της Γερμανίας και των αγορών να δώσουν ένα μάθημα σε όλη την ευρωζώνη, για το ποιος θα κληθεί να πλήρώσει τα χρέη και για το καθεστώς άγριας λιτότητας και εργασιακού μεσαίωνα που Βερολίνο και αγορές εισηγούνται για το σύνολό της, ως απάντηση στον ανταγωνισμό Κινέζων κλπ.
‘ τον ανταγωνισμό ευρώ’δολλαρίου, μια θεωρία που διακινούν στελέχη του ΠΑΣΟΚ, άνευ λοιπόν αποδεικτικών στοιχείων
Πέραν αυτών των γεωπολιτικών παραγόντων μπορεί κανείς να διερωτηθεί κατά πόσον η ελληνική επίθεση δεν είναι παρά το δεύτερο κύμα της κρίσης του 2008 που χτυπάει τώρα χώρες και όχι τράπεζες. Εξακολουθεί να υπάρχει μια πληθώρα κεφαλαίων που εξάντλησαν σχεδόν όλες τις δυνατές τοποθετήσεις. Υπάρχει επίσης τεράστιο συσσωρευμένο χρέος που πρέπει να πληρωθεί. Υπάρχει επίσης και κρίση της ίδιας της ευρωζώνης, μιας ζώνης που δεν προστατεύεται επαρκώς από τις εξωτερικές πιέσεις, δεν έχει τρόπο να ανταγωνισθεί τα χαμηλά μεροκάματα της Κίνας ή τα νομισματικά παιχνίδια της Ουάσιγκτον, λειτουργεί πρακτικά ως φορέας μεταφοράς υπεραξίας από την ευρωπαϊκή περιφέρεια στη Γερμανία, που τη χρησιμοποιεί για να αγοράζει αμερικανικό χρέος, ενώ προωθεί εκ των πραγμάτων τις κινεζικές εξαγωγές. Αυτή η ευρωζώνη δεν έχει καμία αλληλεγγύη, με αποτέλεσμα να ξοδεύονται λεφτά των φορολογουμένων για να σώζονται όχι μόνο οι μικροκαταθέσεις, αλλά οι τράπεζες και οι ιδιοκτήτες τους που είχαν πτωχεύσει, να δηλώνεται όμως με κάθε κυνισμό ότι μπορεί να πτωχεύσουν κράτη μέλη της ευρωζώνης!
Τι μπορεί να κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου
Τα ελληνικά οικονομικά προβλήματα είναι δεδομένα και πρέπει να αντιμετωπισθούν. Αν όμως είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα δέχεται μια σκληρή και τελείως δυσανάλογη επίθεση, η χώρα δεν διαθέτει τα οικονομικά μέσα να αντισταθεί. Οι μειώσεις των μισθών και οι αυξήσεις των ετών συνταξιοδότησης είναι μέτρα πανικόβλητων, υπαγορευμένα για άλλους λόγους από το εξωτερικό, που θα εξαντλήσουν σύντομα τη χρησιμότητά τους, αν έχουν οποιαδήποτε χρησιμότητα. Για να αντισταθεί η Ελλάδα δεν έχει οικονομικά μέσα, έχει όμως πολιτικά και γεωπολιτικά.
Πρώτον, πρέπει να φτιάξει τις σχέσεις της με τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα. Είναι τελείως αδιανόητο να ΅σνομπάρει΅ η Αθήνα Βερολίνο, Μόσχα και Παρίσι. Δεν αντιλαμβάνεται κανείς γιατί ο κ. Παπανδρέου συναντάται μόλις αυτές τις μέρες με Σαρκοζί και Πούτιν και δεν έχει κλείσει ακόμα ραντεβού με την Κυρία Μέρκελ, πρώτη υποψήφια να βοηθήσει την Ελλάδα, ενώ έχει δει Γκόρντον Μπράουν, Ταγίπ Ερντογάν ή Σόνια Γκάντι!
Δεύτερον, πρέπει η Αθήνα να σταματήσει να επαναλαμβάνει πόσο διεφθαρμένη είναι η χώρα και κακή η διοίκησή της. Αν η Ελλάδα εξακολουθεί να πιέζεται από τους Ευρωπαίους εταίρους της, οφείλει να περάσει στην αντεπίθεση. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει αλληλεγγύη στους τραπεζίτες και όχι στους ευρωπαϊκούς λαούς, δεν είναι δυνατόν να κατεδαφίσουμε το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, χρειάζεται κάποια μορφή προστατευτισμού και οικονομικής διακυβέρνησης της ευρωζώνης, δεν πρέπει να συνεχισθεί η πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων εργαζομένων. Τότε ο κ. Παπανδρέου θα εύρισκε ευήκοον ους και στους Γερμανούς ψηφοφόρους, αντί να παρουσιάζονται τα προβλήματα της χώρας ως αποτέλεσμα της ανομίας της. Μόνο τις τελευταίες 15 μέρες ο Πρωθυπουργός άρχισε να αναφέρεται δειλά σε ΅επιθέσεις κερδοσκόπων». Επί μήνες, ο γερμανικός, βρετανικός και αμερικανικός τύπος μας βρίζει και μας λοιδωρεί χωρίς καμία απάντηση από κανέναν
Τρίτον, Ελλάδα και Κύπρος είναι δύο σημαντικότατες χώρες για Δύση και ΝΑΤΟ. Σούδα και Ακρωτήρι στηρίζουν ολόκληρη την προβολή ισχύος ΗΠΑ-Βρετανίας στη Μέση Ανατολή. Δεν είναι δυνατόν τρεις αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες και τρεις οίκοι αξιολόγησης, όλοι πολύ συνδεδεμένοι με την σύμμαχο αμερικανική κυβέρνηση να είναι επικεφαλής της προσπάθειας να πάει η Ελλάδα σε φαλιμέντο, σε απώλεια κεκτημένων γενεών και να κάθονται οι ¨Ελληνες πολιτικοί, οι κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαράς να κυττάζουν απαθώς την καταστροφή της χώρας τους, για να μη στενοχωρήσουν τους υπερατλαντικούς συμμάχους. Γιατί δεν κατονομάζουν τις ΅αγορές΅, δηλαδή τους πέντε στενά συνδεόμενους με την αμερικανική κυβέρνηση και το κράτος τραπεζίτες (όπως έκαναν με τον Σόρος τα θύματά του κατά την ασιατική κρίση κι ακόμα το κουβαλάει), ζητώντας από τις συμμαχικές κυβερνήσεις Ουάσιγκτον και Λονδίνου να ασκήσουν την επιρροή τους, αν θέλουν να θεωρούνται συμμαχικές κυβερνήσεις και να απολαμβάνουν τόσο σημαντικών διευκολύνσεων. Θα δίνουμε δηλαδή βάσεις, θα στενάζουμε για να αγοράσουμε τα όπλα τους και αυτοί θα μας «χρεωκοπήσουν»;
Τέταρτον, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Λέγονται Κίνα και Ρωσία. Είναι το οικονομικό και στρατηγικό ισοδύναμο της απόφασης του Ανδρέα Παπανδρέου, όταν απειλήθηκε από την Τουρκία το1987 να στείλει τον Παπούλια στη Σόφια. Είναι φυσικά δύσκολες πολιτικές, επικίνδυνες όχι για την Ελλάδα, της οποίας αυξάνουν την ισχύ, επικίνδυνες για τους πολιτικούς που τις ασκούν. Αλλά δεν μπορεί να καταστραφούμε, ούτε να γίνουμε αποικία των ΗΠΑ στην εξωτερική πολιτική, της Γερμανίας στην οικονομική ή να δώσουμε το μισό Αιγαίο και την Κύπρο στην Τουρκία. Αλλά βέβαια δεν είναι σοβαρό να απευθυνόμαστε στην αφρόκρεμα της αμερικανικής «τραπεζικής μαφίας», στη Γκόλντμαν Ζακς, για να μας φέρει σε επαφή με τους Κινέζους όπως λέγεται ότι έγινε από την κυβέρνηση.
Μπορεί να τα κάνει αυτά ο κ. Παπανδρέου;
Δεν το γνωρίζουμε. Η ομάδα των συνεργατών τοπυ δεν διακρίνεται εξάλλου από τον αναγκαίο διανοητικό πλουραλισμό. Αν όμως δεν τα κάνει, και ο ίδιος προσωπικά και η χώρα θα πάθουν μεγάλες καταστροφές που θα τις θυμούνται πολλές γενηές και οι οποίες ενδεχομένως θα είναι ανεπίστρεπτες.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 11.2.2010
Στην ξέρα κινδυνεύει τώρα να καταλήξει, και με μεγάλη μάλιστα ταχύτητα, το καράβι “Ελλάς”, με “καπετάνιο” τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και “πλήρωμα υπηρεσίας” από το ΠΑΣΟΚ “νέας κοπής”. Δεν το αξίζει ο Πρωθυπουργός, δεν το αξίζουμε κι εμείς, αλλά ο κίνδυνος είναι μπροστά.
Οι προβλέψεις βέβαια είναι δύσκολες όταν τα φαινόμενα των διεθνών οικονομικών μπούν σε μη γραμμική περιοχή. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν το καράβι θα τσακιστεί ή θα μισοβουλιάξει, εγκαινιάζοντας μια ιστορική παρακμή, ή αν θα αλλάξουν τελευταία στιγμή κατεύθυνση οι αέρηδες ή εμφανισθεί από μηχανής Θεός με τη μορφή π.χ. Γερμανίας ή EΕ να μας σώσει, ούτε αν θα πρόκειται για σωτηρία ή αργό θάνατο. Αυτό που όμως ξέρουμε είναι ότι το σκάφος Ελλάς πλέει λάθος σε πολύ επικίνδυνα νερά. Kι όπως γράψαμε προ έτους, από τις στήλες του αδελφού Μετροπόλιταν, ο ελληνικός χώρος αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη κρίση μετά το 1945, αυτής του 1974 περιλαμβανομένης.
Σε διάστημα τριμήνου, η κυβέρνηση σπατάλησε πολιτικό κεφάλαιο που κανονικά θέλει τρία χρόνια να ξοδευτεί. Και τα πολύ χειρότερα είναι ενδεχομένως μπροστά μας. Είναι γεγονός ότι η διαχείριση Καραμανλή υπήρξε εγκληματικά καταστροφική. Οι υπουργοί της θέλουν κρέμασμα. Δυστυχώς όμως και η κυβέρνηση που ακολούθησε φάνηκε παράλυτη, απροετοίμαστη, χωρίς επαρκή κατανόηση των προβλημάτων και του διεθνούς περιβάλλοντος. Είναι, όπως είπαμε, οδυνηρό να τα γράφει κανείς αυτά, πιο οδυνηρό όμως να μην λέει και να μην κάνει τίποτε όσο υπάρχει ακόμα λίγος χρόνος για να αποτραπούν τα χειρότερα.
Για να αποτραπούν όμως, πρέπει η κυβέρνηση να αντιληφθεί τι συμβαίνει και να αρχίσει να υπερασπίζεται την Ελλάδα από τις επιθέσεις των αγορών, δηλαδή των μεγάλων πιστωτικών ιδρυμάτων του Σίτι και της Γουόλ Στρητ και των κρατών με τα οποία συνδέονται, όπως ιδίως οι ΗΠΑ, η Βρετανία, οι φίλοι του Ισραήλ. Η κυβέρνηση πρέπει να αρχίσει την υπεράσπιση της χώρας προτού η βλάβη καταστεί ανήκεστος και η χώρα αντιμετωπίσει το φάσμα μιας ενδεχόμενης πτώχευσης, με τη μια ή την άλλη μορφή.
Το πρόβλημα πλέον δεν είναι το δημόσιο χρέος, η διαφθορά και κακοδιοίκηση στην Ελλάδα, ή οι συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων! Αυτή τη στιγμή, το πρόβλημα είναι η επίθεση από αριθμό μεγάλων επενδυτικών τραπεζών, funds και οίκων αξιολόγησης, επίθεση που ξεκίνησε μεν με επίκληση υπαρκτών προβλημάτων, ήδη όμως κατέστη τελείως δυσανάλογη προς τα αίτια που τη δικαιολόγησαν. Δυστυχώς όμως, μετά από ένα τρίμηνο ακατανόητων χειρισμών, ταλαντεύσεων και παλινδρομήσεων, ο κ. Παπανδρέου στέκεται τώρα σούζα απέναντι στις απαιτήσεις των αγορών, χωρίς αυτή η στάση να εξασφαλίζει τουλάχιστον κάποια μορφή σωτηρίας, αποτροπής των χειρότερων - το αντίθετο!
Την όποια δύναμη του “νέου πατριωτισμού” δεν την νοιώθουν τώρα ούτε οι ΅νταβατζήδες των αγορών΅, ούτε ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Τα φτωχότερα και λαϊκότερα κοινωνικά στρώματα της Ελλάδας τη νοιώθουν, όσοι δουλεύουν ή θέλουν να δουλέψουν, αντί να ζούνε πλουσιοπάροχα από κλεμμένα, φοροδιαφυγή και ανταλλαγή αέρα κοπανιστού. Φτωχοί, νέοι, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα ενός “λαμογιστάν”, που συγκροτείται πολιτικά στον δικομματισμό και πληρώνεται κανονικά από τη Ζήμενς και ένας Θεός ξέρει ποιους άλλους. Ο ελληνικός λαός κινδυνεύει να δει να εξανεμίζονται κατακτήσεις δύο ή τριών γενεών. Καλείται να κάνει ανθρωποθυσίες στον Μολώχ των "αγορών" χωρίς τουλάχιστο να ξέρει ότι κάνοντάς τες τουλάχιστο θα σωθεί…
Σενάρια καταστροφής: ΔΝΤ ή ΕΕ;
H εμπειρία δεκαετιών επεμβάσεων του ΔΝΤ παγκοσμίως είναι πασίγνωστή. Παντού όπου επενέβη το ΔΝΤ, το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή οικονομιών και κοινωνιών. Το Ταμείο δεν επεμβαίνει με επιδίωξη να σώσει τις χώρες, αλλά να σιγουρέψει την αποπληρωμή του χρέους. 'Η, για να είμαστε ακριβέστεροι, να διατηρήσει σε κατάσταση μόνιμης χρέωσης τις χώρες, στην κατάσταση περίπου που ήταν πριν από μερικές γενεές οι χωρικοί στην Ελλάδα, τυπικά μεν ελεύθεροι, ουσιαστικά όμως δουλοπάροικοι, εξαρτημένοι απόλυτα για την επιβίωσή τους από την εξουσία του τσιφλικά, του κεφαλαιούχου, του βουλευτή, που απομυζούσαν ολόκληρη την υπεραξία του χωρικού, αφήνοντάς του μόλις τα προς το ζην.
Σε συνθήκες άλλωστε παγκοσμιοποίησης, δηλαδή κατάργησης κάθε μορφής προστατευτισμού, ιδίως από την ΕΕ, δεν θα βοηθήσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας η αύξηση της παραγωγικότητάς της μέσω μείωσης ενός ήδη πολύ χαμηλού κόστους εργασίας, όταν αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό Βουλγαρίας, Τουρκίας ή Κίνας. Η μείωση του κόστους εργασίας και του κοινωνικού κράτους θα συνοδευθεί, αντίθετα, από ισχυρά φαινόμενα κοινωνικής αποσύνθεσης, με κόστος πιθανώς πολλαπλάσιο των “οικονομιών”.
Δεδομένης της επιρροής στο ΔΝΤ των ΗΠΑ, βασικού υποστηρικτή των τουρκικών διεκδικήσεων, είναι προτιμότερη η “σωτηρία” μας από τους Ευρωπαίους και όχι από το ΔΝΤ. Αν όμως οι ευρωπαϊκοί οικονομικοί όροι είναι παραπλήσιοι με αυτούς του Ταμείου, τότε ούτε όφελος θα έχουμε ως χώρα, ούτε θα βγούμε από το τέλμα.
Με αυτά δεν εννοούμε ότι δεν πρέπει να παρθούν μέτρα, ή ότι μπορούμε να αδιαφορήσουμε για το τεράστιο πρόβλημα του χρέους. Κανείς δεν μπορεί να αδιαφορεί για τα δημόσια οικονομικά, έστω και αν δεν είναι παρά σύμπτωμα του προβλήματος, ή για τη διαφορά παραγωγικότητας μιας οικονομίας από τη διεθνή αγορά. Για μια σειρά επίσης λόγους πρέπει να εμφανισθούν επιτέλους στους εθνικούς λογαριασμούς και να φορολογηθούν τα τεράστια αποκρυβόμενα εισοδήματα των ελληνικών μεσοστρωμάτων. Είναι δύσκολο, απαιτεί ισχυρή ταξική σύγκρουση, χωρίς όμως αυτό η Ελλάδα δεν θα ορθοποδήσει ποτέ.
'Ενα οικονομικό ζήτημα γίνεται γεωπολιτικό
Η κρίση του ελληνικού χρέους είναι η κορυφή του παγόβουνου της ελληνικής κρίσης. Το πρόβλημα παροξύνθηκε τον τελευταίο χρόνο, καθώς η κυβέρνηση έκλεισε περίπου το κράτος και επιδόθηκε στη λεηλασία του. Η κυβέρνηση Παπανδρέου ήρθε στην εξουσία με μια σειρά απραγματοποίητες υποσχέσεις και μετά πήγε στις Βρυξέλλες να παραπονεθεί ότι βρήκε άδεια ταμεία, μιμούμενη την απογραφή του Αλογοσκούφη. Υπολόγιζε ίσως ότι το αυστηρό σήμα που θα ερχόταν από τις Βρυξέλλες στην Αθήνα θα την βοηθούσε στο εσωτερικό.
Τα πράγματα δεν έγιναν καθόλου έτσι. Κανένας δεν είχε ειδοποιήσει τον ελληνικό λαό ότι αντιμετωπίζει κίνδυνο χρεοκοπίας. Οι ¨Ελληνες δεν ήταν διατεθειμένοι να δώσουν σημασία στις αυστηρότατες αντιδράσεις της Κομισιόν και του διεθνούς τύπου, έδωσαν όμως οι αγορές και οι Γερμανοί οικονομολόγοι. Το σημαντικότερο ινστιτούτο οικονομικών ερευνών της Γερμανίας IFO συνέκρινε από τα μέσα Νοέμβρη την Ελλάδα με τη Λήμαν Μπράδερς…Το αντικειμενικά υψηλό έλλειμμα, υψηλό χρέος και πολύ άτεχνους κυβερνητικούς χειρισμούς οδήγησαν στην εξαπόλυση της μεγάλης επίθεσης κατά των ελληνικών τίτλων. Το καταπληκτικό είναι ότι η χώρα βρέθηκε προς στιγμήν στο στόχαστρο και του αγγλοαμερικανικού άξονα και των Γερμανών!
Πίσω από κάθε τέτοια επίθεση κρύβεται μια πληθώρα παραγόντων, όχι μόνο οικονομικών. Εδώ θα μπορούσαμε να πιθανολογήσουμε τους εξής εν δράσει παράγοντες:
‘ την αίσθηση του Βερολίνου ότι η Ελλάδα ταυτίζεται πολύ ισχυρά με τα αμερικανικά συμφέροντα μετά την εκλογή Παπανδρέου
‘ τη διάθεση πίεσης επί της Ελλάδας για να κλείσουν, με σημαίνουσες απώλειες εθνικής κυριαρχίας, οι ενοχλητικές ΅εκκρεμότητες΅ σε Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη, Σκόπια, τερματισμό ελληνορωσικών σχέσεων. Η Ελλάδα δεν προβάλλει μεγάλες αντιστάσεις στα καλά της ‘ μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα έκανε μια Ελλάδα υπό εποπτεία του ΔΝΤ
‘ τη διάθεση της Γερμανίας και των αγορών να δώσουν ένα μάθημα σε όλη την ευρωζώνη, για το ποιος θα κληθεί να πλήρώσει τα χρέη και για το καθεστώς άγριας λιτότητας και εργασιακού μεσαίωνα που Βερολίνο και αγορές εισηγούνται για το σύνολό της, ως απάντηση στον ανταγωνισμό Κινέζων κλπ.
‘ τον ανταγωνισμό ευρώ’δολλαρίου, μια θεωρία που διακινούν στελέχη του ΠΑΣΟΚ, άνευ λοιπόν αποδεικτικών στοιχείων
Πέραν αυτών των γεωπολιτικών παραγόντων μπορεί κανείς να διερωτηθεί κατά πόσον η ελληνική επίθεση δεν είναι παρά το δεύτερο κύμα της κρίσης του 2008 που χτυπάει τώρα χώρες και όχι τράπεζες. Εξακολουθεί να υπάρχει μια πληθώρα κεφαλαίων που εξάντλησαν σχεδόν όλες τις δυνατές τοποθετήσεις. Υπάρχει επίσης τεράστιο συσσωρευμένο χρέος που πρέπει να πληρωθεί. Υπάρχει επίσης και κρίση της ίδιας της ευρωζώνης, μιας ζώνης που δεν προστατεύεται επαρκώς από τις εξωτερικές πιέσεις, δεν έχει τρόπο να ανταγωνισθεί τα χαμηλά μεροκάματα της Κίνας ή τα νομισματικά παιχνίδια της Ουάσιγκτον, λειτουργεί πρακτικά ως φορέας μεταφοράς υπεραξίας από την ευρωπαϊκή περιφέρεια στη Γερμανία, που τη χρησιμοποιεί για να αγοράζει αμερικανικό χρέος, ενώ προωθεί εκ των πραγμάτων τις κινεζικές εξαγωγές. Αυτή η ευρωζώνη δεν έχει καμία αλληλεγγύη, με αποτέλεσμα να ξοδεύονται λεφτά των φορολογουμένων για να σώζονται όχι μόνο οι μικροκαταθέσεις, αλλά οι τράπεζες και οι ιδιοκτήτες τους που είχαν πτωχεύσει, να δηλώνεται όμως με κάθε κυνισμό ότι μπορεί να πτωχεύσουν κράτη μέλη της ευρωζώνης!
Τι μπορεί να κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου
Τα ελληνικά οικονομικά προβλήματα είναι δεδομένα και πρέπει να αντιμετωπισθούν. Αν όμως είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα δέχεται μια σκληρή και τελείως δυσανάλογη επίθεση, η χώρα δεν διαθέτει τα οικονομικά μέσα να αντισταθεί. Οι μειώσεις των μισθών και οι αυξήσεις των ετών συνταξιοδότησης είναι μέτρα πανικόβλητων, υπαγορευμένα για άλλους λόγους από το εξωτερικό, που θα εξαντλήσουν σύντομα τη χρησιμότητά τους, αν έχουν οποιαδήποτε χρησιμότητα. Για να αντισταθεί η Ελλάδα δεν έχει οικονομικά μέσα, έχει όμως πολιτικά και γεωπολιτικά.
Πρώτον, πρέπει να φτιάξει τις σχέσεις της με τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα. Είναι τελείως αδιανόητο να ΅σνομπάρει΅ η Αθήνα Βερολίνο, Μόσχα και Παρίσι. Δεν αντιλαμβάνεται κανείς γιατί ο κ. Παπανδρέου συναντάται μόλις αυτές τις μέρες με Σαρκοζί και Πούτιν και δεν έχει κλείσει ακόμα ραντεβού με την Κυρία Μέρκελ, πρώτη υποψήφια να βοηθήσει την Ελλάδα, ενώ έχει δει Γκόρντον Μπράουν, Ταγίπ Ερντογάν ή Σόνια Γκάντι!
Δεύτερον, πρέπει η Αθήνα να σταματήσει να επαναλαμβάνει πόσο διεφθαρμένη είναι η χώρα και κακή η διοίκησή της. Αν η Ελλάδα εξακολουθεί να πιέζεται από τους Ευρωπαίους εταίρους της, οφείλει να περάσει στην αντεπίθεση. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει αλληλεγγύη στους τραπεζίτες και όχι στους ευρωπαϊκούς λαούς, δεν είναι δυνατόν να κατεδαφίσουμε το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, χρειάζεται κάποια μορφή προστατευτισμού και οικονομικής διακυβέρνησης της ευρωζώνης, δεν πρέπει να συνεχισθεί η πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων εργαζομένων. Τότε ο κ. Παπανδρέου θα εύρισκε ευήκοον ους και στους Γερμανούς ψηφοφόρους, αντί να παρουσιάζονται τα προβλήματα της χώρας ως αποτέλεσμα της ανομίας της. Μόνο τις τελευταίες 15 μέρες ο Πρωθυπουργός άρχισε να αναφέρεται δειλά σε ΅επιθέσεις κερδοσκόπων». Επί μήνες, ο γερμανικός, βρετανικός και αμερικανικός τύπος μας βρίζει και μας λοιδωρεί χωρίς καμία απάντηση από κανέναν
Τρίτον, Ελλάδα και Κύπρος είναι δύο σημαντικότατες χώρες για Δύση και ΝΑΤΟ. Σούδα και Ακρωτήρι στηρίζουν ολόκληρη την προβολή ισχύος ΗΠΑ-Βρετανίας στη Μέση Ανατολή. Δεν είναι δυνατόν τρεις αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες και τρεις οίκοι αξιολόγησης, όλοι πολύ συνδεδεμένοι με την σύμμαχο αμερικανική κυβέρνηση να είναι επικεφαλής της προσπάθειας να πάει η Ελλάδα σε φαλιμέντο, σε απώλεια κεκτημένων γενεών και να κάθονται οι ¨Ελληνες πολιτικοί, οι κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαράς να κυττάζουν απαθώς την καταστροφή της χώρας τους, για να μη στενοχωρήσουν τους υπερατλαντικούς συμμάχους. Γιατί δεν κατονομάζουν τις ΅αγορές΅, δηλαδή τους πέντε στενά συνδεόμενους με την αμερικανική κυβέρνηση και το κράτος τραπεζίτες (όπως έκαναν με τον Σόρος τα θύματά του κατά την ασιατική κρίση κι ακόμα το κουβαλάει), ζητώντας από τις συμμαχικές κυβερνήσεις Ουάσιγκτον και Λονδίνου να ασκήσουν την επιρροή τους, αν θέλουν να θεωρούνται συμμαχικές κυβερνήσεις και να απολαμβάνουν τόσο σημαντικών διευκολύνσεων. Θα δίνουμε δηλαδή βάσεις, θα στενάζουμε για να αγοράσουμε τα όπλα τους και αυτοί θα μας «χρεωκοπήσουν»;
Τέταρτον, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Λέγονται Κίνα και Ρωσία. Είναι το οικονομικό και στρατηγικό ισοδύναμο της απόφασης του Ανδρέα Παπανδρέου, όταν απειλήθηκε από την Τουρκία το1987 να στείλει τον Παπούλια στη Σόφια. Είναι φυσικά δύσκολες πολιτικές, επικίνδυνες όχι για την Ελλάδα, της οποίας αυξάνουν την ισχύ, επικίνδυνες για τους πολιτικούς που τις ασκούν. Αλλά δεν μπορεί να καταστραφούμε, ούτε να γίνουμε αποικία των ΗΠΑ στην εξωτερική πολιτική, της Γερμανίας στην οικονομική ή να δώσουμε το μισό Αιγαίο και την Κύπρο στην Τουρκία. Αλλά βέβαια δεν είναι σοβαρό να απευθυνόμαστε στην αφρόκρεμα της αμερικανικής «τραπεζικής μαφίας», στη Γκόλντμαν Ζακς, για να μας φέρει σε επαφή με τους Κινέζους όπως λέγεται ότι έγινε από την κυβέρνηση.
Μπορεί να τα κάνει αυτά ο κ. Παπανδρέου;
Δεν το γνωρίζουμε. Η ομάδα των συνεργατών τοπυ δεν διακρίνεται εξάλλου από τον αναγκαίο διανοητικό πλουραλισμό. Αν όμως δεν τα κάνει, και ο ίδιος προσωπικά και η χώρα θα πάθουν μεγάλες καταστροφές που θα τις θυμούνται πολλές γενηές και οι οποίες ενδεχομένως θα είναι ανεπίστρεπτες.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 11.2.2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)