Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Κύπρος: "Νέα" σχέδια Ανάν αλλά και ιδέες αποχώρησης από το ευρώ


 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Σε άμεσο και σοβαρό κίνδυνο αναμένεται να τεθεί, από το φθινόπωρο, η ίδια η ύπαρξη του κυπριακού κράτους (και, κατ’ επέκτασιν, η μεσοπρόθεσμη-μακροπρόθεσμη, κάπως συγκροτημένη επιβίωση του ελληνισμού στο νησί). Μια τέτοια εξέλιξη θα συνδυασθεί ασφαλώς με τη συνεχιζόμενη κατάρρευση της ελλαδικής οικονομίας, κοινωνίας και κράτους, παράγοντας εκρηκτικές συνέπειες για το σύνολο του ελληνικού χώρου. Στις σημερινές εσωτερικές και διεθνείς συνθήκες, τις χειρότερες στη νεώτερη ελληνική ιστορία, εξαιρέσει της γερμανικής κατοχής, θα χρειαστεί σκληρότατο «κατενάτσιο» και πανεθνική έγερση για να σωθεί το κυπριακό κράτος και οι ‘Ελληνες της Κύπρου. Προς το παρόν, μόνο αυτό δεν βλέπουμε.

 

 

Ανεπάρκεια/απροθυμία της αντιπολίτευσης

 

Η προοπτική διάλυσης του κυπριακού κράτους μπορεί ακόμα να αντιμετωπισθεί, υπό έναν όρο όμως. ‘Ότι θα συγκροτηθεί ένα αξιόπιστο, ενιαίο, μαχητικό μέτωπο των δυνάμεων που λένε ότι είναι αντίθετες στην επαναφορά νέου σχεδίου Ανάν, δηλαδή του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, της Συμμαχίας Πολιτών και των Οικολόγων. Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζουν ότι κινδυνεύει άμεσα η πατρίδα τους και να μην ενεργούν με ανάλογο τρόπο. Θα ήταν ευχής έργο αν μια τέτοια συμμαχία μπορούσε να επεκταθεί και σε ένα πρόγραμμα απελευθέρωσης από τα οικονομικά δεσμά του Μνημονίου, γιατί και μέσω αυτών επιχειρείται η κατάλυση, από άλλο δρόμο, της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

‘Ένα τέτοιο «μέτωπο», θα μπορούσε να αντιπολιτευθεί αξιόπιστα έναν Πρόεδρο που έχει παραβεί τις πιο κεφαλαιώδεις δεσμεύσεις του στους ψηφοφόρους και που, κανονικά, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί μετά τα όσα συνέβησαν στο νησί μετά την εκλογή του και όσα έκανε ο ίδιος εις βάρος των συμπολιτών του. Θα μπορούσε επίσης να διερευνήσει δυνατότητες της Κύπρου και εκτός ΕΕ, όπως η Ρωσία, η Κίνα, οι BRIICS ευρύτερα, αλλά και συμμαχίες με πολιτικές δυνάμεις εντός ΕΕ. Το γεγονός ότι τα κυπριακά πολιτικά κόμματα κάνουν “business as usual”, σε ένα περιβάλλον πιθανολογούμενης εθνικής και επιταχυνόμενης κοινωνικο-οικονομικής καταστροφής , αποσυνθέτει και τις οποιεσδήποτε λαϊκές αντιδράσεις.

 

Μέχρι τώρα δύο παράγοντες έχουν συγκλίνει εμποδίζοντας – προσωρινά – μια συμφωνία διάλυσης του κυπριακού κράτους, στις γραμμές νέου «σχεδίου Ανάν», ή, καλύτερα, «Αναστασιάδη-‘Αδη». Ο πρώτος είναι ότι παραμένουν στον κυπριακό πληθυσμό ενεργά τα «αντισώματα» του 2004 (δημοψήφισμα), παρά τα σοκ που υπέστη με την οικονομική επίθεση και την τραγική ανεπάρκεια και παθολογική ροπή προς την προδοσία της ηγεσίας του. Ο δεύτερος είναι η λεγόμενη τουρκική «αδιαλλαξία», για την οποία πρέπει μάλλον να ευγνωμονούμε τον κ. Ερντογάν, αφού αποτρέπει έτσι την καταστρατήγηση των βασικότερων αρχών, θεμελίων του διεθνούς, συνταγματικού και ευρωπαϊκού δικαίου. Αυτό που έκανε δηλαδή το έκτρωμα του Ανάν και θα κάνει μια συμφωνία στις γραμμές του ανακοινωθέντος Αναστασιάδη-‘Ερογλου.

 

 

‘Ερχεται νέο σχέδιο

 

Θα ήταν όμως επικίνδυνα αφελές να αναμένει κανείς ότι οι δυνάμεις που εποφθαλμιούν το νησί και που ήταν πίσω από το σχέδιο Ανάν – το σχέδιο εκείνο δεν έδινε την Κύπρο στην Τουρκία, την έδινε στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και το Ισραήλ  - δεν θα εκμεταλλευθούν την παρούσα συγκυρία, καταστροφής της οικονομίας Κύπρου και Ελλάδας και οικονομικού αποικιακού ελέγχου των δύο χωρών, για να προχωρήσουν τα σχέδια κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Για να επιτύχουν την επιδίωξη αυτή θα χρησιμοποιήσουν, όπως και στο παρελθόν, κάθε μέσο. Θα επιμείνουν στις “διζωνικές-δικοινοτικές” αρλούμπες με “πολιτική ισότητα” που έχουν επισήμως υιοθετήσει σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα Κύπρου και Ελλάδας, χωρίς να εξηγούν ποιος τέλος πάντων θα κάνει κουμάντο σε αυτόν τον ζουρλομανδύα (η πλειοψηφία, όπως στις δημοκρατίες, ξένοι αξιωματούχοι, όπως στο «Ανάν», ή θα … κληρώνει κάθε φορά μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων, όπως προτείνει τώρα στις συνομιλίες για το συνταγματικό δικαστήριο ο ανεκδιήγητος Πρόεδρος της Κύπρου). 

 

Θα επιδιώξουν να χρησιμοποιήσουν την οικονομική καταστροφή που προγραμματίζουν τα Μνημόνια (όπως δείχνει και η ελλαδική εμπειρία), για να σπάσουν το ηθικό του λαού και να τον πείσουν ότι δεν έχει άλλη λύση από το να υπογράψει τη διάλυση του κράτους του για να «σωθεί». (Στην πραγματικότητα βέβαια τυχόν διάλυση του κράτους θα εντείνει την οικονομική καταστροφή και θα δημιουργήσει αστάθεια απολύτως αποθαρρυντική για όποιες τοποθετήσεις κεφαλαίων). Θα επιδιώξουν να προκαλέσουν κάποιας άλλης μορφής σοκ στον κυπριακό πληθυσμό, να του εντείνουν τα αισθήματα απογοήτευσης και απομόνωσης (εκεί συγκλίνει και η πρόσφατη εκδήλωση υποστήριξης σειράς «Ανανικών» στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ προς τις «προσπάθειες» Αναστασιάδη). Και, last but not least, θα επιχειρήσουν ενδεχομένως, αν τους δοθεί η ευκαιρία, να πάρουν με το μέρος τους, άμεσα ή έμμεσα, τμήμα των δυνάμεων που αντιτίθενται σήμερα στον Αναστασιάδη και την προσπάθειά του να επαναφέρει μια μορφή σχεδίου Ανάν (όπως έκαναν το 2008 με το ΔΗΚΟ του Κάραγιαν). Κάτι που, αν συμβεί, θα προκαλέσει τεράστια απογοήτευση και διάλυση. Με άλλα λόγια, πρέπει κανείς λογικά να περιμένει την ανάπτυξη μιας πληθώρας δράσεων στην κατεύθυνση προκαταβολικής υπονόμευσης της όποιας άμυνας του κυπριακού λαού. ‘Αλλωστε είναι συζητήσιμο και το αν η οικονομική επίθεση κατά της Κύπρου πέρυσι υπαγορεύθηκε όντως από οικονομικές και όχι από γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

 

 

Αγγλία, ευρώ και κυπριακή οικονομία

 

Από την άλλη μεριά καιροφυλακτεί και το Λονδίνο, «μανούλα» στις κάθε είδους προβοκάτσιες (όπως το 1963 όταν έπεισε τον Μακάριο να προχωρήσει με τα 13 σημεία). Η «ιδέα» που ρίχνει η Αγγλία, ενθαρρυμένη από τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των Κυπρίων με τα πεπραγμένα της ΕΕ, είναι να εγκαταλείψει η Λευκωσία το ευρώ, ουσιαστικά δηλαδή την ΕΕ.

 

Είναι συζητήσιμο αν έπρεπε Κύπρος και Ελλάδα να ενταχθούν ποτέ στο ευρώ, ενώ είναι βέβαιο ότι ούτε η μία, ούτε η άλλη πρέπει να παραμείνουν μεσοπρόθεσμα, αν δεν  αλλάξει ριζικά η αρχιτεκτονική του. Το άμεσο πρόβλημα όμως τω δύο κρατών είναι το μη βιώσιμο χρέος τους και η χρήση αυτού του χρέους για την οικονομική υποδούλωση και καταστροφή τους. Επ’ αυτού διερωτάται κανείς τι ακριβώς θα προσφέρει ο «επαναστατικός τυχοδιωκτισμός» μιας εξόδου. Δεν θα ήταν λογικότερο οι δύο χώρες να μείνουν εντός ΕΕ/ΟΝΕ και να το κάνουν «μπάχαλο», χρησιμοποιώντας το σύνολο των πολιτικών/θεσμικών εργαλείων που διαθέτουν, ζητώντας διαγραφή χρέους, ριζική αλλαγή των εφαρμοζόμενων πολιτικών, αντιμετώπιση των άνευ προηγουμένου κοινωνικο-οικονομικών καταστροφών που προκάλεσαν στις δύο χώρες τα προγράμματα “bail-out” και “bail-in” της ΕΕ και του ΔΝΤ; Γιατί να τις διευκολύνουν αποχωρώντας από ΟΝΕ ή και ΕΕ, αλλά παίρνοντας μαζί τους το μη βιώσιμο χρέος και τις νομικές δεσμεύσεις των Μνημονίων; (‘Άλλο αν απαιτηθεί, στα πλαίσια μιας πιθανότατης σύγκρουσης με τους Πιστωτές, η αναγκαστική, όχι με δική μας πρωτοβουλία εισαγωγή άλλου μέσου πληρωμής, εφόσον καταστεί αναγκαίο).

 

 

Ευρώ και γεωπολιτική

 

Αποχώρηση από το ευρώ δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και βαριά γεωπολιτική επιλογή. Απομακρύνει την Κύπρο από την Ελλάδα (εντείνοντας και τους εκβιασμούς στην τελευταία) και περιορίζει την συνολική εθνική ισχύ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ιστορική εξασθένηση του ελληνισμού και με τις σχέσεις Κύπρου-Ρωσίας σε ιστορικό ναδίρ, η αποχώρηση της Κύπρου από την ΟΝΕ, χωρίς παράλληλη ανάπτυξη ισχυρών «εναλλακτικών» σχέσεων με Ρώσους, Κινέζους, BRIICS (σαν αυτές που επέτρεψαν την επιβίωση της Δημοκρατίας κατά το παρελθόν), θα οδηγήσει πιθανότατα σε ένα αδύναμο νησί που θα παραδοθεί μόνο του σε Αμερικανούς, ‘Αγγλους και Ισραηλινούς, ίσως και Τούρκους, με την ελπίδα ότι θα ανεχθούν την ύπαρξη Ελλήνων.

 

Η Αγγλία του Κάμερον (και όχι μόνο) έχει τη δική της αντιγερμανική και αντιευρωπαϊκή ατζέντα, δεν επιθυμεί ευρωπαϊκή στρατηγική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και δεν παραλείπει να φροντίζει για το … κακό των Ελληνοκυπρίων όταν έχει τη δυνατότητα. Αλλά οι αιτιάσεις των Ελλήνων απέναντι στη Γερμανία είναι για τους αντίθετους λόγους από αυτούς που θέλει τη διάλυση της Ευρώπης η Αγγλία. (Βεβαίως, ακόμα μια φορά, αποδεικνύεται η στρατηγική τύφλωση του Βερολίνου, που υπονομεύει το ίδιο τον ρόλο του, ακόμα και τις … βάσεις της κυριαρχίας του στην Ευρώπη).

 

Αντί λοιπόν η πολιτικά αλλοπρόσαλλη Αρχιεπισκοπή και η θεωρητικώς «αντιιμπεριαλιστική» και πρακτικώς αγγλόφιλη ηγεσία του ΑΚΕΛ να έλκονται από κάθε ιδέα που πλασάρει η πρώην αποικιοκρατική δύναμη, καλό θα ήταν να σκεφτούν και να πράξουν κάτι αυτόνομα, για το καλό της πατρίδας τους, αν τουλάχιστον μπορούν. Η - κάτω του μετρίου - μελέτη που παρήγγειλε πέρυσι η ηγεσία του ΑΚΕΛ για το θέμα του ευρώ, τουλάχιστον απέδειξε ότι δεν υπάρχουν εύκολες και μαγικές λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα Κύπρος, Ελλάδα και Ευρώπη.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα της 30.8.2014

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Ελλάδα, Κύπρος, Ρωσία και Αριστερά

 
 

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Την αλληλεγγύη του Κρεμλίνου προς τον ελληνικό λαό ζήτησε, με επιστολή προς τον Πούτιν, ο Μανώλης Γλέζος. Την αλληλεγγύη της Ρωσίας προς την Κύπρο ονειρεύτηκαν πολλοί Κύπριοι τον Μάρτιο του 2013, όταν η ΕΕ, το ΔΝΤ και η … κυπριακή κυβέρνηση Αναστασιάδη (!) επετέθησαν στις κυπριακές τράπεζες κατάσχοντας τα χρήματα των Ρώσων ιδίως καταθετών! Ο Μίκης Θεοδωράκης εξήγησε επανειλημμένως ότι θεωρεί τη Μόσχα απαραίτητο σύμμαχο μιας Ελλάδας που αμφισβητεί τα Μνημόνια και τις Δανειακές.

 

Ελλάδα και Κύπρος – εφόσον θελήσουν να ξαναγίνουν λίγο ανεξάρτητα κράτη - και η Ρωσία είναι προφανείς δυνητικοί σύμμαχοι, όχι μόνο εξαιτίας «κοινής πίστης» και πατροπαράδοτων δεσμών αλλά και λόγω αντικειμενικής σύμπτωσης συμφερόντων και … κοινών εχθρών! Η Ελλάδα και η Κύπρος απειλήθηκαν στο παρελθόν γεωπολιτικά και απειλούνται σήμερα, και οικονομικά και γεωπολιτικά, από τους υποτιθέμενους εταίρους και συμμάχους τους. ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ενορχήστρωσαν την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα, το πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή. Η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, από κοινού με τις παγκόσμιες «μεγατράπεζες», ενορχήστρωσαν την επίθεση κατά της ελλαδικής και κυπριακής οικονομίας.

 

Φυσικά, κάθε είδους προσέγγιση, συνεργασία ή συμμαχία ελέγχεται και επαληθεύεται στην πράξη, ούτε μπορεί να θεωρηθεί εκ των προτέρων δεδομένος και βέβαιος ο ρόλος που θα θελήσει να παίξει η Μόσχα σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση της Αθήνας και της Λευκωσίας με τους Πιστωτές. Αυτά τα πράγματα όμως δεν πέφτουν από τον ουρανό. Προετοιμάζονται συστηματικά και μακροπρόθεσμα, κάτι που δεν κάνει καμία πολιτική δύναμη σε Ελλάδα ή Κύπρο.

 

Πολλοί αυτοσχέδιοι «Κλαούζεβιτς» του ελλαδικού και κυπριακού «Λαμογιστάν», πρόθυμα και προσχηματικά, ισχυρίζονται ότι η Ρωσία δεν είναι αξιόπιστος σύμμαχος – ενώ οι άλλοι είναι, καθώς φαίνεται, αξιόπιστοι εχθροί!

Εντούτοις, οι μεγάλες προσεγγίσεις των τελευταίων δεκαετιών (Κύπρος με τους S300, Ελλάδα με αγωγούς και στρατιωτική συνεργασία) δεν προσέκρουσαν σε κάποια τάση των Ρώσων να μας … «πουλήσουν» - το αντίθετο.  Προσέκρουσαν στην ενδημική διαφθορά και ξένη εξάρτηση και «τηλεκαθοδήγηση» των ελληνικών πολιτικών ελίτ. Η απομόνωση από τη Ρωσία και η καταστροφή, κατά το δυνατόν, των ελληνορωσικών και κυπρορωσικών  σχέσεων προηγήθηκε της επιβολής των Μνημονίων και Δανειακών. ‘Εγινε και για να μπορέσουν οι «εταίροι» και «σύμμαχοι» να επιτεθούν με ασφάλεια στην Ελλάδα και την Κύπρο, χωρίς να διακινδυνεύσουν μείζονα στρατηγικά τους συμφέροντα, στην περίπτωση που αντιδρούσαμε προσεγγίζοντας τη Μόσχα.

 

Βέβαια, η αλληλεγγύη μεταξύ λαών, κρατών και εθνών δεν μπορεί να είναι μονομερής, ούτε οι σχέσεις αναπτύσσονται με τη χαρακτηριστική ελαφρότητα, τον καιροσκοπισμό (για να μην πούμε τίποτα χειρότερο) και τον βραχυπρόθεσμο και επαρχιακό χαρακτήρα που δυστυχώς χαρακτηρίζει όχι μόνο το πολιτικό «κατεστημένο» σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά, συχνά, και όσους φιλοδοξούν να το αντικαταστήσουν.

 

Δεν ακούσαμε για παράδειγμα ισχυρές φωνές τους περασμένους μήνες να καταδικάζουν τις πρωτοφανείς ωμότητες των ουκρανικών δυνάμεων εναντίον των Ρώσων και «ρωσόφιλων» της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, όπως τον θάνατο ζωντανών ίσως και εκατό διαδηλωτών σε κτίριο της Οδησσού, τη σφαγή στη Μαριούπολη και πολλά άλλα. Καλά καλά δεν καλύφθηκαν καν από τα ελληνικά ΜΜΕ. Αν οι ελλαδικές και κυπριακές πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες είχαν επιδείξει την αλληλεγγύη τους στους σφαζόμενους ρωσικούς πληθυσμούς, με άλλο κύρος θα μπορούσαν σήμερα να απευθυνθούν στη Ρωσία.

 

Από την ελλαδική και κυπριακή διπλωματία δεν περιμέναμε ασφαλώς να κάνουν τίποτα άλλο από ότι συνηθίζουν, να υπηρετούν πειθήνια τους ξένους εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως ή η κυπριακή αντιπολίτευση, θα μπορούσαν να υιοθετήσουν σαφέστερες θέσεις στο ουκρανικό και να αναλάβουν πιο ενεργητικές πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Ιδίως θα έπρεπε να εκφράσουν με έντονο τρόπο τον αποτροπιασμό του για τις σφαγές και τα εγκλήματα.

 

Και τώρα δεν είναι αργά. Η ευρωπαϊκή αριστερά είναι καιρός να αναλάβει, και μπορεί να το κάνει με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ, πανευρωπαϊκή πρωτοβουλία, που να μην περιοριστεί άλλωστε στις τάξεις της, για την άμεση κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, όπου αρχίζει ένα ευρωπαϊκό Βιετνάμ και ένας νέος (ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε βέβαιοι, μόνο) Ψυχρός Πόλεμος, για την άμεση κατάργηση όλων των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, για την ενημέρωση μιας ευρωπαϊκής κοινής γνώμης που βομβαρδίζεται καθημερινά από μια απίστευτη μαύρη προπαγάνδα κατά της Ρωσίας.

 

Δεν μπορεί η λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» να αφήνει το μονοπώλιο της λογικής και του φιλειρηνισμού στην Μαρίν Λεπέν και τον Φάραντζ και μετά να διαμαρτύρεται για την άνοδο σε όλη την ήπειρο της άκρας δεξιάς! Ταυτόχρονα πρέπει να αναληφθεί μια πρωτοβουλία κορυφαίων προσωπικοτήτων εγνωσμένου κύρους από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρώπη για να στηλιτευθούν διεθνώς τα εγκλήματα του καθεστώτος που τοποθέτησαν στο Κίεβο οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, με τη βοήθεια της ΕΕ και των ναζιστικών ομάδων κρούσης.

 

Ποτέ στην ιστορία τους, Ελλάδα και Κύπρος δεν ήταν διεθνώς τόσο απομονωμένες και εξαρτημένες όσο σήμερα. Αυτό δημιουργεί πρόσθετες «υποχρεώσεις» στις αντιπολιτεύσεις των δύο χωρών. Αλλά κάτι τέτοιο απαιτεί σοβαρότητα, μακροχρόνιο σχεδιασμό και ειλικρινή αναγνώριση της τραγικής πραγματικότητας Ελλάδας και Κύπρου, περιλαμβανομένων των δυσκολιών – αλλά και των ευκαιριών (!) – στην εξωτερική πολιτική.

 
Ελευθεροτυπία, 13.8.2014
 

 

 

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Η σκιά του ολοκληρωτισμού πάνω από τον πλανήτη


 
 
 
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Για «αντισημιτική έκρηξη μίσους» στις διαδηλώσεις για τη Γάζα κάνει λόγο το Συμβούλιο των Εβραίων της Γερμανίας. Φαίνεται οι φίλοι μας περίμεναν «έκρηξη αγάπης» προς τους Εβραίους για τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην ιστορία.

 

Δίπλα, στη Γαλλία, από τότε που εξελέγη ο Σαρκοζί και ακόμα περισσότερο επί των αξιοθρήνητων «Σοσιαλιστών» του Ολλάντ, στην εξωτερική πολιτική και τα ΜΜΕ έχει καθοριστική επιρροή  – και δεν την κρύβει, όπως αλλού - το Συμβούλιο Εβραϊκών Θεσμών (CRIF). Σύμφωνα με τη Monde, το CRIF ανάγκασε τον Σαρκοζί να επιλέξει τον Κουσνέρ αντί του Βεντρίν ως ΥΠΕΞ. Ο «αρχιτέκτων» του πολέμου στη Λιβύη Μπερνάρ-Ανρί Λεβί καυχήθηκε δημοσίως ότι τόκανε για το Ισραήλ. Λογική άρα η απαγόρευση διαδηλώσεων για τη Γάζα. Ενδεικτική όμως των προόδων του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη. ‘Οσο για τον γράφοντα παραμένει «συνωμοσιολόγος», σε αντίθεση με ορισμένους «φίλους» της αριστεράς, που νομίζουν ότι τους σέβονται όταν καλοπιάνουν τους δυνατούς (κούνια που τους κούναγε!).

 

Διερωτάται κάποιος γιατί ένας λαός με την κολοσσιαία ιστορική πείρα και την τεράστια συμβολή των Εβραίων στον πολιτισμό (κυρίως βέβαια οι «αιρετικοί» μεταξύ τους),  λαός που θα μπορούσε να είναι πόλος ακτινοβολίας στη Μέση Ανατολή και όλη την υφήλιο, δεν καταλαβαίνει τις ενδεχόμενες μακροχρόνιες συνέπειες των εγκλημάτων. Ο Νετανιάχου κινδυνεύει να αποδειχθεί Αλκιβιάδης των Εβραίων και η Γάζα Μήλος τους. Αλλά και δεν είναι εντέλει προσβολή στα θύματα ενός φοβερού ολοκαυτώματος να χρησιμοποιείται η μνήμη τους ως «άδεια σφαγής»;

 

Ελλάδα, Κύπρος, Γάζα

 

Δεν τιμά (ούτε συμφέρει!) την Ελλάδα και την Κύπρο η αιδήμων «σιωπή των αμνών» για τα συμβαίνοντα. Δεν θα αναφερθούμε στη γνωστή ιστορία των ελληνοαραβικών και κυπροαραβικών σχέσεων. Είναι κάτι βαθύτερο, που δεν καταλαβαίνουν τα λαμόγια. Είναι η ηθική σημασία των θέσεων που παίρνει μια χώρα σαν την Ελλάδα ή την Κύπρο. Η Ελλάδα είναι  ο εφευρέτης της δημοκρατίας – βρωμίζεται παρακολουθώντας άφωνη το έγκλημα (ή στηρίζοντας ξεδιάντροπα την αιματηρή αιγυπτιακή δικτατορία). Μπορούμε να μιλάμε για τουρκική κατοχή στην Κύπρο κλείνοντας το μάτι στον άλλο κατακτητή δίπλα; Ο κυνισμός μικραίνει έθνη και ανθρώπους. Και η ιστορία βρίσκει τελικά τρόπους επαναφοράς της ισορροπίας!

 

Σχεδόν όλοι στην Κύπρο ορκίζονται στη «συμμαχία» με το Ισραήλ, που μονομερώς ανακήρυξαν. Δεν είμαστε αντίθετοι με την ανάπτυξη σχέσεων με το Τελ Αβίβ, αν στηρίζονται σε ισοτιμία και αμοιβαίο συμφέρον. Φοβούμεθα ότι οι Κύπριοι θέλουν τη «συμμαχία» μάλλον για να αποφύγουν παρά να δώσουν τον αγώνα της ανεξαρτησίας. ‘Άλλο προστάτες, άλλο σύμμαχοι. Συμ-μάχους χρειάζεσαι όταν δίνεις μάχες. Δίνει τώρα αγώνα η Κύπρος κατά της τουρκικής κατοχής; Γιατί με το ζόρι καταφέραμε ως τώρα, και δεν ξέρω αν θα το καταφέρουμε στο μέλλον, να εμποδίσουμε τους προύχοντες να πουλήσουν και το ελεύθερο κομμάτι του νησιού στις ξένες δυνάμεις που το εποφθαλμιούν (σχέδιο Ανάν 2004, «Αναστασιάδη-‘Αδη»  2014).

 

«Παγκόσμιος πόλεμος»;

 

Είστε χειρότεροι από τον Χίτλερ, είπε στους Εβραίους ο Ερντογάν. Ασκώντας δριμεία κριτική σε Ισραήλ και ΗΠΑ ανεβάζει εντυπωσιακά τις μετοχές του στον αραβομουσουλμανικό κόσμο και την τουρκική κοινή γνώμη. Μόνο που δεν είναι μόνο το Ισραήλ, ούτε μόνο η Γάζα. Παρά την τρομακτική φιλοισραηλινή μεροληψία των δυτικών, ολοκληρωτικών ΜΜΕ, η Γάζα «ψιλοκαλύπτεται» δημοσιογραφικά. ‘Όπως όμως σημειώνει ο κορυφαίος αμερικανός ρωσολόγος Στέφεν Κοέν, λαμπρό παράδειγμα της απερχόμενης, υπό εξαφάνιση, γενηάς σπουδαίων Εβραίων διανοούμενων, που λάμπρυναν τον 20ό αιώνα, καθιστώντας πιο εντυπωσιακό το σημερινό γλίστρημα των ομοφύλων τους στη βαρβαρότητα, δεν καλύπτεται καθόλου η κατάσταση στην Ουκρανία, ιδίως οι σφαγές, τα ωμά εγκλήματα εις βάρος ρωσικών πληθυσμών της «Νέας Ρωσίας», που πραγματοποιούνται από το καθεστώς του Κιέβου, μαριονέττα Αμερικανών και Γερμανών.

 

‘Όπως δεν καλύπτεται η απίστευτη καταστροφή που ΗΠΑ και Ισραήλ προκάλεσαν με άμεσες ή έμμεσες (τζιχαντιστές) επεμβάσεις στο σύνολο σχεδόν της Μέσης Ανατολής, η καταστροφή κρατών που δεν ήταν δημοκρατίες (τι δημοκρατία να ανθίσει κάτω από τη μπότα του ανθύπατου;), πραγματοποίησαν όμως σημαντικότατες κοινωνικές προόδους (Ιράκ, Συρία, Λιβύη). ‘Όπως διαμάντι ήταν, παρά τα προβλήματα, η Γιουγκοσλαβία που κομμάτιασαν και ερείπωσαν. Ούτε καν οι διωγμοί των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή δεν καλύπτονται από τα όλο και πιο ολοκληρωτικά εργαλεία που ελέγχουν την παγκόσμια (παρα)πληροφόρηση. Και τα ελληνικά μέσα δεν κάνουν λόγο ούτε για τους ελληνικούς πληθυσμούς που σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς γίνονται πρόσφυγες εγκαταλείποντας την Ουκρανία.

 

Να «ξεσκίσουν» όλο τον πλανήτη θέλουν τώρα οι δυνάμεις του διεθνούς κεφαλαίου, των ΗΠΑ, της Δύσης, του Ισραήλ... Οι συγκρίσεις με τον Χίτλερ τους αδικούν. Η ναζιστική Γερμανία διέπραξε τρομερά εγκλήματα, αλλά ως απάντηση σε 15 χρόνια ταπεινώσεων του γερμανικού έθνους. Ποιος πείραξε τους Αμερικανούς και ματοκυλάνε όλη την ανθρωπότητα ή ξοδεύουν για εξοπλισμούς όσο όλες οι χώρες μαζί;

 

’Οπου κι αν κυττάξεις, το Χάος συντρίβει την ανθρωπότητα: αποσύνθεση, αιματηρή καταστροφή της Μέσης Ανατολής (Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Αίγυπτος, Γάζα), τεράστιες καταστροφές στην Αφρική, ιδίως μετά την πτώση Καντάφι και τη διάλυση του Σουδάν, πόλεμος στην καρδιά της Ευρώπης, «πραξικόπημα βραδείας καύσεως» στη Βενεζουέλα, προπομπός επίθεσης κατά της αριστερής Λατινκής Αμερικής.

 

Εικοσιπέντε χρόνια μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και ως αποτέλεσμά της τρεις ήπειροι καταστρέφονται στρατιωτικά, η Νότια Ευρώπη, με πρώτες Ελλάδα και Κύπρο, με λιγότερο θεαματικά, αλλά εξίσου καταστρεπτικά μέσα κοινωνικο-οικονομικού πολέμου. Η δημοκρατία επίσης. Σε όλα σχεδόν τα πόστα «υπάλληλοι» τραπεζών. Καταστρέφουμε το περιβάλλον. Τελευταίο κρούσμα η εγκληματική ρίψη χημικών στη Μεσόγειο, που δεν κινητοποίησε καθόλου τις κυβερνήσεις Ελλάδας-Κύπρου, και πολύ περιορισμένα τις κοινωνίες, εκτός Κρήτης ίσως. Πότε θα ξυπνήσουμε να διαδηλώσουμε για Γάζα και χημικά; ‘Οταν θα βομβαρδίσουν την Αθήνα ή θα πεθάνει το παιδί μας από καρκίνο;

 

Από τον ιμπεριαλισμό στον ολοκληρωτισμό

 

Το φαινόμενο του ιμπεριαλισμού είναι συνυφασμένο με την ανθρώπινη ιστορία, και ιδίως με την ανάπτυξη του καπιταλισμού. Η ιστορία όμως των δύο τελευταίων αιώνων, με την εξαίρεση ίσως της περιόδου της Ιεράς Συμμαχίας, χαρακτηρίστηκε επίσης από την ύπαρξη διαρκών, ισχυρών κινημάτων αμφισβήτησης και επανάστασης που αποτελούσαν φρένο στις διαθέσεις του κεφαλαίου και της Αυτοκρατορίας. Ολόκληρος ο πλανήτης ξεσηκώθηκε εναντίον της επέμβασης των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Τα δίκτυα του Κυριέλ και του Μιχάλη Ράπτη (Pablo), δηλαδή η διεθνής και γαλλική ακόμα «επαναστατική αριστερά», εφοδίασαν με κάθε τρόπο, ακόμα και με όπλα, την αλγερίνικη επανάσταση. Η ευρωπαϊκή αριστερά και η Σοβιετική ‘Ενωση, παρά τα όσα, πολύ σημαντικά, μπορεί να τους προσάψει κανείς, λειτούργησαν ως ισχυρά αναχώματα στη βαρβαρότητα. Οι ιδέες τους, ακόμα κι όταν ματαιώνονταν στην πράξη, λειτουργούσαν ως Κιβωτός της ανθρώπινης συνείδησης.

 

Σήμερα ζούμε την κατάρρευση της ανατολικής «σοσιαλιστικής» τάξης, της δυτικοευρωπαϊκής «δημοκρατικής-σοσιαλδημοκρατικής», της τριτοκοσμικής, των ανεξαρτήτων πρώην αποικιών, αλλά επίσης το τέλος του νοήματος (μεταμοντερνισμός) και του ανθρωπισμού (νεοφιλελευθερισμός). Παρακολουθώντας με αγαλλίαση την εκτέλεση του Μπιν Λάντεν ή το λυντσάρισμα του Καντάφι, η Χίλλαρυ-Χίτλερυ, εκπρόσωπος ενός «τεχνομεσαίωνα» που δεν έχει να ζηλέψει από τον «πολιτισμό» του Νέρωνα και του Ηλιογάβαλου, θέλει να βυθίσει όλη την ανθρωπότητα στη βαρβαρότητα, να την κάνει συνένοχη. Η ιστορία άρχισε το 1993, όταν το CNN  έκανε τον πλανήτη ρωμαϊκή αρένα παρουσιάζοντας ζωντανά τον βομβαρδισμό από τον Γέλτσιν του ρωσικού κοινοβουλίου - και έκτοτε συνεχίζεται.

 

Η βαρβαρότητα δεν είναι κάτι καινούριο στην ιστορία. Οι διαφορές όμως είναι τώρα δύο: πρώτον, υπάρχουν τεχνολογίες ικανές να τερματίσουν τη ζωή πάνω στη Γη, τουλάχιστον την ανθρώπινη ζωή με τη μορφή που την ξέρουμε. Δεύτερον, δεν πρόκειται απλώς για κατακτήσεις και για σφαγές τώρα. Θέλουν να ελέγξουν τα πάντα, τον τρόπο που σκεφτόμαστε, το DNA το δικό μας και όλης της χλωρίδας και της πανίδας, την εξέλιξη και την ιστορία με έναν τρόπο που δεν ήταν ποτέ πριν δυνατός στην ιστορία του Γένους μας.

 

Για αυτό τον λόγο οι μάχες που δίνονται στο Ντονμπάς προπάντων, αλλά και στη ίδια τη Μόσχα για την κατεύθυνση που θα πάρει η Ρωσία, η προσπάθεια μιας σύμπηξης οικονομικής αντιπολίτευσης στην παγκοσμιοποίηση, οι αντιστάσεις στην Αραβία και αλλού, έχουν ίσως μεγαλύτερη σημασία για το μέλλον και τον πολιτισμό μας, και από αυτή ακόμα που είχαν, τα αρχαία χρόνια, οι μάχες του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας.

 

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

 

Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα, στις 24.7.2014

 

 

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

Κύπρος: βρετανικές προβοκάτσιες μέσα στο καλοκαίρι

Κύπρος: βρετανικές προβοκάτσιες με το ευρώ μέσα στο καλοκαίρι



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου



Ο πιο ασφαλής δείκτης προσέγγισης μεγάλων καταστροφών είναι η «τρικυμία εν κρανίω», η μεγάλη σύγχυση που χαρακτηρίζει τις διάφορες ελίτ και την κοινωνία στο αμέσως προηγούμενο διάστημα. Αν αυτό είναι σωστό, τότε οι μεγάλες, ιστορικές καταστροφές που συνέβησαν σε Ελλάδα και Κύπρο τα τελευταία χρόνια, δεν ήταν παρά η αρχή του παιχνιδιού – τα χειρότερα έπονται! Αν, τουλάχιστον, δεν κάνουμε κάτι για να τα σταματήσουμε!



Γνωρίζω ότι πολλοί φίλοι ή «φίλοι», ιδίως της αριστεράς, μου προσάπτουν «καταστροφισμό». Εν ιλίγγω εισέτι, μετά τη μετεωρική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ το 2012, αλλά και με ενδόμυχο, ανομολόγητο αλλά μέγα φόβο για τις δυσκολίες μπροστά τους, δεν θέλουν να τους χαλάμε τη «ζαχαρένια», μιαν ανυπόστατη δηλαδή αισιοδοξία, που δεν στηρίζεται πουθενά, έχει το προσόν να είναι ευχάριστη, αλλά και το μεγάλο μειονέκτημα να μην επιτρέπει τη σωστή προετοιμασία και δράση για αντιμετώπιση μιας τραγικής εθνικής και διεθνούς πραγματικότητας. Δεν σκέφτονται ότι αυτοί που τους γεμίζουν αισιόδοξα σενάρια, δεν είναι στην πραγματικότητα παρά αυτοί που προγραμματίζουν τον χαμό τους.



Σε μια κατάσταση εξάλλου που θυμίζει «εθνική άνοια», πλήρη εξαφάνιση δηλαδή της ήδη εξαιρετικά περιορισμένης ικανότητας διεύθυνσης της Ελλάδας και της Κύπρου από τις άρχουσες τάξεις και το πολιτικό προσωπικό, είναι πολύ εύκολο στους φορείς επιρροής του Χρήματος, των ΗΠΑ και της Βρετανίας να διεισδύουν στο πολιτικό και κρατικό προσωπικό, ενσταλάσοντάς του ιδέες, δημιουργώντας του «εικονικές πραγματικότητες», εξαρτώντας το ψυχολογικά και χειραγωγώντας το προς τις κατευθύνσεις που θέλουν. ‘Ετσι μπήκαμε στα Μνημόνια, έτσι κατεστράφη η κυπριακή οικονομία και έτσι ετοιμάζεται ο «Αναστασιάδης-‘Αδης» να διαλύσει το κυπριακό κράτος, κάνοντας αυτό που δεν κατάφερε το 2004!



Λονδίνο, Κύπρος και ευρώ



Εκμεταλλευόμενο τις συνθήκες αυτές και την οικονομική κατάσταση της Κύπρου, το Λονδίνο, σύμφωνα με εξαιρετικά αξιόπιστες πληροφορίες, έχει επιδιώξει να σπρώξει σημαντικούς παράγοντες του νησιού στην κατεύθυνση εξόδου της Κυπριακής Δημοκρατίας από την ευρωζώνη (ΟΝΕ).



Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι παράγοντες αυτές ετοιμάζονται να εκδηλωθούν δημόσια στο άμεσο μέλλον.



Αξίζει να σημειωθεί ότι το ζήτημα μιας πιθανής εξόδου από το ευρώ παίχτηκε και κατά τις ημέρες της επίθεσης κατά των κυπριακών τραπεζών. Γρήγορα όμως, οι περισσότεροι πολιτικοί που φλέρταραν με την ιδέα την εγκατέλειψαν. Το ΑΚΕΛ, που αυτοπαρουσιάζεται ως ‘αριστερό΄ και «αντιιμπεριαλιστικό» κόμμα, στην πράξη όμως είναι βαθιά συντηρητικό και συχνότατα φιλοαγγλικό, επέμεινε κάπως περισσότερο. Παρήγγειλε μάλιστα και μία «μελέτη» για να «αποδείξει» την αξία μιας εξόδου από το ευρώ. Η μελέτη έγινε, ήταν κάτω του μετρίου και η ιδέα σταδιακά εγκαταλείφθηκε. Τώρα όμως φαίνεται να ανανεώνεται το ενδιαφέρον, τη ευγενή φροντίδει της παλαιάς αποικιακής δύναμης.



Είναι συζητήσιμο το αν Ελλάδα και Κύπρος έπρεπε να έχουν ενταχθεί στην ευρωζώνη. Ούτε η Ελλάδα, ούτε η Κύπρος πρέπει να παραμείνουν στην ΟΝΕ μεσοπρόθεσμα, αν η ΟΝΕ δεν μεταρρυθμιστεί βαθιά. Αυτή η ευρωζώνη είναι μια απόλυτη καταστροφή για τις μισές τουλάχιστον ευρωπαϊκές χώρες.



Αλλά το πραγματικό ερώτημα που αντιμετωπίζουν οι χρεωκοπημένες, αν και δε το λένε, Ελλάδα και Κύπρος είναι άλλο: είναι το χρέος. Αυτό που καταστρέφει τις δύο χώρες είναι η προσπάθεια αποπληρωμής ενός μη βιώσιμου χρέους. Αυτό που τις υποδουλώνει είναι οι δανειακές συμβάσεις που έχουν υπογράψει. Χρειάζεται λοιπόν η Ελλάδα και η Κύπρος, πιθανώς εν συμμαχία και με άλλες δυνάμεις στο εσωτερικό της ΕΕ, να ζητήσουν διαγραφή χρέους, έκτακτη ανθρωπιστική-αναπτυξιακή βοήθεια, ριζική τροποποίηση των αποικιακών και καταστρεπτικών όρων των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, σύσταση ανεξάρτητης επιτροπής για να εξετάσει το όλο ζήτημα του χρέους.



Αυτοί που υποστηρίζουν την έξοδο από την ευρωζώνη ως πανάκεια, δεν εξηγούν πως η Ελλάδα ή η Κύπρος θα διευκολυνθούν στις παραπάνω τελείως ζωτικές επιδιώξεις τους φεύγοντας από την ΟΝΕ, κατ’ ουσίαν και από την ΕΕ. Γιατί η Ελλάδα και η Κύπρος θα ήταν, εκτός ΟΝΕ ή και ΕΕ, σε καλύτερη κατάσταση να ζητήσουν διαγραφή χρέους και αναπτυξιακή βοήθεια ή να επιβάλλουν κόστος στη Μέρκελ αν δεν ικανοποιούσε τα αιτήματά τους; Δεν εξηγούν επίσης πως αυτές οι δύο χώρες θα μπορέσουν μόνες τους να αντισταθούν στη συνδυασμένη «τιμωρητική» επίθεση των παγκόσμων αγορών και της Γερμανίας, ούτε σε ποιες γεωπολιτικές συμμαχίες σκέφτονται να στηριχτούν για να το πράξουν.



Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν ψευτοεπαναστατικό τυχοδιωκτισμό. Η πλειοψηφία όσων τον υποστηρίζουν, το κάνει είτε γιατί δεν πιστεύουν ότι θα κληθούν να διαχειριστούν το ενδεχόμενο, είτε γιατί στηρίζονται ή έτσι νομίζουν από εξωτερικές δυνάμεις. Δεν μας λένε όμως αν οι φίλοι που τους τα λένε αυτά έχουν και μερικές δεκάδες δις να χρηματοδοτήσουν τις περιπέτειες της εξόδου ή θα παράξουν εγγυήσεις απέναντι στην Τουρκία.



Η πραγματικά «επαναστατική» πολιτική και αυτή που χρειαζόμαστε είναι άλλη. Να χρησιμοποιήσουμε τα υπάρχοντα ακόμα πολύ μεγάλα θεσμικά και πολιτικά εργαλεία που διαθέτουν Ελλάδα και Κύπρος όντας μέλη της ΕΕ και της ΟΝΕ για να τους το κάνουμε μπάχαλο ζητώντας διαφορετική μεταχείριση, όχι να φύγουμε για να τους εξυπηρετήσουμε.



(Φυσικά, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να έχει προηγηθεί μια τεράστια διεθνής καμπάνια υπεράσπισης της Ελλάδας και της Κύπρου διεθνώς και στιγματισμού της ακολουθούμενης πολιτικής. Συνιστά έγκλημα των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων ότι δεν έχουν κάνει σχεδόν τίποτα σε αυτή την κατεύθυνση, ένα έγκλημα που κινδυνεύουν και οι ίδιες και ο ελληνικός λαός να πληρώσουν πάρα πολύ ακριβά.)



Βεβαίως μπαίνοντας σε μια σύγκρουση με τους Πιστωτές, Ελλάδα και Κύπρος θα κινδυνεύσουν να δεχτούν πολύ ισχυρές πιέσεις και διακοπή χρηματοδότησης και ίσως τελικά να αναγκαστύν να φύγουν από την ΟΝΕ, κάτι για το οποίο οφείλουν να είναι έτοιμες – άλλο όμως να το προκαλέσουν οι ίδιες. Η άποψη που ευδοκιμεί για παράδειγμα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ότι όλα αυτά δεν πρέπει, επ’ ουδενί, να οδηγήσουν σε αμφισβήτηση της ελληνικής συμμετοχής στην ΟΝΕ, είναι μια άποψη εξίσου τυχοδιωκτική με την άποψη ότι πρέπει να ξεκινήσουμε τη σύγκρουση φεύγοντας από την ΟΝΕ! Οποιαδήποτε διαπραγμάτευση προυποθέτει plan B. O ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται και Plan A και Plan B. Προς το παρόν έχει δύο τάσεις, μία με A χωρίς Β και μία με Β χωρίς Α!



Στην Κύπρο βέβαια το ΑΚΕΛ μας λέει ότι θα φύγει το νησί από την ΟΝΕ σε συμφωνία με τη Μέρκελ και όχι σε συνθήκες σύγκρουσης. Για κάποιο λόγο που διαφεύγει από το φτωχό μας μυαλό, οι ηγέτες της «κυπριακής αριστεράς» πιστεύουν φαίνεται ότι μια Γερμανία που δεν θέλει να χρηματοδοτήσει την οικοδόμηση της ΟΝΕ, θα χρηματοδοτήσει τη διάλυσή της!



Στην πραγματικότητα, το κοινό ψυχολογικό υπόβαθρο και των οπαδών της παραμονής πάση θυσία στο ευρώ και των οπαδών της εξόδου είναι ένα: ο τρόμος και η απροθυμία απέναντι στην αναγκαία για την επιβίωση του ελληνισμού ορθολογική οργάνωση της αναγκαίας σύγκρουσης με τους Πιστωτές.



Γεωπολιτικές συνέπειες



Το θέμα του ευρώ όμως δεν περιορίζεται στην οικονομία. Είναι και σπουδαίο γεωπολιτικό ζήτημα. Η Κύπρος, φεύγοντας από την ΟΝΕ και ουσιαστικά την ΕΕ, χάνει ένα παράγοντα εθνικής ισχύος (συμμετοχή σε ένα ισχυρό διεθνές κλαμπ) και απομακρύνεται περαιτέρω και από την Ελλάδα. Αλλά η Κύπρος είναι ένα νησί μικρό και υπό διαρκή απειλή, άμεσα από την Τουρκία, έμμεσα και πιο σοβαρά από τις μεγάλες δυνάμεις που θέλουν απόλυτο έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Χωρίς την ΕΕ, με την Ελλάδα στην κατάσταση που είναι, απομακρυνόμενο έτι περαιτέρω από την Αθήνα, με τις σχέσεις με τη Ρωσία σε ιστορικό ναδίρ (και με ένα πολιτικό προσωπικό που ρέπει παθολογικά προς την προδοσία) τι προοπτικές έχει η Κύπρος; Μία και μοναδική: να παραδοθεί στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και το Ισραήλ (αν όχι ΚΑΙ την Τουρκία), αποδεχόμενη τη διάλυση του κυπριακού κράτους, ελπίζοντας ότι αυτές οι δυνάμεις θα επιτρέψουν στους ‘Ελληνες να συνεχίσουν να ζουν στο νησί. Σπουδαία προοπτική!



Τυχόν έξοδος της Κύπρου από την ΟΝΕ, ως δήθεν απάντηση στο οικονομικό πρόβλημα, θα εντείνει τις τάσεις αποχώρησης και της Ελλάδας και θα ισχυροποιήσει τον εκβιασμό προς την Αθηνα «ή μένετε και κάνετε ότι σας ζητάμε, ή φύγετε!». Τα προβλήματα εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής της Ελλάδας θα οξυνθούν πολύ περισσότερο και η δυσκολία αμυντικής κάλυψης της Κύπρου. Η Τουρκία θα απαλλαγεί των «κυπρογενών» υποχρεώσεών της, που είναι οι μόνες που της τέθηκαν στο δρόμο για την πλήρη ένταξη.



Είναι φανερό από όλα όσα κάνει ο Κάμερον ότι η Βρετανία επιθυμεί να πλήξει το Βερολίνο και την ΕΕ που φοβάται πως, παρά τον φιλελεύθερο χαρακτήρα των οικονομικών της πολιτικών, μπορεί δυνητικά να εξελιχθεί σε γερμανική Ευρώπη, αποκτώντας ανεξαρτησία από τον αγγλοσαξωνικό ατλαντικό άξονα Ουάσιγκτων-Λονδίνο.



Ουδέποτε άλλωστε Βρετανοί και Αμερικανοί είδαν με πολύ καλό μάτι την ανάμειξη των ηπειρωτικών ευρωπαϊκών δυνάμεων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.



Το ζήτημα όμως για μας τους ‘Ελληνες δεν είναι να κάνουμε τη βρωμοδουλειά των Αγγλοαμερικάνων για να βρεθούμε τελικά στο πουθενά. Οι λόγοι που εμεις έχουμε εναντίον της ΕΕ με τη σημερινή δομη της είναι ακριβώς οι αντίθετοι από αυτούς των Αγγλοαμερικανών, Και όλοι οι Κύπριοι θα όφειλαν να γνωρίζουν ότι το Λονδίνο είναι αδύνατο να σκεφτεί κάτι καλό για αυτούς!



Οι φυσιολογικοί σύμμαχοι του ελληνικου λαού δεν βρίσκονται στον αγγλοσαξωνικό ατλαντικό άξονα. Είναι αφενός οι λαοί της Ευρώπης που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με μας, αφετέρου οι δυνάμεις που επιχειρούν να αντισταθούν στην παγκοσμιοποίηση έστω και αν το κάνουν ασυνεπώς (Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Ιράν, Νότιος Αφρικής, Λατινική Αμερική).



Τα κυπριακά οικονομικά μεγέθη είναι πολύ μικρά και η γεωπολιτική αξία της Κύπρου τεράστια. Αν υπήρχαν ηγέτες με τη στόφα ενός Μακαρίου ή ενός Γρίβα, ενός Λυσσαρίδη ή ενός Παπαδόπουλου, κι αν είχαν πίσω τους μια κοινωνία που πολεμάει για την ελευθερία της, με το θάρρος που επέδειξε στη δεκαετία του 1950, θα είχαν ήδη πάει προ πολλού να βρουν τον Πούτιν κι όποιους άλλους μπορούν να βοηθήσουν για να σωθεί η πατρίδα τους από την φοβερή απειλή.



ΥΓ. Βεβαίως, ακόμα μια φορά, τα συμβαίνοντα στην Κύπρο επιβεβαιώνουν τη στρατηγική τύφλωση της παρούσας γερμανικής ηγεσίας που, παραδίδοντας την Ευρώπη στη δικτατορία των αγορών, σκάβει τον δικό της λάκκο, σπρώχνοντας ευρωπαϊκούς λαούς που απέβλεψαν εδώ και αιώνες στην Ευρώπη, στην αγκαλιά των Αγγλοαμερικανών! Η στρατηγική μωρία της Μέρκελ και του Σόιμπλε δεν έχουν προηγούμενο παρά στη στρατηγική μωρία που χαρακτήρισε το Βερολίνο πριν από τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.



3 Αυγούστου 2014

Konstantakopoulos.blogspot.com

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Παρατηρήσεις για τις βαθύτερες αιτίες εκτόξευσης και στασιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ και τη σχέση αριστεράς και εξωτερικής πολιτικής (*)


 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Αν έχουν κάτι κοινό και αν κάτι τι επιβεβαιώνουν τα πραξικοπήματα του 1967 και 1974, η εισβολή του 1974, το σχέδιο Ανάν και τα Μνημόνια Ελλάδας-Κύπρου, είναι η διαρκής, σοβαρή απειλή κατά της εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας του ελληνικού λαού και οι κοινωνικές της συνέπειες. Αριστερά που δεν θέλει/μπορεί να το αντιληφθεί δεν είναι αριστερά και δεν θα έχει κανένα μέλλον.

 

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύτηκε θεαματικά στις εκλογές του 2012, αλλά δεν τις κέρδισε; Γιατί έκτοτε γνώρισε στασιμότητα και ελαφρά κάμψη;

 

Ικανοποιητική απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι τελείως ζωτική για την επιτυχία, αν όχι επιβίωση της αριστεράς. Μάταια όμως θα την αναζητήσετε στα πολυσέλιδα ντοκουμέντα των «οργάνων», τα «κείμενα συμβολής» των «τάσεων», τις τοποθετήσεις των στελεχών. Μέχρι στιγμής, φοβούμεθα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρήκε ικανοποιητική ερμηνεία της ιστορίας του!

 

Αν όμως δεν βρεθεί και εφαρμοστεί στο διάστημα που απομένει μέχρι τις εκλογές, τότε θα αποτύχει στη βασική υπόσχεση και ουσιαστικό λόγο ύπαρξής του, την ανάγκη διακοπής της μνημονιακής καταστροφής και αποκατάστασης της ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας. Δεν θα αποσπάσει πλειοψηφία για να το κάνει. Θα πιεσθεί αντίθετα να «προδώσει» ανοιχτά, συμμετέχοντας ίσως σε «μεγάλο συνασπισμό», όχι για να αμφισβητήσει, αλλά συνεχίζοντας τη  γενοκτονία. (Εμείς δεν θα είχαμε αντίρρηση και για τέτοιο συνασπισμό, δεν είμαστε τόσο πούροι «προλετάριοι», όσο οι σύμμαχοι του Μητσοτάκη του 1989. Αρκεί να βοηθούσε όμως την απελευθέρωση από τα μνημόνια, όχι την περαιτέρω υποδούλωση).

 

Ισχυριζόμαστε ότι ένας (υπάρχουν και άλλοι) από τους βασικούς λόγους που ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύτηκε το 2012 ήταν γιατί αντιμετώπισε τα Μνημόνια ως εθνικό, όχι μόνο κοινωνικό θέμα, ως επίθεση εναντίον της χώρας, όχι αποκλειστικά των υποτελών/ εκμεταλλευόμενων τάξεών της, ως προσπάθεια υποδούλωσής της, όπως και πραγματικά είναι.

 

Αυτό έκανε π.χ. ο Αλέξης Τσίπρας όταν, εγκαταλείποντας τις αναλύσεις των οικονομολόγων του και υιοθετώντας αυτές του Κινήματος Ανεξαρτήτων Πολιτών «Σπίθα» για το αγγλικό δίκαιο, έκανε μια ιστορική ομιλία στη διάρκεια της συζήτησης των προγραμματικών Παπαδήμου, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι σχηματίστηκε για να αφοπλίσει τη χώρα απέναντι στους ξένους Πιστωτές. Ο ίδιος ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει πολύ καλά την εντύπωση που προκάλεσε τότε στα σοβαρότερα στελέχη και κορυφαίους Υπουργούς της ΝΔ, όπως και ευρύτερα, στην κοινή γνώμη. Θυμάμαι λίγο αργότερα να ακούω τον «αυτοσχέδιο ρήτορα» σε μια παρέα δεξιών δίπλα μου, κάπου στη Φιλοθέη, να λέει: «ντράπηκα που ήταν ο Τσίπρας που τάλεγε αυτά». Αυτό σημαίνει στην πράξη διεκδίκηση εθνικής ηγεμονίας, όχι προγράμματα τηλεφωνικοί-κατάλογοι που ισχύουν προ πενήντα και μετά πενήντα χρόνια και βαριούνται να διαβάσουν κι αυτοί ακόμα που τα γράφουν!

 

Η «Σπίθα» είχε προτείνει τότε στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να αρχίσει άμεσα αγώνας «στο δρόμο» για να μη περάσει η εθνική προδοσία του αγγλικού δικαίου, πρόταση που, κατόπιν αμφιταλαντεύσεων, δεν έγινε δεκτή. Επίσης έρριξε το σύνθημα, «ενιαίο μέτωπο από τον Καμμένο μέχρι την Ανταρσία». Τέτοιο σύνθημα θα ήταν πολύ «αντιδραστικό» υπό άλλες συνθήκες, αυτό που το έκανε σωστό ήταν ότι αντανακλούσε τη συνείδηση ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε πρόγραμμα καταστροφής της χώρας, του ελληνικού έθνους-κράτους. Ο ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύτηκε να το «χωνέψει», τελικά όμως κατευθύνθηκε προς τα κει, έστω αντιφατικά και διστάζοντας, έστω και αν, η διαμορφωθείσα κυβερνητική συμφωνία με τους Αν.Ελλ. είχε «άτυπο», μη «ανακοινώσιμο» χαρακτήρα.

 

Η ίδια αντίληψη της επίθεσης κατά του ελληνικού έθνους-κράτους, ως προπομπού συνολικής επίθεσης κατά του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας διατρέχει και τη διεθνή ‘Εκκληση για τη σωτηρία των ευρωπαϊκών λαών που εισηγήθηκε η «Σπίθα» και υπέγραψαν οι Θεοδωράκης, Τσίπρας, Γλέζος, Λαφονταίν, Μελανσόν και πολλοί άλλοι, με μια πληθώρα αναφορών στην Ελλάδα και τον πολιτισμό της (Αυγή, 30.10.2011). Τρία χρόνια τώρα  ο ΣΥΡΙΖΑ θάπρεπε νάχει αλωνίσει όλη την υφήλιο με αυτή την έκκληση ή κάποια εφάμιλλη άλλη τέλος πάντων, χαλώντας τον κόσμο για το ελληνικό «ολοκαύτωμα», ώστε να μπορεί στοιχειωδώς να δώσει αύριο αγώνα στην Ευρώπη για αλλαγή των μνημονιακών πολιτικών. Είναι «έγκλημα» ότι δεν το έκανε. Και τώρα δεν είναι αργά!

 

Η έκκληση περιέχει και το, κατά τη γνώμη μας, πιο ολοκληρωμένο έως σήμερα περίγραμμα έστω «μεταβατικού προγράμματος» για την ευρωπαϊκή αριστερά. (‘Εκτοτε, οι αναλύσεις δυστυχώς υποχώρησαν αντί να προχωρήσουν, με αποτέλεσμα η ακροδεξιά να διεκδικεί επιτυχώς ηγεμονία από την αριστερά πανευρωπαϊκά).

 

Αυτή η πολιτική δεν έπεσε από τον ουρανό. Αντανακλά ορθή διάγνωση του προβλήματος που λέει ότι στον ελληνικό χώρο, αρχίζει με τα μνημόνια-δανειακές πρόγραμμα αναδόμησης του έθνους-κράτους, του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας, όσης και όποιας γνωρίσαμε στην Ελλάδα μετά το 1974 (στην Ευρώπη μετά το 1945), ότι δεν είναι «λάθος», είναι πρόγραμμα βαθύ, ριζοσπαστικό, θέτει ζητήματα επιβίωσης  στον ελληνικό λαό, τον απειλεί στη συγκροτημένη του ύπαρξη, την εθνική του υπόσταση. Δεν επιτρέπει τέτοιο πρόγραμμα, πολέμου κατά της Ελλάδας, εύκολες λύσεις σοσιαλδημοκρατικού τύπου (ούτε καν «παλαιού ΠΑΣΟΚ», όχι τις απέραντες ανοησίες-λαμογιές των συνεργατών του ΓΑΠ). Δεν υπάρχει πλεόνασμα προς διανομή, ούτε περιθώρια αξιοπρέπειας, έστω και σε πιο φτωχά επίπεδα διαβίωσης, χωρίς τιτάνιο αγώνα. Η χώρα δέθηκε με φοβερά αποικιακά δεσμά χρέους και «δανειακών».

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε το 2011-12 τη μισή δουλειά αναγνωρίζοντας το πρόβλημα, ήταν όμως λιγότερο ριζοσπαστικός/πειστικός στις απαντήσεις, ανέτοιμος να πάει τη χώρα εν ανάγκη μέχρι παύση πληρωμών και σύγκρουση με τους πιστωτές, με ότι αυτό συνεπάγεται. Ανέτοιμος επίσης να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα από τις ιδέες που του επέτρεψαν να ανέβει. Μόνο την ύπαρξη μεταναστευτικού προβλήματος να αναγνώριζε, θα είχε ήδη κερδίσει τις εκλογές του 2012. Και φυσικά τελείως ανέτοιμος να «ανοίξει» σε άλλες δυνάμεις, πρόσωπα, ιδέες, ιδίως όταν «μύρισε» εξουσία, αλλά και να αναλύσει προγραμματικά τη διέξοδο από την εγχώρια κλεπτοκρατία.  

 

Αν στην πολιτική της για τα μνημόνια, η «ριζοσπαστική αριστερά» έκανε, παρόλα αυτά, αναμφισβήτητες προόδους, εκεί που συναντά ακόμα σχεδόν αξεπέραστες δυσκολίες, όπως μαρτυρά η υπόθεση Σαμπιχά, είναι στην αντίληψή της για το έθνος, την εξωτερική πολιτική, τη γεωπολιτική. Σε πολύ μεγάλο βαθμό η ιστορία του νεώτερου ελληνισμού, είναι ιστορία αγώνα για εθνική ύπαρξη απέναντι στην Ανατολή και, ακόμα περισσότερο, τη «σταυροφορική» Δύση που θέλησε να τσακίσει κάθε αυτόνομη ελληνική ύπαρξη, πριν κάθε εξόρμησή της κατά της σλαβικής/ισλαμικής Ανατολής. Αυτή τη γεωπολιτική πραγματικότητα αντανακλά η ελληνική πολιτική ιστορία μετά το 1821, αυτό είναι το κυπριακό ζήτημα. ‘Οποιος δεν το καταλαβαίνει, δεν μπορεί να κάνει πολιτική στην Ελλάδα.

 

Είναι τραγικό και καταπληκτικό ο αναγνώστης των ανακοινώσεων του ΣΥΡΙΖΑ, των άρθρων της Αυγής ή της Εφημερίδας των Συντακτών, να μη συναντά ούτε μία φορά σε τόσα κείμενα για την επέτειο του 1974, τις λέξεις έστω «ΗΠΑ», «ΝΑΤΟ». Αυτούς που επέβαλλαν τη δικτατορία Παπαδόπουλου για να φτάσουν στο πραξικόπημα Ιωαννίδη και την τουρκική εισβολή- διχοτόμηση. Η ίδια η Αμερική, δια των Κλίντον και Χόλμπρουκ, αναγνώρισε τα εγκλήματά της, γίνεται εμείς να τα ξεχνάμε;  Μπορεί η ελληνική αριστερά να μη θυμάται/θυμίζει ποιος πραγματικά δολοφόνησε την ελληνική δημοκρατία και μισοκατέστρεψε το κυπριακό κράτος;

 

Αυτοί που θέλουν να ξεχάσουμε το ρόλο ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, είναι οι ίδιοι που τα αποδίδουν όλα στον «ελληνικό εθνικισμό». Παραδόξως καταλήγουν έτσι να «συναντήσουν» την ακροδεξιά, για την οποία επίσης η δικτατορία δεν ήταν πράκτορες της CIA αλλά κάποιας μορφής εθνική κυβέρνηση! Σε μια χώρα με τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας, λυδία λίθος για τη λαϊκότητα κάθε δύναμης δεν είναι τα επίθετα «αριστερός» ή «εθνικός» που απονέμει στον εαυτό της – είναι η στάση απέναντι σε κάθε μορφή ιμπεριαλισμού/ολοκληρωτισμού.

 

Δεν μπορείς να υπερασπιστείς την ελληνική/κυπριακή κοινωνία, τις φτωχές τάξεις, αν δεν  υπερασπιστείς τη χώρα, το κράτος τους. Δεν μπορείς να υπερασπιστείς το κράτος, τη χώρα, το έθνος, αν δεν προστατεύσεις και υπερασπιστείς τα πιο αδύναμα, ανιδιοτελή του τμήματα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να διασωθεί μιας κυπριακής καταστροφής (νέο σχέδιο Ανάν), η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα υπάρξει χωρίς ισχυρή Ελληνική Δημοκρατία. Οικονομικοί και γεωπολιτικοί αποικιοκράτες συμμαχούν τώρα απειλώντας, με τρόπο πρωτοφανή μετά την φασιστική Κατοχή, την ύπαρξη των Ελλήνων, την ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία. ‘Όπως και στις περιπτώσεις του ΕΑΜ και «πρώιμου» ΠΑΣΟΚ θέτουν τον ελληνικό λαό προ διλήμματος είτε υποταγής (και καταστροφής!), είτε αγώνα σωτηρίας με σύνθεση κοινωνικού και εθνικού. Δεν ξέρω αν τέτοια σύνθεση είναι ικανή, είναι πάντως αναγκαία συνθήκη επιτυχίας/επιβίωσης της αριστεράς και του ελληνικού λαού.  

 

konstantakopoulos.blogpsot.com

 

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε στο αφιέρωμα του «Δρόμου της Αριστεράς» (19.7.2014) στο κυπριακό με τον τίτλο «Η σύνθεση εθνικού και κοινωνικού απαραίτητη για την ηγεμονία»

 

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ: Απειλές, προκλήσεις, προοπτικές

Έκδήλωση κινήσεων της πατριωτικής αριστεράς στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, 2/7/2014 με τη συμμετοχή των Γεράσιμου Αρσένη, Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, Γιώργου Λιλλήκα, Ηλία Νικολόπουλου, Θέμου Στοφορόπουλου. Χαιρέτισαν ο Γιώργος Μπαλάφας από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Λευτέρης Καραγιάννης από τους Αν.Ελλ. κ.α.

https://www.youtube.com/watch?v=45jVAb7OY54

ΕΛΛΑΔΑ - ΚΥΠΡΟΣ, 1974-2014: Διαφορετικά μέσα, ίδιοι (και χειρότεροι) σκοποί



 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ο Χένρι Κίσσινγκερ με κύτταξε πανιασμένος. Εφτά χρώματα άλλαξε το πρόσωπό του στο άκουσμα της λέξης «Κύπρος», παίρνοντας μια έκφραση μεταξύ απόλυτου τρόμου και ακραίας κατάπληξης, έκφραση που πολύ δύσκολα θα μπορούσα να περιγράψω ακριβώς, τόσο έντονη και εντυπωσιακή ήταν. «Είσαι από την Κύπρο;» με ρώτησε.

 

Το περιστατικό συνέβη πριν αρκετά χρόνια στο ετήσιο συνέδριο του Μονάχου για την ασφάλεια που κάλυπτα δημοσιογραφικά. Ζήτησα από τον πρώην Υπουργό Εξωτερικών να σχολιάσει τις αποκαλύψεις του Χίτσενς για τον ρόλο του στην Κύπρο, αλλά η λέξη αυτή και μόνο φάνηκε να του προκαλεί είδος τρόμου, «ηλεκτρικής εκκένωσης»! Το νησί, στη διχοτόμηση και εθνοκάθαρση του οποίου συνέβαλε όσο κανείς άλλος, μοιάζει να του προκαλεί ακόμα φόβο ή τύψεις (αν υποθέσουμε ότι η λέξη τύψεις έχει νόημα για ένα πρόσωπο όπως ο Κίσσινγκερ).

 

Διασημότερος μεταπολεμικός ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, αρχιτέκτων της ύφεσης με τους Σοβιετικούς και της προσέγγισης με τους Κινέζους που απομόνωσε τη Μόσχα, ο «γοητευτικός μάγος» της αμερικανικής διπλωματίας έχει ουκ ολίγα εγκλήματα στην «καμπούρα» του. Ο Χίτσενς, στο βιβλίο του «Η Δίκη του Κίσσινγκερ» («Εστία») ζήτησε την παραπομπή του σε δίκη για την Κύπρο, το ματοκύλισμα της Χιλής και τη δολοφονία του Αλλιέντε, όπως και τον ρόλο του στις σφαγές της Ινδοκίνας, του Μπαγκλαντές και του Τιμόρ. Φαίνεται ότι, μετά την έκδοση του βιβλίου, ο Κίσσινγκερ φοβήθηκε ότι, κάποια μέρα, σε κάποιο ταξίδι του πράγματι θα συλληφθεί όπως ο προστατευόμενός του, ο «χασάπης του Σαντιάγκο» Αουγκούστο Πινοτσέτ.

 

Ο ρόλος των ΗΠΑ στην επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα και στην οργάνωση του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο δεν αμφισβητείται σοβαρά ούτε καν από τις ίδιες … Για τα έργα και τις ημέρες τους σε Ελλάδα και Κύπρο ζήτησαν συγνώμη τόσο ο Πρόεδρος Κλίντον επισκεπτόμενος την Αθήνα, όσο και ο ειδικός απεσταλμένος για το κυπριακό Χόλμπρουκ σε συνέντευξη τύπου στη Λευκωσία.  

 

Ραγιαδισμός

 

‘Ελα ντε που, όταν δεν μπορείς να ζήσεις όπως σκέφτεσαι, καταλήγεις να σκέφτεσαι όπως ζεις! Υπάρχει ολόκληρη «σχολή» δουλόφρονων, εθνομαζοχιστών σχολιαστών και πολιτικών, σε Ελλάδα και Κύπρο, που ντρέπονται (με το αζημίωτο) γιατί γεννήθηκαν ‘Ελληνες και θέλουν να απαλλάξουν την υπερδύναμη ακόμα και των εγκλημάτων που η ίδια ομολόγησε ότι διέπραξε. Για τον εθελόδουλο είναι αδιανόητο το αφεντικό να βαρύνεται ακόμα και με ομολογημένες αμαρτίες. Για την πόρνη, ο νταβατζής είναι ‘Αγιος ότι κι αν κάνει.

 

Κορυφαίο παράδειγμα σύγχρονου «θεωρητικού» του «ναινεκισμού» είναι ο Κύπριος Μακάριος Δρουσιώτης, υποστηρικτής της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας δια του σχεδίου Ανάν το 2004, πρώην «αριστερός» συμπαθών το ΑΚΕΛ, που ολοκλήρωσε όμως την ιδεολογική του μετάλλαξη, καθιστάμενος σύμβουλος του Νίκου Αναστασιάδη στο Προεδρικό!   

 

Κονδυλοφόρος που θα ήθελε να λογίζεται διανοούμενος, ο Δρουσιώτης ανέλαβε να ξαναγράψει την ιστορία ξεπλένοντας ΗΠΑ και Δύση πάσης ευθύνης για το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974. Υποστηρίζει ότι η θεωρία της «νατοϊκής συνωμοσίας» είναι «σοβιετική προπαγάνδα» κάτι που χρειάστηκαν βέβαια σαράντα χρόνια για να ανακαλύψει και υποστηρίξει κάποιος. Για όλα φταίνε Κύπριοι και «εξ Ελλάδος» ’Ελληνες, υποστηρίζει, λες και η αμερικανοκίνητη δικτατορία των Αθηνών μπορεί να θεωρηθεί εκπρόσωπος του ελληνικού λαού/κράτους. Μύθος, λέει, ότι οι Αμερικανοί ήθελαν να ελέγξουν την Κύπρο και γι’ αυτό έκαναν ότι έκαναν. Κι ας λέει ο κορυφαίος θεωρητικός του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή Μπέρναντ Λιούις:

 

«Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η Κύπρος, και διά μέσου της Μεγαλονήσου η Ελλάδα, σέρνονται πάλι στον μεσοανατολικό χώρο και το όλο τους μέλλον επηρεάζεται αποφασιστικά από τη μεγάλη μάχη για τον έλεγχο των στρατηγικών και οικονομικών δυνατοτήτων του χώρου της Μέσης Ανατολής. Είναι πολύ πιθανόν, αν όχι βέβαιο, πως η σύνδεση αυτή Κύπρου και Ελλάδας με το μεσανατολικό πρόβλημα θα παραταθεί για μακρό διάστημα» (Μέση Ανατολή και Δύση, Παπαζήσης, 1970, σ. 193)

 

Τα νέα «ευρήματα» του Δρουσιώτη αναιρούν εν πολλοίς και τον εαυτό του, αφού μέχρι πρότινος ο «θεωρητικός» μας έψαχνε συνωμοσίες στην ΕΟΚΑ Β’ και τους αναμφισβήτητους δεσμούς της με τις αμερικανικές (και όχι μόνο) υπηρεσίες. Τώρα επιχειρεί να «αποδομήσει» τον ίδιο τον Μακάριο, στην πραγματικότητα όχι για τα όποια λάθη (αναπόφευκτα) έκανε, αλλά για αυτό που συμβόλισε και εξέφρασε: τη διεκδίκηση του δικαιώματος εθνικής αυτοδιάθεσης των Ελλήνων. Οι ευθύνες για το κυπριακό είναι αποκλειστικά ελληνικές, θεωρία που τελικά αθωώνει τις αποικιοκρατικές δυνάμεις και την ίδια την Τουρκία (αφού δεν έκανε παρά ότι της «επιτρέψαμε» να κάνει). Ο κ. Δρουσιώτης ανήκει εξάλλου στη μακρά χορεία Κυπρίων και Ελλαδιτών θεωρητικών που ταυτίζουν στρατηγική και κυνισμό, υποστηρίζοντας κάθε τόσο, δίκην «Θουκυδίδηδων του Λαμογιστάν» ότι οι χώρες έχουν μόνο συμφέροντα. Αν αυτό συνέβαινε, αν δηλαδή το δίκαιο δεν είχε καμιά αξία, η πρώτη χώρα στον κόσμο που θα εξαφανιζόταν προ πολλού θα ήταν η Κύπρος. Κι αν αύριο εξαφανιστεί Κύπρος ή Ελλάδα, αυτό θα οφείλεται ακριβώς στην απουσία οποιασδήποτε αρχής/ηθικής όχι από τον κόσμο γενικά, αλλά από το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της άρχουσας ανθελληνικής, παρασιτικής ολιγαρχίας και το πολιτικό προσωπικό που την εξυπηρετεί, μαζί με τους ξένους «νταβατζήδες» (γεωπολιτικούς ή «τροϊκανούς»).

 

Οι Ρώσοι υπεύθυνοι για το 1974!

 

Το πιο καταπληκτικό είναι ότι ο Δρουσιώτης υφαίνει μετά το 2010 μια νέα εξωφρενική θεωρία, τονίζοντας τις … σοβιετικές ευθύνες στην τουρκική εισβολή του 1974!

Η Μόσχα φταίει γιατί δεν έστειλε τον σοβιετικό στόλο στην Κύπρο να σταματήσει τον τουρκικό διακινδυνεύοντας παγκόσμιο πόλεμο τον Ιούλιο του 1974. Με άλλα λόγια, οι πράκτορες της CIA είχαν καταλάβει την εξουσία στη Λευκωσία, είχαν κάνει Πρόεδρο τον Σαμψών, παρολίγον να σκοτώσουν τον Μακάριο, αλλά ο αυτοσχέδιος ιστορικός μας περίμενε να στείλει η Ρωσία τον στόλο της να σώσει το χαφιεδολόι που κυβερνούσε τη Λευκωσία από την τουρκική εισβολή! Επιπλέον κάνει ότι μπορεί για να διαστρέψει και να υποβαθμίσει τον σοβιετικό/ρωσικό ρόλο στο κυπριακό.

 

Το πραγματικό βέβαια ερώτημα δεν είναι γιατί το Κρεμλίνο δεν εμπόδισε την τουρκική εισβολή του 1974. Είναι γιατί ο πρώην αριστερός σύμβουλος του Αναστασιάδη αψηφά τη γελοιοποίηση λανσάροντας μια εξωφρενική θεωρία, η εμφάνιση της οποίας συμπίπτει με τα πολύ πραγματικά πλήγματα που δέχτηκε/δέχεται η σχέση της Κύπρου με την πιο σημαντική σύμμαχό της. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός, ακόμη και μικρά παιδιά γνωρίζουν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα υπήρχε χωρίς τη διπλωματική και όχι μόνο υποστήριξη της Μόσχας.

 

Πολύπλευρη, η επίθεση κατά των σχέσεων Ελλάδας-Ρωσίας και Κύπρου-Ρωσίας προηγήθηκε των οικονομικών επιθέσεων του 2010 και 2013. Δεν αποσκοπεί παρά στην ολοκληρωτική διεθνή απομόνωση Αθήνας-Λευκωσίας, ώστε να μην έχουν συμμάχους σε κανένα σημείο του ορίζοντα, αν ενδεχομένως θελήσουν να απαντήσουν στην οικονομική-γεωπολιτική επίθεση που δέχονται, επίθεση από ορισμένες απόψεις πολύ πιο γενική και φοβερή από αυτή που δέχθηκαν το 1974. Σαράντα χρόνια μετά τα δραματικά γεγονότα του 1974, όχι μόνο βασικά αιτήματα της μεταπολίτευσης (ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία) παραμένουν ανεκπλήρωτα, απειλούνται σήμερα κατά τρόπο πρωτοφανή στη νεώτερη ελληνική ιστορία, με εξαίρεση τη γερμανική κατοχή.

 

Η ιστορία

 

Το κυπριακό, ο έλεγχος του χώρου Κύπρου-Ελλάδας για σκοπούς πολιτικής στη Μέση Ανατολή ήταν πιθανώς ο βασικός λόγος που επιβλήθηκε από τη CIA η δικτατορία του Παπαδόπουλου. Αλλά χρειάζεται τεράστια οξυδέρκεια, να μην πούμε τίποτα άλλο, για να προβλεφθεί αυτό 11 χρόνια πριν γίνει. Η Μπάσμα Ζερουάλι γράφει («’Αρδην», τ. 73, και Αμίκαμ Ναχμάνι, Ισραήλ, Τουρκία και Ελλάδα, Παπαζήσης):

 

’Ακρως αποκαλυπτική είναι η επιστολή που απηύθυνε στις 23 Ιουλίου 1956 ο Ισραηλινός απεσταλμένος στην Αθήνα προς το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του, όπου παρατηρούσε ότι «οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν είχαν αρκετή δύναμη για να πουν στον λαό τους ότι εγκατέλειπαν την υπόθεση. Μόνο όταν οι καιροί θα ήταν πιο ευνοϊκοί –δηλαδή όταν η Ελλάδα θα είχε στρατιωτική δικτατορία– θα ήταν η ελληνική κυβέρνηση ελεύθερη να εγκαταλείψει το Κυπριακό Ζήτημα»

 

Υπάρχει μια τεράστια βιβλιογραφία που μπορεί να ανατρέξει σήμερα ο αναγνώστης, αν και δεν υπάρχει δυστυχώς συνολική και συνθετική παρουσίαση – ανάλυση του θέματος. Ενδεικτικά αναφέρουμε μια κλασική διεθνώς, εύκολα προσβάσιμη σχετική πηγή, τη «Συνωμοσία της Κύπρου», των OMalley και Graig («Σιδέρης»).

 

Τα γεγονότα του 1974 δεν είναι εξαίρεση. Το κυπριακό μόνο δευτερογενώς είναι ελληνοτουρκική διαφορά - υπάρχει από τότε που υπάρχει η Κύπρος αντανακλώντας την κολοσσιαία στρατηγική της σημασία. Είτε μιλάμε για τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο και τους Ναϊτες, είτε για το σιωνισμό (δες τα εξαιρετικά ενδιαφέροντα απομνημονεύματα του Χερτζλ), το «νησί της Αφροδίτης» υπήρξε πάντα «μαργαριτάρι του στέμματος» για κάθε δύναμη θέλει να κυριαρχεί στη Μεσόγειο και τις ερήμους της Αραβίας.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 17.4.2014