Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Ολοκληρωτισμού το ανάγνωσμα


 

 

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ξανάδα τις προάλλες το «Καπό», από τις βαθύτερες και συγκλονιστικότερες ταινίες για το ολοκαύτωμα, του Τζούλιο Ποντεκόρβο, σκηνοθέτη και της περίφημης «Μάχης του Αλγερίου». Πραγματεία για την ανθρώπινη φύση, η ταινία αποπνέει αισιοδοξία μέσα από την πιο σκληρή, ανυπόφορη «μαυρίλα» απελπισία που φαντάζεται κανείς, με τη θυσία του Εγώ για το Εμείς από την Εβραία ηρωίδα, την Εντίτ, που πεθαίνει «για να ζήσει», ακολουθώντας το νεύμα του ‘Ερωτα, του κατεξοχήν αισθήματος της ζωής.  

 

Βέβαια σε πιάνει ανυπόφορη απελπισία, με το ζόρι μπορείς να παρακολουθήσεις την ταινία. Απελπισία για τον τόσο βασανιστικό χαμό  των θυμάτων, αλλά, αν το σκεφτείς, και για τη δεύτερη εκτέλεση από όσους χρησιμοποιούν τη μνήμη τους ως «άδεια σφαγής». Ζούμε σε κόσμο που νομοθετεί την τιμωρία της άρνησης των γενοκτονιών του παρελθόντος, αλλά δεν ενοχλείται από τις γενοκτονίες του παρόντος, όπως αυτή του Ισραήλ στη Γάζα. Φρικιούμε για τον αποκεφαλισμό ενός δημοσιογράφου, όχι για την ισοπέδωση μιας πολυκατοικίας.

 

Γενοκτονίες και ολοκληρωτισμοί

 

Γελοίοι, «εισαγωγής» νόμοι, που τιμωρούν «ανορθόδοξες» σκέψεις και απόψεις, έστω και απαράδεκτες, θα χρησιμοποιηθούν ασφαλώς για την επικράτηση νέου ολοκληρωτισμού του Χρήματος. Ωχριούν μπροστά του Ναζισμοί και Φασισμοί του Μεσοπολέμου. Μελετήστε τη νομοθέτηση αυστηρότερης «κριτικής του πολιτεύματος», την παρακολούθηση όλων των οικονομικών συναλλαγών και την ψηφιοποίηση όλων των πληροφοριών. Είμαστε το πειραματόζωο του νέου ολοκληρωτισμού.

 

‘Οσο για τους Εβραίους, όπως και τους Γερμανούς, η αδυναμία να ξεπεράσουν τον εαυτό τους μεταβολίζοντας την ιστορία τους, ο ατέρμων εγκλωβισμός σε ρόλο ή θύτη ή θύματος, η αδυναμία να βγάλουν συμπέρασμα από την τόσο δραματική ιστορία τους, εμβάλλει σε μάλλον απαισιόδοξους προβληματισμούς για τον άνθρωπο και το μέλλον του. Ακούγοντας στην ταινία το φοβερό «Achtung» («Προσοχή» στα γερμανικά), θυμήθηκα πριν πολλά χρόνια που διασχίζαμε, ένα γκρουπ δημοσιογράφων, το ισραηλινό check point για να πάμε στο αρχηγείο του πολιορκημένου Αραφάτ στη Ραμάλα. Κατάπληκτος, είδα σε ένα τσιμεντόλιθο στην άκρη του δρόμου, εκεί που περνάει ένας γερμανόφωνος το χρόνο, γραμμένη με κόκκινη μπογιά τη λέξη «Achtung», συμβολίζοντας την είσοδο στο «παλαιστινιακό γκέτο της Βαρσοβίας». «Επανάληψη του τραύματος», θάλεγε ένας ψυχαναλυτής, «φέρεσαι όπως σου φέρθηκαν», μόνο που κάνοντάς το σε αθώους εξισώνεσαι ηθικά με τους δημίους.

 

 

Γενοκτονίες και μνημόνια

 

Με την ευκαιρία να πούμε ότι δεν διορθώνει τον γενικώς απαράδεκτο νόμο η συμπερίληψη εμμέσως και γενοκτονιών των Χριστιανών, που ζήτησε μια ομάδα βουλευτών της ΝΔ. Η όλη ιδέα ποινικοποίησης μιας ιστορικής συζήτησης είναι γελοία και απαράδεκτη, ανεξάρτητα ποιους αφορά.

 

Πιο εκτεταμένη από τη γενοκτονία των Εβραίων ή των Ποντίων ήταν πιθανώς η γενοκτονία των Ινδιάνων της Βόρειας και Νότιας Αμερικής. Ελπίζω να μη με βάλει κανείς φυλακή γιατί ισχυρίζομαι κάτι τέτοιο. Ελπίζω επίσης να μη μου κάνει κανείς μήνυση γιατί αποκαλώ τα Μνημόνια γενοκτονίες και κοινωνικό ολοκαύτωμα των Ελλήνων. Ευαίσθητοι για την προ αιώνος σφαγή, οι βουλευτές μας δεν είχαν πρόβλημα να υπερψηφίσουν τους νόμους που έστειλαν στην αυτοκτονία χιλιάδες συμπολίτες μας, στο θάνατο λόγω πλημμελούς  περίθαλψης δεκάδες χιλιάδες, νόμους που κατέστρεψαν εκατομμύρια ανθρώπους και την προοπτική της χώρας μας.

 

 

«Ισλαμικός κίνδυνος»: ο αποκεφαλισμός της λογικής

 

Πέρυσι, ένας «τζιχαντιστής» έφαγε την καρδιά ενός στρατιώτη στη Συρία. Το περιστατικό μεταδόθηκε μεν, δεν «έπαιξε» όμως ιδιαίτερα στα δυτικά ΜΜΕ. Τότε οι «τζιχαντιστές» ήταν φίλοι που πολεμούσαν τον ‘Ασαντ.

 

Ποτέ, τους τελευταίους τρεις αιώνες, τα δυτικά ΜΜΕ δεν ελέγχθηκαν τόσο ασφυκτικά από τις ολιγαρχίες του Χρήματος, ποτέ δεν υπήρξαν τόσο «πλουραλιστικά ολοκληρωτικά». Διαβάζει κανείς τη Monde, καμάρι κάποτε, «πολιτιστικό στολίδι» της παγκόσμιας δημοσιογραφίας και θλίβεται για το σημερινό κατάντημά της. Ακόμα και ο βρετανικός Guardian, όαση κριτικής σκέψης, υπέκυψε στην παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα στο ουκρανικό. 

 

Πέρυσι οι «τζιχαντιστές» ήταν αγαπημένα παιδιά Δυτικών και Ισραήλ, που βοηθούσαν εμμέσως ή έδιναν πράσινο φως στην υποστήριξη, χρηματοδότηση και εξοπλισμό τους από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Φέτος έγιναν «υπ’ αρ. 1 κίνδυνος» και οι άτυχοι δημοσιογράφοι χρησίμευσαν, δια του αποκεφαλισμού τους, να οδηγηθεί σε παροξυσμό η παγκόσμια καμπάνια για τον απειλούντα δήθεν έκαστο εξ ημών, μη Μουσουλμάνων, «ισλαμικό κίνδυνο». Μια καμπάνια που άρχισε το 2001 συνοδεύοντας τον αμερικανο-ισραηλινό «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που «ξεπάτωσε» όλο τον αραβικό κόσμο.

 

Εγώ δηλαδή ο ‘Ελληνας πολίτης δεν κινδυνεύω από τη δράση του ΔΝΤ και της ΕΕ, από την παγκόσμια αυτοκρατορία του Χρήματος, δεν απειλούμαι από την Τουρκία και τη Γερμανία, από τον νέο πόλεμο στην Ευρώπη, δεν πρέπει να με ανησυχούν οι ΗΠΑ, που οργάνωσαν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και θέλουν να διαλύσουν το κυπριακό κράτος με σχέδιο Ανάν, ή τις απειλές για το κλίμα. ‘Όχι. Κινδυνεύω να με αποκεφαλίσουν οι «τζιχαντιστές» κανίβαλοι πετώντας ως εδώ από τις ερήμους της Μεσοποταμίας!

 

 

Το Κοράνι και ο πολιτισμός

 

Πληρωμένοι κονδυλοφόροι και σχολιαστές, σκηνοθέτες του κινηματογράφου και των τηλεοράσεων, ανέλαβαν να μας εξηγήσουν τον οπισθοδρομικό χαρακτήρα του Ισλάμ και την ευθύνη του Κορανίου για όσα συμβαίνουν στον κόσμο. Φαίνεται, οι μέθοδοι της Ιεράς Εξέτασης ή ο θάνατος δια βομβαρδισμού των παιδιών της Γάζας και η παρακολούθηση του θεάματος τρώγοντας ποπ κορν είναι πιο πολιτισμένα μέσα από τους αποκεφαλισμούς! Καμιά ιδιαίτερη συγκίνηση δεν προκάλεσε στις τηλεοράσεις μας η πυρπόληση ίσως εκατό ανθρώπων ζωντανών στο κτίριο των συνδικάτων της Οδησσού, υπό τις ενθουσιώδεις επευφημίες των Ουκρανών Χριστιανών Ναζί και φίλων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Τραγικά καθυστερημένοι αυτοί οι Μουσουλμάνοι, δεν ξέρουν πόσο διασκεδαστικό είναι να ανεβαίνεις 10.000 μέτρα και να εξοντώνεις από κει πάνω ένα αφγανικό χωριό ή πόσο πολιτισμένο να λειτουργείς στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανισμού σε Γκουαντάναμο, Μπαγκράμ κι ένα σωρό άλλα μέρη. Το ‘Αουσβιτς μας μάρανε, δεν βλέπουμε τι κάνουμε στον πλανήτη (τα γράφω τώρα, πριν με πιάσει ο νόμος!)

 

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί και Νετανιάχου εφαρμόζουν τη «μεγάλη στρατηγική» που επεξεργάστηκαν από κοινού στην ομάδα «για έναν αμερικανικό 21ο αιώνα». Ως αποτέλεσμα κατεστράφησαν οι τρεις σημαντικότερες και πιο προοδευμένες αραβικές χώρες (Ιράκ, Λιβύη, Συρία) και μια τέταρτη μισοκαταστράφηκε (Αίγυπτος). (‘Ασε τα αφρικανικά κράτη που κατέστρεψαν και για τα οποία δεν ενδιαφέρεται ούτε ο Θεός ή για τη Γεωργία που προκάλεσαν καταστροφική σύρραξη, ή τα εξίσου καταστροφικά με τους πολέμους αποτελέσματα των οικονομικών πολιτικών   που εφήρμοσε το ΔΝΤ σε Βαλκάνια και πρ. ΕΣΣΔ). Εκατομμύρια νεκρών και προσφύγων, μια τεράστια περιοχή του κόσμου που μετετράπη σε No Mans Land. Αυτός είναι ο αληθινός απολογισμός της δυτικής πολιτικής στον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Αν ο δυτικός κόσμος ελπίζει στα αλήθεια ότι μπορεί να κάνει αυτά τα πράγματα και να μην υποστεί καμία συνέπεια, τότε έχει μπει όντως στην τροχιά της τελικής παρακμής του – και το πραγματικό διακύβευμα είναι να μην πάρει όλη την ανθρωπότητα μαζί του.

 

Αυτές οι δυνάμεις ξεσήκωσαν το σύμπαν για τον «ισλαμικό κίνδυνο» προωθώντας σε μας, τους εν όλω και μεγαλύτερη αποβλακώσει δυτικούς «πολίτες» την ατζέντα του «Πολέμου των Πολιτισμών». Ο πραγματικός, τεράστιος κίνδυνος για την ανθρωπότητα, είναι όμως η ανάδυση μιας ολοκληρωτικής Αυτοκρατορίας του Χρήματος, της Παγκοσμιοποίησης, πρωτοφανούς ισχύος, η τελική επικράτηση της οποίας θα οδηγήσει στον αφανισμό μικρά έθνη όπως το δικό μας.

 

Ισλαμισμός και Αυτοκρατορία

 

Εδώ και έναν αιώνα οι ‘Αγγλοι ενίσχυαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους εναντίον του αραβικού εθνικισμού και σοσιαλισμού και απαγόρευαν, το 1925, στα κορίτσια της Αιγύπτου να πηγαίνουν σχολείο. Το Ισραήλ συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία της Χαμάς εναντίον της PLO, για να πάρει με το μέρος του τους Δυτικούς κατά των Παλαιστινίων. H αυτοκρατορία ενίσχυσε τις πιο φανατικές και οπισθοδρομικές εκδοχές ισλαμισμού και για μη σταθεί ποτέ στα πόδια του ο αραβομουσουλμανικός κόσμος, και να τη βοηθάει στις επιδιώξεις της (π.χ. την ανατροπή του ‘Ασαντ) και για να χρησιμεύει ως κατάλληλος αντίπαλος, ικανός με τις οπισθοδρομικές και βάρβαρες μορφές του να συσπειρώσει εμάς, τους  αποβλακωμένους δυτικούς χαχόλους πίσω από τους τραπεζίτες και τα αφεντικά μας.

 

Αφού πολέμησαν ανηλεώς επί έναν αιώνα τον μαρτυρικό λαό των Κούρδων κι αφού εξόπλισαν τον Σαντάμ για να τους εξοντώσει, τώρα χρησιμοποιούν τα έργα των προστατευόμενών τους τζιχαντιστών για να δικαιολογήσουν τον εξοπλισμό των Κούρδων, διαμελίζοντας οριστικά το Ιράκ και δημιουργώντας μια «πραιτωριανή», αυτοκρατορική δύναμη στην καρδιά του αραβικού κόσμου. Θα μπορέσουν άραγε οι Κούρδοι να αποφύγουν τέτοιο ρόλο, που θα τους οδηγήσει σε μείζονα, διαρκή σύγκρουση με το αραβικό έθνος;

 

Προ δύο δεκαετιών μας έλεγαν ότι η σοβιετική πτώση οδηγεί στον «καλύτερο δυνατό κόσμο». Μάλλον στον «χειρότερο» μας πήγε. Μόνη ίσως ελπίδα στον κατάμαυρο ορίζοντα, η ανάδυση, παρά τον ασταθή και ασυνεπή χαρακτήρα της, μιας Ρωσίας-αντίβαρου, επικεφαλής ενός συνασπισμού δυνάμεων, αν μπορέσει/θελήσει να σπάσει την ολοκληρωτική  παγκοσμιοποίηση. Ex oriente lux (εξ ανατολών το φως);

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 11.9.2014

 

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

ΣΥΡΙΖΑ: Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ





Δύσκολες απαντήσεις σε αμείλικτα ερωτήματα

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Από το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» έως την κριτική των Μαρξ και ‘Ενγκελς στα προγράμματα Γκότα και  Ερφούρτης, από τις αποφάσεις των τεσσάρων πρώτων συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς μέχρι το «Μεταβατικό Πρόγραμμα» του Τρότσκι, το ζήτημα του «προγράμματος» είχε πάντα κεντρική θέση στο αριστερό-σοσιαλιστικό κίνημα.

 

Μιλάμε βέβαια για την εποχή της ανόδου του εργατικού κινήματος και των μεγάλων επαναστάσεων σε Ευρώπη, Ρωσία, Κίνα, Κούβα, όχι την περίοδο της παρακμής και ήττας, μετά τη δεκαετία του 1970 και, ιδίως, την σοβιετική «κατάρρευση-αυτοκτονία», το 1989-91, που βιώθηκε ευρύτατα ως απόδειξη αδυναμίας δημιουργίας εναλλακτικής κοινωνίας.

 

Στην Ελλάδα ούτε και στην περίοδο της ακμής το επίσημο, κομμουνιστικό, βαθιά σταλινικό ως επί το πλείστον κίνημα, ουδέποτε είχε αξιόλογη πολιτικο-πνευματική παραγωγή, γεγονός όχι άσχετο με τη συντριπτική ήττα του τεράστιου ΕΑΜικού επαναστατικού κινήματος υπό τον έλεγχο των «Κούτβηδων» του ΚΚΕ.

 

Στην ιστορία της ελληνικής αριστεράς, όπως και της δεξιάς, συναντάμε βαθύτατη ξένη εξάρτηση, αδυναμία αυτόνομης παραγωγής ιδεών, τον ίδιο «μεταπρατικό» χαρακτήρα που βρίσκουμε στην οικονομία και την έλλειψη του απαραίτητου για πνευματική παραγωγή δημοκρατικού πνεύματος, αντίστοιχα προς τον αυταρχισμό που επικρατεί στην πολιτική μέχρι το 1974. Μετά το 1974-81 έρχονται τα λεφτά και αλλάζουν οι … μηχανισμοί της παρακμής! Μόνο σε πολιτικούς και διανοούμενους που βρίσκονται σε αντίθεση με τις εκάστοτε κομματικής ηγεσίες, βρίσκεις πολύ αξιόλογη πνευματική (και «προγραμματική») παραγωγή. Στον Πουλιόπουλο, τον Μάξιμο, τον Ράπτη (Pablo), τον Πουλαντζά κ.α. Υπήρξαν μεταπολεμικά λαμπροί αριστεροί δημοσιογράφοι – όλοι τους έκαναν καριέρα και αναδείχθηκαν στον «αστικό», όχι στον κομματικό τύπο.  

 

Τις τελευταίες δεκαετίες, τα αριστερά προγράμματα όλων των αποχρώσεων «δεν διαβάζονταν». Λίγες έως καθόλου πρωτότυπες, αυθεντικά ριζοσπαστικές ιδέες, καμιά αξιόλογη πρόβλεψη ή προειδοποίηση για την πορεία που έπαιρνε σταδιακά η χώρα, την κρίση χρέους φερ’ ειπείν. Ακόμα και την άνοιξη 2010, ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήριζε το χρέος «δράκο του παραμυθιού»! ‘Ενας μακρύς κατάλογος «συνδικαλιστικών» διεκδικήσεων, παραλλαγές του «λεφτά υπάρχουν», χωρίς κριτική ανάλυση-τοποθέτηση απέναντι στις ιδιαίτερες διαδρομές της υπεραξίας στον ελληνικό «κλεπτοκρατικό» καπιταλισμό, απέραντο «εργολαβιστάν, λαμογιστάν, ρουσφετιστάν». Ελάχιστα έως καθόλου κριτική στάση απέναντι στο περίπλοκο «υφαντό» της ξένης εξάρτησης.

 

Το μνημόνιο αλλάζει τα δεδομένα

 

Τα προγράμματα γραφόντουσαν για να μην εφαρμοστούν και ουδείς τους απέδιδε πολύ σημασία. Μετά το 2012 το ζήτημα του προγράμματος απέκτησε άλλη διάσταση. Το κύριο επιχείρημα επί του οποίου κρίνεται η εκλογική επίδοση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αξιοπιστία. ‘Ολοι προτιμούν Ελλάδα χωρίς περικοπές, με περισσότερες κοινωνικές δαπάνες και μεγαλύτερες αμοιβές. Το μνημονιακό επιχείρημα είναι ότι αυτό δεν γίνεται, δεν υπάρχουν λεφτά, θα μας διώξουν από το ευρώ αν επιμείνουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατόρθωσε μέχρι τώρα να το  ανατρέψει επαρκώς και πειστικά, γι’ αυτό καθηλώθηκε εκλογικά σε μια κατάσταση που θα μπορούσε να αποσπάσει όχι 27% αλλά 47% ή 57%.   

 

Η εκτόξευση την περίοδο 2011-12 που ούτε περίμεναν, ούτε προέβλεπαν τα ηγετικά στελέχη του (άλλο αν οικοδόμησαν εκ των υστέρων τον ψυχολογικής μάλλον παρά πολιτικής χρησιμότητας «μύθο» τους) οφείλεται σε σειρά παράγοντες. Ο Αλέξης Τσίπρας, αγνοώντας τις απόψεις των οικονομολόγων και γραφειοκρατών του κόμματος, υιοθέτησε τότε τις κάπως «επαναστατικές», «εθνικοαπελευθερωτικής» λογικής ιδέες του Κινήματος Ανεξαρτήτων Πολιτών «Σπίθα» για το αγγλικό δίκαιο ως εργαλείο υποδούλωσης της χώρας, επηρεάστηκε στην πολιτική του από το σύνθημα της «Σπίθας», για «ενιαίο μέτωπο από τον Καμμένο μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ» για να σωθεί η χώρα, υιοθέτησε τη ριζοσπαστική κριτική στην «Ευρώπη του Χρήματος», τις προτάσεις της «’Εκκλησης για τη σωτηρία των ευρωπαϊκών λαών». Στάθηκε επίσης ικανός να αναπτύξει «αυθορμητισμό», πηγαία ανάδραση με τη λαϊκή βάση, συνδυάζοντας νεανικό «ακτιβιστικό» και αντιγραφειοκρατικό πνεύμα με βαθειά ριζοσπαστική κριτική. Η «Σπίθα» του πρότεινε μάλιστα να αναλάβει την ηγεσία, μαζί με τον Θεοδωράκη και τον Καμμένο, για να συμβολίσει τον χαρακτήρα «εθνικού μετώπου», μαζικού κινήματος που θα δοκίμαζε να ανατρέψει στο δρόμο την εφαρμογή του αγγλικού δικαίου, αντί να περιμένει τις εκλογές για να κερδίσει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μια πρόταση που, αν συμφωνούσαν οι γραφειοκράτες, ή οι όποιοι επηρεάζοντες, θα μπορούσε να αλλάξει τον ρου των πραγμάτων.  

 

Τα γράφουμε αυτά όχι για ιστορικούς λόγους, θα χρειαστεί κάποτε να γίνει κι αυτό, αλλά για να φωτίσουμε δια της αντιπαραβολής τους λόγους ορμητικής ανόδου και στασιμότητας.

 

Προσπάθειες «καθησυχασμού»

 

Μετά το 2012, ο πολιτικός λόγος μετατοπίζεται σταδιακά και ανεπαίσθητα από τον «επαναστατικό», «εθνικοαπελευθερωτικό» προηγούμενο πυρήνα, με σοβαρό βέβαια, όχι «τσαρλατανικό» περιεχόμενο, σε λόγο αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, αβάσιμο όταν έχεις να μοιράσεις πείνα αντί πλεονάσματος. Υιοθετείται στυλ «καθώς πρέπει» κοινοβουλευτικού κόμματος που θέλει να πείσει ότι μπορεί κι αυτό να κυβερνήσει, λόγος που, για να «καθησυχάσει», καταλήγει να λειτουργεί ως γιγαντιαίο Lexotanil για την κοινωνία, ενισχύοντας τη μετάπτωση από «εξεγερσιακή» σε «υπναλέα» κατάσταση. «Καθωσπρεπισμός» και «σοσιαλδημοκρατία» συνδυάζονται δυστυχώς με έλλειψη φαντασίας. Εξαφανίζονται η αυθεντικότητα και ο αυθορμητισμός της προηγούμενης περιόδου, δεν αντανακλάται στις δηλώσεις η έκφραση πόνου και πάθους για τη χώρα και τους ανθρώπους της.

 

Τέτοιος πολιτικός λόγος «αντιστοιχεί», στην καλύτερη περίπτωση, σε σταθερή κατάσταση, όχι σε χώρα σε «σπείρα θανάτου». Αντί να καθησυχάσει τους μικροαστούς, τους αφαιρεί λόγους να δοκιμάσουν ίσως πιο ριζοσπαστικά «πειράματα». Και με δεδομένη τη «νεαντερντάλεια» πολιτική της υπόλοιπης αριστεράς (ΚΚΕ, Ανταρσία κ.α.), στέλνει στη ΧΑ τα πιο εξοργισμένα στρώματα. Πόσο μάλλον που η τελευταία έχει, εκτός του αντιμνημονιακού, ξεκάθαρο «εθνικό» σήμα, ενώ υπόσχεται και Νέμεσι.

 

Η σταθερότητα/αξιοπιστία συνιστούν την αχίλλειο πτέρνα του ΣΥΡΙΖΑ αυτή την περίοδο, με τους οικονομολόγους του να αντιφάσκουν και  το κόμμα να μην απαντάει συνολικά τι θα κάνει αν οι πιστωτές δεν ικανοποιήσουν τα αιτήματά του. Σε περιόδους βαθειάς κρίσης είναι συχνό φαινόμενο μαζικές μετατοπίσεις από την άκρα αριστερά στην άκρα δεξιά και τανάπαλιν και έλξη του λαού προς όποιον δείχνει σταθερός. Τα μεσοστρώματα π.χ. μετατοπίστηκαν μαζικά από το ΕΑΜ/ΚΚΕ το 1944 στα αστικά κόμματα το 1945, όταν διαπίστωσαν ότι το ΚΚ δεν ξέρει τι θέλει και παίζει με την εξουσία. «Θα μπορέσει ο Τσίπρας να κρατήσει σταθερό το τιμόνι του κινήματος εναντίον της λιτότητας;», ήταν το ερωτηματικό που έθεσαν τρεις αμερικανοί δημοσιογράφοι που ήρθαν στην Αθήνα μεταξύ Μαίου και Ιουνίου 2012, για να «ακτινογραφήσουν» Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ για τους New York Times.  Το δεύτερο ερώτημα που έθεσαν ήταν «έχει ο ΣΥΡΙΖΑ ιδέες για την Ελλάδα;»

 

‘Εχει λοιπόν μεγάλο ενδιαφέρον και σημασία το Πρόγραμμα που ετοιμάζει η υπό τον Γιάννη Δραγασάκη επιτροπή και ιδίως οι απαντήσεις που θα δώσει στο κρίσιμο ερώτημα τι θα γίνει με το χρέος, τι θα κάνει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση αν ο Ευρωπαίοι αρνηθούν ουσιαστική αναδιάρθρωση του χρέους και ρήτρα ανάπτυξης, ποιό είναι το σχέδιο Β. Αλλά και τις όποιες ιδέες του ΣΥΡΙΖΑ για την αναμόρφωση της χώρας. Ελπίζουμε το νέο πρόγραμμα να μην ακολουθήσει την πεπατημένη του αόριστου ευχολογίου.

 

Από τις στήλες των «Επικαίρων» επαναλάβαμε άπειρες φορές ότι είναι αδύνατο να γίνει οποιαδήποτε απόπειρα διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη, χωρίς προσπάθεια ανάπτυξης κολοσσιαίου κινήματος ενημέρωσης-συμπαράστασης προς την Ελλάδα διεθνώς. Χωρίς αυτό, χωρίς πολύ πιο σύνθετο και ισχυρό διεθνή πολιτικό λόγο από τον υπάρχοντα,  όλο το διάβημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι στον αέρα. Η αμφισβήτηση δανειακών και μνημονίων, η διεκδίκηση ρητρών ανάπτυξης, η προετοιμασία προσφυγής σε στάση πληρωμών απαιτούν νομική, πολιτική, διεθνοπολιτική προετοιμασία που απέχει ακόμα πολύ από οτιδήποτε έχει κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Λυπούμεθα να τα επαναλαμβάνουμε αυτά, αλλά δεν υπάρχει ίσως ζήτημα πιο κρίσιμο από αυτό για τις τύχες της  Ελλάδας και της αριστεράς.

 

Είναι μείζον σφάλμα να δηλώνεται, σε συνθήκες βαθειάς εθνικής καταστροφής, ότι «ανήκουμε εις την Δύσιν» ότι κι αν γίνει. Σήμερα, η εμφάνιση εναλλακτικού πόλου στο παγκόσμιο σύστημα είναι γεγονός. Η Ελλάδα πρέπει να εξετάσει τις δυνατότητες που έχει. Δυστυχώς, όχι ευτυχώς. Μακάρι να μην ήταν στην ανάγκη. Το «μέτωπο» πρέπει να ανοίξει μέσα στην Ευρώπη, όταν όμως μιλάμε για σωτηρία της χώρας καμμιά εναλλακτική δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να αποκλείεται.

 

Είναι επίσης απορίας άξιο γιατί το κόμμα δεν προσπάθησε να αναπτύξει ένα απαραίτητο δίκτυο καταναλωτικών-παραγωγικών συνεταιρισμών. Με δεδομένες άλλωστε τις πολύ περιορισμένες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση εξόχως περίπλοκων, πρωτότυπων και δύσκολων προβλημάτων, υποστηρίξαμε πέρυσι ότι θα έπρεπε να πάρει πρωτοβουλία για την σύγκλιση θεματικών συνδιασκέψεων για επιμέρους προγραμματικές πτυχές, αλλά και για να βρει και να κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις που μπορούν να βοηθήσουν. Την ιδέα υιοθέτησε ο Αλέξης Τσίπρας, δεν πραγματοποιήθηκε όμως. Τώρα υπόσχεται ότι θα πραγματοποιηθεί ο Γιάννης Δραγασάκης. Μακάρι. Μακάρι επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ να «ανοίξει», εγκαταλείποντας τη νοοτροπία των «δικών μας», των στελεχών «που αποφασίζουν για όλα» (Στάλιν), συνήθως χωρίς να ξέρουν για τίποτα, για να πάει στην «αλήθεια που βρίσκεται στην αντίφαση» (Ζωρές) και είναι «επαναστατική» (Γκράμσι). Η λογική του ελέγχου πνίγει την ελεύθερη/ανεξάρτητη σκέψη, τη δημοκρατία, τη συλλογικότητα και την αξιοκρατία. Μόνο αναπτύσσοντας τέτοιες ιδιότητες η αριστερά μπορεί (ακόμα) να θριαμβεύσει. Χωρίς αυτές υφίσταται ο κίνδυνος σύντομης και τραγικής αποτυχίας. Λυπούμεθα που ενοχλούμε τους παθολογικά και επικίνδυνα αισιόδοξους - αλλά οι πραγματικοί φίλοι είναι μόνο οι ειλικρινείς.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 4.9.2014

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Ουκρανία και ΣΥΡΙΖΑ



 

Μια ιστορική ευκαιρία για τον Τσίπρα

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία προσέφεραν μια σπάνια, ιστορική ευκαιρία στην Ελλάδα. Δυστυχώς ούτε η κυβερνώσα δεξιά, ούτε όμως και η αντιπολιτευόμενη αριστερά την εκμεταλλεύθηκαν. ‘Ισως η τελευταία και ο Αλέξης Τσίπρας έχουν ακόμα ένα παράθυρο ευκαιρίας να παίξουν σπουδαίο, πανευρωπαϊκής και  παγκόσμιας σημασίας ρόλο, που θα είναι εξαιρετικά χρήσιμος και σημαντικός για την αριστερά, αν κληθεί αύριο να κυβερνήσει ή να διακόψει τα Μνημόνια. Εφόσον μπορέσει να εκφράσει ευρύτατες δυνάμεις στην Ευρώπη και παγκοσμίως, που ανησυχούν σφόδρα με την εξέλιξη της κρίσης στην Ουκρανία και τους κινδύνους που συνεπάγεται για την παγκόσμια ειρήνη και οικονομία.

 

Η Ελλάδα και όλες οι πολιτικές της δυνάμεις όφειλαν και οφείλουν να αντιταχθούν αποφασιστικά στον πόλεμο κατά της Ρωσίας που ξεκίνησαν οι πιο εξτρεμιστικές δυτικές δυνάμεις (μια συμμαχία νεοσυντηρητικών και Μπρζεζίνσκι που κατάφεραν μάλιστα προς στιγμήν να περιθωριοποιήσουν σε μεγάλο βαθμό Μέρκελ και Ομπάμα), αντί να ψηφίζουμε κυρώσεις οι οποίες στρέφονται εναντίον του εαυτού μας, της Ευρώπης και της παγκόσμιας ειρήνης, πρωταγωνιστώντας σε ένα  φιλοαμερικανικό ντελίριο.

 

Ο Τσίπρας θα έπρεπε να ταχθεί επικεφαλής της προσπάθειας να εγκαταλείψει η ευρωπαϊκή αριστερά τη στάση «ίσων αποστάσεων» και «ήξεις αφίξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις», αναλαμβάνοντας εκείνη μεγάλη διεθνή πρωτοβουλία να σταματήσει τώρα η άτυπη παγκόσμια σύρραξη που πάει να αρχίσει στην Ευρώπη και να λυθεί δημοκρατικά και ειρηνικά το ουκρανικό. Μια τέτοια λύση δεν μπορεί να παραγνωρίσει τις επιθυμίες των λαών και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση που κήρυξε η Ρωσική Επανάσταση του 1917 και οι μεγάλες αντιαποικιακές επαναστάσεις. Αν η «ριζοσπαστική αριστερά» εξακολουθήσει να αφήνει και αυτό το μείζον για το μέλλον της Ευρώπης θέμα στην «εθνικιστική» ακροδεξιά, τότε δεν θα πρέπει να παραπονείται αν αύριο ηττηθεί και περιθωριοποιηθεί σε όλη την Ευρώπη, της Ελλάδας περιλαμβανομένης.

 

Οι επιδιώξεις του πολέμου

 

Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε με ρωσική πρωτοβουλία αλλά με αιματηρό πραξικόπημα στο Κίεβο, με την επίσημη αμερικανική ενθάρρυνση, επιδοκιμασία και πρακτική βοήθεια, με ναζιστικές «ομάδες κρούσης», πραξικόπημα που ακύρωσε ευρωπαϊκή μεσολάβηση για ειρηνική επίλυση. Αναφερθήκαμε σε άρθρα μας στον τρόπο διάλυσης της ΕΣΣΔ, τη νομιμότητα των συνόρων, το δικαίωμα αυτοδιάθεσης και δεν θα επανέλθουμε εδώ. Από τη στιγμή που η Δύση επεδίωξε επιβολή φιλο-ναζιστικού, αντιρωσικού  καθεστώτος στην Ουκρανία δεν μπορεί να ζητάμε από τη Μόσχα να το δεχθεί και τους ρωσικούς πληθυσμούς να αποδεχθούν αδιαμαρτύρητα υπαγωγή τους σε πολλαπλά μη νομιμοποιούμενη εξουσία και στα πλαίσια παράλογων συνόρων που κατέλειπε η μη δημοκρατική σοβιετική διάλυση του 1991. ‘Αλλωστε ο πόλεμος δεν γίνεται για τη Μαριούπολη, αλλά με σχεδόν διακηρυγμένες επιδιώξεις:

 

 α) την αποτροπή δημιουργίας Ευρασιατικής ‘Ενωσης από τις μεγαλύτερες πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες, δηλαδή μιας πολύ φυσιολογικής διαδικασίας υπερεθνικής ολοκλήρωσης, αντίστοιχης με την ΕΕ ή τις λατιοναμερικανικές ολοκληρώσεις,

 

β) την ανατροπή του καθεστώτος Πούτιν, αν όχι τη φυσική εξόντωση των Ρώσων «εθνικιστών» που κυβερνούν στο Κρεμλίνο και την τοποθέτηση υποτελών στη Δύση ηγετών, ανάλογων με τους Μαφιόζους που κυβέρνησαν τη χώρα στα χρόνια του Γέλτσιν, με την ενθουσιώδη στήριξη και ενθάρρυνση των δυτικών πρωτευουσών. Η Δύση επιδιώκει τη δημιουργία συνθηκών εμφυλίου στην πρ. ΕΣΣΔ και, μακροπρόθεσμα, τη διάσπαση της Ρωσίας σε τέσσερα χαλαρά συνδεόμενα κράτη (αυτό περιγράφει ήδη το 1994 ο Μπρζεζίνσκι στη Μεγάλη Σακικέρα)

 

γ) την καταστροφή των σχέσεων Ευρώπης – Ρωσίας, κύριας προϋπόθεσης για την όποια ανεξαρτησία της Ευρώπης από τις ΗΠΑ

 

Τυχόν επιτυχία τέτοιων σχεδίων, μετά την πρωτοφανή καταστροφή από τις ίδιες δυνάμεις του αραβικού κόσμου και της μισής Αφρικής, μετά και την επίθεση κατά του κοινωνικού κράτους και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας,

συνιστούν γιγαντιαίο βήμα προς πλανητική επικράτηση, περιλαμβανομένης της Ευρώπης, της δικτατορίας μιας «ολοκληρωτικής αυτοκρατορίας του Χρήματος, της παγκοσμιοποίησης». Μπροστά της ωχριούν οι μεσοπολεμικοί Ναζισμοί και Φασισμοί, τόσο χοντροκομμένοι μπροστά στον επελαύνοντα Τεχνομεσαίωνα.  Θα μείνει βέβαια η Κίνα, απομονωμένη όμως και μόνη δύσκολα θα αντέξει τελικά κι αυτή την πίεση ενός εχθρικού περιβάλλοντος. Φυσικά, σε τέτοιο περιβάλλον δεν θα επιβιώσει κανένα μικρό έθνος, ούτε και το δικό μας – ήδη, κι αν δεν ξεσηκωθούμε σύντομα στην Ευρώπη, εξελισσόμεθα σε «υπολείμματα εθνών».

 

Η σύγκρουση ανάμεσα στους προλετάριους του Ντονμπάς και τους φασίστες του Κιέβου έχει τη σημασία που είχαν στον καιρό τους οι μάχες της Βορείου Ηπείρου, της Κρήτης, του Λένινγκραντ, του Στάλινγκραντ. Ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο. Δεν μπορεί αριστερός να μη το καταλαβαίνει.

 

Ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική

 

Θα μου πείτε τώρα η μικρή Ελλαδίτσα, ο μικρός ΣΥΡΙΖΑ θα πάνε να δυσαρεστήσουν κοτζάμ υπερδύναμη. Δεν υπάρχει δυστυχώς άλλος τρόπος να μεγαλώσεις σε τούτη τη γωνιά του κόσμου. Η Ελλάδα δεν μπορεί δηλαδή να σηκώσει το «βάρος» ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής, αλλά μπορεί να σηκώσει το βάρος της υποτέλειας, νέων οικονομικών αντιμέτρων, επιδείνωσης της ευρωπαϊκής οικονομίας, να απαγορεύει στον εαυτό της (και η Κύπρος) στρατιωτικές σχέσεις με τη Μόσχα, δυνητικό ανάχωμα σε τουρκο-αμερικανικές απειλές; Δεν έχει η Αθήνα περιθώριο ανεξάρτητης πολιτικής, αλλά έχει περιθώριο να βλέπει την ‘Αγκυρα να παίρνει όλο το «παιχνίδι» με τους Ρώσους; Αν δεχθούμε τέτοια λογική, σημαίνει ότι έχουμε τελειώσει ως χώρα και δεν μπορούμε να επιδιώξουμε την αποκατάσταση της πληγείσης με τις Δανειακές ανεξαρτησίας μας. Γίναμε το πρώτο έθνος-ζητιάνος στην ήπειρο.  

 

‘Επαθε τίποτα η Ελλάδα, εκτός του να γίνει «διπλωματική υπερδύναμη», από τις πρωτοβουλίες του Ανδρέα Παπανδρέου (άρνηση κυρώσεων για Τζάμπο, «’Εξη», Αραφάτ); ‘Επαθε η Τουρκία αρνούμενη χρήση εδάφους της για εισβολή στο Ιράκ, κατασκευάζοντας αγωγό με τη Ρωσία, επικρίνοντας σφόδρα το Ισραήλ;  

 

Η πειθήνια ευθυγράμμιση της ελληνικής διπλωματίας με την Ουάσιγκτον δεν εντυπωσιάζει. Εκπλήσσει όμως η εντυπωσιακή αδράνεια του ΣΥΡΙΖΑ (παρά την αρκετά καλή θέση του), αδράνεια ακόμα και στο ανθρωπιστικό θέμα καταδίκης των ωμοτήτων κατά των Ρώσων αμάχων, τη στιγμή μάλιστα που ζητάμε … ρωσική συμπαράσταση στους ροδακινοπαραγωγούς!!!

 

Με την ευκαιρία, επισημαίνουμε ότι ορισμένοι αριστεροί (νομίζουμε όχι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ) τρέφουν αβάσιμες αυταπάτες, θανατηφόρες ψευδαισθήσεις ως προς τον ενδεχόμενο ρόλο των ΗΠΑ απέναντι σε αριστερή κυβέρνηση. Ξέχασαν ότι ο τελευταίος αριστερός ηγέτης που πίστευε ότι θα τον βοηθήσει η Αμερική να φτιάξει τη χώρα του λεγόταν Γκορμπατσώφ. Με ανάλογες «ιδέες» διέλυσε την πατρίδα του σε έξη χρόνια (εδώ δεν θα χρειαζόταν ούτε εξάμηνο), μετατρεπόμενος ο ίδιος, από Πρόεδρος υπερδύναμης και «αρχιερέας» του παγκόσμιου κομμουνισμού σε διεθνή πιτσαδόρο (Η γυναίκα του, που κατάλαβε τι έκαναν, πέθανε από τη στενοχώρια της). Ο Δημήτρης Χριστόφιας πίστεψε ότι, αν ανέτρεπε τον Παπαδόπουλο, θα τον βοηθούσαν οι ‘Αγγλοι να λύσει το Κυπριακό παίρνοντας Νόμπελ (και οι Ισραηλινοί να εκμεταλλευθεί τα πετρέλαια). Τώρα δεν μπορεί να κυκλοφορήσει καλά-καλά στην Κύπρο - τον αποφεύγουν και οι σύντροφοί του. ‘Ολοι ξέρουμε άλλωστε τι συνέβη στην Ελλάδα και το ΠΑΣΟΚ με τον έξαλλο «φαν» των ΗΠΑ Γιώργο Παπανδρέου και την ομάδα του. Ελπίζουμε ότι δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε διαρκώς την ιστορία μας!

 

Συμβιβασμοί και συμβιβασμοί

 

Ο γράφων δεν αγνοεί την ανάγκη ελιγμών, συμβιβασμών, «εκμετάλλευσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων» (όχι εκμετάλλευσης από αυτές!). Υπάρχουν όμως συμβιβασμοί και συμβιβασμοί. Υπάρχει Μπρεστ-Λιτόφσκ (που έγινε μετά, όχι πριν την επανάσταση!), υπάρχει και Βάρκιζα.

 

‘Ένα είναι βέβαιο. Δεν συνιστά τακτική να κάνεις προκαταβολικά παραχωρήσεις για να εξευμενίσεις τα αφεντικά. Τις ενθυλακώνουν και σε πετάνε σα «στυμμένη λεμονόκουπα». Μια μικρή χώρα πρέπει να είναι απρόβλεπτη, τόνισε ο Ανδρέας Παπανδρέου στη πρώτη του, ιστορική συνέντευξη ως Πρωθυπουργός, στο αμερικανικό Time, το 1981.

 

Για να ανατρέψει Μνημόνια και Δανειακές, να ανακτήσει τη χαμένη εθνική ανεξαρτησία, κυριαρχία και αξιοπρέπειά της, η Ελλάδα (και η Κύπρος) έχει ανάγκη, εκτός όλων των άλλων, μεγάλου κινήματος υπεράσπισής της στην Ευρώπη (για το οποίο δεν έγινε τίποτα επί μία τετραετία και χωρίς το οποίο η όλη πολιτική της αριστεράς είναι απολύτως «στον αέρα»), όπως χρειάζεται και γεωπολιτικούς συμμάχους εκτός Ευρώπης. Μόνο αν η Ελλάδα δεν θεωρηθεί δεδομένη υπάρχει περίπτωση να την «προσέξουνε» και να μην τη συντρίψουνε, μόνο αν γίνει εκφραστής πολύ ευρύτερων των δικών της αναγκών και προβλημάτων μπορεί να φτιάξει συμμαχίες. Μια μεγάλη πανευρωπαϊκή πρωτοβουλία για την ειρήνη στην Ευρώπη του Τσίπρα θα είχε ιστορική σημασία για τον ίδιο, την αριστερά, την Ελλάδα.  

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Δημοσιεύτηκε στον Δρόμο της Αριστεράς, 6.9.2014

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Ελληνική "γεωπολιτική αυτοκτονία" σε περιβάλλον αρχόμενης παγκόσμιας σύρραξης



 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Αν έχει απομείνει κουκούτσι μυαλού στο ελληνικό (και κυπριακό) πολιτικό προσωπικό, οφείλει να ενεργήσει άμεσα τροποποιώντας ριζικά την πολιτική πλήρους και καθολικής συμπόρευσης με τις δυνάμεις που αρχίζουν τώρα στην Ευρώπη (μετά τη Μέση Ανατολή και την Αφρική) άτυπο, πλην πραγματικό «τρίτο (ή τέταρτο αν προτιμάτε) παγκόσμιο πόλεμο», έστω κι αν η ύπαρξη πυρηνικών όπλων εμποδίζει μάλλον την πλήρη ανάπτυξή του. Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να πάρουν άμεσα πρωτοβουλία για διακοπή της ψυχρο- και θερμο-πολεμικής κλιμάκωσης στην Ευρώπη. Αν το κάνουν θα βρουν απροσδόκητους συμμάχους διεθνώς.

 

Μετά την οικονομική, όσα συμβαίνουν συνεπάγονται τη γεωπολιτική «αυτοκτονία» του ελληνισμού, της Ελλάδας και της Κύπρου. Εδώ και πεντακόσια, αν όχι χίλια χρόνια, το «σχέδιο» της νεώτερης Ελλάδας, σχέδιο δημοκρατικό και «αντισταυροφορικό», «σχέδιο των ξεσηκωμένων» για τους μαθητές του Σβορώνου, στηρίζεται εξωτερικά σε δύο «πνεύμονες»:

 

α) στην «ομόδοξη» Ρωσία, γεωπολιτικό αντίβαρο της Τουρκίας, αλλά και μιας Δύσης που υπήρξε για τους ‘Ελληνες, όπως και για τους Ρώσους «μεγάλος δάσκαλος κι ακόμα μεγαλύτερος εχθρός» (Τρότσκι, Εισαγωγή στην Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης)

 

β) στον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό (που κινδυνεύει κι αυτός να μας τελειώσει, αρχής γενομένης από τα Μνημόνια και τις Δανειακές)

 

Γι’ αυτό λέμε ότι η συστηματική καταστροφή των ελληνορωσικών και κυπρορωσικών σχέσεων τα τελευταία χρόνια (όπως και η παραίτησή μας από τα πλήρη δικαιώματα των κρατών μελών της ευρωζώνης και της ΕΕ με την υπογραφή των Δανειακών και των Μνημονίων) συνιστά ολοκλήρωση της οικονομικής και με γεωπολιτική αυτοκτονία του ελληνικού λαού. Πρόκειται για «αλλαγή καθεστώτος». Το καθεστώς που αρχίζει από δω να «αλλάζει» είναι το αστικό δημοκρατικό πολίτευμα και η οργάνωση των λαών στα σχετικά δημοκρατικά έθνη-κράτη, που προέκυψαν από τη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση και τα κινήματα που ενέπνευσε διεθνώς, περιλαμβανομένου του δικού μας 1821.

 

Η άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό Ελλάδας και Κύπρου έχουν «παραδοθεί», έχουν «λιώσει», όπως η καρδιά των αντιδραστήρων στα σοβαρά πυρηνικά δυστυχήματα. Δεν υπερασπίζονται το Κράτος, αλλά χωρίς Κράτος δεν επιβιώνει Γένος σε αυτό το σημείο του πλανήτη, υπό συνθήκες παγκοσμιοποίησης και μαζικών μεταναστευτικών ροών. Ακόμα και στην εποχή της αμερικανοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας είχαμε περισσότερη εθνική αυτονομία από όση διαθέτουμε σήμερα! Ο Παπαδόπουλος αρνήθηκε να δώσει διευκολύνσεις στους Αμερικανούς για την επίθεση στους ‘Αραβες.

 

Θα μου πείτε, δηλαδή θα μου πει η άρχουσα τάξη που κάνει κουμάντο, δηλητηριάζοντας όλο το έθνος με την ευτέλειά της, μπορεί να πάει η Ελλάδα κόντρα στους δυνατούς; Μα τι άλλο έκανε αίφνης ο Ανδρέας Παπανδρέου στον οποίο, πολλά μπορεί να προσάψει κανείς, κατάφερε όμως να εκτινάξει μια μικρή χώρα στο επίκεντρο των παγκόσμιων εξελίξεων αρνούμενος, σε ανάλογη περίπτωση, να συνυπογράψει τις κυρώσεις για το νοτιοκορεατικό Τζάμπο και πρωτοστατώντας  στην περίφημη «Πρωτοβουλία των ‘Εξη» για τα πυρηνικά; ‘Η που έστειλε ελληνικά πλοία να απελευθερώσουν από την Βυρηττό τον πολιορκημένο Αραφάτ και τους πολεμιστές του. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν έπαθε τίποτα κάνοντάς τα αυτά, «διπλωματική υπερδύναμη» έγινε τότε. ‘Οσο για την παγκόσμια δραστηριότητα και ακτινοβολία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του «Γιατρού» Βάσσου Λυσσαρίδη, μέχρι τώρα φωτίζει και προστατεύει την Κύπρο η λάμψη της.   

 

‘Εχουμε άλλωστε το παράδειγμα, δίπλα μας, της Τουρκίας που κάνει ότι γουστάρει, απαγορεύει στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν το έδαφός της για την εισβολή στο Ιράκ, φτιάχνει, παρά τις πιέσεις, τον αγωγό αερίου Blue Stream, επιτίθεται στο Ισραήλ για την πολιτική του στα κατεχόμενα και δεν παθαίνει τίποτα, αυξάνει την ισχύ και το κύρος της με αυτές τις ενέργειες. Σε αντίθεση με τις διαρκώς υποτελείς Ελλάδα και Κύπρο που έχουν τώρα το θλιβερό προνόμιο να καταστρέφονται υποτασσόμενες, να υποτάσσονται καταστρεφόμενες. Στην ιστορία υπάρχουν πολλοί που υπετάγησαν για να μην καταστραφούν, κατεστράφησαν για να μην υποταγούν. Εδώ συνδυάσαμε και τα δύο.

 

Η ιστορία μας δεν μας προσφέρει μόνο την πείρα του Ανδρέα και του Μακάριου. Πολεμήσαμε τους Μπολσεβίκους στην Ουκρανία και σε αντάλλαγμα έγινε αποδεκτή από τους Αγγλογάλους η σφαγή των χριστιανών της Μικρασίας. Πολεμήσαμε τον κομμουνισμό στην Κορέα και σε αντάλλαγμα κρέμασαν τον Καραολή και τον Δημητρίου και έβαλαν τους Τούρκους να διώξουν τους ‘Ελληνες από την Πόλη. Κάναμε, ως πειθαρχικοί «ευρολιγούρηδες», ότι ακριβώς μας πρόσταξαν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο και τώρα μας καταστρέφουν παραδειγματικά. Αυτός είναι ο ρεαλισμός της υποτέλειας.   

 

Μπορεί, θα αναρωτηθείτε, αλλά δεν μπορούν να το πουν οι κυβερνώντες, μια «αποικία χρέους» να ασκήσει ανεξάρτητη πολιτική; Μα ασκώντας την ακριβώς και μόνο ασκώντας την μπαίνει στο δρόμο της  απελευθέρωσης και από την οικονομική αποικιοκρατία, αλλά και σφυρηλατεί απαραίτητες για να το κάνει συμμαχίες εντός και εκτός Ευρώπης.

 

Με την ευκαιρία θυμίζουμε ότι και η αντιπολίτευση πρέπει να «ξυπνήσει». Δεν γνωρίζουμε που οφείλεται ο «ύπνος» της, μάλλον «λήθαργος» περί τα ρωσο-ουκρανικά, αλλά πρέπει να σταματήσει. Μιλάμε για τη μεγαλύτερη παγκόσμια κρίση μετά την πτώση της ΕΣΣΔ με τεράστιες στρατηγικές-οικονομικές επιπτώσεις. Τι κάνει άραγε και η «ευρωπαϊκή αριστερά»; Γιατί τηρεί ουσιαστικά στάση ίσων αποστάσεων; Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνεις τη διαφορά ανάμεσα σε μια νίκη των ανθρακωρύχων του Ντονιέτσκ και στην επικράτηση των φασιστών του Κιέβου και του Λβωφ, όπως μερικοί δεν καταλάβαιναν τη διαφορά ανάμεσα στη νίκη των σοβιετικών και στη νίκη των ναζί, του Χίτλερ και του Στάλιν στη δεκαετία του 1940; Με τέτοια (μη) πολιτική, κινδυνεύει να αποδειχθεί θέμα λίγου χρόνου να οικειοποιηθεί και εκφράσει το μεγαλύτερο μέρος της ευρωπαϊκής αμφισβήτησης  η «εθνικιστική» άκρα δεξιά. 

 

Τελειώνουμε υπενθυμίζοντας ότι οι «ουκρανικές» δυνάμεις, δηλαδή οι φασιστικές μιλίτσιες που οργανώνει το αμερικανικό κράτος και παρακράτος (Blackwater κλπ. δεν υπάρχει άλλωστε καν ουκρανικό κράτος στην πραγματικότητα) διεξάγουν απαίσια πογκρόμ όπως την ενθουσιώδη πυρπόληση ζωντανών ίσως και εκατό διαδηλωτών στο κτίριο των συνδικάτων της Οδησσού, ή τον αδιάκριτο σκοτωμό περαστικών στη Μαριούπολη, ή τον βομβαρδισμό κατοικημένων περιοχών. Μήπως το ελληνικό κράτος, οι πολιτικές δυνάμεις, η Εκκλησία πρέπει κάτι να πουν για όλα αυτά (πέραν και ανεξαρτήτως της άποψης που έχει ο καθείς για την ουσία της διαμάχης); Η αλληλεγγύη, η συμπαράσταση, πόσο μάλλον ο «διεθνισμός» δεν μπορούν να είναι μονόδρομος! Ούτε μπορούμε να ζητάμε και να μη δίνουμε.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Δημοσιεύτηκε στην Αυγή, 5.9.2014

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Κύπρος: "Νέα" σχέδια Ανάν αλλά και ιδέες αποχώρησης από το ευρώ


 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Σε άμεσο και σοβαρό κίνδυνο αναμένεται να τεθεί, από το φθινόπωρο, η ίδια η ύπαρξη του κυπριακού κράτους (και, κατ’ επέκτασιν, η μεσοπρόθεσμη-μακροπρόθεσμη, κάπως συγκροτημένη επιβίωση του ελληνισμού στο νησί). Μια τέτοια εξέλιξη θα συνδυασθεί ασφαλώς με τη συνεχιζόμενη κατάρρευση της ελλαδικής οικονομίας, κοινωνίας και κράτους, παράγοντας εκρηκτικές συνέπειες για το σύνολο του ελληνικού χώρου. Στις σημερινές εσωτερικές και διεθνείς συνθήκες, τις χειρότερες στη νεώτερη ελληνική ιστορία, εξαιρέσει της γερμανικής κατοχής, θα χρειαστεί σκληρότατο «κατενάτσιο» και πανεθνική έγερση για να σωθεί το κυπριακό κράτος και οι ‘Ελληνες της Κύπρου. Προς το παρόν, μόνο αυτό δεν βλέπουμε.

 

 

Ανεπάρκεια/απροθυμία της αντιπολίτευσης

 

Η προοπτική διάλυσης του κυπριακού κράτους μπορεί ακόμα να αντιμετωπισθεί, υπό έναν όρο όμως. ‘Ότι θα συγκροτηθεί ένα αξιόπιστο, ενιαίο, μαχητικό μέτωπο των δυνάμεων που λένε ότι είναι αντίθετες στην επαναφορά νέου σχεδίου Ανάν, δηλαδή του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, της Συμμαχίας Πολιτών και των Οικολόγων. Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζουν ότι κινδυνεύει άμεσα η πατρίδα τους και να μην ενεργούν με ανάλογο τρόπο. Θα ήταν ευχής έργο αν μια τέτοια συμμαχία μπορούσε να επεκταθεί και σε ένα πρόγραμμα απελευθέρωσης από τα οικονομικά δεσμά του Μνημονίου, γιατί και μέσω αυτών επιχειρείται η κατάλυση, από άλλο δρόμο, της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

‘Ένα τέτοιο «μέτωπο», θα μπορούσε να αντιπολιτευθεί αξιόπιστα έναν Πρόεδρο που έχει παραβεί τις πιο κεφαλαιώδεις δεσμεύσεις του στους ψηφοφόρους και που, κανονικά, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί μετά τα όσα συνέβησαν στο νησί μετά την εκλογή του και όσα έκανε ο ίδιος εις βάρος των συμπολιτών του. Θα μπορούσε επίσης να διερευνήσει δυνατότητες της Κύπρου και εκτός ΕΕ, όπως η Ρωσία, η Κίνα, οι BRIICS ευρύτερα, αλλά και συμμαχίες με πολιτικές δυνάμεις εντός ΕΕ. Το γεγονός ότι τα κυπριακά πολιτικά κόμματα κάνουν “business as usual”, σε ένα περιβάλλον πιθανολογούμενης εθνικής και επιταχυνόμενης κοινωνικο-οικονομικής καταστροφής , αποσυνθέτει και τις οποιεσδήποτε λαϊκές αντιδράσεις.

 

Μέχρι τώρα δύο παράγοντες έχουν συγκλίνει εμποδίζοντας – προσωρινά – μια συμφωνία διάλυσης του κυπριακού κράτους, στις γραμμές νέου «σχεδίου Ανάν», ή, καλύτερα, «Αναστασιάδη-‘Αδη». Ο πρώτος είναι ότι παραμένουν στον κυπριακό πληθυσμό ενεργά τα «αντισώματα» του 2004 (δημοψήφισμα), παρά τα σοκ που υπέστη με την οικονομική επίθεση και την τραγική ανεπάρκεια και παθολογική ροπή προς την προδοσία της ηγεσίας του. Ο δεύτερος είναι η λεγόμενη τουρκική «αδιαλλαξία», για την οποία πρέπει μάλλον να ευγνωμονούμε τον κ. Ερντογάν, αφού αποτρέπει έτσι την καταστρατήγηση των βασικότερων αρχών, θεμελίων του διεθνούς, συνταγματικού και ευρωπαϊκού δικαίου. Αυτό που έκανε δηλαδή το έκτρωμα του Ανάν και θα κάνει μια συμφωνία στις γραμμές του ανακοινωθέντος Αναστασιάδη-‘Ερογλου.

 

 

‘Ερχεται νέο σχέδιο

 

Θα ήταν όμως επικίνδυνα αφελές να αναμένει κανείς ότι οι δυνάμεις που εποφθαλμιούν το νησί και που ήταν πίσω από το σχέδιο Ανάν – το σχέδιο εκείνο δεν έδινε την Κύπρο στην Τουρκία, την έδινε στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και το Ισραήλ  - δεν θα εκμεταλλευθούν την παρούσα συγκυρία, καταστροφής της οικονομίας Κύπρου και Ελλάδας και οικονομικού αποικιακού ελέγχου των δύο χωρών, για να προχωρήσουν τα σχέδια κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Για να επιτύχουν την επιδίωξη αυτή θα χρησιμοποιήσουν, όπως και στο παρελθόν, κάθε μέσο. Θα επιμείνουν στις “διζωνικές-δικοινοτικές” αρλούμπες με “πολιτική ισότητα” που έχουν επισήμως υιοθετήσει σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα Κύπρου και Ελλάδας, χωρίς να εξηγούν ποιος τέλος πάντων θα κάνει κουμάντο σε αυτόν τον ζουρλομανδύα (η πλειοψηφία, όπως στις δημοκρατίες, ξένοι αξιωματούχοι, όπως στο «Ανάν», ή θα … κληρώνει κάθε φορά μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων, όπως προτείνει τώρα στις συνομιλίες για το συνταγματικό δικαστήριο ο ανεκδιήγητος Πρόεδρος της Κύπρου). 

 

Θα επιδιώξουν να χρησιμοποιήσουν την οικονομική καταστροφή που προγραμματίζουν τα Μνημόνια (όπως δείχνει και η ελλαδική εμπειρία), για να σπάσουν το ηθικό του λαού και να τον πείσουν ότι δεν έχει άλλη λύση από το να υπογράψει τη διάλυση του κράτους του για να «σωθεί». (Στην πραγματικότητα βέβαια τυχόν διάλυση του κράτους θα εντείνει την οικονομική καταστροφή και θα δημιουργήσει αστάθεια απολύτως αποθαρρυντική για όποιες τοποθετήσεις κεφαλαίων). Θα επιδιώξουν να προκαλέσουν κάποιας άλλης μορφής σοκ στον κυπριακό πληθυσμό, να του εντείνουν τα αισθήματα απογοήτευσης και απομόνωσης (εκεί συγκλίνει και η πρόσφατη εκδήλωση υποστήριξης σειράς «Ανανικών» στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ προς τις «προσπάθειες» Αναστασιάδη). Και, last but not least, θα επιχειρήσουν ενδεχομένως, αν τους δοθεί η ευκαιρία, να πάρουν με το μέρος τους, άμεσα ή έμμεσα, τμήμα των δυνάμεων που αντιτίθενται σήμερα στον Αναστασιάδη και την προσπάθειά του να επαναφέρει μια μορφή σχεδίου Ανάν (όπως έκαναν το 2008 με το ΔΗΚΟ του Κάραγιαν). Κάτι που, αν συμβεί, θα προκαλέσει τεράστια απογοήτευση και διάλυση. Με άλλα λόγια, πρέπει κανείς λογικά να περιμένει την ανάπτυξη μιας πληθώρας δράσεων στην κατεύθυνση προκαταβολικής υπονόμευσης της όποιας άμυνας του κυπριακού λαού. ‘Αλλωστε είναι συζητήσιμο και το αν η οικονομική επίθεση κατά της Κύπρου πέρυσι υπαγορεύθηκε όντως από οικονομικές και όχι από γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

 

 

Αγγλία, ευρώ και κυπριακή οικονομία

 

Από την άλλη μεριά καιροφυλακτεί και το Λονδίνο, «μανούλα» στις κάθε είδους προβοκάτσιες (όπως το 1963 όταν έπεισε τον Μακάριο να προχωρήσει με τα 13 σημεία). Η «ιδέα» που ρίχνει η Αγγλία, ενθαρρυμένη από τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των Κυπρίων με τα πεπραγμένα της ΕΕ, είναι να εγκαταλείψει η Λευκωσία το ευρώ, ουσιαστικά δηλαδή την ΕΕ.

 

Είναι συζητήσιμο αν έπρεπε Κύπρος και Ελλάδα να ενταχθούν ποτέ στο ευρώ, ενώ είναι βέβαιο ότι ούτε η μία, ούτε η άλλη πρέπει να παραμείνουν μεσοπρόθεσμα, αν δεν  αλλάξει ριζικά η αρχιτεκτονική του. Το άμεσο πρόβλημα όμως τω δύο κρατών είναι το μη βιώσιμο χρέος τους και η χρήση αυτού του χρέους για την οικονομική υποδούλωση και καταστροφή τους. Επ’ αυτού διερωτάται κανείς τι ακριβώς θα προσφέρει ο «επαναστατικός τυχοδιωκτισμός» μιας εξόδου. Δεν θα ήταν λογικότερο οι δύο χώρες να μείνουν εντός ΕΕ/ΟΝΕ και να το κάνουν «μπάχαλο», χρησιμοποιώντας το σύνολο των πολιτικών/θεσμικών εργαλείων που διαθέτουν, ζητώντας διαγραφή χρέους, ριζική αλλαγή των εφαρμοζόμενων πολιτικών, αντιμετώπιση των άνευ προηγουμένου κοινωνικο-οικονομικών καταστροφών που προκάλεσαν στις δύο χώρες τα προγράμματα “bail-out” και “bail-in” της ΕΕ και του ΔΝΤ; Γιατί να τις διευκολύνουν αποχωρώντας από ΟΝΕ ή και ΕΕ, αλλά παίρνοντας μαζί τους το μη βιώσιμο χρέος και τις νομικές δεσμεύσεις των Μνημονίων; (‘Άλλο αν απαιτηθεί, στα πλαίσια μιας πιθανότατης σύγκρουσης με τους Πιστωτές, η αναγκαστική, όχι με δική μας πρωτοβουλία εισαγωγή άλλου μέσου πληρωμής, εφόσον καταστεί αναγκαίο).

 

 

Ευρώ και γεωπολιτική

 

Αποχώρηση από το ευρώ δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και βαριά γεωπολιτική επιλογή. Απομακρύνει την Κύπρο από την Ελλάδα (εντείνοντας και τους εκβιασμούς στην τελευταία) και περιορίζει την συνολική εθνική ισχύ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ιστορική εξασθένηση του ελληνισμού και με τις σχέσεις Κύπρου-Ρωσίας σε ιστορικό ναδίρ, η αποχώρηση της Κύπρου από την ΟΝΕ, χωρίς παράλληλη ανάπτυξη ισχυρών «εναλλακτικών» σχέσεων με Ρώσους, Κινέζους, BRIICS (σαν αυτές που επέτρεψαν την επιβίωση της Δημοκρατίας κατά το παρελθόν), θα οδηγήσει πιθανότατα σε ένα αδύναμο νησί που θα παραδοθεί μόνο του σε Αμερικανούς, ‘Αγγλους και Ισραηλινούς, ίσως και Τούρκους, με την ελπίδα ότι θα ανεχθούν την ύπαρξη Ελλήνων.

 

Η Αγγλία του Κάμερον (και όχι μόνο) έχει τη δική της αντιγερμανική και αντιευρωπαϊκή ατζέντα, δεν επιθυμεί ευρωπαϊκή στρατηγική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και δεν παραλείπει να φροντίζει για το … κακό των Ελληνοκυπρίων όταν έχει τη δυνατότητα. Αλλά οι αιτιάσεις των Ελλήνων απέναντι στη Γερμανία είναι για τους αντίθετους λόγους από αυτούς που θέλει τη διάλυση της Ευρώπης η Αγγλία. (Βεβαίως, ακόμα μια φορά, αποδεικνύεται η στρατηγική τύφλωση του Βερολίνου, που υπονομεύει το ίδιο τον ρόλο του, ακόμα και τις … βάσεις της κυριαρχίας του στην Ευρώπη).

 

Αντί λοιπόν η πολιτικά αλλοπρόσαλλη Αρχιεπισκοπή και η θεωρητικώς «αντιιμπεριαλιστική» και πρακτικώς αγγλόφιλη ηγεσία του ΑΚΕΛ να έλκονται από κάθε ιδέα που πλασάρει η πρώην αποικιοκρατική δύναμη, καλό θα ήταν να σκεφτούν και να πράξουν κάτι αυτόνομα, για το καλό της πατρίδας τους, αν τουλάχιστον μπορούν. Η - κάτω του μετρίου - μελέτη που παρήγγειλε πέρυσι η ηγεσία του ΑΚΕΛ για το θέμα του ευρώ, τουλάχιστον απέδειξε ότι δεν υπάρχουν εύκολες και μαγικές λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα Κύπρος, Ελλάδα και Ευρώπη.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα της 30.8.2014

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Ελλάδα, Κύπρος, Ρωσία και Αριστερά

 
 

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Την αλληλεγγύη του Κρεμλίνου προς τον ελληνικό λαό ζήτησε, με επιστολή προς τον Πούτιν, ο Μανώλης Γλέζος. Την αλληλεγγύη της Ρωσίας προς την Κύπρο ονειρεύτηκαν πολλοί Κύπριοι τον Μάρτιο του 2013, όταν η ΕΕ, το ΔΝΤ και η … κυπριακή κυβέρνηση Αναστασιάδη (!) επετέθησαν στις κυπριακές τράπεζες κατάσχοντας τα χρήματα των Ρώσων ιδίως καταθετών! Ο Μίκης Θεοδωράκης εξήγησε επανειλημμένως ότι θεωρεί τη Μόσχα απαραίτητο σύμμαχο μιας Ελλάδας που αμφισβητεί τα Μνημόνια και τις Δανειακές.

 

Ελλάδα και Κύπρος – εφόσον θελήσουν να ξαναγίνουν λίγο ανεξάρτητα κράτη - και η Ρωσία είναι προφανείς δυνητικοί σύμμαχοι, όχι μόνο εξαιτίας «κοινής πίστης» και πατροπαράδοτων δεσμών αλλά και λόγω αντικειμενικής σύμπτωσης συμφερόντων και … κοινών εχθρών! Η Ελλάδα και η Κύπρος απειλήθηκαν στο παρελθόν γεωπολιτικά και απειλούνται σήμερα, και οικονομικά και γεωπολιτικά, από τους υποτιθέμενους εταίρους και συμμάχους τους. ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ενορχήστρωσαν την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα, το πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή. Η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, από κοινού με τις παγκόσμιες «μεγατράπεζες», ενορχήστρωσαν την επίθεση κατά της ελλαδικής και κυπριακής οικονομίας.

 

Φυσικά, κάθε είδους προσέγγιση, συνεργασία ή συμμαχία ελέγχεται και επαληθεύεται στην πράξη, ούτε μπορεί να θεωρηθεί εκ των προτέρων δεδομένος και βέβαιος ο ρόλος που θα θελήσει να παίξει η Μόσχα σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση της Αθήνας και της Λευκωσίας με τους Πιστωτές. Αυτά τα πράγματα όμως δεν πέφτουν από τον ουρανό. Προετοιμάζονται συστηματικά και μακροπρόθεσμα, κάτι που δεν κάνει καμία πολιτική δύναμη σε Ελλάδα ή Κύπρο.

 

Πολλοί αυτοσχέδιοι «Κλαούζεβιτς» του ελλαδικού και κυπριακού «Λαμογιστάν», πρόθυμα και προσχηματικά, ισχυρίζονται ότι η Ρωσία δεν είναι αξιόπιστος σύμμαχος – ενώ οι άλλοι είναι, καθώς φαίνεται, αξιόπιστοι εχθροί!

Εντούτοις, οι μεγάλες προσεγγίσεις των τελευταίων δεκαετιών (Κύπρος με τους S300, Ελλάδα με αγωγούς και στρατιωτική συνεργασία) δεν προσέκρουσαν σε κάποια τάση των Ρώσων να μας … «πουλήσουν» - το αντίθετο.  Προσέκρουσαν στην ενδημική διαφθορά και ξένη εξάρτηση και «τηλεκαθοδήγηση» των ελληνικών πολιτικών ελίτ. Η απομόνωση από τη Ρωσία και η καταστροφή, κατά το δυνατόν, των ελληνορωσικών και κυπρορωσικών  σχέσεων προηγήθηκε της επιβολής των Μνημονίων και Δανειακών. ‘Εγινε και για να μπορέσουν οι «εταίροι» και «σύμμαχοι» να επιτεθούν με ασφάλεια στην Ελλάδα και την Κύπρο, χωρίς να διακινδυνεύσουν μείζονα στρατηγικά τους συμφέροντα, στην περίπτωση που αντιδρούσαμε προσεγγίζοντας τη Μόσχα.

 

Βέβαια, η αλληλεγγύη μεταξύ λαών, κρατών και εθνών δεν μπορεί να είναι μονομερής, ούτε οι σχέσεις αναπτύσσονται με τη χαρακτηριστική ελαφρότητα, τον καιροσκοπισμό (για να μην πούμε τίποτα χειρότερο) και τον βραχυπρόθεσμο και επαρχιακό χαρακτήρα που δυστυχώς χαρακτηρίζει όχι μόνο το πολιτικό «κατεστημένο» σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά, συχνά, και όσους φιλοδοξούν να το αντικαταστήσουν.

 

Δεν ακούσαμε για παράδειγμα ισχυρές φωνές τους περασμένους μήνες να καταδικάζουν τις πρωτοφανείς ωμότητες των ουκρανικών δυνάμεων εναντίον των Ρώσων και «ρωσόφιλων» της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, όπως τον θάνατο ζωντανών ίσως και εκατό διαδηλωτών σε κτίριο της Οδησσού, τη σφαγή στη Μαριούπολη και πολλά άλλα. Καλά καλά δεν καλύφθηκαν καν από τα ελληνικά ΜΜΕ. Αν οι ελλαδικές και κυπριακές πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες είχαν επιδείξει την αλληλεγγύη τους στους σφαζόμενους ρωσικούς πληθυσμούς, με άλλο κύρος θα μπορούσαν σήμερα να απευθυνθούν στη Ρωσία.

 

Από την ελλαδική και κυπριακή διπλωματία δεν περιμέναμε ασφαλώς να κάνουν τίποτα άλλο από ότι συνηθίζουν, να υπηρετούν πειθήνια τους ξένους εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως ή η κυπριακή αντιπολίτευση, θα μπορούσαν να υιοθετήσουν σαφέστερες θέσεις στο ουκρανικό και να αναλάβουν πιο ενεργητικές πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Ιδίως θα έπρεπε να εκφράσουν με έντονο τρόπο τον αποτροπιασμό του για τις σφαγές και τα εγκλήματα.

 

Και τώρα δεν είναι αργά. Η ευρωπαϊκή αριστερά είναι καιρός να αναλάβει, και μπορεί να το κάνει με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ, πανευρωπαϊκή πρωτοβουλία, που να μην περιοριστεί άλλωστε στις τάξεις της, για την άμεση κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, όπου αρχίζει ένα ευρωπαϊκό Βιετνάμ και ένας νέος (ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε βέβαιοι, μόνο) Ψυχρός Πόλεμος, για την άμεση κατάργηση όλων των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, για την ενημέρωση μιας ευρωπαϊκής κοινής γνώμης που βομβαρδίζεται καθημερινά από μια απίστευτη μαύρη προπαγάνδα κατά της Ρωσίας.

 

Δεν μπορεί η λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» να αφήνει το μονοπώλιο της λογικής και του φιλειρηνισμού στην Μαρίν Λεπέν και τον Φάραντζ και μετά να διαμαρτύρεται για την άνοδο σε όλη την ήπειρο της άκρας δεξιάς! Ταυτόχρονα πρέπει να αναληφθεί μια πρωτοβουλία κορυφαίων προσωπικοτήτων εγνωσμένου κύρους από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρώπη για να στηλιτευθούν διεθνώς τα εγκλήματα του καθεστώτος που τοποθέτησαν στο Κίεβο οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, με τη βοήθεια της ΕΕ και των ναζιστικών ομάδων κρούσης.

 

Ποτέ στην ιστορία τους, Ελλάδα και Κύπρος δεν ήταν διεθνώς τόσο απομονωμένες και εξαρτημένες όσο σήμερα. Αυτό δημιουργεί πρόσθετες «υποχρεώσεις» στις αντιπολιτεύσεις των δύο χωρών. Αλλά κάτι τέτοιο απαιτεί σοβαρότητα, μακροχρόνιο σχεδιασμό και ειλικρινή αναγνώριση της τραγικής πραγματικότητας Ελλάδας και Κύπρου, περιλαμβανομένων των δυσκολιών – αλλά και των ευκαιριών (!) – στην εξωτερική πολιτική.

 
Ελευθεροτυπία, 13.8.2014
 

 

 

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Η σκιά του ολοκληρωτισμού πάνω από τον πλανήτη


 
 
 
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Για «αντισημιτική έκρηξη μίσους» στις διαδηλώσεις για τη Γάζα κάνει λόγο το Συμβούλιο των Εβραίων της Γερμανίας. Φαίνεται οι φίλοι μας περίμεναν «έκρηξη αγάπης» προς τους Εβραίους για τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην ιστορία.

 

Δίπλα, στη Γαλλία, από τότε που εξελέγη ο Σαρκοζί και ακόμα περισσότερο επί των αξιοθρήνητων «Σοσιαλιστών» του Ολλάντ, στην εξωτερική πολιτική και τα ΜΜΕ έχει καθοριστική επιρροή  – και δεν την κρύβει, όπως αλλού - το Συμβούλιο Εβραϊκών Θεσμών (CRIF). Σύμφωνα με τη Monde, το CRIF ανάγκασε τον Σαρκοζί να επιλέξει τον Κουσνέρ αντί του Βεντρίν ως ΥΠΕΞ. Ο «αρχιτέκτων» του πολέμου στη Λιβύη Μπερνάρ-Ανρί Λεβί καυχήθηκε δημοσίως ότι τόκανε για το Ισραήλ. Λογική άρα η απαγόρευση διαδηλώσεων για τη Γάζα. Ενδεικτική όμως των προόδων του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη. ‘Οσο για τον γράφοντα παραμένει «συνωμοσιολόγος», σε αντίθεση με ορισμένους «φίλους» της αριστεράς, που νομίζουν ότι τους σέβονται όταν καλοπιάνουν τους δυνατούς (κούνια που τους κούναγε!).

 

Διερωτάται κάποιος γιατί ένας λαός με την κολοσσιαία ιστορική πείρα και την τεράστια συμβολή των Εβραίων στον πολιτισμό (κυρίως βέβαια οι «αιρετικοί» μεταξύ τους),  λαός που θα μπορούσε να είναι πόλος ακτινοβολίας στη Μέση Ανατολή και όλη την υφήλιο, δεν καταλαβαίνει τις ενδεχόμενες μακροχρόνιες συνέπειες των εγκλημάτων. Ο Νετανιάχου κινδυνεύει να αποδειχθεί Αλκιβιάδης των Εβραίων και η Γάζα Μήλος τους. Αλλά και δεν είναι εντέλει προσβολή στα θύματα ενός φοβερού ολοκαυτώματος να χρησιμοποιείται η μνήμη τους ως «άδεια σφαγής»;

 

Ελλάδα, Κύπρος, Γάζα

 

Δεν τιμά (ούτε συμφέρει!) την Ελλάδα και την Κύπρο η αιδήμων «σιωπή των αμνών» για τα συμβαίνοντα. Δεν θα αναφερθούμε στη γνωστή ιστορία των ελληνοαραβικών και κυπροαραβικών σχέσεων. Είναι κάτι βαθύτερο, που δεν καταλαβαίνουν τα λαμόγια. Είναι η ηθική σημασία των θέσεων που παίρνει μια χώρα σαν την Ελλάδα ή την Κύπρο. Η Ελλάδα είναι  ο εφευρέτης της δημοκρατίας – βρωμίζεται παρακολουθώντας άφωνη το έγκλημα (ή στηρίζοντας ξεδιάντροπα την αιματηρή αιγυπτιακή δικτατορία). Μπορούμε να μιλάμε για τουρκική κατοχή στην Κύπρο κλείνοντας το μάτι στον άλλο κατακτητή δίπλα; Ο κυνισμός μικραίνει έθνη και ανθρώπους. Και η ιστορία βρίσκει τελικά τρόπους επαναφοράς της ισορροπίας!

 

Σχεδόν όλοι στην Κύπρο ορκίζονται στη «συμμαχία» με το Ισραήλ, που μονομερώς ανακήρυξαν. Δεν είμαστε αντίθετοι με την ανάπτυξη σχέσεων με το Τελ Αβίβ, αν στηρίζονται σε ισοτιμία και αμοιβαίο συμφέρον. Φοβούμεθα ότι οι Κύπριοι θέλουν τη «συμμαχία» μάλλον για να αποφύγουν παρά να δώσουν τον αγώνα της ανεξαρτησίας. ‘Άλλο προστάτες, άλλο σύμμαχοι. Συμ-μάχους χρειάζεσαι όταν δίνεις μάχες. Δίνει τώρα αγώνα η Κύπρος κατά της τουρκικής κατοχής; Γιατί με το ζόρι καταφέραμε ως τώρα, και δεν ξέρω αν θα το καταφέρουμε στο μέλλον, να εμποδίσουμε τους προύχοντες να πουλήσουν και το ελεύθερο κομμάτι του νησιού στις ξένες δυνάμεις που το εποφθαλμιούν (σχέδιο Ανάν 2004, «Αναστασιάδη-‘Αδη»  2014).

 

«Παγκόσμιος πόλεμος»;

 

Είστε χειρότεροι από τον Χίτλερ, είπε στους Εβραίους ο Ερντογάν. Ασκώντας δριμεία κριτική σε Ισραήλ και ΗΠΑ ανεβάζει εντυπωσιακά τις μετοχές του στον αραβομουσουλμανικό κόσμο και την τουρκική κοινή γνώμη. Μόνο που δεν είναι μόνο το Ισραήλ, ούτε μόνο η Γάζα. Παρά την τρομακτική φιλοισραηλινή μεροληψία των δυτικών, ολοκληρωτικών ΜΜΕ, η Γάζα «ψιλοκαλύπτεται» δημοσιογραφικά. ‘Όπως όμως σημειώνει ο κορυφαίος αμερικανός ρωσολόγος Στέφεν Κοέν, λαμπρό παράδειγμα της απερχόμενης, υπό εξαφάνιση, γενηάς σπουδαίων Εβραίων διανοούμενων, που λάμπρυναν τον 20ό αιώνα, καθιστώντας πιο εντυπωσιακό το σημερινό γλίστρημα των ομοφύλων τους στη βαρβαρότητα, δεν καλύπτεται καθόλου η κατάσταση στην Ουκρανία, ιδίως οι σφαγές, τα ωμά εγκλήματα εις βάρος ρωσικών πληθυσμών της «Νέας Ρωσίας», που πραγματοποιούνται από το καθεστώς του Κιέβου, μαριονέττα Αμερικανών και Γερμανών.

 

‘Όπως δεν καλύπτεται η απίστευτη καταστροφή που ΗΠΑ και Ισραήλ προκάλεσαν με άμεσες ή έμμεσες (τζιχαντιστές) επεμβάσεις στο σύνολο σχεδόν της Μέσης Ανατολής, η καταστροφή κρατών που δεν ήταν δημοκρατίες (τι δημοκρατία να ανθίσει κάτω από τη μπότα του ανθύπατου;), πραγματοποίησαν όμως σημαντικότατες κοινωνικές προόδους (Ιράκ, Συρία, Λιβύη). ‘Όπως διαμάντι ήταν, παρά τα προβλήματα, η Γιουγκοσλαβία που κομμάτιασαν και ερείπωσαν. Ούτε καν οι διωγμοί των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή δεν καλύπτονται από τα όλο και πιο ολοκληρωτικά εργαλεία που ελέγχουν την παγκόσμια (παρα)πληροφόρηση. Και τα ελληνικά μέσα δεν κάνουν λόγο ούτε για τους ελληνικούς πληθυσμούς που σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς γίνονται πρόσφυγες εγκαταλείποντας την Ουκρανία.

 

Να «ξεσκίσουν» όλο τον πλανήτη θέλουν τώρα οι δυνάμεις του διεθνούς κεφαλαίου, των ΗΠΑ, της Δύσης, του Ισραήλ... Οι συγκρίσεις με τον Χίτλερ τους αδικούν. Η ναζιστική Γερμανία διέπραξε τρομερά εγκλήματα, αλλά ως απάντηση σε 15 χρόνια ταπεινώσεων του γερμανικού έθνους. Ποιος πείραξε τους Αμερικανούς και ματοκυλάνε όλη την ανθρωπότητα ή ξοδεύουν για εξοπλισμούς όσο όλες οι χώρες μαζί;

 

’Οπου κι αν κυττάξεις, το Χάος συντρίβει την ανθρωπότητα: αποσύνθεση, αιματηρή καταστροφή της Μέσης Ανατολής (Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Αίγυπτος, Γάζα), τεράστιες καταστροφές στην Αφρική, ιδίως μετά την πτώση Καντάφι και τη διάλυση του Σουδάν, πόλεμος στην καρδιά της Ευρώπης, «πραξικόπημα βραδείας καύσεως» στη Βενεζουέλα, προπομπός επίθεσης κατά της αριστερής Λατινκής Αμερικής.

 

Εικοσιπέντε χρόνια μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και ως αποτέλεσμά της τρεις ήπειροι καταστρέφονται στρατιωτικά, η Νότια Ευρώπη, με πρώτες Ελλάδα και Κύπρο, με λιγότερο θεαματικά, αλλά εξίσου καταστρεπτικά μέσα κοινωνικο-οικονομικού πολέμου. Η δημοκρατία επίσης. Σε όλα σχεδόν τα πόστα «υπάλληλοι» τραπεζών. Καταστρέφουμε το περιβάλλον. Τελευταίο κρούσμα η εγκληματική ρίψη χημικών στη Μεσόγειο, που δεν κινητοποίησε καθόλου τις κυβερνήσεις Ελλάδας-Κύπρου, και πολύ περιορισμένα τις κοινωνίες, εκτός Κρήτης ίσως. Πότε θα ξυπνήσουμε να διαδηλώσουμε για Γάζα και χημικά; ‘Οταν θα βομβαρδίσουν την Αθήνα ή θα πεθάνει το παιδί μας από καρκίνο;

 

Από τον ιμπεριαλισμό στον ολοκληρωτισμό

 

Το φαινόμενο του ιμπεριαλισμού είναι συνυφασμένο με την ανθρώπινη ιστορία, και ιδίως με την ανάπτυξη του καπιταλισμού. Η ιστορία όμως των δύο τελευταίων αιώνων, με την εξαίρεση ίσως της περιόδου της Ιεράς Συμμαχίας, χαρακτηρίστηκε επίσης από την ύπαρξη διαρκών, ισχυρών κινημάτων αμφισβήτησης και επανάστασης που αποτελούσαν φρένο στις διαθέσεις του κεφαλαίου και της Αυτοκρατορίας. Ολόκληρος ο πλανήτης ξεσηκώθηκε εναντίον της επέμβασης των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Τα δίκτυα του Κυριέλ και του Μιχάλη Ράπτη (Pablo), δηλαδή η διεθνής και γαλλική ακόμα «επαναστατική αριστερά», εφοδίασαν με κάθε τρόπο, ακόμα και με όπλα, την αλγερίνικη επανάσταση. Η ευρωπαϊκή αριστερά και η Σοβιετική ‘Ενωση, παρά τα όσα, πολύ σημαντικά, μπορεί να τους προσάψει κανείς, λειτούργησαν ως ισχυρά αναχώματα στη βαρβαρότητα. Οι ιδέες τους, ακόμα κι όταν ματαιώνονταν στην πράξη, λειτουργούσαν ως Κιβωτός της ανθρώπινης συνείδησης.

 

Σήμερα ζούμε την κατάρρευση της ανατολικής «σοσιαλιστικής» τάξης, της δυτικοευρωπαϊκής «δημοκρατικής-σοσιαλδημοκρατικής», της τριτοκοσμικής, των ανεξαρτήτων πρώην αποικιών, αλλά επίσης το τέλος του νοήματος (μεταμοντερνισμός) και του ανθρωπισμού (νεοφιλελευθερισμός). Παρακολουθώντας με αγαλλίαση την εκτέλεση του Μπιν Λάντεν ή το λυντσάρισμα του Καντάφι, η Χίλλαρυ-Χίτλερυ, εκπρόσωπος ενός «τεχνομεσαίωνα» που δεν έχει να ζηλέψει από τον «πολιτισμό» του Νέρωνα και του Ηλιογάβαλου, θέλει να βυθίσει όλη την ανθρωπότητα στη βαρβαρότητα, να την κάνει συνένοχη. Η ιστορία άρχισε το 1993, όταν το CNN  έκανε τον πλανήτη ρωμαϊκή αρένα παρουσιάζοντας ζωντανά τον βομβαρδισμό από τον Γέλτσιν του ρωσικού κοινοβουλίου - και έκτοτε συνεχίζεται.

 

Η βαρβαρότητα δεν είναι κάτι καινούριο στην ιστορία. Οι διαφορές όμως είναι τώρα δύο: πρώτον, υπάρχουν τεχνολογίες ικανές να τερματίσουν τη ζωή πάνω στη Γη, τουλάχιστον την ανθρώπινη ζωή με τη μορφή που την ξέρουμε. Δεύτερον, δεν πρόκειται απλώς για κατακτήσεις και για σφαγές τώρα. Θέλουν να ελέγξουν τα πάντα, τον τρόπο που σκεφτόμαστε, το DNA το δικό μας και όλης της χλωρίδας και της πανίδας, την εξέλιξη και την ιστορία με έναν τρόπο που δεν ήταν ποτέ πριν δυνατός στην ιστορία του Γένους μας.

 

Για αυτό τον λόγο οι μάχες που δίνονται στο Ντονμπάς προπάντων, αλλά και στη ίδια τη Μόσχα για την κατεύθυνση που θα πάρει η Ρωσία, η προσπάθεια μιας σύμπηξης οικονομικής αντιπολίτευσης στην παγκοσμιοποίηση, οι αντιστάσεις στην Αραβία και αλλού, έχουν ίσως μεγαλύτερη σημασία για το μέλλον και τον πολιτισμό μας, και από αυτή ακόμα που είχαν, τα αρχαία χρόνια, οι μάχες του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας.

 

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

 

Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα, στις 24.7.2014