Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Κρίσιμη στρατηγική επιλογή: South vs Turkish Stream




 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Σε μείζονα, αρνητική για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα στρατηγική μεταβολή οδηγείται το περιβάλλον στην περιοχή μας σε ότι αφορά τους αγωγούς αερίου.

 

Η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση πρέπει να κινηθεί πολύ γρήγορα, στην κατεύθυνση της Σόφιας, των Βρυξελλών και της Μόσχας, διερευνώντας την πιθανότητα να αποτρέψει, έστω και την υστάτη, αυτή την εξέλιξη.

 

Αντιμέτωπη με τις κωλυσιεργίες και τα διαρκή εμπόδια από τη Σόφια και τις Βρυξέλλες η Ρωσία αποφάσισε να εγκαταλείψει το σχέδιο του αγωγού αερίου South Stream, που επρόκειτο να διοχετεύσει το ρωσικό αέριο μέσω της Μαύρης Θάλασσας και της Βουλγαρίας στην Ευρώπη.

 

Ο αγωγός αυτός ήταν μια ελληνική πρόταση της κυβέρνησης Καραμανλή, που όμως εγκαταλείφθηκε ουσιαστικά και από αυτήν ακόμα μετά την πρώτη πίεση των ΗΠΑ.

 

Στη θέση του South Stream θα κατασκευασθεί ο Turkish Stream που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από τη Ρωσία στην Τουρκία υποθαλασσίως, μέσω της Μαύρης Θάλασσας και θα το φέρνει κοντά στα ελληνικά σύνορα όπου θα το αποθηκεύει. Αυτό δίνει τη δυνατότητα περαιτέρω μεταφοράς του μέσω του ελληνικού εδάφους, προοπτική προτιμητέα για την Αθήνα, που δεν αρκεί όμως για να αντικαταστήσει τη μείζονα, στρατηγική αναβάθμιση της ‘Αγκυρας και την απώλεια των πολύ μεγάλων στρατηγικών κερδών αν γινόταν δυνατή η κατασκευή του South Stream με την αρχική του χάραξη μέσω Θράκης (όπως και του παράλληλου πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη εξάλλου).

 

Η ίδια άλλωστε η πρόταση για τον αγωγό South Stream γεννήθηκε ως αντίδραση στην επιδίωξη της ΓΚΑΖΠΡΟΜ, ήδη από το 2006, να κατασκευάσει από τότε τον «Turkish Stream». Πρακτικώς, αυτό θα σήμαινε ότι ο κύριος όγκος του ενεργειακού εφοδιασμού της Ελλάδας θα περνούσε από την Τουρκία. (Αυτό και θα γίνει και τώρα με την προσθήκη του Turkish στον ΤΑΡ από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας)

 

Πόσο λογικό είναι να βάζουμε όλο τον ενεργειακό μας εφοδιασμό στα χέρια μιας χώρας για την άμυνα από την οποία ξοδεύουμε τον μισό μας προϋπολογισμό, κατέχει τη μισή Κύπρο, μας απειλεί στο Αιγαίο και με την οποία έχουμε ένα εξαιρετικά αρνητικό ιστορικό συγκρούσεων, ανταγωνισμού και πολέμων στις διμερείς σχέσεις μας; Μακάρι να μεταβληθεί αυτή η κατάσταση, αλλά δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε ως γεγονός μια ευχή.

 

Ούτε άλλωστε και προς όφελος της Ευρώπης και της Ρωσίας είναι να εξάγεται το ρωσικό φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας, μάλλον πρόκειται για ένδειξη γεωπολιτικής ανωμαλίας.

 

Το 2006 ο γράφων πρώτος υποστήριξε,  από τον «Κόσμο του Επενδυτή», την ιδέα  δημιουργίας ενός αγωγού που θα παρακάμπτει και την Ουκρανία (λόγω των γνωστών προβλημάτων και της δυνατής αντιρωσικής χρήσης της) και την Τουρκία, του South Stream δηλαδή. Στρατηγικά, ο αγωγός θα ήταν το νότιο ισοδύναμο του Nord Stream που συνδέει μέσω της Βαλτικής Γερμανία και Ρωσία, ανεξαρτοποιώντας τη σχέση των δύο χωρών από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

 

Την ιδέα υποστήριξαν πολύ ενεργά ο Πρόεδρος Κάρολος Παπούλιας και ο τότε Ρώσος Πρέσβης, ο εξαιρετικά δυναμικός Αντρέι Βντόβιν και έγινε τελικά επίσημη πολιτική των κυβερνήσεων Καραμανλή και Πούτιν και της προσέγγισης Ελλάδας και Ρωσίας – μιας μεγάλης πολιτικής που εγκαταλείφθηκε άδοξα και πρόωρα.

 

Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν σήμερα δυνατότητες να ανακληθεί η απόφαση των Ρώσων, αξίζει όμως να το δοκιμάσει άμεσα η νέα ελληνική κυβέρνηση, επιδιώκοντας ταυτόχρονα μια χάραξη του South Stream μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας, παράλληλη προς την πορεία του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη (που επίσης είναι σκόπιμο να πραγματοποιηθεί).

 

Βεβαίως ο φόβος των ελληνικών ηγεσιών είναι, διαχρονικά, η ενόχληση του υπερατλαντικού παράγοντα. Γιατί όμως μπορεί η Τουρκία να κάνει αυτά τα σχέδια και απαγορεύονται στην Ελλάδα; ‘Εχει κάτι να κερδίσει η Αθήνα υποκύπτοντας διαρκώς στα desiderata της Ουάσιγκτων και του Βερολίνου; Γιατί μέχρι τώρα αυτό που εισπράξαμε για την ευπείθειά μας ήταν οικονομικός πόλεμος από τους Ευρωπαίους, πιέσεις σε Κύπρο και Αιγαίο από τις ΗΠΑ, βλέποντας την ‘Αγκυρα να καταλαμβάνει τον χώρο που εγκαταλείπουμε και οδηγούμενοι σε πρωτοφανή στρατηγική-διπλωματική ασφυξία

 

Το ζήτημα με τους αγωγούς και το όλο πλέγμα σχέσεων με τη Ρωσία δεν αφορά εξάλλου μόνο τα οικονομικά, αλλά και τα προβλήματα ασφαλείας της Ελλάδας. Επί παραδείγματι οι αγωγοί μέσω της Θράκης συνιστούν αμυντική ασπίδα της. Η ευρύτερη σχέση με τη Ρωσία μπορεί εξάλλου να εξελιχθεί και προς την κατεύθυνση μείζονος αύξησης της ελληνικής στρατιωτικής-στρατηγικής ισχύος έως και παροχής μιας αμυντικής ασπίδας.

 

Δεν είναι δυνατόν η γείτων Τουρκία, μέλος και αυτή του ΝΑΤΟ, να κάνει τόσες συνεργασίες με τη Μόσχα, να μην εφαρμόζει κυρώσεις, να αναβαθμίζει παντοιοτρόπως τις σχέσεις της και εμείς να περιοριζόμαστε, αν και σε κατάσταση καταστροφής, στον ρόλο του «καρπαζοεισπράκτορα».

 

‘Όλα αυτά πρέπει να τα σκεφθεί και να τα αντιμετωπίσει γρήγορα η νέα κυβέρνηση. Η αποκατάσταση άλλωστε της στοιχειώδους εθνικής κυριαρχίας σημαίνει να αποκτήσουμε ένα βαθμό ελευθερίας και στην εξωτερική και αμυντική μας πολιτική.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 12-2-2015

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

A letter to Die Zeit


Three journalists of the German newspaper Die Zeit published a rather ridiculous article trying to imply that this blogger and writer, the Greek Defense and Foreign Ministers and the composer and resistant Mikis Theodorakis are acting somehow under the "influence" of Russian ideologues. We had to address the following letter to the newspaper.



To the Chefredacteur of Die Zeit on Line

Mr. Giovanni di Lorenzo

 

Dear Sir,

 

 

On Friday, 7th of February your reporter Zacharias Zacharakis send me a very unpolite, if not provocative and insulting e-mail, telling me he was investigating my relations with a Russian diplomat and asking me if I was a friend of him, what kind of a friend I was and if my friendship has influenced my writing! At the end, he even put an ultimatum asking me to answer by 1.00 next day!

 

Next day I was indeed preparing a letter to you, protesting for the style of this individual and wondering if his ways represent the journalistic and even simple politeness standards of Die Zeit, when I was, for a second time, badly surprised by an article he and two other journalists have signed and published in the Online edition of your newspaper.

 

I am not a reader of German press but I had the impression that Die Zeit was a serious German newspaper, not one confusing (bad quality) police literature with journalism or attempting what we call character assassination  (I think rufmord is the right word in German). I thought, probably wrongly, that it was a newspaper wishing to inform its readers, not to misinform them with cold war amalgams, created with the help of massive use of distortions, misinterpretations and inaccuracies, as well as personal data, real or fake. All of it with an obvious aim, that is to attack the newly elected Greek government and its supposed relations with Russia. And also to “terrorize” somehow anybody who is for dialogue and good relations with Russia.

 

The obvious and quite crazy implication of the article is that a part, at least, of the Greek government parties is acting somehow under some kind of malicious influence of Russian “ideologues” and “oligarchs”. They are cough, as the title of the article suggests, in “a web of Russian ideologues”. So, not only Greeks have elected two bad parties in power, important people in those parties are flirting now, under the malign influence of Moscow, with the equally bad entity of Putin’s Russia. And they are doing this without asking for the permission of Berlin authorities.  

 

This is a quite paranoiac way of looking into what is happening into Greece and its international relations. It is ridiculous to present all political and social trends as a result of conspiracies. Conspiracies do exist (sometimes even leading to bad journalism). But even when they exist, they can succeed only if there is objective basis for them to succeed.

 

But let me be more precise, at least as far as it concerns me. The authors of the article claim that I am a kind of “link” between SYRIZA and Moscow. But they don’t provide any hint to substantiate such a claim.

 

By the way, there is nothing bad about having contacts between different political entities and countries. Everybody in the world is doing this. Why it should be forbidden to Greeks and Russians? But in this case simply your reporters are wrong. I ‘m not the link they are looking for. They have first to find him, if he exists, and then name him, not the other way round.

 

As for the claim of your imaginative authors that I am an “important ideologue” of SYRIZA, I have to thank them for the promotion. I hope the leadership of SYRIZA will take notice and will offer me a post corresponding to my importance.

 

Trying to create from scratch all this story, the article claims that I am a regular contributor of the newspaper Avghi, which again is connected with SYRIZA. It is true that this newspaper has probably published three or four articles of me during the last two years. You will agree that this hardly makes me a “regular contributor”. 

 

Again there is nothing bad about being a regular contributor to Avghi. I even proposed some time ago to its director to become such. He answered me that he would like it but the financial situation of the newspaper does not permit it. Again, your authors, though this unimportant detail, show us inadvertently the haste with which they have tried to assemble the “proofs” of a prefabricated “accusation”.

 

Then the article goes on assigning me with an even greater role. The authors claim that in a mail I send to a Russian diplomat I referred to cooperation proposals made by Mr. Kammenos to SYRIZA through me in October 2014. Not only there is not such a mail, it could not even exist. Mr. Kammenos and Mr. Tsipras are in close direct contact since the end of 2011, when both opposed in the parliament the agreements on the restructuring of Greek debt and the substitution of Greek law by English colonial law in matters connected with the debt. According to my journalistic information, they were even ready to form a government back in 2012, in case SYRIZA would win the elections of that year.

 

Kammenos and Tsipras had established their personal contacts and cooperation long before the time of the supposed email and they did not need mine or anybody else’s help to achieve such a goal. I am afraid your reporters suffer a kind of paranoia, searching everywhere for suspicious links. They would be better advised to study the already well known and published information. The two politicians and their parties came closer not because of any kind of mysterious “conspiracy” or with the help of journalists communicating with Russian diplomats, but rather for the simple reason they both share a fundamental opposition to the policies imposed to Greece and they need each other to get the necessary parliamentary majority to form a government.   

 

There is even worse. It seems that I took and published an interview with Russian geopolitician Dugin. So what? Mr. Brzezinksi or Mr. Fukuyama for instance also debated publicly or privately with Mr. Dugin. Are you going to investigate also their relations with Moscow networks? What is permitted to US citizens is not permitted to Greek citizens?

 

As far as I know the exchange of ideas with Russians is not yet in the sanctions list. And to tell you the truth I believe extremely important to sustain a serious dialogue with all political and “ideological” spectrum in Russia. Dialogue does not necessarily mean agreement. And such a dialogue and even cooperation, where it is possible, with Russians is extremely important not only for Greeks but also for Germans and all Europeans. I strongly believe European intellectuals, journalists, politicians should discuss and cooperate with their Russian counterparts in order to reverse the extremely dangerous course towards a Cold, if not Hot war we witnessed during last year. The alternative to dialogue, talk, cooperation between Europe and Russia exists. It is War.

 

I do believe also that journalists from Western Europe,  Russia and Ukraine should also cooperate in reversing the climate of hysteria and one-sided (mis)information about events in Ukraine, in order to provide the public with the means to make its own balanced judgments. If I am not mistaken, it was the editor of Handelsblatt, who had last summer the courage to write an article comparing the atmosphere created by German media around Ukraine to the atmosphere dominating Germany in the beginning of the First World War. I hope you will agree that the last thing Europe needs is to repeat its history.

 

But there is also here a question of principle. As an independent journalist and as a free person I am taking interviews, I keep contacts, I exchange opinions with anybody I wish and I will continue to do so. I don’t have to apologize for this or ask the permission of your journalists to do it. This is my job and my pleasure. German newspapers like Handelsblatt have asked sometimes for my articles on Greece, I was often interviewed by numerous media of France, Russia, USA etc., I cooperated for many years with Deutsche Welle. I had very interesting, analytical talks with the previous German ambassador in Athens about the Greek crisis. I remember even a long talk with him, in the compound of the Russian embassy, during a reception in February 2013. At some point Mr. Tsipras himself also joined us. Maybe your reporters should investigate not only the “Russian connection”, but also a possible “German extension”?

 

I am supporting for a long time, and I have never hidden it, the development of a strong Greek-Russian partnership. I believe by the way the same about German-Russian relations. I think for instance that projects like the Nordstream pipeline are very important and I don’t see why everything was done to cancel the analogous Southstream project through Bulgaria and Greece. I am also wondering if whoever ignited first the fire in Ukraine was not also trying to destroy relations between Berlin and Moscow.

 

Strong Greek-Russian and strong German-Russian relations are foundations for an equally strong Europe-Russia partnership. I consider such a partnership of fundamental importance for Europe’s stability, prosperity and autonomy. Russia in fact is part of Europe, even if it followed a quite separate path during part of its history.

 

You may agree or disagree with such ideas. But it is completely ridiculous to imply they are formed as a result of contacts with Russian diplomats or intellectuals! I am writing on international affairs and Greek foreign policy since many years, my books and articles are easily available (by the way criticizing also Russian policy when I feel I have to). My ideas were formed much before Putin comes to power or Dugin becomes known and I meet him personally. It is true that I follow with great interest ideas coming out of Russia and what Russians do say, but I don’t need any Russian “ideologue” to have an opinion on Greek-Russian and Europe-Russia relations. The policy and ideas of Charles de Gaulle, Jacques Chirac, Dominique de Villepin, of your Chancellors Willy Brandt and Helmut Schmidt, of Greek revolutionaries of the 19th century, to mention just a few, provide me with a more than sufficient source of inspiration.

 

But again what is the “counter-proposal”? To begin a new cold, or probably hot war in the heart of Europe, accusing Russia of doing (after provocation) what we did in Kosovo? Do we need a kind of Vietnam in Ukraine? What is the purpose of sanctions which, all relevant historic experience proves, fail to produce the results supposedly shown, but empoison international relations? As Serge Halimi, director of Le Monde Diplomatique recently asked in an article, are we going to wait again more than half a century, as North Americans did with Cuba, to admit and correct such a mistake?

 

It is also mentioned in your article that I gave an interview to Mr. Dugin. I don’t think again there is something strange or bad in that. He asked me, I gave him. I give interviews to anybody from abroad asking for them. I consider this even a moral obligation for me, because there is a huge need to inform properly the world public opinion about what and why is happening in Greece. The tragic state of nowadays Greece is not due, only or mainly, to its quite serious internal problems, but also, and mainly, to the program imposed on it in 2010 and then 2011 in order to “save” it. The “therapy”, in the case of Greece has proven much worse than the “illness”. As for the program itself it is full of quite colonial clauses, unacceptable in today’s Europe.

 

I believe Europeans we have taken a wrong course and such a course cannot but affect also deeply our own democracies. This is what we have seen unfortunately in the massive, hysterical and misleading campaign against Greece from a big part of German media in 2009-10, or in the equally massive distortions of reality in the covering by European main stream media of the Ukrainian crisis. The article you published inadvertently provides us with a good example of the very real risk of returning to the Stasi and Mac Carthy years, where all principles and the very notion of the truth were sacrificed to the goals of the Cold War. Simply the word “Russia” and “Russians” seem to have replaced now the words “communism” and communists”. Any contact with them seems to be a source of suspicion and accusation.  

 

By the way, you may like or dislike Putin’s Russia or SYRIZA in Greece. But in both cases, if we wish to be honest and serious, we should admit that both phenomena are, to a large extent, the result of our, mainstream western policies. I remember Russia being the more pro-western country in the world in 1990. They applied all the IMF ideas – the same imposed on Greece now – and they were ruined economically and socially. They accepted German reunification, they dissolved at their own initiative their economic-military alliance and even USSR itself. As a result they saw NATO advancing well into ex-soviet territory and USA denouncing the ABM Treaty and increasing dramatically military spending.   

 

The same goes for Greece. The program applied supposedly to help it, in reality it did save the interests of its private creditors, at the cost of destroying literally a European country, member of the EU. Greece has been put in the same situation as Germany in the thirties. You were then under the external pressure of the enormous war reparations, as Greece is now under the external pressure of an enormous and growing debt which obviously cannot serve. Between 1930 and 1933 Chancellor Bruenning has applied the very same economic policy that troika (EU, ECB, IMF) is applying now to Greece.    

 

The result is a drop of more than 25% of Greek GDP since 2010, the skyrocketing of unemployment, the destruction of Greek pension funds and health system, a massive braindrain, not to speak about the enormous moral, social cost which nobody can count in numbers, but which is probably the biggest loss of these years. The program provoked one of the biggest economic and social catastrophes in modern economic history. What it has achieved in return? A rise of the debt from 120% to 180% of GDP and the drop in competitiveness of the Greek economy! As happened previously with Weimar Republic, this political and social catastrophe is laying the grounds for the destruction of the old political system. This is exactly what we witnessed these days in Greece. And on a European level, we have witnessed the great crisis of 2008, due to the wrongdoings of the financial sector, finally transformed into a political and financial “fight” between European nations.

 

The long term economic, political and geopolitical results of the insistence to the Greek program risk to prove terrible for Greece, Germany and Europe. I don’t know if your government has the force to try to crash economically Greece. But I am sure it will not have the capacity to avoid an enormous political fall-out as a result. This is why, I think Germans should see the victory of SYRIZA not so much as a problem, but rather as an opportunity to operate the big correction needed.

 

 If we don’t stop such an infernal spiral now, I am afraid it may finish by destroying, among other things, the political capital that Germany itself has accumulated during more than half a century by its economic achievements and its contribution to the European project, if not the project itself. And if tomorrow this or another Greek government tries to get some help from Russia, China or anybody else willing to help, it will not be the work of some individuals acting under malign Russian “influence”. It will be the result of sheer necessity for this country to survive.  

 

We need to return to the critical examination of the roots of these crises and of the ways to face them. I am afraid it is not by searching mails or “suspicious” weddings (!) in Moscow that we will be able to confront the huge, nearly existential problems, Europe is now facing.

 

I ask you to publish this letter and I feel, believe me, very sorry to have to address it to you.

 

Dimitris Konstantakopoulos

 

Athens, 18/2/2015

 

 

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Επιστολή στην εφημερίδα Zeit

Με  ένα συκοφαντικό και ταυτόχρονα μάλλον γελοίο άρθρο
η γερμανική εφημερίδα Die Zeit επεχείρησε να εμπλέξει τον γράφοντα, τον Μίκη Θεοδωράκη και τους Υπουργούς Εξωτερικών και 'Αμυνας Κοτζιά και Καμμένο σε ένα "δίκτυο" επιρροής Ρώσων "ιδεολόγων" και "ολιγαρχών". Στη συνέχεια παραθέτουμε την επιστολή που απευθύναμε προς τον αρχισυντάκτη της




Προς τον αρχισυντάκτη της Die Zeit on Line

κ. Giovanni di Lorenzo

 

Αγαπητέ κύριε,

 

Την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου ο ρεπόρτερ σας Ζαχαρίας Ζαχαράκης μου έστειλε ένα εξαιρετικά αγενές, αν όχι προκλητικό και προσβλητικό email, λέγοντάς μου ότι ερευνούσε τις σχέσεις μου με ένα ρώσο διπλωμάτη, αν είμαστε φίλοι, τι είδους φίλοι και αν η φιλία αυτή επηρέασε τα γραπτά μου! Στο τέλος μου έθεσε και ένα τελεσίγραφο να του απαντήσω μέχρι την επόμενη μέρα στις 1!

 

Την επόμενη μέρα ετοίμαζα πράγματι μια επιστολή προς εσάς, διαμαρτυρόμενος για τη συμπεριφορά αυτού του ατόμου και διερωτώμενος αν οι τρόποι του αντιπροσωπεύουν τα δημοσιογραφικά στάνταρτς, ή ακόμα και τα στάνταρτς απλής ευγένειας της Die Zeit, όταν για δεύτερη φορά εξεπλάγην άσχημα από ένα άρθρο που ο ίδιος και δύο ακόμα δημοσιογράφοι υπέγραψαν και δημοσίευσαν στην Online έκδοση της εφημερίδας σας.

 

Δεν είμαι αναγνώστης του γερμανικού τύπου αλλά είχα την εντύπωση ότι η Die Zeit ήταν μια σοβαρή γερμανική εφημερίδα που δεν μπέρδευε την (κακής ποιότητας) αστυνομική φιλολογία με την δημοσιογραφία και δεν επιχειρούσε αυτό που ονομάζουμε «δολοφονία χαρακτήρων» (character assassination, rufmord στα γερμανικά). Νόμιζα, πιθανώς λαθεμένα, ότι ήταν μια εφημερίδα που επιθυμούσε να ενημερώνει τους αναγνώστες της, όχι να τους παραπληροφορεί με ψυχροπολεμικά αμαλγάματα, δημιουργημένα με μαζική χρήση διαστρεβλώσεων, κακόβουλων ερμηνειών, ανακριβειών και προσωπικών δεδομένων, αληθινών ή πλαστών. ‘Όλα αυτά με προφανή επιδίωξη την επίθεση κατά της προσφάτως εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης και των υποτιθέμενων σχέσεών της με τη Ρωσία. Και επίσης την «τρομοκράτηση» όποιου υποστηρίζει τον διάλογο και τις καλές σχέσεις με τη Ρωσία.  

 

Το προφανές και αρκετά «παλαβό» συμπέρασμα από αυτό το άρθρο είναι ότι ένα τμήμα τουλάχιστον των ελληνικών κυβερνητικών κομμάτων δρα τρόπον τινά υπό κάποιο είδος κακόβουλης επιρροής Ρώσων «ιδεολόγων» και «ολιγαρχών». Πιάστηκαν, όπως υποδεικνύει ο τίτλος του άρθρου, σε ένα «δίκτυο Ρώσων ιδεολόγων». ‘Όχι μόνο οι ‘Ελληνες εξέλεξαν δύο κακά κόμματα στην εξουσία, αλλά και σημαντικοί άνθρωποι σε αυτά τα κόμματα φλερτάρουν τώρα, υπό την κακόβουλη επιρροή της Μόσχας, με την εξίσου κακή οντότητα της Ρωσίας του Πούτιν. Χωρίς μάλιστα να έχουν ζητήσει την άδεια των αρχών του Βερολίνου.

 

Αυτός είναι ένας αρκετά παρανοϊκός τρόπος να βλέπει κάποιος όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τις διεθνείς της σχέσεις. Είναι γελοίο να παρουσιάζονται όλες οι πολιτικές και οικονομικές τάσεις ως αποτέλεσμα συνομωσιών. Συνωμοσίες όντως υπάρχουν (μερικές φορές μάλιστα οδηγούν και σε κακή δημοσιογραφία). Αλλά, ακόμα κι όταν υπάρχουν, μπορούν να πετύχουν μόνο αν υπάρχει αντικειμενική βάση για την επιτυχία τους.

 

Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένος, τουλάχιστον σε ότι αφορά εμένα. Οι συγγραφείς του άρθρου υποστηρίζουν ότι είμαι ένα είδος «συνδέσμου» μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Μόσχας. Αλλά δεν παρουσιάζουν κανένα ίχνος στοιχείου που να τεκμηριώνει έναν τέτοιο ισχυρισμό.

 

Να σημειώσω με την ευκαιρία αυτή, ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό στις επαφές μεταξύ διαφόρων οντοτήτων και χωρών. ‘Ολοι παγκοσμίως το κάνουν αυτό. Γιατί θα έπρεπε να απαγορευθεί στους ‘Ελληνες και τους Ρώσους; Απλά στην περίπτωση αυτή οι ρεπόρτερ σας κάνουν λάθος. Δεν είμαι ο σύνδεσμος που ψάχνουν. Πρέπει πρώτα να τον βρουν, αν υπάρχει, και μετά να τον κατονομάσουν, όχι το ανάποδο.

 

‘Οσο για τον ισχυρισμό των ευφάνταστων συγγραφέων σας ότι είμαι ένας «σημαντικός ιδεολόγος» του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να τους ευχαριστήσω για την προαγωγή. Ελπίζω η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να το σημειώσει και να μου προσφέρει μια θέση αντίστοιχη με τη σημασία μου.

 

Σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί από το τίποτα όλη αυτή η ιστορία, το άρθρο ισχυρίζεται ότι είμαι τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας Αυγή, που συνδέεται με τη σειρά της με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αλήθεια ότι αυτή η εφημερίδα δημοσίευσε πιθανώς τρία ή τέσσερα άρθρα μου τα τελευταία δύο χρόνια. Θα συμφωνήσετε ελπίζω ότι δύσκολα με κάνει αυτό «τακτικό συνεργάτη» της.

 

Και πάλι δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να είναι κανείς τακτικός συνεργάτης της Αυγής. Πρότεινα μάλιστα εδώ και κάποιο καιρό στον διευθυντή της να γίνω. Μου απάντησε ότι θα το ήθελε αλλά δεν το επιτρέπουν τα οικονομικά της εφημερίδας. Πάλι, όμως, οι συγγραφείς σας, με αυτή την κατά τα άλλα ασήμαντη λεπτομέρεια, αποκαλύπτουν άθελά τους τη βιασύνη με την οποία προσπάθησαν να μαζέψουν τις «αποδείξεις» μιας προκατασκευασμένης «κατηγορίας».

 

Στη συνέχεια το άρθρο συνεχίζει αποδίδοντάς μου έναν ακόμα μεγαλύτερο ρόλο. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι, σε ένα μέιλ που έστειλα σε έναν Ρώσο διπλωμάτη, αναφέρθηκα σε προτάσεις συνεργασίας που έκανε ο κ. Καμμένος στον ΣΥΡΙΖΑ μέσω εμού τον Οκτώβριο του 2014. ‘Όχι μόνο δεν υπάρχει ένα τέτοιο μέιλ, δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Ο κ. Καμμένος και ο κ. Τσίπρας

βρίσκονται σε στενή απευθείας επαφή από το τέλος του 2011, όταν αμφότεροι αντιτάχθηκαν στο κοινοβούλιο στις συμφωνίες αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους και την αντικατάσταση του ελληνικού από το αγγλικό αποικιακό δίκαιο σε θέματα σχετικά με το χρέος. Σύμφωνα με τη δημοσιογραφική μου πληροφόρηση, ήταν έτοιμοι να σχηματίσουν κυβέρνηση ήδη από το 2012, σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδιζε την εξουσία στις εκλογές εκείνης της χρονιάς.

 

Οι κ.κ. Καμμένος και Τσίπρας ήρθαν σε επαφή και συνεργασία πολύ νωρίτερα από τον χρόνο του υποτιθέμενου μέιλ και δεν χρειάζονταν τη δική μου ή οποιουδήποτε άλλου βοήθεια για να πετύχουν μια τέτοια επιδίωξη. Φοβούμαι ότι οι ρεπόρτερ σας υποφέρουν από ένα είδος παράνοιας, αναζητώντας παντού ύποπτους δεσμούς. Θα τους συμβούλευα να μελετήσουν την ήδη καλά γνωστή και δημοσιευμένη πληροφόρηση. Οι δύο πολιτικοί και τα κόμματά τους ήρθαν κοντά όχι εξαιτίας κάποιας μυστηριώδους «συνωμοσίας» ή με τη βοήθεια δημοσιογράφων που επικοινωνούν με Ρώσους διπλωμάτες, αλλά μάλλον για τον απλό λόγο ότι συμμερίζονται τη θεμελιώδη αντίθεση προς τις πολιτικές που επεβλήθησαν στην Ελλάδα και γιατί χρειάζονται ο ένας τον άλλο για να έχουν την αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία να κυβερνήσουν.

 

Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Φαίνεται ότι πήρα και δημοσίευσα μια συνέντευξη με τον Ρώσο γεωπολιτικό Ντούγκιν. Και λοιπόν; Ο κ. Brzezinksi ή ο κ. Fukuyama π.χ. επίσης συζήτησαν δημόσια ή ιδιωτικά με τον κ. Ντούγκιν. Πρόκειται μήπως να ερευνήσετε και τις δικές τους σχέσεις με δίκτυα της Μόσχας; ‘Η αυτό που επιτρέπεται στους πολίτες των ΗΠΑ, δεν επιτρέπεται στους ‘Ελληνες πολίτες;

 

Εξ όσων γνωρίζω η ανταλλαγή ιδεών με Ρώσους δεν είναι ακόμα στη λίστα των κυρώσεων. Επιπλέον πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό να διατηρήσουμε ένα σοβαρό διάλογο με όλο το πολιτικό και «ιδεολογικό» φάσμα της Ρωσίας. Ο διάλογος δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην συμφωνία. ‘Ενας τέτοιος διάλογος και η συνεργασία ακόμα με τους Ρώσους, όπου αυτή είναι δυνατή, είναι εξαιρετικά σημαντική όχι μόνο για τους ‘Ελληνες, αλλά επίσης και για τους Γερμανούς και όλους τους Ευρωπαίους. Πιστεύω βαθειά ότι οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί πρέπει να συζητούν και να συνεργασθούν με τους Ρώσους ομολόγους τους, προκειμένου να αναστρέψουν την εξαιρετικά επικίνδυνη πορεία προς ένα Ψυχρό, αν όχι Θερμό Πόλεμο. Η εναλλακτική στον διάλογο και τη συνεργασία μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας υπάρχει. Είναι ο Πόλεμος.  

 

Πιστεύω επίσης ότι οι δημοσιογράφοι από τη Δυτική Ευρώπη, τη Ρωσία και την Ουκρανία θα έπρεπε να συνεργαστούν για να αντιστρέψουν το κλίμα υστερίας και μονομερούς (παρα)πληροφόρησης  για τα γεγονότα στην Ουκρανία, ώστε να δοθούν στο κοινό τα μέσα να κάνει τις δικές του ισορροπημένες κρίσεις. Αν δεν κάνω λάθος ήταν ο εκδότης της Handelsblatt, που είχε το περασμένο καλοκαίρι το κουράγιο να γράψει ένα άρθρο συγκρίνοντας την ατμόσφαιρα που δημιούργησαν τα γερμανικά μέσα για το ουκρανικό, με την ατμόσφαιρα που κυριαρχούσε στη Γερμανία στις αρχές του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ελπίζω θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η Ευρώπη είναι να επαναλάβει την ιστορία της.

 

Αλλά υπάρχει επίσης εδώ ένα ζήτημα αρχής. Ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος και ελεύθερος άνθρωπος παίρνω συνεντεύξεις, διατηρώ επαφές, ανταλλάσσω απόψεις με οποιονδήποτε θέλω και θα συνεχίσω να το κάνω. Αυτή είναι η δουλειά μου και η ευχαρίστησή μου. Δεν έχω να απολογηθώ γι’ αυτό ή να ζητήσω την άδεια των δημοσιογράφων σας για να το κάνω. Γερμανικές εφημερίδες όπως η Handelsblatt ζήτησαν και δημοσίευσαν άρθρα μου σε ορισμένες περιπτώσεις, έδωσα συνεντεύξεις σε μέσα από τη Γαλλία, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ κλπ., συνεργάστηκα για πολλά χρόνια με την Deutsche Welle. Είχα πολύ ενδιαφέρουσες αναλυτικές συνομιλίες με τον προηγούμενο Γερμανό Πρέσβη στην Αθήνα για την ελληνική κρίση. Θυμάμαι μια μακρά συζήτηση που είχα μαζί του στο κτίριο της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα τον Φεβρουάριο 2013, στη διάρκεια μιας δεξίωσης. Σε κάποια στιγμή μάλιστα πλησίασε και ο κ. Τσίπρας και αντήλλαξε δύο κουβέντες μαζί μας. Μήπως οι ρεπόρτερ σας πρέπει να επεκτείνουν τις έρευνές τους από τη «ρωσική connection» στην πιθανή «γερμανική επέκταση»;

 

Υποστηρίζω εδώ και πολύ καιρό, και ποτέ δεν το έκρυψα, την ανάπτυξη μιας ισχυρής ελληνορωσικής εταιρικής σχέσης. Ειρήσθω εν παρόδω το ίδιο πιστεύω και για τις γερμανο-ρωσικές σχέσεις. Νομίζω ότι σχέδια όπως ο αγωγός Nordstream είναι πολύ σημαντικά και δεν καταλαβαίνω γιατί έγιναν τα πάντα για να ακυρωθεί το ανάλογο σχέδιο του Southstream μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας. Διερωτώμαι επίσης αν αυτός που πρώτος άναψε τη φωτιά στην Ουκρανία δεν προσπαθούσε ταυτόχρονα να καταστρέψει τις σχέσεις Βερολίνου και Μόσχας.

 

Ισχυρές ελληνο-ρωσικές και ισχυρές γερμανο-ρωσικές σχέσεις συνιστούν θεμέλια για έναν εξίσου ισχυρό συνεταιρισμό μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας. Θεωρώ ότι ένας τέτοιος συνεταιρισμός είναι θεμελιώδους σημασίας για τη σταθερότητα, την ευημερία και την αυτονομία της Ευρώπης. Στην πραγματικότητα, η Ρωσία είναι τμήμα της Ευρώπης, έστω και αν ακολούθησε ένα διαφορετικό δρόμο κατά ένα τμήμα της ιστορίας της.

 

Μπορεί να συμφωνείτε ή να διαφωνείτε με αυτές τις ιδέες. Αλλά είναι απολύτως γελοίο να υπονοεί κάποιος ότι σχηματίστηκαν ως αποτέλεσμα επαφών με Ρώσους διπλωμάτες ή διανοουμένους. Γράφω για τα διεθνή θέματα και την εξωτερική πολιτική εδώ και πολλά χρόνια, τα βιβλία και τα άρθρα μου είναι εύκολα προσβάσιμα (και περιέχουν και κάμποσες κριτικές στη ρωσική πολιτική, όταν θεώρησα ότι έπρεπε να κάνω τέτοια κριτική). Οι ιδέες μου σχηματίστηκαν πολύ πριν ο Πούτιν έρθει στην εξουσία ή γίνει γνωστός ο Ντούγκιν και συναντηθώ μαζί του. Είναι αλήθεια ότι παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον ιδέες που έρχονται από τη Ρωσία και τι λένε οι Ρώσοι. Δεν χρειάζομαι  όμως κανένα Ρώσο «ιδεολόγο» για να αποκτήσω άποψη για τις ελληνορωσικές ή ευρωρωσικές σχέσεις. Η πολιτική και οι ιδέες του Charles de Gaulle, του Jacques Chirac, του Dominique de Villepin, των Καγκελαρίων σας Willy Brandt and Helmut Schmidt, των Ελλήνων επαναστατών του 19ου αιώνα, για να αναφέρω μόνο μερικά ονόματα, μου προσφέρουν περισσότερο από επαρκή πηγή έμπνευσης.

 

Και πάλι σας ξαναρωτώ, ποια είναι η αντιπρόταση; Να ξεκινήσουμε έναν ψυχρό, ή πιθανώς θερμό πόλεμο στην καρδιά της Ευρώπης, κατηγορώντας τη Ρωσία ότι έκανε (αφού προκλήθηκε) ότι κάναμε εμείς στο Κόσοβο; Χρειαζόμαστε ένα Βιετνάμ στην Ουκρανία; Ποιος είναι ο σκοπός κυρώσεων που, όλη η σχετική ιστορική εμπειρία απέδειξε, αποτυγχάνουν στις υποτιθέμενες επιδιώξεις τους, αλλά δηλητηριάζουν τις διεθνείς σχέσεις; ‘Όπως διερωτήθηκε προσφάτως σε ένα άρθρο του ο Serge Halimi, διευθυντής της Le Monde Diplomatique, θα περιμένουμε ξανά, πάνω από μισό αιώνα,  όπως έγινε με τους Βορειοαμερικανούς στην Κούβα, για να αναγνωρίσουμε και να διορθώσουμε ένα τέτοιο σφάλμα;

 

Στο άρθρο σας αναφέρεται επίσης ότι έδωσα μια συνέντευξη στον κ. Ντούγκιν. Ξανά δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι παράξενο ή κακό σε αυτό. Μου ζήτησε, του έδωσα. Δίνω συνεντεύξεις σε όποιον μου ζητάει από το εξωτερικό. Το θεωρώ μάλιστα αυτό ηθική μου υποχρέωση, γιατί υπάρχει μια τεράστια ανάγκη να ενημερωθεί σωστά η παγκόσμια κοινή γνώμη για το τι και γιατί συμβαίνει στην Ελλάδα. Η τραγική κατάσταση της σημερινής Ελλάδας δεν οφείλεται, μόνο ή κυρίως, στα αρκετά σοβαρά εσωτερικά της προβλήματα, αλλά επίσης, και κυρίως, στο πρόγραμμα που της επιβλήθηκε το 2010 και το 2011 προκειμένου να τη «σώσει». Η «θεραπεία» στην περίπτωση της Ελλάδας απεδείχθη χειρότερη από την «αρρώστια». ‘Οσο για το ίδιο το πρόγραμμα είναι πλήρες αποικιακών όρων, απαράδεκτων στη σημερινή Ευρώπη.

 

Πιστεύω ότι πήραμε, οι Ευρωπαίοι, ένα λάθος δρόμο και ένας τέτοιος δρόμος δεν μπορεί παρά να επηρεάσει βαθιά τις ίδιες τις δικές μας δημοκρατίας. Αυτό είδαμε δυστυχώς στη μαζική, υστερική και παραπλανητική καμπάνια εναντίον της Ελλάδας από ένα μεγάλο μέρος των γερμανικών μέσων το 2009-10, ή με τις εξίσου μαζικές παραμορφώσεις της πραγματικότητας με την κάλυψη της ουκρανικής κρίσης από τα ευρωπαϊκά main stream media. Το άρθρο που δημοσιεύσατε προσφέρει άθελά του ένα καλό παράδειγμα του πολύ αληθινού κινδύνου επιστροφής στα χρόνια της Stasi και του Μac Carthy, όταν όλες οι αρχές και η ίδια η έννοια της αλήθειας θυσιάζονταν για τους σκοπούς του Ψυχρού Πολέμου. Απλώς, οι λέξεις «Ρωσία» και «Ρώσοι» αντικατέστησαν τώρα τις λέξεις «κομμουνισμός» και «κομμουνιστές». Κάθε επαφή με τους πρώτους μοιάζει πηγή υποψιών και κατηγοριών.

 

Βεβαίως μπορεί να σας αρέσει ή να μη σας αρέσει η Ρωσία του Πούτιν ή ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Και στις δύο περιπτώσεις όμως, αν θέλουμε να είμαστε τίμιοι και σοβαροί, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι αυτά τα φαινόμενα είναι, σε μεγάλο βαθμό, αποτελέσματα των δικών μας, mainstream δυτικών πολιτικών. Θυμάμαι τη Ρωσία το 1990. ‘Ηταν η πιο φιλοδυτική χώρα στον κόσμο. Εφήρμοσαν όλες τις ιδέες του ΔΝΤ – τις ίδιες που επεβλήθησαν στην Ελλάδα τώρα – και καταστράφηκαν οικονομικά και κοινωνικά. Αποδέχθηκαν τη γερμανική επανένωση, διέλυσαν με δική τους πρωτοβουλία την οικονομικο-στρατιωτική συμμαχία τους, ακόμα και την ίδια την ΕΣΣΔ. Ως αποτέλεσμα είδαν το ΝΑΤΟ να προχωράει βαθιά στην πρώην σοβιετική επικράτεια και τις ΗΠΑ να αποκηρύσσουν τη συνθήκη ΑΒΜ και να αυξάνουν δραματικά τις στρατιωτικές τους δαπάνες.

 

Τα ίδια και στην Ελλάδα. Το πρόγραμμα που εφαρμόστηκε, υποτίθεται για να τη βοηθήσει, έσωσε στην πραγματικότητα τα συμφέροντα των ιδιωτών πιστωτών της, με κόστος την καταστροφή κυριολεκτικά μιας ευρωπαϊκής χώρας, μέλους της ΕΕ. Η Ελλάδα οδηγήθηκε στην  ίδια κατάσταση με τη Γερμανία στη δεκαετία του 1930. Είσαστε τότε υπό την εξωτερική πίεση τεραστίων πολεμικών αποζημιώσεων, όπως η Ελλάδα σήμερα είναι υπό την εξωτερική πίεση ενός τεράστιου και αυξανόμενου χρέους που προφανώς δεν μπορεί να εξυπηρετήσει. Μεταξύ 1930 και 1933, ο καγκελάριος Bruenning εφήρμοσε ακριβώς την ίδια πολιτική που η τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) εφαρμόζει τώρα στην Ελλάδα.

 

Το αποτέλεσμα είναι μια πτώση περισσότερο από 25% του ελληνικού ΑΕΠ από το 2010, η ουρανομήκης εκτόξευση της ανεργίας, η καταστροφή των ελληνικών συνταξιοδοτικών ταμείων και του συστήματος υγείας, μια μαζική φυγή εγκεφάλων, χωρίς να μιλήσουμε για το τεράστιο ηθικό, κοινωνικό κόστος που κανείς δεν μπορεί να μετρήσει με αριθμούς, αλλά που είναι πιθανώς η μεγαλύτερη απώλεια αυτών των ετών. Το πρόγραμμα προκάλεσε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές και κοινωνικές καταστροφές της σύγχρονης οικονομικής ιστορίας. Τι πέτυχε με αυτά; Μια αύξηση του χρέους από το 120% στο 180% του ΑΕΠ και την πτώση ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας! ‘Όπως συνέβη προηγουμένως με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, αυτή η οικονομική και κοινωνική καταστροφή θέτει τις βάσεις για την καταστροφή του παληού πολιτικού συστήματος. Αυτό ακριβώς βλέπουμε αυτές τις μέρες στην Ελλάδα. Και σε ευρωπαϊκό επίπεδο βλέπουμε την μεγάλη κρίση του 2008, που προκλήθηκε από τις πολιτικές του χρηματοπιστωτικού τομέα, να μετατρέπεται τελικά σε πολιτική και οικονομική «μάχη» μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών.

 

Τα μακροχρόνια οικονομικά, πολιτικά και γεωπολιτικά αποτελέσματα της εμμονής στο ελληνικό πρόγραμμα κινδυνεύουν να αποδειχθούν τρομερά για την Ελλάδα, τη Γερμανία και την Ευρώπη. Δεν ξέρω αν η κυβέρνησή σας έχει τη δύναμη να δοκιμάσει να συντρίψει οικονομικά την Ελλάδα. Είμαι όμως σίγουρος ότι δεν θα μπορέσει να αποφύγει, σε μια τέτοια περίπτωση, το τεράστιο πολιτικό fall-out που θα προκύψει. Γι’ αυτό νομίζω ότι οι Γερμανοί θα έπρεπε να δουν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ όχι τόσο ως πρόβλημα, όσο ως ευκαιρία να πραγματοποιήσουν τη μεγάλη διόρθωση που χρειάζεται.

 

Αν δεν σταματήσουμε τώρα αυτόν τον κολασμένο φαύλο κύκλο, πιστεύω ότι μπορεί να τελειώσει καταστρέφοντας, μεταξύ άλλων, το πολιτικό κεφάλαιο που η ίδια η Γερμανία συγκέντρωσε για πάνω από μισό αιώνα, με τα οικονομικά της επιτεύγματα και με τη συμβολή της στο ευρωπαϊκό σχέδιο, αν όχι το ίδιο το σχέδιο. Κι αν αύριο αυτή ή μια άλλη ελληνική κυβέρνηση αναζητήσει βοήθεια στη Ρωσία, την Κίνα ή οποιονδήποτε άλλο θέλει να βοηθήσει, δεν θα είναι το αποτέλεσμα ορισμένων ατόμων, δρώντων υπό κακόβουλη ρωσική «επιρροή». Θα είναι το αποτέλεσμα της απλής ανάγκης επιβίωσης αυτής της χώρας.

 

Πρέπει να γυρίσουμε στην κριτική εξέταση των αιτίων αυτών των κρίσεων και των τρόπων αντιμετώπισής τους. Φοβούμαι ότι δεν είναι ψάχνοντας μέιλ ή «ύποπτους» γάμους (!) στη Μόσχα που θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα τεράστια, σχεδόν υπαρξιακά προβλήματα που αντιμετωπίζει τώρα η Ευρώπη.

 

Σας ζητώ να δημοσιεύσετε αυτή την επιστολή και αισθάνομαι, πιστέψτε με, μεγάλη λύπη γιατί είμαι υποχρεωμένος να σας την απευθύνω.  

 

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

 

Αθήνα, 18/2/2015