Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

AINIΓΜΑΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Υπάρχουν δύο βεβαιότητες για τις αραβικές επαναστάσεις: α) ότι διαθέτουν το στοιχείο της γνήσιας λαϊκής εξέγερσης, β) ότι όποιο καθεστώς και αν επικρατήσει τελικά σε αυτές τις χώρες, θα είναι υποχρεωμένο να λαμβάνει υπόψιν του τις διαθέσεις των λαϊκών μαζών στα πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά θέματα. Ο φόβος που προκαλούσαν στους ‘Αραβες οι δεσπότες τους τελείωσε. Οι λαοί είχαν τη συγκλονιστική εμπειρία του ότι μπόρεσαν να ανατρέψουν καθεστώτα όπως του Μπεν Αλί και του Μουμπάρακ, και θα χρειαζόντουσαν ποταμοί αίματος για να ξανασυσταθεί το Βασίλειο του Φόβου και της Απάθειας.

Μέχρις εκεί όμως, γιατί πιο πέρα αρχίζουν οι αβεβαιότητες. Η κατάσταση στη Λιβύη εξελίσσεται ήδη διαφορετικά, προς μια μορφή εμφυλίου πολέμου. Οι δύο πλευρές δείχνουν αποφασισμένες να νικήσουν ή να πεθάνουν. Ο Μουμπάρακ και ο Μπεν Αλί ήταν μαριονέττες των Αμερικανών και των Γάλλων. Οι στρατοί τους, σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενοι από την Ουάσιγκτον. Δεν είναι αυτή η περίπτωση του Καντάφι, που, παρά τον μεγάλο συμβιβασμό του με τους δυτικούς πριν από 10 χρόνια, διατηρούσε μια ανεξάρτητη βάση εξουσίας. Στην περίπτωση εξάλλου της Λιβύης καλό είναι να διατηρεί κανείς μια επιφύλαξη, δεδομένου ότι έχουμε πολύ λίγες αξιόπιστες πληροφορίες για το τι πραγματικά γίνεται στο εσωτερικό της χώρας. Είδαμε πολύ καλά, για παράδειγμα στις περιπτώσεις της ανατροπής Τσαουσέσκου, του κανονιοβολισμού της ρωσικής Βουλής από τον Γέλτσιν, των πολέμων στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, του Ισραήλ, ότι τα μεγάλα δυτικά ΜΜΕ, αλαζονικά αυτοπαρουσιαζόμενα ως θεματοφύλακες της «αντικειμενικής πληροφόρησης» μπορούν να μας γεμίσουν με σωρό από ψέμματα και παραποιήσεις της πραγματικότητας. Τις τελευταίες ημέρες επιχειρούν να παρουσιάσουν το Καντάφι περίπου ως ενσάρκωση του διαβόλου. Δεν έχει κανείς οποιαδήποτε διάθεση να υπερασπιστεί ένα πλήρως εκφυλισμένο, εδώ και πολύ καιρό καθεστώς, που ήδη άλλωστε από την αρχή έθετε πρόβλημα, από αυτό το σημείο όμως μέχρι να εμφανίζει τον Λίβυο ηγέτη ως ικανό να καταστρέψει όλο τον κόσμο με την τρομοκρατία και τους μετανάστες, όπως λένε τώρα οι δυτικές τηλεοράσεις, υπάρχει μια διαφορά.

‘Ηδη, σε ορισμένους δυτικούς κύκλους συζητείται το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης κάποιας μορφής στη Λιβύη. Το Περού, μια άσχετη χώρα της Λατινικής Αμερικής, με κυβέρνηση πολύ φιλική προς την Ουάσιγκτον, ζήτησε επιβολή απαγόρευσης πτήσεων. Η Γουώλ Στρητ Τζόρναλ ζήτησε να «ξεμπερδεύουμε με τον Καντάφι». Ο σύμβουλος του Γάλλου Προέδρου Γκενό ζήτησε δράση πέραν των οικονομικών κυρώσεων, μια προοπτική στην οποία φαίνεται να αντιδρά ο Μπερλουσκόνι. Η κάλυψη των λιβυκών από τον μεγάλο δυτικό τύπο και τις τηλεοράσεις μπορεί να φτιάξει το κλίμα που προϋποθέτει μια στρατιωτική επέμβαση. Το δεύτερο «σενάριο» που αρχίζει και συζητείται διεθνώς, είναι αυτό μιας ενδεχόμενης «διάσπασης» της Λιβύης. Από τις λεγόμενες «απελευθερωμένες» περιοχές της Κυρηναϊκής υπάρχουν αναφορές για αντικατάσταση των λιβυκών σημαιών με τα σύμβολα του βασιληά Ιντρίς και, σε μερικές περιοχές, για κατάληψη της εξουσίας από ισλαμιστές. Το τελευταίο αυτό, παραδόξως, δεν πανικοβάλλει, ως θα όφειλε, τον δυτικο τύπο, κάθε άλλο!

Η στρατηγική της Ουάσιγκτον (Ομπάμα-Μπρζεζίνσκι) είναι η κατά το δυνατόν ομαλότερη μετάβαση σε φιλοδυτικά κατά βάσιν καθεστώτα. Εργαλεία αυτής της πολιτικής της «γέφυρας», αντίστοιχης με αυτή που εφήρμοσαν στην Ελλάδα το 1974 και την Ισπανία το 1975, είναι η «διεθνής των ΜΚΟ» που «εκπαίδευσε» τους μεσοαστούς νέους μπλόγκερς σε Αίγυπτο και Τυνησία, ο Μπαραντέι και οι αραβικοί στρατοί. Υπάρχουν βεβαίως και οι σκληροπυρηνικοί Ισραηλινοί που αποβλέπουν εδώ και δεκαετίες, ρητά, στην αποσύνθεση του αραβομουσουλμανικού κόσμου, κατά τα πρότυπα που έθεσαν, πριν από όλους στη νεώτερη εποχή, οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές. Την τάση αποσύνθεσης τη διακρίνει κανείς στη διάσπαση του Σουδάν, στο φλερτ με τους Κούρδους, στη ντε φάκτο διάλυση του Ιράκ ως ενιαίου κράτους κ.ο.κ. Το τι βέβαια θα γίνει στην πραγματικότητα, το επηρεάζουν, αλλά δεν το καθορίζουν σχεδόν ποτέ αυτοί που εκπονούν τα σχέδια και τα σενάρια.
Konstantakopoulos.blogspot.com
kosmos tou ependiti, 26 2 2011

2 σχόλια:

  1. Σκέφτομαι, ότι και η πτώση των Μουμπάρακ και Μπεν Αλί ήταν μια προετοιμασία για να φανεί η επίθεση στον Καντάφι (όχι πως αξίζει οποιασδήποτε υπεράσπισης ) πιο "φυσική". Εξ άλλου, όλοι αυτοί οι "επαναστάτες" με τα όπλα περισσότερο Χόλιγουντ μου θυμίζουν παρά σοβαρούς επαναστάτες. Ακόμα, πιστεύω ότι μια επανάσταση, μια αληθινή επανάσταση δεν θα έρθει ξαφνικά ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά θα προϋπάρξει μια πνευματική και λαϊκή παλιγγενεσία που θα οδηγήσει στο τέλος της πορείας της προς την ανάληψη της εξουσίας.

    Ο Γέλτσιν βομβάρδιζε το ρωσικό Κοινοβούλιο και τα δυτικά μέσα διέδιδαν ότι έξω απο το Κοινοβούλιο μαζεύτηκαν οπαδοί του παλαιού καθεστώτος, ενώ ήταν ακριβώς το αντίθετο. Το ίδιο έγινε στην πλατεία του Τιεν Μιέν.

    Την αλήθεια θα την μάθουμε σε λίγο καιρό.

    Εγώ πάντως, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι όλα τα έχει προετοιμάσει η Δύση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τί συμβαίνει τελικά στις μουλουμανικές χώρες που ψάχνουν να βρουν την "δημοκρατία"; Γιατί δεν βλέπουμε "δημοκράτες" πολιτικούς αλλά πλήθη χωρίς πολιτικό υπόβαθρο να λεηλατούν; Ποιός και γιατί γκρέμισε τις φιλοαμερικανικές και φιλοισραηλινές ηγεσίες; Γιατί το Ισραήλ αρνήθηκε την λύση του περισσότερο φιλοαμερικανού Ελ Μπαραντέι στην Αίγυπτο; Μήπως αυτό που θέλουν οι Αθέατοι είναι να ανεβούν στην εξουσία αυτών των κρατών φανατικοί μουσουλμάνοι; Μήπως κάποιοι θέλουν να ανάψουν φωτιά στα ευρωπαικά κράτη (με δούρειο ίππο τα εκατομμύρια των μουσουλμάνων μεταναστών υποδαυλιζόμενα από τις νέες φανατικές ηγεσίες που θα προκύψουν) και να σύρουν την Δύση σε νέα σταυροφορία στην μέση ανατολή και συγκεκριμένα κατά του Ιράν; Mήπως ήρθε η ώρα να τελειώνουν μια και καλή με το Ισλάμ γενικότερα για να μπορέσει να ανοικοδομηθεί και ο Ναός; Tί ρόλο παίζει ο Ερντογάν και ποιο το νόημα της ομιλίας του μέσα στην Γερμανία; Πραγματικά αναμένω τις εξελίξεις με μεγάλο ενδιαφέρον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.