Ασκήσεις Εξάρτησης από Λευκωσία και Αθήνα

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ο βουλευτής Γιώργος Περδίκης των συμπαθών Πρασίνων της Κύπρου ζήτησε από την κυβέρνησή του να μάθει μήπως πρέπει να μετακινηθεί ο βρετανικός θυρεός από το Προεδρικό Μέγαρο. Κατάπληκτη από την ερώτηση του οικολόγου της, η κυπριακή κυβέρνηση απήντησε ότι δεν σκέπτεται να τον μετακινήσει. Το Προεδρικό Μέγαρο είναι ένα ιστορικό κτίριο, εξήγησαν οι αρμόδιοι.

 

‘Ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του και έχει κερδίσει την ανεξαρτησία του με το αίμα των εξεγερμένων, ασφαλώς και το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να μετακινήσει τα σύμβολα του δυνάστη του και να τα αντικαταστήσει με τα δικά του. Το γεγονός όμως ότι χρειάστηκε να φτάσουμε στο σωτήριο έτος 2012 για να σκεφθεί ένας Κύπριος βουλευτής το προφανές, δείχνει ότι είναι τελικά ευκολότερο να διώξεις την υλική εξουσία της Αυτοκρατορίας από τα χώματά σου, παρά τον Ραγιά από το κεφάλι σου!

 

Ο θυρεός δεν είναι φυσικά κάποιο καλλιτέχνημα αντάξιο αυτών του Πραξιτέλη. Θα μπορούσε να στεγασθεί δίπλα στα φυλακισμένα μνήματα ή, ακόμα καλύτερα, σε ένα Μουσείο Κυπριακής Ιστορίας, αντάξιο των αγώνων του κυπριακού λαού, κοινωνικών, κάτω από την ηγεσία ιδίως του ΑΚΕΛ, κυρίως όμως εθνικών, όπως της εξέγερσης των Οκτωβριανών του 1931, του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ κατά των Βρετανών, το 1955-59, που ήταν μια από τις μεγαλύτερες αντιαποικιακές επαναστάσεις της οικουμένης, σε σχέση με το μέγεθος πάντα του νησιού, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ή της αντίστασης στην απόπειρα δολοφονίας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου  και καταστροφής του κράτους του από το ΝΑΤΟ με όργανα δύο μέλη του: τη διοικούμενη, ερήμην του ελληνικού λαού, από τη χούντα, Ελλάδα και την Τουρκία του Μπουλέντ Ετσεβίτ, αργότερα συνέταιρου της Αθήνας στην πολιτική της ελληνοτουρκικής προσέγγισης!

 

H Kύπρος στο ΝΑΤΟ

 

Το λέμε, γιατί τώρα ορισμένοι Κύπριοι πολιτικοί, όπως π.χ. ο προεδρικός υποψήφιος Νίκος Αναστασιάδης, ακολουθούμενος από ένα μεγάλο μέρος της κυπριακής δεξιάς και όχι μόνο, υποστηρίζουν, σε ένα αποκορύφωμα «εθνομαζοχισμού», την ανάγκη να ζητήσει το νησί την ένταξή του στην … Ατλαντική  Συμμαχία που, ούτε λίγο, ούτε πολύ, το διαμέλισε το 1974. Νομίζω μόνον παρ’ ημίν σημειώνονται τέτοιοι παραλογισμοί. Δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει το ΝΑΤΟ για να γίνει μισητό στην Κύπρο; Να σφάξει μήπως και τους μισούς κατοίκους; Τι είδους λαός είμαστε ακριβώς και τι είδους «ηγέτες» διαθέτουμε;

 

Να μπει η Κύπρος στο ΝΑΤΟ, να τα «φτιάξουμε» και με το Ισραήλ, αναλαμβάνοντας και τους μεγάλους κινδύνους αυτής της σχέσης. Να αποχωρήσει όμως, σε αντάλλαγμα, ο τουρκικός στρατός κατοχής, έστω και αντικαθιστάμενος από διεθνή δύναμη και να διακοπεί η οικονομική επίθεση κατά της Ελλάδας και της Κύπρου. Αλλοιώς τι χρειαζόμαστε τους συμμάχους; Για να μας καταστρέφουν;

 

Η κατάρα της εξάρτησης

 

Η Βρετανία καταπίεσε σκληρά την αντιαποικιακή επανάσταση των Κυπρίων, την οποία ουδόλως είδε με καλό μάτι και η βαθιά εξαρτημένη ιθύνουσα τάξη των Αθηνών, περιλαμβανομένων των αγγλόπληκτων Ελευθέριου Βενιζέλου και Γεωργίου Παπανδρέου ή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που πιθανώς «επελέγη» ως Πρωθυπουργός στη δεκαετία του 1950, αν όχι και το 1974, με το «πραξικόπημα» Αβέρωφ, ακριβώς λόγω της «διαλλακτικότητας» που ανεμένετο να επιδείξει και επέδειξε, με τραγικές συνέπειες, στο κυπριακό. Και με τις συμφωνίες του Λονδίνου και της Ζυρίχης και με τη μη αντίσταση στην προέλαση του δεύτερου Αττίλα.

 

Η Ελλάς αναπνέει με δύο πνεύμονες, τον αγγλικό και τον αμερικανικό, και θα πάθει ασφυξία αν τα βάλει μαζί τους, είχε πει μερικά χρόνια πριν ο Γεώργιος Παπανδρέου, προς τους εκπροσώπους του κυπριακού λαού, Αρχιτέκτων, για λογαριασμό των ‘Αγγλων, του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, θα διαπιστώσει και ο ίδιος κατά τραγικό τρόπο, το 1965 και το 1967, ότι οι δύο «πνεύμονες» χρησίμευσαν μάλλον για την ασφυξία των Ελλήνων, παρά για οτιδήποτε άλλο και θα πεθάνει πικραμένος στο σκοτάδι μιας δικτατορίας που επεβλήθη στην Ελλάδα από τη CIA και το ΝΑΤΟ, υπό το επιδοκιμαστικό βλέμμα τουλάχιστον του Ισραήλ, μόνιμου συμμάχου της Τουρκίας μετά το 1950. Γιατί μια ανεξάρτητη Κύπρος, με αφεντικό τον λαό της, εθεωρείτο εμπόδιο στα σχέδια κατάκτησης της Μέσης Ανατολής, που σήμερα κινδυνεύουν να ολοκληρωθούν μέσα σε έναν φοβερό Αρμαγεδδώνα που άρχισε από το Αφγανιστάν και το Ιράκ και τείνει να καταλήξει στο Ιράν περνώντας από τη Λιβύη, τη Συρία και το Λίβανο και έχοντας προηγουμένως προκαλέσει έναν γιγαντιαίο «πόλεμο πολιτισμών», με χονδροειδείς προβοκάτσιες, όπως είναι το φιλμ για την «αθωότητα των Μουσουλμάνων».

 

Το αίτημα εθνικής απελευθέρωσης, αυτοδιάθεσης και ένωσης με την Ελλάδα, εφόσον το επιθυμούσε, του κυπριακού λαού, ουδέποτε ενθουσίασε μια ιθύνουσα τάξη στην Αθήνα που, όπως και το ξαδερφάκι της στην Κύπρο, στην καλύτερη περίπτωση θέλει τους ‘Ελληνες χωρίς φωνή, στη χειρότερη αγωνίζεται να βρει έναν τρόπο να «πουλήσει», προς ώφελός της, το ελλαδικό και το κυπριακό κράτος. Σε μια Ελλάδα που κατέκτησε μόνο την τυπική ανεξαρτησία της το 1821 και δεν κατάφερε ποτέ να οικοδομήσει μια Δημοκρατία, έστω και λίγο αντάξια των αγώνων (των δικών της και της Κύπρου), στην Ελλάδα που κατέπληξε τον κόσμο με την επανάστασή της τον 19^ο αιώνα και την εθνική της αντίσταση το 1940-44, ήταν οι δολοφόνοι του Καποδίστρια, οι κοτζαμπάσηδες, οι μαυραγορίτες, μέχρι τους σημερινούς διαπλεκόμενους,  «Φιλέλληνες» που την κυβερνάνε πάντα. Αυτοί βλέπουνε στους ξένους τα στηρίγματα της δικής τους εξουσίας, κάνουν ότι τους ζητήσουν χωρίς δεύτερη σκέψη και αντίρρηση (όρα Μνημόνιο και Δανειακές), εκπλήσσουν ακόμα και τα αφεντικά τους με τη δουλοπρέπεια που τους χαρακτηρίζει. Γι’ αυτό και έχουν ζαλιστεί αγρίως τώρα οι Μνημονιακοί των Αθηνών, που κάνουν ότι ακριβώς τους λένε, προσκυνάνε διαρκώς τα αφεντικά για να λάβουν σε αντάλλαγμα μπουνιές, κλωτσιές και καρπαζιές!

 

Σχέδιο Ανάν: το πρότυπο της νέας παγκόσμιας τάξης

 

Το 2002-4 παρολίγον να … χάσουμε το κυπριακό κράτος, χάρη στο σχέδιο Ανάν, ένα είδος πρώιμης Δανειακής Σύμβασης και Μνημονίου. Μάλιστα, κατά το περιοδικό «Επίκαιρα», τόσο το σχέδιο Ανάν όσο και η Δανειακή και το Μνημόνιο συντάχθηκαν από το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου, αλλά δεν είμαστε βέβαιοι. Είτε έτσι όμως, είτε αλλοιώς, και παρά τη διαφορά των αντικειμένων που ρυθμίζουν, τόσο το σχέδιο Ανάν, όσο και η Δανειακή προσδιορίζουν εμμέσως την καταστροφή του κυπριακού στην πρώτη περίπτωση, του ελλαδικού στη δεύτερη κράτους, τη μετατροπή τους δηλαδή σε προτεκτοράτο (ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν, πιστωτών και δανειστών στην περίπτωση της Δανειακής).

 

Το σχέδιο Ανάν υπήρξε ένα πολύ σημαντικό κείμενο όχι μόνο για την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο. ‘Ηταν η πρώτη φορά που επεβάλλοντο, σε μια χώρα του πρώτου κόσμου, της Ευρώπης, ρυθμίσεις ανάλογες αυτών που επιβλήθηκαν π.χ. στο Ανατολικό Τιμόρ, στη Βοσνία ή στο Κόσοβο. Αν με τον αγώνα της ΕΟΚΑ, η Κύπρος μπήκε στην πρωτοπορεία των αγώνων για εθνική απελευθέρωση που συγκλόνισαν τον πλανήτη μετά τη νίκη επί του Χίτλερ, το 1945, με το σχέδιο Ανάν το νησί βρέθηκε στην πρωτοπορεία του νέου μεταμοντέρνου ολοκληρωτισμού της «Αυτοκρατορίας» των αμερικανικών όπλων και των παγκόσμιων Τραπεζών. Με άλλη μορφή, αυτή του δημοκρατικοφανούς (προς το παρόν τουλάχιστον) «τραπεζικού νεοφασισμού», βλέπουμε τις ίδιες δυνάμεις να πλήττουν τώρα τις ευρωπαϊκές χώρες, με πρώτη την Ελλάδα, και να απειλούν τον πολιτισμό μας.

 

Το σχέδιο Ανάν προέβλεπε την επαναϋπαγωγή των θεσμών, των τριών εξουσιών (εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής) του «ανεξάρτητου, δημοκρατικού και κυρίαρχου» κράτους της Κύπρου στην εξουσία τριών ξένων αξιωματούχων που τους διόριζε ο ΓΓ (ούτε καν το Συμβούλιο Ασφαλείας) του ΟΗΕ και που διόριζαν τους διαδόχους τους! Αυτοί οι αξιωματούχοι δεν θα μπορούσαν πρακτικά να εκφράζουν παρά τις διαθέσεις των τριών δυνάμεων που επηρεάζουν ντε φάκτο τον εκάστοτε ΓΓ και ενδιαφέρονται σφόδρα για την Κύπρο και που δεν είναι άλλες από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και το Ισραήλ. Επιπλέον στο νέο κράτος απαγορευόταν να έχει στρατό, επιτρεπόταν όμως η διατήρηση επ’ άπειρον ξένων στρατών και τα επεμβατικά δικαιώματα των τριών εγγυητριών (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία).

 

Περιοριζόμαστε στις κεντρικές ρυθμίσεις του σχεδίου γιατί ήταν ολόκληρο ένα άνευ προηγουμένου έκτρωμα που «ξανάγραφε», μέσα στις δέκα χιλιάδες σελίδες του, ολόκληρο το νομικό πολιτισμό της  ανθρωπότητας. Πολλά χρόνια μετά την απόρριψή του στο δημοψήφισμα του Απριλίου 2004, οι ερευνητές αναζητούσαν και έβρισκαν απιθανότητες σε αυτό το άνευ προηγουμένου «μεγαλούργημα» της μετααποικοκρατίας. Διαπίστωναν αίφνης ότι   οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο αποκτούσαν χωρικά ύδατα και ΑΟΖ, θα μπορούσαν δηλαδή να βγάζουν οι Εγγλέζοι και πετρέλαιο ή αέριο από τις θάλασσες, ή ότι δεν θα ίσχυε η συνθήκη του Μοντρέ για τα Στενά σε ότι αφορούσε την Κύπρο! Το πράγμα θύμιζε κάτι μεταξύ ‘Οργουελ και Κάφκα, συγγραφείς των οποίων η ανάγνωση σύντομα θα απαγορευθεί τελείως εκεί που πάμε. (1)

 

Το σχέδιο ήταν ένα πλήρες σύνταγμα και νομοθετικό πλαίσιο του νέου κράτους που δημιουργούνταν στη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας, μαζί με τις διεθνείς συνθήκες που καθόριζαν την ύπαρξή του. Ο κύπριος ψηφοφόρος εκαλείτο να διαβάσει και να ψηφίσει όλο αυτό το τέρας 10.000 σελίδων, κάτι που δεν θα μπορούσε να κάνει ούτε ένας στρατός από δικηγόρους και διεθνολόγους, κάτι που γελοιοποιούσε κάθε έννοια δημοκρατίας.

 

Αξίζει να θυμίσουμε  ότι, αν ήταν η κυβέρνηση Σημίτη με ΥΠΕΞ τον Γιώργο Παπανδρέου, ακολουθούμενη από την κυβέρνηση Κληρίδη του ΔΗΣΥ στην Κύπρο, που πρωτοστάτησαν στην εισαγωγή και προσπάθεια ψήφισης του σχεδίου, το υποστήριξε η μεγάλη πλειοψηφία του ελλαδικού και κυπριακού κατεστημένου, πολιτικού, οικονομικού και εκδοτικού, προτού ο κυπριακός λαός δείξει ξεκάθαρα τις προτιμήσεις του, αναγκάζοντας τους Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους πολιτικούς να «κάνουν νερά». Θα άξιζε κάποιος να κάνει μια ανθολόγηση των απόψεων που διατυπώθηκαν για το σχέδιο στην Κύπρο και την Ελλάδα, από το 2002 μέχρι το 2004, γιατί τώρα εμφανίζονται περίπου οι πάντες αντίπαλοι του σχεδίου και υποστηρικτές του ‘Όχι. Να θυμίσουμε μόνο ότι όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα στην Ελλάδα, πλην του ΚΚΕ, υποστήριξαν επισήμως το 2004 την υπερψήφιση του σχεδίου Ανάν.

 

‘Ενας «καρκίνος» που απειλεί πολίτευμα και κράτος

 

‘Ηδη από τότε, φάνηκε καθαρά ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα, στην Ελλάδα και την Κύπρο, ήταν καταδικασμένο, είχε προσβληθεί από μια δυνάμει θανάσιμη ασθένεια. Γιατί δεν επρόκειτο για μια επί μέρους, έστω και σημαντική παραχώρηση, από αυτές που έχουμε δει τόσες και τόσες κυβερνήσεις να κάνουν. Επρόκειτο για την άρνηση υπεράσπισης του ίδιου του «καθεστώτος», του κυπριακού τότε κράτους και της Δημοκρατίας, γιατί βέβαια Δημοκρατία σημαίνει κράτος του Δήμου, όχι κράτος των Ξένων.

 

Οι εξελίξεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο μετά το 2004 επιβεβαίωσαν δυστυχώς και επιβεβαιώνουν όλο και πιο δραματικά αυτή την τραγική διάγνωση. Προσωπικά ικανός να φτάσει στην κατάλυση του κυπριακού κράτους, που σταμάτησε μόνο η ψήφος του ίδιου του κυπριακού λαού, ο Γιώργος Παπανδρέου απεδείχθη ικανός να προχωρήσει στην έμμεση κατάλυση του ελλαδικού κράτους, με την υπογραφή της Δανειακής και του Μνημονίου, μια διαδικασία που συνεχίζει και ολοκληρώνει τώρα ο Αντώνης Σαμαράς και η ΝΔ, με το αβέβαιο, άγνωστης κατάληξης και τελείως ανεπαρκούς προετοιμασίας εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, την τελευταία ίσως, κάπως ειρηνική και δημοκρατική προσπάθεια αποτροπής του «θανάτου» ενός ευρωπαϊκού έθνους-κράτους!

 

Η τύχη Ελλάδας και Κύπρου είναι βαθιά αλληλένδετη, για μια σειρά λόγους που δεν θα αναλύσουμε εδώ. Αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθεί και η Ελλάδα, τόνιζε στη Βουλή των Ελλήνων το 1987 ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν εξήγγειλε το casus belli έναντι της Τουρκίας για την περίπτωση προέλασης πέραν των γραμμών εκεχειρίας του 1974. Κατά μείζονα λόγο ισχύει και το αντίστροφο. Αν χαθεί η Ελλάδα, ασφαλώς και θα χαθεί η Κύπρος.

 

Είναι γι’ αυτό ιδιαίτερα θλιβερό να βλέπει κανείς τον πρωτεργάτη του Ναι το 2004 να είναι τώρα ο επικρατέστερος προεδρικός υποψήφιος για τις εκλογές του Φεβρουαρίου 2013 στη Μεγαλόνησο. Δεν διατυπώνουμε αυτή τη γνώμη εξαιτίας των όποιων προσωπικών, πολιτικών ή ιδεολογικών μας προτιμήσεων, αλλά γιατί θεωρούμε ότι δεν έχει κανένα μέλλον ένας λαός που, μετά από όσα έγιναν σε Κύπρο και Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί να περιβάλλει με την εμπιστοσύνη του πρόσωπα που τάχθηκαν ή τάσσονται υπέρ της κατάλυσης των κρατών του.

 

Αλίμονο αν ο ελληνικός λαός, αντιμέτωπος με το φάσμα μιας τόσο μεγάλης εθνικής και κοινωνικής καταστροφής, δεν βρει, έστω και την υστάτη, τον τρόπο, τα πρόσωπα, τις ιδέες να σώσει τις χώρες του.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Nexus», τεύχος Οκτωβρίου 2012

Eλληνική αφάνεια στην Ευρώπη

 

Βερολίνο, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

«Ας περιμένουμε την έκθεση της τρόικας, να δούμε τι έχετε καταφέρει». Αυτή είναι η τελική απάντηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στις επίμονες ερωτήσεις μου για το αν το Βερολίνο θα κάνει κάποια χειρονομία βοήθειας προς την Αθήνα και τον «ομοϊδεάτη» του, τον κ. Σαμαρά.

 

Μιλάμε στον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών, που μόλις έχει τελειώσει την ομιλία του στο «θερινό πανεπιστήμιο», κύριο think tank του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, εδώ στο Βερολίνο. Δίπλα μας, η ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος του ΕΛΚ Ρόδη Κράτσα παρακολουθεί απογοητευμένη τη συζήτηση. Μίλησε άλλωστε προηγουμένως και η ίδια για λίγα λεπτά με τον Σόιμπλε και, αν κρίνω από τις εκφράσεις αμφοτέρων, μόνο ενθουσιασμός δεν τους συνεπήρε τους δύο συνομιλητές.  

 

Όπως μας λέει ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών, όλες οι χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα, πλην της Ελλάδας, έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στο θέμα των μεταρρυθμίσεων, της ανταγωνιστικότητας και της δημοσιονομικής εξυγίανσης. «Χάσατε πολύ χρόνο», προσθέτει.

 

Ελλάδα: μια «μαύρη τρύπα» διεθνώς

 

Συνήθως, η ΝΔ λάμπει δια της απουσίας της από τις εκδηλώσεις αυτές, παρόλο που η Ελλάδα βρίσκεται, κατά τραγικό τρόπο, στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής κρίσης. Πάλι καλά που φέτος εδέησε να στείλει την Κυρία Κράτσα να είναι παρούσα, έστω και αν δεν συμμετέχει ως ομιλήτρια σε κάποιο από τα πολλά πάνελ της διοργάνωσης. Οι Ισπανοί ομοϊδεάτες της ΝΔ, για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, όχι μόνο είναι παρόντες και πολύ δραστήριοι στη διοργάνωση, έβαλαν μάλιστα εμβόλιμα μια αποκλειστικά δική τους εκδήλωση, όπου παρουσίασαν αναλυτικά τις προτάσεις τους για το πώς θα σωθεί το ευρώ και για την Τραπεζική ‘Ενωση, μοιράζοντας και δύο εύληπτες μπροσούρες στους συνέδρους. Η Ισπανία όμως είναι κράτος δεν είναι καραγκιοζοπαίκτης, σκέφτομαι περπατώντας στους δρόμους του Βερολίνου. «’Ακλαυτοι πάμε προς το τέλος, την κορύφωση της τραγωδίας», είναι η σκέψη που έρχεται στο μυαλό μου, καθώς η οργή εναλλάσσεται με την απελπισία και τη θλίψη.

 

Φταίει η Μέρκελ, φταίνε οι αγορές, φταίει ο κόσμος όλος. Αλλά ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί με απορία πάνω σε ένα κολοσσιαίο γεγονός. Το πώς η ελληνική «ελίτ» απέφυγε συστηματικά, όταν δεν συνέδραμε αποφασιστικά, στην επίθεση και την καταστροφή της χώρας της (;). Πως τα κατάφερε όλος ο πλανήτης να μιλάει για την Ελλάδα, απόντων των Ελλήνων. Μόνο τους δύο-τρεις τελευταίους μήνες εδέησε η κυβέρνηση Σαμαρά να αρχίσει τουλάχιστο να διαμαρτύρεται στους Ευρωπαίους για τη διαρκώς ανανεούμενη φιλολογία περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ (που δυστυχώς άλλωστε άρχισε η ίδια η ελληνική ελίτ και τη χρησιμοποίησε ευρέως

ως εσωερικό πολιτικό όπλο). Και μόνο κατά την τελευταία επίσκεψή του στη Γερμανία, ο κ. Σαμαράς επιτέλους υπενθύμισε στους Γερμανούς τα πιθανά γεωπολιτικά αποτελέσματα μιας ελληνικής εξόδου από το ευρώ – αν καο δε είμαστε βέβαιοι για την ορθότητα των συγκεκριμένων επιχειρημάτων του προς την Καγκελλάριο. Αν όμως έκανε ένα βήμα προς την ορθή κατεύθυνση, ο κ. Πρωθυπουργός έκανε άλλα δέκα προς τη λάθος. Εγκατέλειψε την αναδιαπραγμάτευση και έκανε δήλωση μετάνοιας για την αρχική «αντιμνημονιακή» του στάση, παρόλο που είναι ηλίου φαεινότερο για όλους τους σημαντικούς οικονομολόγους διεθνώς ότι το ελληνικό μνημόνιο, λόγω κατασκευής και όχι λόγω μη ή κακής εφαρμογής, είναι ίσως το χειρότερο και πιο αποτυχημένο οικονομικό πρόγραμμα στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Η στάση αυτή ακριβώς, των Ελλήνων πολιτικών, είναι που θα επιτρέψει αύριο, όταν έρθει η ώρα του τελικού κραχ, να εκδιωχθεί κακήν-κακώς η Ελλάδα από τι ευρώ και να αποδοθεί στους ‘Ελληνες η πλήρης ευθύνη για ότι θα συμβεί.

 

Θα περίμενε κανείς το ελληνικό συντηρητικό κόμμα, όπως και τα άλλα ελληνικά κόμματα και άλλοι φορείς της χώρας, να βρίσκονται διαρκώς παρόντες σε όλα τα ευρωπαϊκά και διεθνή φόρουμ, να εξηγούν την έκταση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής καταστροφής που σημειώνεται στη χώρα, να προσπαθούν να επηρεάσουν τη διεθνή κοινή γνώμη και τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Στην πραγματικότητα, και με ελάχιστες εξαιρέσεις, υπάρχει πλήρης ελληνική αφάνεια διεθνώς. Ο μέσος Γερμανός σήμερα πιστεύει ακράδαντα ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα απολύτως υπεύθυνη για όσα της συμβαίνουν, παρά την κολοσσιαία βοήθεια που δέχεται. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν οι ελληνικές προσπάθειες θα μπορούσαν να αντιστρέψουν μια εικόνα που καλλιέργησε συστηματικά η εφημερίδα Μπιλντ και οι πιο συντηρητικοί κύκλοι της Γερμανίας. Ξέρουμε όμως ότι κανένας από την Ελλάδα δεν κατέβαλε την παραμικρή σοβαρή προσπάθεια να επηρεάσει τη γερμανική και διεθνή κοινή γνώμη, που συχνά κινητοποιήθηκε από μόνη της, όσο και όπως μπορούσε, υπέρ της χώρας μας.

 

Το βλέπω κι εδώ στο Βερολίνο, καθώς Ευρωπαίοι συντηρητικοί πληροφορούμενοι την εθνικότητά μου έρχονται υποψιασμένοι να με ρωτήσουν για το τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα μου και είναι φανερό ότι δεν έχουν ιδέα. Συμμετέχω σε μια συζήτηση για το αν και πως είναι δυνατός ο συνδυασμός ανάπτυξης και δημοσιονομικής πειθαρχίας. Ζητάω τον λόγο και τους λέω ότι έρχομαι από την Ελλάδα, δηλαδή το (προπολεμικό) παρελθόν της Ευρώπης και αντιπροσωπεύω το τρομερό μέλλον της, αν δεν αλλάξουμε αμέσως υπόδειγμα. Τους λέω ότι δεν έχει νόημα η συζήτηση αν δεν πάρουμε υπόψιν μας τα αποτελέσματα που ήδη είχαν οι πολιτικές μας στην Ελλάδα. Τους υπενθυμίζω ότι το «πρόγραμμα σωτηρίας» της χώρας μου έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη ύφεση στη δυτική οικονομική ιστορία, περιλαμβανομένου του Μεγάλου Κραχ του 1929. Η αίθουσα με ακούει σιωπηλή αλλά τεταμένη. Εμφανώς ενοχλημένος από την εισπήδηση της ελληνικής πραγματικότητας, ο Τιτμάγιερ, μέλος του ΔΣ της Ντώυτσε Μπανκ, κάνει νόημα στο προεδρεύοντα να με σταματήσει.  Κλείνω κι εγώ την παρέμβασή μου απευθυνόμενος στον ίδιο και θυμίζοντάς του το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ούτε ο ίδιος όμως, ούτε κανείς άλλος από το πάνελ δεν επιχειρεί να ανασκευάσει όσα είπα – είτε σιωπούν, είτε περιορίζονται σε κάνα δύο αμήχανα λόγια συμπάθειας. Αν όμως ακούγανε συνεχώς αυτά τα πράγματα, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, θα άρχιζε να αλλάζει κάπως και το κλίμα διεθνώς για την Ελλάδα.

 

Από αυτά που λένε, αλλά και από αυτά που δεν λένε, ιδίως οι Ισπανοί συντηρητικοί, αντιλαμβάνομαι ότι θα ήθελαν και ότι χρειάζονται απελπιστικά τη φωνή της Ελλάδας και την περιγραφή του τι συμβαίνει στη χώρα, ως αποτέλεσμα των επιλογών που επέβαλε στην Ευρώπη η Γερμανία. Αυτός είναι πιθανώς και ο λόγος που προτίμησαν να καλέσουν τον γράφοντα τον περασμένο Φεβρουάριο, σε μια ημερίδα για την ευρωπαϊκή κρίση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εν γνώσει τους του τι θα έλεγε και πως θα περιέγραφε την κατάσταση. Το ζήτημα ενός «μετώπου του Νότου» ή της «περιφέρειας» έχει τεθεί εκ των πραγμάτων, ελάχιστα πράγματα όμως προς αυτή την κατεύθυνση έχουν κάνει οι ‘Ελληνες πολιτικοί και της κυβέρνησης, δυστυχώς όμως και της αντιπολίτευσης. ‘Όταν θα το καταλάβουν θα είναι πια πολύ αργά – ήδη, η κατάσταση τείνει να γίνει μη αντιστρέψιμη, γιατί οι επιμέρους παίκτες αυτού του πολυπαραγοντικού παιγνίου της ευρωπαϊκής κρίσης έχουν αναλάβει ισχυρές δεσμεύσεις σε πολιτικές που δεν μπορούν εύκολα να μην καταλήξουν σε καταστροφή.

 

Ευτυχώς που ήρθε πρόσφατα ο κ. Τσίπρας στη Γερμανία και είχε μια εξαιρετική παρουσία – αν και δεν αρκεί φυσικά μια επίσκεψη τον χρόνο ή το εξάμηνο για να αντιστρέψει τα αποτελέσματα μιας «επικοινωνιακής» επίθεσης που δέχεται σχεδόν τρία χρόνια τώρα, χωρίς να αμύνεται, η Ελλάδα. Θα χρειαζόντουσαν πολύ πολύ περισσότερα για να αρχίσει να αντιστρέφεται η κατάσταση. Δυστυχώς, τείνει ήδη να γίνει ανεπίστρεπτη, γεγονός που «κλειδώνει» όλο και περισσότερο την πορεία της χώρας (ίσως και της Ευρώπης, έστω και με καθυστέρηση φάσης), σε μια ιστορική καταστροφή επικών διαστάσεων. Τα όσα τραβήξαμε τα τελευταία τρία χρόνια θα είναι, σε αυτό το σενάριο, τίποτα μπροστά σε αυτά που έρχονται.

 

Το ελληνικό πολιτικό προσωπικό δεν έχει όμως συνείδηση όλων αυτών ή, αν έχει, η συνείδηση αυτή είναι εξαιρετικά περιορισμένη και ανεπαρκής. Η υποτέλεια και η μειονεξία είναι στο DNA του ‘Ελληνα πολιτικού, που φρόντισε να εμβολιάσει και πλατιά στρώματα της κοινωνίας. Κάποτε, αναπόφευκτα, έρχεται βέβαια και η ώρα της «εξέγερσης», αλλά κι αυτή παίρνει άλογες μορφές, αφού κανείς δεν την έχει προετοιμάσει.  ‘Ετσι, αντί οι δυνάμεις της χώρας να έχουν βγει διεθνώς και να την υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια, προσπαθούν απλά να διαχειριστούν επικοινωνιακά στο εσωτερικό μια καταστροφή, δηλαδή κάτι εξ ορισμού μη διαχειρίσιμο, κάνοντας το σταυρό τους που δεν έχει έρθει ακόμα. Ονειρεύονται ξύπνιοι στην κυβέρνηση, δυστυχώς όχι σπάνια και στην αντιπολίτευση. Η ελληνική πολιτική τάξη κάνει συνήθως «πολιτική» για το θεαθήναι και στο εσωτερικό της χώρας. Αν όμως το μυαλό των πολιτικών είναι μέσα στη χώρα, το πρόβλημά της είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο έξω. Και συνήθως, εκεί έξω δεν υπάρχει κανείς να υπερασπισθεί τα ελληνικά συμφέροντα και απόψεις. Επί τρία χρόνια η Ελλάδα λοιδωρείται κυριολεκτικά παγκοσμίως και είναι ελάχιστη η προσπάθεια υπεράσπισής της. Το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να έχει οικονομική και όχι στρατιωτική μορφή, δεν θα είναι όμως λιγότερο δραματικό από αυτά που έπαθαν οι Σέρβοι και οι Ιρακινοί όταν έχασαν τον «πόλεμο της προπαγάνδας», είδος μπαράζ πυροβολικού πριν από την επίθεση του πεζικού.

 

«Πουλάμε την Ελλάδα στους Κινέζους»

 

«Πουλάμε την Ελλάδα στους Κινέζους» μου λέει ο ‘Ελμαρ Μπροκ, απολαμβάνοντας την αμηχανία που μου προκαλεί με την απάντησή του στην ερώτησή μου για τις γεωπολιτικές συνέπειες της ευρωπαϊκής και ειδικά ελληνικής κρίσης. Ο Μπροκ είναι ένας από τους κύριους «στρατηγικούς εγκεφάλους» της Γερμανίας, από τους ελάχιστους πολιτικούς της χώρας που διαθέτουν καλή αίσθηση της διεθνούς γεωπολιτικής και στρατηγικής πραγματικότητας, οπαδός μιας πολιτικής προσέγγισης με τη Ρωσία, εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Ο κ. Μπροκ έχει πρόσφατα επικρίνει υψηλόβαθμους παράγοντες της παράταξής του, χαρακτηρίζοντας «ανεύθυνες» και ως έχουσες φοβερό κόστος τις δηλώσεις τους περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, τονίζοντας ότι αυτές οι δηλώσεις πυροδοτούν την ανησυχία των αγορών.

 

Ο κ. Μπροκ κάνει το «ασυνήθιστο» σχόλιο για τους Κινέζους, υποκύπτονας στον συνήθη πειρασμό ευφυών ανθρώπων να επιδεικνύουν την εξυπνάδα τους, ενίοτε με ανορθόδοξες, προκλητικές δηλώσεις. Κι αφού το πει, μετανοιωμένος κάπως με την αθυροστομία του ρίχνει μια ματιά στο μαγνητόφωνο που κρατάω στο χέρι και μου εξηγεί ότι δεν θα πει ποτέ κανείς κάτι τέτοιο.

 

Αν προκάλεσα αυτό το «παράδοξο» σχόλιο είναι γιατί του «έξυσα πληγές», ρωτώντας τον για τη γεωπολιτική της ευρωπαϊκής κρίσης. «Μα δεν υπάρχει μόνο η Κίνα στην Ανατολική Μεσόγειο», του λέω, υπαινισσόμενος την ύπαρξη άλλων γεωπολιτικών «παικτών», πέραν της Κίνας, προφανών και πολύ πιθανότερων υποψήφιων να καλύψουν ένα «ευρωπαϊκό κενό» στην Ανατολική Μεσόγειο. Προτιμά όμως αυτή τη φορά να μην ακούσει την ερώτηση, παρά να διακινδυνεύσει μια ακόμα «πολιτικά ανορθόδοξη» απάντηση.

 

«Τι συμβαίνει;», τον ρωτώ, «στη χώρα σας δεν αντιλαμβάνονται ότι περιοριζόμενη στα οικονομικά θέματα, και αγνοώντας τα στρατηγικά, η Γερμανία δεν θα μπορέσει ποτέ να παίξει ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη;». «Κυττάξτε», μου απαντά, «σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Βόρεια Ευρώπη, αυτά που λέτε, οι έγνοιες για αυτές τις πτυχές ασφάλειας κλπ. έχουν υποχωρήσει, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν». Οποιοδήποτε κόστος για να σωθεί το ευρώ δεν είναι μεγάλο, γιατί έτσι σώζουμε και την ειρήνη στην Ευρώπη, προσθέτει, εν επιγνώσει όμως ότι είναι αρκετοί οι παράγοντες και στην παράταξή του που δεν συγκινούνται από τα επιχειρήματά του.

 

«Να πιέσουμε την Ελλάδα»

 

Αν ο Μπροκ ανησυχεί για τις γεωπολιτικές συνέπειες της κρίσης, αυτό δεν τον κάνει διόλου εφεκτικό ως προς την αναγκαιότητα εφαρμογής των «μεταρρυθμίσεων», δηλαδή του Μνημονίου. Και δεν θα μπορούσε νάναι αλλοιώς, όταν δεν έχει γίνει καμιά σοβαρή, αξιόλογη προσπάθεια να εξηγηθεί στη Γερμανία και σε όλη την Ευρώπη τι είναι αυτό το Μνημόνιο και γιατί πρέπει, προς το συμφέρον και της Ελλάδας και της Ευρώπης, να διακοπεί. Πόσο μάλλον που όλα αυτά τα πράγματα τα έχουν υπογράψει και εκθειάσει διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις.

 

«Να πληρώσουν οι εκατομμυριούχοι σας», είναι η μόνη «παραχώρηση» του Μπροκ. Η έκταση και η απροθυμία δίωξης της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς είναι, πρέπει να σημειωθεί, ένα από τα σοβαρότερα επιχειρήματα ή προσχήματα, όσων Ευρωπαίων αρνούνται να αναθεωρήσουν τις ασκούμενες πολιτικές στην Ελλάδα.

 

Σύμφωνα με τον Γερμανό πολιτικό, μόνο τελευταία ο κ. Σαμαράς έχει επιδείξει αξιόπιστο, σοβαρό μεταρρυθμιστικό οίστρο κατά τον Γερμανό πολιτικό. Η Αθήνα, προσθέτει,  πρέπει να πιεσθεί περαιτέρω για να μείνει στο «δρόμο των μεταρρυθμίσεων»

 

«Ευρωπαϊκό Σουδάν κινδυνεύει να γίνει η Ελλάδα»

 

Το μήνυμα του ‘Ελμαρ Μπροκ είναι διπλό: προς την Αθήνα «σκάστε και κολυμπάτε», έστω και αν υπάρχει σήμερα ένας κολοσσιαίος όγκος δεδομένων και αποδείξεων ότι το πρόγραμμα «δεν βγαίνει», προς τους Γερμανούς «μη διανοηθείτε να πετάξετε την Ελλάδα έξω».

 

Κατά τον κ. Μπροκ, οι ανεύθυνες δηλώσεις περί ελληνικής εξόδου και οι ανησυχίες για το αν μείνει η Ελλάδα στο ευρώ και οι Ευρωπαίοι ενωμένοι, μπορούν να πυροδοτήσουν την ανησυχία των αγορών, οδηγώντας σε ένα Κραχ χειρότερο από το 1929. Αυτό δεν θα είχε μόνο δυσμενείς συνέπειες και για την Ελλάδα και για τη Γερμανία. «Εάν οι γείτονές μας χρεωκοπήσουν, θα χρεωκοπήσει και η Γερμανία ως εξαγωγική χώρα» λέει, προσθέτοντας ότι «για τις πολιτικές συνέπειες δεν χρειάζεται να μιλήσουμε». Μια τέτοια εξέλιξη, πιστεύει, θα συνιστούσε στρατηγική καταστροφή και θα στρεφόταν εναντίον των γερμανικών συμφερόντων. «Το να αφήσουμε την Ελλάδα να χρεωκοπήσει θα ήταν πολύ ακριβό για τη Γερμανία, η σωτηρία της θα ήταν φτηνότερη από τη χρεωκοπία. Το ότι 80% των Ελλήνων θέλουν να κρατήσουν τη χώρα στο ευρώ οδηγεί τον Μπροκ στο συμπέρασμα ότι η χώρα δεν θα καταλήξει στη χρεωκοπία.

 

Αυτοί που λένε ότι πρέπει να πετάξουμε την Ελλάδα από το ευρώ, διατυπώνουν μια «λαϊκιστική» θέση για να αποσπάσουν χειροκροτήματα από τα γερμανικά καφενεία, υποστηρίζει ο Μπροκ, που θυμίζει ότι το σύμφωνο της Λισσαβώνας αποκλείει έξωση από την ΕΕ και το ευρώ. Το μόνο που προβλέπεται είναι εθελούσια έξοδος από την ‘Ενωση. Γιατί να ήθελε η Αθήνα να το κάνει; Αν οι ‘Ελληνες επανέφεραν τη δραχμή δεν θα είχαν καμιά δυνατότητα πια να ξανασταθούν στα πόδια τους. Δεν θάβρισκαν κανένα χρηματοδότη, θα έπρεπε να εξυπηρετούν τα χρέη τους σε ευρώ, και να αγοράζουν πρώτες ύλες, όπως το πετρέλαιο, πανάκριβα. Το όφελος που θάχαν με τις καλύτερες εξαγωγικές δυνατότητες για τη φέτα θα ήταν αμελητέο σε σύγκριση με τα μειονεκτήματα. Το αποτέλεσμα θα ήταν η Αθήνα να βρίσκεται συνεχώς κρεμασμένη από την τσέπη των Ευρωπαίων αν δεν θέλουμε να γίνει η Ελλάδα ένα ευρωπαϊκό Σουδάν. Και το Σουδάν έχει τουλάχιστο πετρέλαιο.

 

Μόνο που αυτό που ο Μπροκ δεν θέλει να καταλάβει ή, το πιθανότερο, δεν καταλαβαίνει, είναι επίσης ότι δεν μπορεί να συνεχίσουν οι ‘Ελληνες, σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς να πέφτουν από τις ταράτσες των σπιτιών τους, «για να εφαρμοσθούν τα συμφωνηθέντα».  

 

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ»

 

Δυόμισυ χρόνια μετά την υπογραφή του Μνημονίου, μετά το PSI, τα δεύτερη δανειακή και τις εκλογές, η Ελλάδα παραμένει σε άνευ προηγουμένου στρατηγικό αδιέξοδο, που κινδυνεύει να παρασύρει και την Ευρώπη σε μείζονα καταστροφή. Κανένας σχεδόν από τους «παίκτες» δεν λέει ορθολογικά πράγματα. Οι ‘Ελληνες και Γερμανοί οπαδοί των Μνημονίων λένε ότι τα κάνουν αυτά για να σώσουν την Ελλάδα μέσα στο ευρώ. Είναι όμως σαφές ότι το χρέος εκτοξεύεται σε παγκοσμίως πρωτοφανή επίπεδα αντί να μειώνεται, η ύφεση που έχει προκληθεί καθιστά μεσοπρόθεσμα, αν όχι βραχυπρόθεσμα αδύνατη την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, καταστρέφει την ελληνική οικονομία, κοινωνία και δημοκρατία και, όλο και πιο πιθανά, κινδυνεύει να καταλήξει σε μια πολύ σοβαρότερη κρίση, που μπορεί να πάρει τη μορφή εμφύλιων και φυλετικών συγκρούσεων, κατάρρευσης του κράτους και γενικευμένης αναταραχής και ανομίας ή στρατιωτικο-αστυνομικού κινήματος, ενεργοποιώντας και άλλες γεωπολιτικές δυνάμεις, που θα επιδιώξουν να το εκμεταλλευθούν.

 

Αν υπήρχε Αθήνα, θα έπρεπε κανονικά να ζητήσει με σαφή και ξεκάθαρα επιχειρήματα μια γενναία αναδιάρθρωση του χρέους, όχι την επανάληψη των καταστρεπτικών γελοιοτήτων του PSI, έκτακτη ανθρωπιστική βοήθεια των εταίρων της και σχέδιο Μάρσαλ. Θα έπρεπε να εξηγήσει με πειστικά επιχειρήματα, και δόξα τω Θεώ υπάρχουν, ότι είναι υποχρεωμένη να διακόψει το πρόγραμμα, ίσως και να πάει σε στάση πληρωμών, αν δεν πάρει ένα πρόγραμμα που να την αφήνει με ένα βιώσιμο κράτος. Θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει μια γιγάντια παγκόσμια καμπάνια υπεράσπισης της χώρας, ενημέρωσης της κοινής γνώμης για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και γιατί συμβαίνουν. Θα έπρεπε να έχει αλλάξει άρδην την κατάσταση της χώρας, καταστρέφοντας το σύστημα φοροδιαφυγής και διαφθοράς και επανιδρύοντας το κράτος, δείχνοντας και διεθνώς ότι η Ελλάδα που ζητάει βοήθεια δεν είναι η Ελλάδα που ξέρουνε. Δυστυχώς, η πολιτική τάξη της χώρας δεν μοιάζει ικανή να πραγματοποιήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα.

 

Θα χάσουμε έτσι μια ακόμα ιστορική ευκαιρία, που είναι η συγκυρία των αμερικανικών εκλογών για να θέσει η Ελλάδα τα ζητήματά της. Και κινδυνεύουμε η επίσκεψη Μέρκελ να εξελιχθεί σε μια ακόμη γελοιότητα, όπου θα μας «δίνουν» πράγματα που μας έχουν ήδη υποσχεθεί και συμφωνήσει, όπως την επόμενη «δόση» ή και κάτι παραπάνω, με αντάλλαγμα να συνεχίσουμε την πορεία καταστροφής στην κατεύθυνση που δρομολογήσαμε εδώ και τρία χρόνια. Χωρίς ταυτόχρονα, κανείς στην Ελλάδα, να προετοιμάζεται έστω και κατ’ ελάχιστον για την επερχόμενη καταστροφή.

 

Δυσκολεύεται κανείς να αντιληφθεί για ποιό λόγο ακριβώς πανηγυρίζει ο κ. Σαμαράς για την επίσκεψη Μέρκελ. Πήρε πίσω όλα όσα έλεγε, καταβάλλει τρομερές προσπάθειες να την ικανοποιήσει και να εφαρμόσει το πρόγραμμα καταστροφής, έστω κι αν οδηγείται σε πολιτική αυτοκτονία, υπέφερε καρτερικά το φτύσιμο των «αφεντικών». Ε, λογικό δεν είναι να έρθει και μια επίσκεψη η Καγκελλάριος;

 

Τον Μάιο του 2011 ήδη, ο εκδότης της σημαντικότερης οικονομικής εφημερίδας της Γερμανίας Handelsblatt Γκαμπόρ Στάινγκαρτ συνέκρινε, σε μια συνέντευξή του στον γράφοντα, που δημοσίευσε τότε ο «Κόσμος του Επενδυτή», το Μνημόνιο με το αμερικανικό μεταπολεμικό πρόγραμμα Μοργκεντάου, που προέβλεπε την καταστροφή της Γερμανίας και την επιστροφή της σε προβιομηχανική εποχή. Οι ΗΠΑ το αντικατέστησαν αργότερα με το σχέδιο Μάρσαλ, διαγράφοντας τα γερμανικά χρέη, για να μην επικρατήσουν οι κομμουνιστές σε όλη τη Γερμανία. Ο κ. Στάινγκαρτ πρόσθεσε ότι η λύση για την Ελλάδα είναι αναδιάρθρωση χρέους και σχέδιο Μάρσαλ. Γιατί αυτά που υποστηρίζουν οι Γερμανοί δεν μπορούν να τα υποστηρίξουν οι ‘Ελληνες; Γιατί δεν μπορούν να επαναλάβουν αυτό που είπε ο νυν Πρόεδρος της Γαλλίας στην προεκλογική του εκστρατεία, ότι δηλαδή φτιάξαμε ένα πρόγραμμα σωτηρίας που καταστρέφει την Ελλάδα.

 

Ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να μαζέψει τους Γερμανούς και Ευρωπαίους ανταποκριτές στην Αθήνα και να μην τους πει τίποτα δικό του ή του ΣΥΡΙΖΑ. Να μαζέψει μισή σελίδα με τα κύρια οικονομικά στοιχεία της Ελλάδας και δέκα σελίδες με αυτά που έχουν πει ο Σμιτ, ο Στάινγκαρτ, ο Ολάντ, ο Κρούγκμαν, ο Στίγκλιτς, ο Γκαλμπρέιθ, ο Μπόφινγκερ κ.ο.κ. Και να τους καλέσει να τα συγκρίνουν με την πολιτική που ακολουθεί σήμερα η Μέρκελ, ο Σαμαράς και η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση.

 

Τμήμα του άρθρου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο», της 8.10.2012

Αληθινά και ψεύτικα πραξικοπήματα

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η διοχέτευση στον τύπο «σεναρίων» περί των ανυπάρκτων «πραξικοπημάτων» του 2011 δεν είναι τυχαία. Οι «διαρροές» αυτές έχουν να κάνουν με την προσπάθεια δημιουργίας σύγχυσης και συσκότισης των σχεδίων πραγματικών πραξικοπημάτων και άλλων «δυναμικών ενεργειών», που ήταν στα «ράφια» μυστικών υπηρεσιών εδώ και καιρό, αλλά απέκτησαν φλέγουσα επικαιρότητα το βράδυ της 6^ης Μαίου, όταν για πρώτη φορά κατέστη ορατή η άνοδος ενός νέου παίκτη στην Ελλάδα. Η πιθανότητα ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κυβέρνηση σε μια χώρα του ΝΑΤΟ, έθεσε  σε συναγερμό δυτικές πρωτεύουσες, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ, για τις οποίες η αποτροπή αλλαγής του γεωπολιτικού προσανατολισμού της Ελλάδας απέκτησε άμεση προτεραιότητα. ‘Όπως αναφέραμε ήδη σε άρθρο μας πριν από μία εβδομάδα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων (ECFA) συγκάλεσε έκτακτη μυστική  σύσκεψη ανωτάτων παραγόντων στις Βρυξέλλες, για τη διαχείριση της ελληνικής κατάστασης, στην οποία ετέθη ως επιδίωξη α) να παρεμποδισθεί η διαφαινόμενη πρόθεση ισχυρών κύκλων της Γερμανίας να πετάξουν την Ελλάδα έξω από την ευρωζώνη «στο άψε σβήσε», β) να «μη γίνει η οικονομική κρίση γεωπολιτική κρίση» και να αποφευχθεί «πάση θυσία» η συγκρότηση άξονα Βελιγραδίου-Αθήνας-Λευκωσίας, με φιλορωσικό προσανατολισμό και, γ) να ελεγχθούν τυχόν προθέσεις της ‘Αγκυρας να εκμεταλλευθεί την ελληνική κρίση.

 

Την ίδια στιγμή μια τουλάχιστον ξένη πρεσβεία στην Αθήνα προχώρησε παραπέρα και άρχισε να «δουλεύει» το σενάριο «πραξικοπήματος» σε περίπτωση που μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα έθετε σε κίνδυνο τον παρόντα «γεωπολιτικό προσανατολισμό» της Ελλάδας. Οι κινήσεις αυτές έγιναν αντιληπτές από τις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας και το Υπουργείο ‘Αμυνας, αλλά έγιναν γνωστές και στην αξιωματική αντιπολίτευση που, απολύτως ανέτοιμη για θέματα άμυνας και ασφάλειας διερωτήθηκε αν έχουν βάση, αλλά και δεν ήξερε τι ακριβώς να τις κάνει. ‘Όταν όμως, τα ίδια κέντρα πληροφορήθηκαν ότι την υπόθεση την ερευνούσε η εφημερίδα μας έσπευσαν να κάνουν τις γνωστές «διαρροές», για να προκαλέσουν σύγχυση.

 

Δύο σενάρια για τον ΣΥΡΙΖΑ

 

Φυσικά, όλα τα διεθνή κέντρα αποφάσεων συμφωνούσαν ότι η προτιμότερη εξέλιξη σε περίπτωση εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η «μνημονιοποίησή» του, αυτό που έγινε δηλαδή προηγουμένως με το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τη ΔΗΜΑΡ. Μια τέτοια διαδικασία όμως θα ήταν πολύ δυσκολότερη για το κόμμα της αριστεράς, απότι για τους άλλους και θα οδηγούσε πολύ γρήγορα στην καταστροφή του. Ακόμα κι αν ήθελε, η ηγεσία του δύσκολα θα μπορούσε να επιλέξει ένα τέτοιο δρόμο.

 

Το δεύτερο σενάριο θα ήταν να βγει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, να προσπαθήσει να αναθεωρήσει το μνημόνιο και να βρεθεί σύντομα σε ανυπόφορη κατάσταση, από τον συνδυασμό εσωτερικής αποσταθεροποίησης και εξωτερικών πιέσεων. ‘Όπως είπε στην ανήσυχη με τον ΣΥΡΙΖΑ «αστική» παρέα του, ένα μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου μιας από τις ισχυρότερες «κοινότητες» της χώρας μας, «μην ανησυχείτε, αυτοί δεν θα μείνουν στην εξουσία πάνω από έξη μήνες». Πρόκειται άλλωστε για ένα κλασικό σενάριο, που εφαρμόστηκε στη Χιλή του Σαλβαδόρ Αλλιέντε. Η πρόκληση κοινωνικής δυσαρέσκειας τότε, ιδίως των μικοραστικών στρωμάτων, δημιούργησε τις κατάλληλες πολιτικές συνθήκες για να επέμβει ο στρατηγός Πινοτσέτ, ξεμπερδεύοντας μια και καλή με τη χιλιάνικη αριστερά.

 

Σενάρια πραξικοπημάτων

 

Θα μου πείτε, μπορεί να γίνουν τέτοια πράγματα σε μια ευρωπαϊκή χώρα το 2012; Σε όσους διώχνουν τους φόβους τους με τέτοια επιχειρήματα, πρέπει να τους θυμίσουμε ότι όλα όσα γίνονται στην Ελλάδα και στην Ευρώπη τα τελευταία τρία χρόνια είναι αδιανόητα. Ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός του Φρανσουά Μιτεράν, ο Μισέλ Ροκάρ, αναφέρθηκε δημόσια στην πρόβλεψή του ότι η πτώση του βιοτικού επιπέδου στην Ελλάδα θα καταστήσει αναπόφευκτο το τέλος της δημοκρατίας, γιατί μόνο μια δικτατορία θα μπορέσει να διαχειριστεί μια τέτοια κατάσταση. Οι περισσότεροι πολιτικοί μας, στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, αναγνωρίζουν ότι η εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική έχει υπονομεύσει τα θεμέλια του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος.

 

Στην πραγματικότητα, το πολύ παράξενο θα ήταν να μη γίνονται τέτοιοι σχεδιασμοί. Αν κανείς νομίζει ότι η Ελλάδα, χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με εξαιρετικά σημαίνουσα γεωπολιτική θέση θα αφεθεί «απερίσπαστη» να κάνει ότι θέλει, πλανάται πλάνην οικτρά. Επιπλέον, αν όντως, όπως όλα δείχνουν, η Ελλάδα μπήκε, με το μνημόνιο, σε μια κρίση ανάλογου βάθους με αυτή που συγκλόνισε προπολεμικά τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στη Γερμανία, οδηγώντας στον Χίτλερ, αν οι κυβερνήσεις μας και η τρόικα εφαρμόζουν πιστά την ίδια πολιτική που ακολούθησε, μεταξύ 1930 και 1933 ο καγκελλάριος Μπρύνινγκ, τότε μόνο ένα εξίσου δραματικό αποτέλεσμα, όχι υποχρεωτικά της ίδιας, αλλά εξίσου τραγικής υφής μπορούμε να περιμένουμε, εκτός αν το δημοκρατικό καθεστώς και οι δυνάμεις του έθνους μας και της Ευρώπης βρουν τον τρόπο να σταματήσουν συγκροτημένα την πορεία της καταστροφής. Τα Μνημόνια έβαλαν τη χώρα, το κράτος, το έθνος, τη δημοκρατία μας, σε διαδικασία «υποβοηθούμενης αυτοκτονίας».

 

Μπορεί ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ να ονειρεύεται ξύπνιο ότι θα μεταμορφωθεί σε «καλό ΠΑΣΟΚ στη θέση του παληού, χαλασμένου ΠΑΣΟΚ», οι πιθανότητες όμως να συμβεί αυτό είναι όσες και ο γράφων να συμμετάσχει σε επανδρωμένες πτήσεις στον πλανήτη ‘Αρη. Η μετεωρική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και της Χρυσής Αυγής οφείλεται πολύ λιγότερο στην πολιτική τους και πολύ περισσότερο στην καθολική εθνική τραγωδία και στην απελπισία που, δικαιολογημένα, συνέχει μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Δεν συντρέχει σήμερα ούτε κατά διάνοια έστω και μία από τις προϋποθέσεις που επέτρεψαν, το 1981, στο ΠΑΣΟΚ να διαδεχθεί ομαλά και σταθερά τη συντηρητική παράταξη στην εξουσία.

 

Μέρες που είναι  δεν είναι κακό να φρεσκάρει κανείς την ιστορική του μνήμη. Να θυμίσουμε εδώ στους φίλους της αριστεράς, την αποφράδα 11^η Σεπτεμβρίου 1973, όταν οι εφημερίδες του «ευρωκομμουνισμού», Ουμανιτέ και Ουνιτά, δημοσίευσαν τα περισπούδαστα άρθρα τους για το πώς η Χιλή απέδειξε τη δυνατότητα του «ειρηνικού και δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό». Λίγες ώρες αργότερα, ο Πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλλιέντε έπεφτε νεκρός στα ερείπια του Προεδρικού Μεγάρου της Μονσάντα και η χώρα του γνώριζε ένα όργιο δολοφονικής βίας, προορισμένης να «παραδειγματίσει» τη Λατινική Αμερική και όλο τον κόσμο. ‘Ένα χρόνο πριν, σε περιοδεία στον Ευρώπη, με σκοπό να αποτρέψει την πιθανότητα συμμετοχής κομμουνιστών σε δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ο (και μακελλάρης της Κύπρου) Χένρι Κίσσινγκερ είχε πει στους συνομιλητές του: «Παρακολουθείστε προσεκτικά τι θα γίνει στη Χιλή». (Την ίδια επιδίωξη πλήρωσε με τη ζωή του, λίγα χρόνια αργότερα, και ο ‘Αλντο Μόρο).

 

Γεωπολιτικές πτυχές

 

Υπάρχει όμως και μια άλλη, γεωπολιτική πτυχή στην υπόθεση «πραξικόπημα στην Ελλάδα». Οι δυνάμεις που επιδιώκουν αφενός τη διάλυση της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, αφετέρου να μη χάσουν τον στρατηγικό έλεγχο Ελλάδας και Κύπρου, αντίθετα να τον αυξήσουν σε επίπεδα πρωτόγνωρα για μετά το 1974, θα χρησιμοποιούσαν ασφαλώς μια «ανωμαλία» στην Ελλάδα, όπως και την παραδειγματική, ιστορικά εξηγήσιμη «στρατηγική ηλιθιότητα» του Βερολίνου, για να διώξουν μια και καλή τη χώρα από την Ευρώπη, να προκαλέσουν μια άνευ προηγουμένου κρίση στην ΕΕ, που θα την οδηγήσει πιθανότατα σε διάλυση. (Ποτέ άλλωστε δεν τους πολυάρεσε η ευρωπαϊκή στρατηγική παρουσία στη ΝΑ Ευρώπη, που πάντοτε ήθελαν να διατηρήσουν ως ζώνη «αποκλειστικής ευθύνης» των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και, όλο και περισσότερο, του Ισραήλ, αποτρέποντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε αξιοσημείωτη παρουσία της Ρωσίας).

 

Φυσικά, στην περίπτωση «ανωμαλίας» στην Ελλάδα, ένα διεθνώς απομονωμένο στρατιωτικό καθεστώς θα έπεφτε με ακόμα μεγαλύτερη ευκολία στα χέρια εξωτερικών δυνάμεων που επιδιώκουν να καταστήσουν την Ελλάδα και την Κύπρο απόλυτα προτεκτοράτα τους. Σενάριο πολιτικής φαντασίας θα πείτε ίσως πάλι και θα σας απαντήσουμε ξανά: ποιος από σας περίμενε πριν από τρία χρόνια ότι η τόσο φαινομενικά ισχυρή ένωση της Ευρώπης θα βρισκόταν σε αυτό το χάλι σήμερα; Ποιος από σας είχε προβλέψει, πριν από 25 χρόνια, ότι μια υπερδύναμη που κυριαρχούσε από το Βλαδιβοστόκ μέχρι το Βερολίνο, θα διαλυόταν ξαφνικά στα εξ ων συνετέθη. Το ίδιο κύμα «αποδόμησης» που οδήγησε στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ και στους μεσανατολικούς πολέμους είναι τώρα εν δράσει στην Ελλάδα και την Ευρώπη και δεν ξέρουμε αν, πότε και ποιος θα το σταματήσει.

 

Σενάρια εκτροπών

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι το σενάριο ενός «κινήματος» δεν είναι το μόνο από τα «ανώμαλα» σενάρια που παίζουν. ‘Ένα δεύτερο σενάριο είναι η έκρηξη ενός «φυλετικού πολέμου» στο εσωτερικό της χώρας, με τον οποίο κάποιοι ήδη πειραματίζονται και προετοιμάζονται. Και ένα τρίτο είναι η πρόκληση μιας εξωτερικής, θερμής «περιπέτειας».

 

Είναι αλήθεια ότι, μετά την εμπειρία της επτάχρονης δικτατορίας, της κυπριακής τραγωδίας, στην οποία κατέληξε αυτή η δικτατορία και που για να την προκαλέσει άλλωστε έγινε, ή του παραδείγματος των παντοδύναμων έως πρόσφατα Τούρκων στρατηγών που σέρνονται τώρα στις φυλακές, είναι δύσκολο να βρεθούν ‘Ελληνες αξιωματικοί να παίξουν τέτοιους ρόλους. Εντούτοις, αν μια κοινωνική κρίση οδηγήσει σε πλήρη κρατική διάλυση και σε αποσάθρωση της χώρας και του πολιτικού συστήματος, τότε, εκ των πραγμάτων και εξ αντικειμένου, μπορεί οι ένοπλες δυνάμεις να βρεθούν σε «παράξενες» καταστάσεις.

 

Μπορεί οι ‘Ελληνες πολιτικοί να σκέφτονται με όρους επόμενης εβδομάδας και αν θα βάλουν τον Γιώργο σε αυτή τη θέση χωρίς να δυσαρεστήσουν τον Κώστα, δεν σκέφτονται και δεν ενεργούν έτσι όμως οι περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις που κάνουν κουμάντο στην περιοχή μας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, τόσο το αμερικανικό όσο και το βρετανικό Υπουργείο ‘Αμυνας προέβλεψαν ότι η οικονομική κρίση μπορεί να οδηγήσει σε εκτεταμένες αναταραχές στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τις χώρες του ΝΑΤΟ και άρχισαν συγκεκριμένο προγραμματισμό αντιμετώπισης. Είκοσι χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες π.χ. άλλαξαν αποστολή και άρχισαν να εκπαιδεύονται για καταστολή ταραχών.

 

Οι αποστρατείες του 2011

 

Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν οι κ.κ. Παπανδρέου και Μπεγλίτης νόμιζαν όντως ότι απειλούνταν από «στρατιωτικό πραξικόπημα» τον Νοέμβριο του 2011. ‘Όπως έγραψε κάποτε ο Σταντάλ,  το καλύτερο μέτρο του απείρου είναι η ανθρώπινη βλακεία. Αυτό που εμείς καταλαβαίνουμε είναι ότι όσοι υπέβαλαν στους δύο κυρίους την ιδέα της πρωτοφανούς καρατόμησης της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων δεν ήθελαν να αποτρέψουν κάποια τυχόν δικτατορία, αλλά μάλλον να καταστήσουν τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις περισσότερο «διαχειρίσιμες» και για σκοπούς εσωτερικής εκτροπής και για σκοπούς εξωτερικών περιπετειών-προβοκατσιών.

 

Αυτό που επίσης γνωρίζουμε είναι ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ενήργησε σε όλα τα ζητήματα υπό την επιρροή, ακριβέστερα ακολουθώντας τυφλά τις «οδηγίες» μιας «Διεθνούς Συμβούλων», που βρίσκονταν στην καρδιά του παγκόσμιου κατεστημένου, ιδίως της «Διεθνούς του Χρήματος» και χρησιμοποιούσαν την Ελλάδα για τα διεθνή τους «πειράματα». Δεν νομίζουμε ότι αυτό που έκανε στην οικονομική ή στη μεταναστευτική πολιτική αυτή η κυβέρνηση, δεν το έκανε και στους τομείς της άμυνας και ασφάλειας. Γι’ αυτό άλλωστε, έστω και εξευτελίζοντας κάπως τους ίδιους τους δικούς του θεσμούς, το διεθνές κατεστημένο κάλεσε έναν από τους πλέον αποτυχημένους πολιτικούς της παγκόσμιας ιστορίας, τον κ. Παπανδρέου να διδάξει στο Χάρβαρντ (υποθέτουμε πώς να καταστρέψεις τη χώρα σου σε δύο χρόνια) ή να διευθύνει εκ νέου τη Σοσιαλιστική Διεθνή. Μόνο οι εξαιρετικά μεγάλες υπηρεσίες του πρώην Πρωθυπουργού της Ελλάδας εξηγούν και δικαιολογούν μια τέτοια μεταχείριση.

 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η παγκόσμια στρατιωτική ιστορία γνωρίζει ελάχιστα παραδείγματα τόσο μαζικών αποστρατειών, όσο αυτές που αποφάσισαν οι κ.κ. Παπανδρέου και Μπεγλίτης τον Νοέμβριο του 2011. Εμείς τουλάχιστο ξέρουμε μόνο τρία: την άνοδο του Εμβέρ Πασά στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, την υπόθεση Τσουχασέφσκι και την υπόθεση της μαζικής αποστρατείας των σοβιετικών στρατηγών μετά την προσγείωση του Ματίας Ρουστ στην Κόκκινη Πλατεία. Και οι τρεις ήταν προϊόν ξένης συνωμοσίας. Και οι τρεις είχαν κολοσσιαίες στρατηγικές συνέπειες. Ο Εμβέρ έβγαλε την Τουρκία στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας και οδήγησε στη σφαγή 150.000 Τούρκων στρατιωτών. Η καρατόμηση της ηγεσίας του Κόκκινου Στρατού στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου παρολίγον να οδηγήσει στην ήττα της ΕΣΣΔ από τον Χίτλερ. Η αποστράτευση της ηγεσίας του σοβιετικού στρατού από τον Γκορμπατσώφ απομάκρυνε το κυριότερο εμπόδιο στη διάλυση της ΕΣΣΔ μερικά χρόνια αργότερα.

 

Για να μπορέσει, σε κάποια μελλοντική χρονική στιγμή, είτε να χρησιμοποιηθεί, είτε, ακόμα, και να «παρασυρθεί» εντέχνως (όρα την κλασική προβοκάτσια με τον Ιωαννίδη) οποιοσδήποτε στρατός, χρειάζεται να διοικείται από «άψητους», «άπειρους» για τη θέση που κατέχουν αξιωματικούς, χωρίς την αναγκαία αυτοπεποίθηση και πείρα που θα τους επέτρεπε να ελέγξουν τυχόν «παράδοξες» εντολές ή «υποδείξεις» των ανωτέρων τους, όπως έπραξε το 2008, ο στρατηγός Γράψας. Και οπωσδήποτε είναι πολύ περισσότερο «χειρίσιμος» ένας στρατός που διοικείται από ανθρώπους που  έφαγαν όλη τη ζωή του στα σχολεία του ΝΑΤΟ και όχι στον ‘Εβρο, στα νησιά και στην Κύπρο, εκεί δηλαδή που ο στρατιωτικός έρχεται αντιμέτωπος με τις πιο «εθνικές» του προτεραιότητες, εκεί που εκπροσωπεί περισσότερο το έθνος του και λιγότερο τα συμμαχικά «δόγματα» και «ανάγκες».

 

Το θέμα όμως είναι μεγάλο και θα συνεχίσουμε.

 

«Η Ελλάδα αύριο», 2.10.2012

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΚΑΣ: ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΑΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟ

 

Η πολιτική θερμοκρασία ανεβαίνει και πάλι στην Κύπρο, ενόψει των προεδρικών του 2013, αλλά και με τη χώρα να διαπραγματεύεται και αυτή το … μνημόνιό της, την ίδια στιγμή που η Μέση Ανατολή φλέγεται. Ο «Δημοκρατικός Συναγερμός» του Νίκου Αναστασιάδη επιχειρεί να πάρει τη ρεβάνς από το ΑΚΕΛ του Χριστόφια, αλλά η «ρεβάνς» αυτή κινδυνεύει να είναι και μια ρεβάνς απέναντι στις δυνάμεις του «’Οχι» στο σχέδιο Ανάν, που απέσπασε το 76% στο δημοψήφισμα του 2004, με δεδομένο ότι ο Αναστασιάδης υπήρξε ο πρωτεργάτης του «Ναι» στο σχέδιο. Τη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι και στα δύο μεγάλα κυπριακά κόμματα, αλλά και μια μαχητικότερη στάση στο εθνικό θέμα επιχειρεί να εκφράσει από την πλευρά του ο Γιώργος Λιλλήκας, πρώην Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου, που μίλησε στην «Ελλάδα αύριο» για τα πολιτικά του σχέδια

 

Κύριε Λιλλήκα, τι σας διαφοροποιεί από τους υποψηφίους των δύο μεγάλων κομμάτων;

 

Η πρώτη και ουσιαστικότερη διαφοροποίηση μου από τους άλλους ανθυποψηφίους μου είναι στο εθνικό θέμα. Τόσο στη μορφή λύσης του Κυπριακού, όσο και στην πολιτική και στην στρατηγική επίτευξης του στόχου της λύσης. Όσον αφορά τη λύση, είναι γνωστό ότι και οι δύο ανθυποψήφιοι μου είχαν υποστηρίξει το Σχέδιο Ανάν το 2004, σε αντίθεση με εμένα που είχα πρωτοστατήσει στην απόρριψη του Σχεδίου Ανάν.

Όσον αφορά τη στρατηγική και οι δύο ανθυποψηφίου μου είναι υπέρ της πολιτικής του καλού παιδιού με την οποία ελπίζουν ότι μετά από 38 χρόνια μονομερών υποχωρήσεων θα εξευμενίσουν την Τουρκία για να συμβιβαστεί. Η δική μου προσέγγιση είναι ότι είναι ώρα επιτέλους να αποσύρουμε όλες τις διαχρονικές μας υποχωρήσεις που μας έχουν φέρει στο σημείο όπου η υπό διαπραγμάτευση λύση δεν είναι βιώσιμη. Τουναντίον είναι διχοτομική σε πρώτο στάδιο και επιτρέπει στην Τουρκία να εκτουρκίσει με νόμιμο εποικισμό την Κύπρο. Μέσα από μια διεκδικητική πολιτική να στοχεύσουμε στον εξαναγκασμό της Τουρκίας να εγκαταλείψει την πολιτική της και να εγκαταλείψει τους επεκτατικούς της στόχους έναντι της Κύπρου. Αυτή είναι η ουσιώδης διαφοροποίηση μου από τους άλλους δύο υποψηφίους.

 

Ασφαλώς διαφορές υπάρχουν και στα ζητήματα της κοινωνικοοικονομικής πολιτικής και ιδίως στο πως θα ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση. Από τη μια έχουμε ένα υποψήφιο της νεοφιλελεύθερης σχολής που πιστεύει στους νόμους της αγοράς και στον περιορισμό του παρεμβατικού ρόλου του κράτους. Από την άλλη έχουμε ένα άλλο υποψήφιο που μετέχει σε ένα Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο φέρει ευθύνες για την τραγική κατάσταση της Κύπρου. Η δική μας προσέγγιση σε αυτό το ζήτημα είναι ότι θα πρέπει να αποτρέψουμε ένα Μνημόνιο του τύπου που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, και το οποίο οδήγησε σε βαθύτερη ύφεση. Εμείς εστιάζουμε σε ζητήματα οικονομικής ανάπτυξης για να δώσουμε ξανά την ελπίδα στους χιλιάδες νέους μας που σήμερα είναι άνεργοι.

 

Ποια ανάγκη έρχεται να εξυπηρετήσει η υποψηφιότητα σας;

 

Η υποψηφιότητα μου, έρχεται να εξυπηρετήσει πρώτον τους πολίτες. Σε αντίθεση με τις άλλες δυο υποψηφιότητες που πηγάζουν ή επιβάλλονται από τα κόμματα στην κοινωνία εκ των άνω προς τα κάτω, η δική μου υποψηφιότητα, πηγάζει από την κοινωνία. Για αυτό δεν θα είμαι υπόλογος σε οποιοδήποτε κόμμα. Είμαι υπόλογος στους πολίτες.

 

Με την υποψηφιότητα μου, θέλω να διευρύνω τις δημοκρατικές διαδικασίες, να δώσω ουσιαστικό ρόλο στους πολίτες. Γι ΄ αυτό και κατέθεσα την πρόταση για το δικαίωμα των πολιτών να ανακαλούν τον πρόεδρο στο μέσο της θητείας του με δημοκρατικές διαδικασίες. Άρα η υποψηφιότητα μου εξυπηρετεί και επιχειρεί να δώσει περιεχόμενο σε αυτό που αποκαλούμε όλοι συμμετοχική δημοκρατία. Η οποία τουλάχιστον στο κυπριακό πολιτικό σύστημα σήμερα, είναι άγνωστη έννοια.

 

2. Πως εξελίσσεται η υπόθεση του μνημονίου; Τι πρέπει να κάνει κατά τη γνώμη σας η κυβέρνηση Χριστόφια; Υπάρχουν άλλες λύσεις πλην των μνημονίων; Μήπως θα πρέπει τελικά να αφεθούν οι τράπεζες να χρεωκοπήσουν, αντί να χρεωκοπούν τα κράτη για να μη χρεωκοπήσουν οι τράπεζες;

 

Δυστυχώς, η ανικανότητα της κυβέρνησης να λάβει έγκαιρα μέτρα, μας οδήγησε στην Τρόικα και μας έφερε προ του μνημονίου. Εμείς είχαμε προτείνει πριν από την κάθοδο της Τρόικα, όπως η κυβέρνηση προβεί σε δύο σημαντικές κινήσεις: Πρώτον, ετοιμάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την ενεργειακή υποδομή της Κύπρου, για αξιοποίηση των υδρογοναθράκων μας. Έπειτα να υποβάλλει αίτηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να εξασφαλίσει χρηματοδότηση αυτού του τόσο σημαντικού έργου που θα είναι της τάξης των 14 δισεκατομμυρίων. Αν το έκανε δεν θα μπορούσε να το παραβλέψει η Τρόικα.

 

Δεύτερο, είχαμε καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση για άμεση αξιοποίηση του μεριδίου που αναλογεί στην Κυπριακή Δημοκρατία από το οικόπεδο 12 ή αλλιώς Αφροδίτη, με την έκδοση εταιρικών ομολόγων, από μια κρατική εταιρία και με προοπτικές άντλησης από τη διεθνή αγορά, κεφαλαίων ύψους 25 δισεκατομμυρίων. Με αυτά τα κεφάλαια, η Κυπριακή Δημοκρατία, θα μπορούσε να επιλύσει δυο βασικά προβλήματα που ταλανίζουν σήμερα την κυπριακή οικονομία και που παρεμποδίζουν την ανάπτυξη. Πρώτον το πρόβλημα έλλειψης ρευστότητας των τραπεζών για χρηματοδότηση νέων αναπτυξιακών έργων. Δεύτερο το πρόβλημα των πάρα πολύ ψηλών δανειστικών επιτοκίων που στην Κύπρο ξεπερνούν το 10% σε πολλές περιπτώσεις.

 

Το ζήτημα με τις τράπεζες είναι μεγάλο. Ασφαλώς και υπάρχουν ευθύνες και πρέπει να αποδοθούν σε αυτούς που με την κακοδιαχείριση τους ή τις λανθασμένες αποφάσεις τους οδήγησαν τις τράπεζες σε αυτό το σημείο. Απ΄την άλλη όμως αν αφήσουμε να χρεοκοπήσουν οι τράπεζες, με τον τρόπο που λειτουργεί το οικονομικό μας σύστημα, θα χρεοκοπήσουν μαζί και πάρα πολλές κυπριακές εταιρείες. Η στήριξη των τραπεζών δεν πρέπει να γίνει άνευ όρων, αλλά με όρους διαφάνειας και με εξυγίανση.

Ασφαλώς ευθύνη φέρουν και όλοι εκείνοι οι πολιτικοί με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που δεν επέτρεψαν τον αυστηρό έλεγχο του κράτους ή των κρατικών αρχών πάνω στις τράπεζες.

 

3. Ακούμε εδώ και δύο χρόνια για τεράστια κοιτάσματα ανοιχτά της Κύπρου. Αν είναι έτσι, γιατί η Λευκωσία δυσκολεύεται τόσο πολύ να συνάψει ένα μικρό για τα διεθνή δεδομένα δάνειο που χρειάζεται; Πως το ερμηνεύετε εσείς;

 

Η Κύπρος δυσκολεύεται να συνάψει δάνειο ως κράτος γιατί δεν έχει κάνει τον αναγκαίο σχεδιασμό, μέσα σε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, για την υποδομή εξόρυξης, μεταφοράς και εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου, αλλά ούτε και έχει σχεδιάσει τον τρόπο χρηματοδότησης της αναγκαίας υποδομής. Με τις παραινέσεις κάποιων ξένων κέντρων αποφάσεων , η κυβέρνηση ολιγώρησε για να μην πω ότι οδήγησε την Noble Energy σε καθυστέρηση, υπό τον φόβο ότι θα προκαλούσε την αντίδραση της Τουρκίας. Πρέπει να πω ότι παρόμοια επιχειρήματα είχαν υποβληθεί και σε εμένα και στον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο από τους Βρετανούς όταν προχωρούσαμε στις πρώτες έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ και όταν εξαγγέλλαμε τον πρώτο διεθνή διαγωνισμό αδειοδότησης. Εμείς τότε δεν εισακούσαμε και προχωρήσαμε στην στρατηγική που είχαμε σχεδιάσει και φέραμε τα πράγματα εδώ που είναι σήμερα, κλείνοντας τα αφτιά μας στις σειρήνες και στα φοβικά σύνδρομα.

 

4. Βλέπουμε σήμερα την Κύπρο και το Ισραήλ να αναπτύσσουν οικονομική και στρατιωτική συνεργασία πιο προχωρημένη από την συνεργασία Κύπρου και Ελλάδας. Πως το βλέπετε αυτό; Γιατί έχει απονεκρωθεί το ενιαίο αμυντικό δόγμα; Πως βλέπετε την εμπλοκή της Κύπρου σε ενδεχόμενο μεγάλο πόλεμο κατά του Ιράν;

 

Δεν γνωρίζω και δεν πιστεύω ότι η συνεργασία Κύπρου-Ισραήλ έχει μπει σε οποιαδήποτε οικονομική ή στρατιωτική βάση. Γίνεται ένας μακρύς διάλογος αλλά διαπιστώνω από πλευράς της κυπριακής κυβέρνησης μια διστακτικότητα στο να πάρει τις αποφάσεις εκείνες που απαιτούνται για να υπάρξει περιεχόμενο στη συνεργασία. Δυστυχώς ούτε η συνεργασία Κύπρου-Ελλάδας τα τελευταία χρόνια είναι στο επίπεδο που θα έπρεπε να είναι. Αυτό οφείλεται σε κάποιες λανθασμένες πολιτικές εκτιμήσεις από πλευράς της κυπριακής κυβέρνησης . ΟΙ σχέσεις Κύπρου-Ελλάδας πρέπει να διαφυλαχτούν ως κόρη οφθαλμού. Ένας μεγάλος πόλεμος στο Ιράν, ασφαλώς θα έχει πολύ αρνητικές επιπτώσεις στην Κύπρο. Φοβάμαι ακόμη ότι η Μεγάλη Βρετανία θα χρησιμοποιήσει και τις Βρετανικές Βάσεις που διαθέτει στην Κύπρο. Οπωσδήποτε σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει η κυβέρνηση να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να μην επιτρέψει στη Βρετανία να τις χρησιμοποιήσει με οποιοδήποτε τρόπο.

 

5. Η στενότερη δυνατή συνεργασία με το Ισραήλ βρίσκει σύμφωνες σχεδόν όλες τις κυπριακές πολιτικές δυνάμεις. Υπάρχουν και ποιά ακριβώς είναι τα κέρδη για την Κύπρο; Γιατί δεν βλέπουμε τίποτα συγκρίσιμο στις σχέσεις της Κύπρου με τη Ρωσία, τη Γαλλία και την Κίνα, χώρες που υποστήριξαν επί δεκαετίες την Κυπριακή Δημοκρατία;

 

Άποψη μου είναι ότι τους υδρογονάνθρακες της Κύπρου πρέπει να τους αξιοποιήσουμε και για οικονομικούς αλλά και για γεωστρατηγικούς σκοπούς. Θα πρέπει να συγκλίνουμε τα ενεργειακά και οικονομικά μας συμφέροντα που πηγάζουν από τους υδρογονάνθρακες με τα συμφέροντα και του Ισραήλ αλλά και της Ρωσίας και της Γαλλίας και της Κίνας. Προσθέτω και των Ηνωμένων Πολιτειών. Γνωρίζω ότι κάποιοι έχουν ενστάσεις για συνεργασία με τη Ρωσία αλλά η άποψη μου είναι δεν μπορούμε να αποκλείσουμε μια χώρα που διαχρονικά είναι σταθερά φίλος και υποστηρικτής των κυπριακών συμφερόντων και στην οποία προσφεύγουμε πολύ συχνά για να ασκήσει το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας και να μας προστατεύσει από Βρετανικές μεθοδεύσεις. Το ίδιο κάνουμε και με την Γαλλία.

 

6. Πριν από οκτώ χρόνια, ο κυπριακός λαός ενωμένος αντιμετώπισε ισχυρότατες διεθνείς πιέσεις να διαλύσει το κράτος του με το σχέδιο Ανάν. Γιατί σήμερα είναι διάσπαρτες οι πολιτικές δυνάμεις που είπαν τότε το 'Οχι; Αντιμετωπίζετε το ενδεχόμενο κοινού μετώπου στον δεύτερο γύρο εναντίον του υποψηφίου του Ναι, του Νίκου Αναστασιάδη;

 

Δυστυχώς οι δυνάμεις του Όχι, οι δυνάμεις που αντιστάθηκαν στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2004, δεν πέτυχαν την σύμπτυξη ενός κοινού μετώπου. Και αυτό γιατί κάποιες ηγεσίες πάνω και πέρα από το Εθνικό συμφέρον έθεταν μικροκομματικές και άλλες σκοπιμότητες. Και αυτό ούτε στον δεύτερο γύρο διαβλέπω δυνατότητες σύμπτυξης ενός μετώπου απέναντι στην υποψηφιότητα του κυρίου Αναστασιάδη που εκφράζει που θα εκφράζει το Ναι στον δεύτερο γύρο.

 

Από πλευράς όμως πολιτών και στον πρώτο γύρο θα υπάρξει συσπείρωση κοινωνικών δυνάμεων γύρο από την υποψηφιότητα μου πάνω στην κοινή γραμμή εθνικής αντίστασης που εκφράστηκε το 2004 αλλά και στο δεύτερο γύρο προβλέπω οι κοινωνικές αυτές δυνάμεις του Όχι να διευρυνθούν στην υποστήριξη της δικής μου υποψηφιότητας.

konstantakopoulos.blogspot.com

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο» της 1.10.2012

---

 

Γεωπολιτικός αφοπλισμός Ελλάδας-Κύπρου

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

                                                               

To Eυρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων (EFCR), το ευρωπαϊκό «ξαδερφάκι» του αντίστοιχου αμερικανικού, που πιστεύεται ότι εκφράζει τα συμφέροντα και τις απόψεις των οικογενειών Ροκφέλερ και Ρότσιλντ, συγκάλεσε, σύμφωνα με ιδιαίτερα αξιόπιστες πληροφορίες, μυστική σύσκεψη στις Βρυξέλλες ανάμεσα στους δύο γύρους των ελληνικών εκλογών. Στη σύσκεψη συμμετείχαν, σύμφωνα με τις ίδιες πάντα πηγές, ο Τζωρτζ Σόρος, ο Ντάνιελ Μίλιμπαντ, ο Γιόσκα Φίσερ, ο Χέρμαν Βαν Ρομπέι, ο Μάριο Ντράγκι, ο Μάριο Μόντι, πρώην υψηλόβαθμοι αξιωματικοί των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ κ.α.

 

Εξετάζοντας την ελληνική κρίση οι συμμετέχοντες συνέπεσαν σε μερικά συμπεράσματα, όπως ότι πρέπει να αποτραπεί πάση θυσία η δημιουργία άξονα Σερβίας-Ελλάδας-Κύπρου, η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και πρέπει να αποτραπεί η μετατροπή της οικονομικής σε γεωπολιτική κρίση.

 

Το «γεωπολιτικό χαρτί»

 

Το μεγάλο χαρτί (αλλά και η μεγάλη κατάρα ταυτόχρονα) του ελληνικού χώρου, από πάντα, ήταν η γεωπολιτική του σημασία. Μαζί, φυσικά, με την παγκόσμια πολιτιστική ακτινοβολία του και το ιστορικό του βάρος. Η μητροπολιτική Ελλάδα, η Κρήτη και η Κύπρος ελέγχουν μια από τις στρατηγικά ζωτικότερες περιοχές της υφηλίου. Ελέγχουν την πρόσβαση των Γαλλογερμανών στους υδρογονάνθρακες της Μέσης Ανατολής, του Ισραήλ και της Τουρκίας στη Δύση, των Σλάβων στις «θερμές θάλασσες». Κύπρος, Κρήτη και μητροπολιτική Ελλάδα συνιστούν ανυπέρβλητο στρατηγικό άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο, ζώνη συνάντησης του ευρωπαϊκού «κόσμου της Αφροδίτης» και του μεσανατολικού «κόσμου του ‘Αρη». Αυτή η γεωπολιτική αξία συνεχίζει να είναι η βασική αιτία που εξηγεί τις άπειρες ξένες επεμβάσεις στον ελληνικό χώρο, τις δικτατορίες και τους εμφυλίους που στοίχειωσαν την ιστορία μας, και δεν αποκλείεται να την «ξαναεπισκεφθούν». Η γεωπολιτική ερμηνεύει την ιστορική εμμονή των παλαιών και νέων αποικιοκρατών να μην ενωθεί η Κύπρος με την Ελλάδα ή τη συντήρηση, έστω και περιθωριακά, ενός «κρητικού» θέματος.

 

Η ιδέα, που εν πολλοίς στηρίζεται σε απάτες και στην άγνοια γύρω από το τι πραγματικά σημαίνει  ΑΟΖ - στη χώρα του Καματερού ζούμε άλλωστε κι ο καθένας δικαιούται να λέει ότι του κατεβαίνει στο κεφάλι χωρίς κανένα κόστος – ότι θα ανακηρύξουμε ΑΟΖ και θα πάμε σε συμμαχία με το Ισραήλ να πουλήσουμε «τσαμπουκά» στην ‘Αγκυρα, προφανώς δεν αντανακλά κάποια εθνική στρατηγική, αλλά τη στρατηγική δυνάμεων που θέλουν να ελέγξουν και γεωπολιτικά-στρατηγικά τον ελληνικό χώρο, ιδίως στην περίπτωση ρήξης ή εξόδου από την ΕΕ.

 

Στα χέρια μιας ηγεσίας που διαχειρίζεται με στοιχειώδη αξιοπρέπεια τις κρατικές υποθέσεις, η γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου (Ελλάδα-Κύπρος) είναι σπουδαίο χαρτί και όπλο. Αλλά τέτοιες ηγεσίες είναι σπάνια εξαίρεση στη νεοελληνική ιστορία,  γι’ αυτό και η γεωπολιτική αξία της Ελλάδας και της Κύπρου μετατρέπεται συνήθως σε κατάρα. 

 

Θα μου μείνει θλιβερά αξέχαστη η συνέντευξη που πήρα από τον μεταφραστή του Στάλιν Βαλεντίν Μπερεζκόφ στο σπίτι του στη Φρουντζέσκαγια Ναμπερέζναγια πριν από είκοσι χρόνια και δημοσίευσα τότε στην εφημερίδα «Νέα». «Οι ‘Αγγλοι ήθελαν πάρα πολύ την Ελλάδα. ‘Ηξεραν ότι δεν μπορούσαν να την αποκτήσουν χωρίς τη Μόσχα. Μας έδωσαν ότι ζητήσαμε στα υπόλοιπα Βαλκάνια για να πάρουν την Ελλάδα», μου είπε, συμπυκνώνοντας το νόημα των διαπραγματεύσεων μεταξύ Στάλιν-Μόλοτωφ και Τσώρτσιλ-‘Ηντεν, το Οκτώβριο του 1944, στη Μόσχα. Στη δεκαετία του 1940, η αγγλόφιλη πτέρυγα της αστικής τάξης έκανε ότι της έλεγε το Λονδίνο και η ηγεσία του ΚΚΕ ότι της έλεγε η Μόσχα. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και το πληρώνουμε ακριβά και σήμερα.

 

 

 

Αποικιακές ασκήσεις σε Ελλάδα/Κύπρο

 

Οι μεγάλες δυνάμεις γνωρίζουν άριστα τη γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου και τη σημασία του ελέγχου του. Τη σχετική «στρατηγική εξίσωση» διατύπωσε, στα μέσα του 18^ου αιώνα, ο Βρετανός Πρέσβης στην Αθήνα Λάιονς, και έχει μόνιμη ισχύ:

 

«Μια ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα θα είναι είτε αγγλική, είτε ρωσική. Δεν πρέπει να είναι ρωσική, άρα θα είναι αγγλική».

 

Αντιστρόφως, όσοι πολιτικοί ηγέτες προσπάθησαν να στηρίξουν μια πιο ανεξάρτητη Ελλάδα στράφηκαν, για το κάνουν, και στο μέτρο που το έκαναν, θέλοντας και μη, στις «εναλλακτικές», «παράπλευρες» δυνατότητες: στη Ρωσία, στην Ευρώπη, στους Αραβομουσουλμάνους, από τον Κολοκοτρώνη μέχρι τον Μακάριο, τον Καραμανλή, τον Α. Παπανδρέου, χωρίς φυσικά να σημαίνει αυτό ότι σε αυτές τις κατευθύνσεις περιμένει κάποιος «παράδεισος».

 

Το 2002-4 οι «αυτοκρατορικές» δυνάμεις επεχείρησαν, με την εμφάνιση του σχεδίου Ανάν, να καταργήσουν το κυπριακό κράτος, καθιστώντας το «μεταμοντέρνο προτεκτοράτο» ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ, και να ελέγξουν, μέσω Κύπρου, το ελληνικό κράτος. Αργότερα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων (ECFA), συνέταξε μια έκθεση για τα μέλη της ΕΕ, ταξινομώντας τα ανάλογα με τις σχέσεις τους με τη Μόσχα. Υποστήριξε ότι η Ελλάδα (του Καραμανλή τότε) και η Κύπρος (του Παπαδόπουλου) αποτελούσαν «Δούρειους ‘Ιππους» της Μόσχας στην ΕΕ.

 

Η έκθεση του EFCR δεν είχε μόνο ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Μερικά χρόνια αργότερα, Καραμανλής και Παπαδόπουλος είχαν «αποστρατευθεί», οι τόσο υποσχόμενοι ελληνορωσικοί αγωγοί πετρελαίου και αερίου είχαν εγκαταλειφθεί, όπως και η ελληνορωσική εξοπλιστική συνεργασία, η Κύπρος απέδιδε μονοπωλιακή θέση στην αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων Noble Energy και το Ισραήλ ως προς την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της. Ο κ. Χριστόφιας είχε ορισμένες επιφυλάξεις και πάντως δεν πολυβιαζόταν να προχωρήσει με τη Noble, όταν το πολιτικό κλίμα που ακολούθησε την έκρηξη στο Μαρί, τον ανάγκασε, έκων άκων, να μπει σε αυτό το δρόμο. Η πιο φιλική κάποτε προς τους Αραβομουσουλμάνους, τους Ρώσους και τους Κινέζους ευρωπαϊκή χώρα, η Κυπριακή Δημοκρατία, ανέπτυξε τόσο στενές αμυντικές σχέσεις με το Ισραήλ που ορισμένοι ήδη την χαρακτηρίζουν ντε φάκτο «προτεκτοράτο» του εβραϊκού κράτους. Ελληνικά αεροπλάνα έχουν να πάνε πάνω από δεκαετία στην Κύπρο, ασκούνται εκεί όμως τακτικότατα (όπως και στην Ελλάδα) Ισραηλινοί. Οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες επικοινωνούν σε όλα τα επίπεδα με τις κυπριακές, οι Ισραηλινοί είναι πολύ΄δημοφιλείς σε «θύλακες» των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, και ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος υπέγραψε την πιο «προχωρημένη» συμφωνία χριστιανικής εκκλησίας με τους Ραβίνους – η συμφωνία αναφέρεται και στις ευθύνες για τη Σταύρωση του Ιησού, με τρόπο που δύσκολα ένας καλόπιστος αναγνώστης μπορεί να θεωρήσει κάπως συμβατό με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο!

 

(Για να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή, προς πολλούς καλόπιστους αναγνώστες που μας στέλνουν μηνύματα και προβληματισμούς ως προς τις σχέσεις με το Ισραήλ. Ο γράφων δεν είναι αντίθετος προς την ανάπτυξη σχέσεων με το Ισραήλ. Είναι αντίθετος με την υποτέλεια που συστηματικά και μόνιμα αναπτύσσουν και μόνο αυτή ξέρουν να αναπτύσσουν οι πολιτικοί μας, όχι μόνο προς το Ισραήλ, αλλά προς πάντα ξένο που αντιλαμβάνονται ως «πλούσιο και ισχυρό»)

 

Σε ότι αφορά το ίδιο το ελληνικό κράτος, το Μνημόνιο και οι Δανειακές έθεσαν εκ νέου θέμα όχι μόνο προσανατολισμού, αλλά και στοιχειώδους κυριαρχίας του. Υπό παρόμοιες συνθήκες, ακόμα κι αν δεν ήταν (η γεωπολιτική) επιδίωξη του Μνημονίου, ο έλεγχος της Ελλάδας έγινε πάλι φλέγον ζήτημα της παγκόσμιας πολιτικής. Μια Ελλάδα που έρχεται σε σύγκρουση ή πιθανώς αποβάλλεται ή αποχωρεί από την Ευρώπη, συνιστά προφανώς αντικείμενο τεράστιου ενδιαφέροντος από Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ, Μόσχα, Πεκίνο. Η διεθνής «φημολογία», εδώ και δύο χρόνια, για ενδεχόμενο στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα, όπως και οι παράξενες, μαζικές αποστρατείες Μπεγλίτη-Παπανδρέου, δεν αποκλείεται να συνδέονται με ενδεχόμενο «ελέγχου» της Ελλάδας σε περίπτωση μείζονος ευρωπαϊκής αναταραχής. Η «Ελλάδα αύριο» θα επανέλθει σε αυτό το ζήτημα, που παρουσιάζει κρίσιμη σημασία.

 

Η νεώτερη ελληνική

ΑΟΖ, ΝΑΤΟποίηση Κύπρου, άξονας με Ισραήλ

 

Μέσα σε αυτή την πολύ ανήσυχη και αβέβαιη, τοπικά και διεθνώς κατάσταση, αναπτύσσεται η ακατάσχετη και αβάσιμη ΑΟΖολογία, η καλλιέργεια δηλαδή επικίνδυνων προσδοκιών αναφορικά με τους υδρογονάνθρακες και αβάσιμων πεποιθήσεων ως προς το νομικό καθεστώς των θαλασσών μας. (Δες σχετικό άρθρο μας στην «Ελλάδα Αύριο» της ….. ).

 

Ταυτόχρονα, ο πρωταγωνιστής της προσπάθειας διάλυσης του κυπριακού κράτους το 2004 και επικρατέστερος σήμερα υποψήφιος Πρόεδρός του, ο Νίκος Αναστασιάδης, «προμοτάρει», υποθέτουμε καθ’ υπόδειξιν της Ουάσιγκτον, την ιδέα ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Παράλληλα, από πολλές μεριές προβάλλεται ως πανάκεια η ανάπτυξη μιας στρατηγικής σχέσης ή και «συμμαχίας» Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.

 

‘Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι, υπό όρους, επιλογές πολιτικής για την Αθήνα. Μια χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα και, από κοντά, ακολουθεί και η Κύπρος, οφείλει να εξετάσει όλες τις στρατηγικές επιλογές που διαθέτει και να επιχειρήσει να τις χρησιμοποιήσει και να διαπραγματευθεί για να βελτιώσει τη θέση της και να αποφύγει την καταστροφή της. Δεν μπορεί να αποκλείσει τίποτα εκ των προτέρων.

 

Στην πραγματικότητα όμως δεν φαίνεται να υπάρχει Αθήνα, ούτε και Λευκωσία. Το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής και ευρύτερης ιθύνουσας τάξης Ελλάδας και Κύπρου, η πλειοψηφία των ανώτερων κρατικών λειτουργών, δεν είναι απλώς υποτελείς, η λέξη υποτέλεια είναι πολύ επιεικής για τους περιγράψει. Είναι «φιλέλληνες», όπως είχε αποκαλέσει κάποτε τα ανώτερα στελέχη του Υπουργείου Εξωτερικών ο Ανδρέας Παπανδρέου, υπηρέτες μέχρι το μεδούλι τους ξένων συμφερόντων. Καμιά από τις ιδέες που παρουσιάζουν, είτε αφορούν την ΑΟΖ και το Ισραήλ, είτε αφορούν το ΝΑΤΟ και την Κύπρο δεν είναι δική τους. Και δεν διαθέτουν κανένα από τα πνευματικά, ηθικά και ψυχολογικά προσόντα που είναι στοιχειωδώς απαραίτητα για να ηγηθούν ενός έθνους εν γένει και ιδιαίτερα ενός άμεσα απειλούμενου έθνους. 

 

Δεν μπορούν άλλωστε συνήθως ούτε να περιγράψουν τα ωφέλη που θα είχε η Ελλάδα ή η Κύπρος από την υλοποίηση των επιλογών τους. Το μόνο επιχείρημα που έχουν είναι αυτό που είχαν κάνει έμβλημά τους οι εκσυγχρονιστές του Σημίτη: «να τάχουμε καλά με τους πλούσιους και ισχυρούς». ‘Όμως η απόλυτη ταύτιση με «τους πλούσιους και τους ισχυρούς» είναι που μας οδήγησε στη Μικρασιατική καταστροφή και την κυπριακή τραγωδία, στον εμφύλιο, τη χούντα ή τα Μνημόνια!

 

Στην προσπάθειά τους να περάσουν τις επιλογές που τους υπαγορεύουν ξένες δυνάμεις, οι πολιτικοί μας διαχέουν σε όλη την κοινωνία, σε όλο το έθνος τη δική τους υποτέλεια, τη δική τους περιφρόνηση στο έθνος τους, τη δική τους έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης.

 

Το ΝΑΤΟ ισχυροποιείται αν ενταχθεί σε αυτό η Κύπρος, όχι το ανάποδο. Το Ισραήλ χρειάζεται τον δυτικό άξονα μέσω Κύπρου και Ελλάδας, όχι το ανάποδο. Ούτε οι επιλογές αυτές είναι χωρίς κόστος για την Κύπρο και την Ελλάδα. Αν μη τι άλλο γιατί αποκλείουν τη Ρωσία. Αλλά η δυνατότητα Ελλάδας και Κύπρου να παίξουν ενδεχομένως το χαρτί της Ρωσίας, της Γαλλίας, άλλων παράπλευρων συμμαχιών ήταν που μας έσωσε όταν ζόρισαν απελπιστικά τα πράγματα.

 

Η ΕΣΣΔ παλαιότερα, η Ρωσία αργότερα υποστήριξε ότι ήθελε η Κύπρος επί δεκαετίες στον ΟΗΕ και της προσέφερε όσα όπλα της ζήτησε, συνιστά λοιπόν εγκληματική πολιτική το αντιρωσικό μένος του Νίκου Αναστασιάδη, ο οποίος μοιάζει να έχει ξεχάσει ότι ήταν μια χώρα του ΝΑΤΟ που εισέβαλε στην χώρα του το 1974. Τώρα, ο επικρατέστερος  προεδρικός υποψήφιος στη Λευκωσία θέλει να προσφέρει την Κύπρο στην Ατλαντική Συμμαχία. ‘Ε, κάποιος θα πει στο τέλος εκεί στο Κρεμλίνο, αν δεν έχει ήδη πει μεταξύ μας, με τους διάφορους Αναστασιάδηδες και δε συμμαζεύεται: «Αρκετά με τους Κύπριους. Αυτό δεν είναι νησί της Αφροδίτης, νησί της προδοσίας είναι!». ‘Όπως το είπε το καλοκαίρι του 2005 ο Γάλλος Πρέσβης στη Λευκωσία, αντιμέτωπος με την άρνηση Ελλάδας και Κύπρου να μπλοκάρουν την τουρκική ένταξη στην ΕΕ, όσο η ‘Αγκυρα δεν αναγνώριζε την Κυπριακή Δημοκρατία («δεν μπορούμε να γίνουμε πιο Κύπριοι από τους Κύπριους», δήλωσε τότε στον «Πολίτη» της Λευκωσίας).

 

Αν η Ελλάδα και η Κύπρος ήταν κράτη, καθ’ οιανδήποτε έννοια του όρου, θα έκαναν τέτοιες κολοσσιαίες, στρατηγικές παραχωρήσεις στο ΝΑΤΟ και το Ισραήλ, μόνον για να εξασφαλίσουν την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο και τον τερματισμό της οικονομικής επίθεσης κατά των δύο κρατών. Η Ελλάδα και η Κύπρος όμως δεν είναι κράτη και καλύτερα να μην μπει κανείς στον κόπο να περιγράψει το προσωπικό που τις διοικεί.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Η Ελλάδα αύριο», 19.9.2012

 

 

 

 

 

Σε νέα φάση ο "πόλεμος των πολιτισμών" - και οι ελληνικές "εμπλοκές" του

 

ΣΕ ΝΕΑ ΦΑΣΗ Ο «ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ» - και οι «ελληνικές εμπλοκές» του

 

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η δολοφονία του Πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών στη Λιβύη, δηλαδή του ουσιαστικού κυβερνήτη της χώρας, αν δεν είναι «ατύχημα», κάτι που δύσκολα μπορεί να γίνει πιστευτό, συμβολίζει τον παροξυσμό πρωτοφανών παρασκηνιακών και όχι μόνο συγκρούσεων που θα καθορίσουν την τύχη της παγκόσμιας ειρήνης στους μήνες που έρχονται.

 

Ο «σκληρός πυρήνας» γύρω από τον Νετανιάχου, τους Αμερικανούς νεοσυντηρητικούς και τον σχεδόν φασίζοντα αντίπαλο του Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, έχει τώρα περάσει στην επίθεση θέλοντας να επιβάλλει την ατζέντα του, την ατζέντα δηλαδή του «πολέμου των πολιτισμών». Εκτιμά ότι στη Μέση Ανατολή έχουν απομείνει πλέον τρεις μόνο εστίες ανεξαρτησίας: η αποδυναμωμένη Συρία του ‘Ασαντ, η Χεζμπολά του Νασράλα και το Ιράν του Προέδρου Αχμαντινετζάντ. ‘Ενας νέος πόλεμος μπορεί να εμπεριέχει κάποιους κινδύνους, είναι όμως μια μοναδική ευκαιρία να ολοκληρωθεί η τεράστια αποικιακή επιχείρηση που ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια στη Μέση Ανατολή, υπό τον γενικό τίτλο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», δηλαδή η πλήρης υποταγή όλου του αραβομουσουλμανικού κόσμου.  

 

Κανονικά, Αθήνα και Λευκωσία θα έπρεπε να παρακολουθούν με άκρα προσοχή όλα τα συμβαίνοντα στην περιοχή μας, συμβαίνοντα που εγκυμονούν και μεγάλες απειλές για μας. Ιδίως θα έπρεπε να το κάνουν μετά την έκρηξη στο Μαρί της Κύπρου, που έδειξε πόσο ευαίσθητα και τρωτά είναι τα δύο κράτη. Αλλά οι ‘Ελληνες και Ελληνοκύπριοι αρμόδιοι, όχι μόνο δεν αποδίδουν καμία προσοχή σε όσα εκτυλίσσονται (συχνά ούτε καν καταλαβαίνουν τι γίνεται), αλλά και σπεύδουν με μεγάλη ευκολία και χωρίς κανένα αντάλλαγμα να κάνουν πολύ μεγάλες, στρατηγικής αξίας παραχωρήσεις προς τους Ισραηλινούς, χωρίς να εξετάζουν ή να ενδιαφέρονται για τις συνέπειες. Η Αθήνα αναζητά τον πλησιέστερο κάθε φορά «διεθνή νταβατζή», με τον αυτοματισμό που μια γάτα πάει στο καλοριφέρ για να ζεσταθεί χωρίς να έχει ιδέα για τη λειτουργία της κεντρικής θέρμανσης. Μάλιστα, αναγκάζει και τους άλλους να φέρονται ως «νταβατζήδες». Αν έβρισκαν ‘Ελληνες πολιτικούς με σοβαρότητα και σταθερότητα θα συναλλάσονταν μαζί τους. ‘Όταν βρίσκουν «καραγκιόζηδες», συναλάσσονται όπως κανείς συναλλάσσεται με τους «καραγκιόζηδες». Ποτέ ίσως στη νεοελληνική ιστορία, με εξαίρεση ίσως τη χούντα του Ιωαννίδη, το ελληνικό πολιτικό αλλά επίσης και το κρατικό προσωπικό δεν ήταν, στη μεγάλη του πλειοψηφία, τόσο χαμηλού επιπέδου όσο σήμερα.

 

Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό, εκτός των άλλων, ότι ένα από τα σενάρια επίθεσης κατά του Ιράν, περιλαμβάνει τη χρήση του κυπριακού και ελλαδικού FIR και του ελλαδικού εναέριου χώρου, ώστε να φτάσει η ισραηλινή αεροπορία μέσω Βαλκανίων, Μαύρης Θάλασσας και Υπερκαυκασίας στο Βόρειο Ιράν. Το Τελ Αβίβ θα ήθελε επίσης να χρησιμοποιήσει τον κυπριακό και ελληνικό χώρο για λόγους διασποράς της αεροπορίας του και για μεταφορά τμήματος του πληθυσμού του, αν ο νέος πόλεμος πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις και χρησιμοποιηθούν όπλα μαζικής καταστροφής, απευθύνθηκε μάλιστα σχετικά και σε κρητικές ναυτιλιακές εταιρείες. Γιατί όμως να εμπλακεί σε μια τέτοια υπόθεση η Ελλάδα (και η Κύπρος), γιατί δηλαδή να «βγει στον πόλεμο» στο πλευρό του Ισραήλ και εναντίον προφανώς των συμφερόντων της Ρωσίας, της Κίνας, τμήματος του αμερικανικού κατεστημένου και του αραβομουσουλμανικού κόσμου; Μήπως πρόκειται, σε αντάλλαγμα, να αποχωρήσει ο τουρκικός στρατός κατοχής από την Κύπρο; Μήπως πρόκειται να σταματήσει η οικονομική επίθεση κατά Ελλάδας και Κύπρου; Αν γίνουν τέτοια πράγματα, ας το συζητήσουμε. Αλλοιώς, ας προστατεύσουν οι διοικούντες την Ελλάδα από νέες περιπέτειες και ας ασχοληθούν κάπως και οι της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την εξωτερική, αμυντική και διεθνή πολιτική. Καιρός δεν είναι;

 

Η σύγκλιση του ισραηλινού και δυτικού με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν είναι κατά τα άλλα καινούρια υπόθεση. Δεν ήταν άλλωστε μέλος της Αλ Κάιντα, αλλά επίλεκτος εκπρόσωπος του πιο αντιδραστικού και πολεμοχαρούς αμερικανικού κατεστημένου ο Σάμιουελ Χάντιγκτον, που λάνσαρε την ιδέα, μεταψυχροπολεμικά, της σύγκρουσης των πολιτισμών, αναπόφευκτης δήθεν, προτιμητέας στην πραγματικότητα, μορφής άσκησης της αυτοκρατορικής εξουσίας. Ενώ στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Τετράδια» που κυκλοφορεί, δημοσιεύεται μια πολύ ενδιαφέρουσα, θεμελιώδους σημασίας, ανάλυση του Οντέντ Γκινόν για τη βαθιά στρατηγική κυριαρχίας δια του χάους και του κατακερματισμού του ισραηλινού φονταμενταλισμού. Διαβάζοντας κανείς αυτό το κείμενο, που χρονολογείται από τριάντα χρόνια, έχει την εντύπωση ότι διαβάζει σημερινές εφημερίδες. Αυτά ακριβώς μας κάνουν και κάπως επιφυλακτικούς στα «οράματα» δημιουργίας ενός μεγάλου Κουρδιστάν, που έχουν ενθουσιάσει αρκετούς στην Αθήνα. Η σκιά του Μεγάλου Κουρδιστάν είναι ένα θαυμάσιο όπλο κατά της Τουρκίας, της Δαμασκού, της Βαγδάτης και της Τεχεράνης, όχι όμως και μια ιδέα που όντως θέλουν να πραγματοποιήσουν.

 

Οι ‘Αγγλοι ακολούθησαν ανέκαθεν μια συστηματική πολιτική «εκβαρβαρισμού» του ισλαμικού κόσμου, στην προσπάθειά τους να τον κρατήσουν για πάντα υποτελή, φτάνοντας στο σημείο να απαγορεύσουν το 1925 τη σχολική εκπαίδευση στα κορίτσια της Αιγύπτου. Αυτοί ενίσχυσαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, ως αντίβαρο προς τα ρεύματα της αριστερής και κομμουνιστικής διανόησης, αλλά και του αραβομουσουλμανικού εθνικισμού. Αυτά που γίνονται σήμερα στη Συρία είναι ακριβής εφαρμογή του σχεδίου ανατροπής του καθεστώτος του Μπάαθ, που εκπονήθηκε από τη Βρετανία και το Ισραήλ στη δεκαετία του 1950, αλλά δεν έγινε τότε δυνατό να εφαρμοσθεί λόγω του τότε συσχετισμού δυνάμεων. Τα Ισραήλ χρηματοδότησε και ενίσχυσε παντοιοτρόπως τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και ιδίως τη Χαμάς, ως αντίβαρο στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης του Γιασέρ Αραφάτ. Και ο «ισλαμικός ολοκληρωτισμός» της Σαουδικής Αραβίας δεν ενόχλησε ποτέ τις ευαίσθητες ψυχές των Αμερικανών, Ευρωπαίων και Εβραίων «δημοκρατών». Τη στιγμή που κατασπάρασσαν πέρυσι τη Λιβύη, δήθεν κοπτόμενοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη σωτηρία του λιβυκού λαού, την ίδια στιγμή έκλειναν τα μάτια τους στην στρατιωτική επέμβαση των Σαουδαράβων στο Μπαχρέιν και τον απαγχονισμό των ηγετών της εκεί εξέγερσης. Πρόσφατα, ο Φρανσουά Ολάντ, πιστός στην παράδοση υποκρισίας και φιλοαμερικανισμού των Γάλλων Σοσιαλιστών υποδέχθηκε στο Παρίσι με τιμές και δόξες τον «χασάπη» του Μπαχρέιν.

 

Στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπουμε σήμερα στη Μέση Ανατολή είναι η ολοκλήρωση της επιχείρησης πλήρους υποταγής του αραβομουσουλμανικού κόσμου, με έναν τρόπο που δεν έχει επιτευχθεί ξανά στην Ιστορία. Η τελευταία φάση όμως, του πολέμου κατά της Συρίας και του Ιράν, εγκυμονεί τον κίνδυνο χρήσης όπλων μαζικής καταστροφής. Αλλά και μετατροπής μιας μείζονος περιφερειακής σε «άτυπη» παγκόσμια σύρραξη. Η υποταγή όλου του αραβομουσουλμανικού κόσμου δεν αφήνει αμφιβολία στους Ρώσους ότι η «καμπάνα» χτυπάει για αυτούς, ούτε στους Κινέζους ότι θα αντιμετωπίσουν ενεργειακό πόλεμο, αν επιτρέψουν τον πλήρη έλεγχο των μεσανατολικών κοιτασμάτων.

 

Η αποικιοκρατία δεν είναι φαινόμενο της τελευταίας δεκαετίας. Αυτό που είναι όμως ένδειξη της προϊούσας παρακμής του δυτικού κόσμου, της Ευρώπης και της ευρωπαϊκής αριστεράς, είναι η πλήρης αφωνία τους. Το 2003 ακόμα, οι διαδηλώσεις δονούσαν τον πλανήτη κατά της προοπτικής επίθεσης στο Ιράκ και ο Γάλλος Πρωθυπουργός Ντομινίκ ντε Βιλπέν εξέφραζε τη συνείδηση της ανθρωπότητας ανθιστάμενος, με την εμπνευσμένη ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στα αμερικανο-ισραηλινά σχέδια κατά του Ιράκ. Σήμερα, άκρα του τάφου σιωπή σε μια Ευρώπη που, γλιστρώντας η ίδια στον «ολοκληρωτισμό των αγορών» αποδέχεται ασμένως τον «γεωπολιτικό ολοκληρωτισμό» στο εξωτερικό. Ούτε καν το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν κινητοποιείται κατά της τρομακτικής προοπτικής του πολέμου κατά του Ιράν, ίσως «ευαίσθητο», ακόμα κι αυτό (!), στην τεράστια επιρροή του ισραηλινού λόμπυ σε όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα, τόσο ισχυρό που έχει απαγορεύσει να μιλάνε γι’ αυτό.

 

‘Ετσι καταλήξαμε στο παράδοξο (;) αποτέλεσμα, δυνάμεις μέσα στο ίδιο το κράτος και τις υπηρεσίες του Ισραήλ, μέσα στο ίδιο το αμερικανικό κατεστημένο (Μπρζεζίνσκι, στρατός, υπηρεσίες, Ομπάμα) να βρίσκονται τώρα στην εμπροσθοφυλακή της κινητοποίησης για τη διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης!

 

Konstantakopoulos.blogspot.com