Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

'Eθνος (και Ευρώπη) "κλειδιά" για τον ΣΥΡΙΖΑ



 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

‘Ένα από τα καλά σημεία της προεκλογικής παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα στο ευρωπαϊκό debate. Ο λόγος ήταν απλός: οι ‘Ελληνες είδαν πολύ ευχάριστα έναν πολιτικό να υπερασπίζεται τη χώρα του διεθνώς, αντί να ευχαριστεί τους ξένους που καταστρέφουν και υποδουλώνουν την Ελλάδα! (Ατυχώς βέβαια, τη συζήτηση αυτή παρακολούθησαν ελάχιστοι στην Ευρώπη, στη Γερμανία π.χ. μόνο 160.000, δηλαδή μηδαμινός αριθμός. Προτού η Αθήνα δοκιμάσει να αμφισβητήσει Μνημόνια και Δανειακές, οφείλουν οι  «αντιμνημονιακοί» πάσης αποχρώσεως να έχουν εξαπολύσει τεράστια διεθνή καμπάνια κατάδειξης των καταστροφών που υπέστη η χώρα, ώστε να δημιουργήσουν τις απαραίτητες πολιτικές συνθήκες μιας επιτυχούς «διαπραγμάτευσης-σύγκρουσης». Επί τέσσερα χρόνια δεν έκαναν τίποτα!).

 

‘Εθνος και ηγεμονία

 

Το «κλειδί» για τη διεκδίκηση της πολιτικο-ιδεολογικής ηγεμονίας στη χώρα είναι το ζήτημα του έθνους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο) δεν πάθαινε «γλωσσοδέτη» κάθε φορά που έπρεπε να χρησιμοποιήσει τη λέξη «έθνος» και τα παράγωγά της, αν δεν είχε τόσους επικίνδυνους φίλους του ΓΑΠ και μιας παγκοσμιοποίησης που μας καταστρέφει στα ψηφοδέλτιά του και άλλες κρίσιμες θέσεις, θα είχε τουλάχιστο 40 ή 50% στις δημοσκοπήσεις και δεν θα υπήρχε Χρυσή Αυγή. Οι πιο επιτυχείς άλλωστε πολιτικές συνθέσεις στην ιστορία μας είναι αυτές που συνδύασαν εθνικό και κοινωνικό ζήτημα. Τέτοιες ήταν το ΕΑΜ της Κατοχής και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα.

 

Ανάγκη σχεδίου

 

Προς αποφυγήν βέβαια παρεξηγήσεων, δεν εννοούμε την επανάληψη στις ομιλίες της λέξης «πατρίδα», στην οποία προσφεύγουν συχνά-πυκνά οι διαφημιστές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως, πριν από αυτούς, οι διαφημιστές του ΓΑΠ (ελπίζουμε, για το καλό του κ. Τσίπρα και όλων μας, να μην είναι οι ίδιοι). Εννοούμε μια πολιτική που να αντανακλά όντως την κατανόηση σε βάθος της φύσης του διεξαγόμενου  οικονομικού και ιδεολογικού πολέμου κατά του ελληνικού λαού, του ελληνικού έθνους και την αποφασιστικότητα να αντισταθεί κανείς σε αυτόν.

 

Οι επιτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις εκλογές του 2012 οφείλονται στο ότι εξέφρασε, έστω και μισοσυνειδητά, έστω και δανειζόμενος ιδέες, μια βαθύτερη ανάγκη. Οι δυσκολίες μετά τις εκλογές αντανακλούν το ότι ένα σχέδιο εθνικής απελευθέρωσης και κοινωνικής σωτηρίας, που υπαινίχθηκε, αντικαταστάθηκε από ένα σχέδιο «να κερδίσουμε τις εκλογές» που ενδιαφέρει μόνο τα προς υπουργοποίηση στελέχη και φίλους του. Γι’ αυτό και δυσκολεύεται τόσο πολύ να προχωρήσει, παρόλο που κανονικά θα έπρεπε να είναι ήδη κυβέρνηση έχοντας πάρει τις εκλογές με 60% - τόσο ευνοϊκές συνθήκες για κόμμα έχουν να παρουσιαστούν από την περίπτωση του ΚΚΕ το 1943! Αντίστοιχα είναι και τα προβλήματα των υπόλοιπων αριστερών και αντιμνημονιακών δυνάμεων, προβλήματα που ακριβώς εξηγούν την ορμητική άνοδο της ΧΑ.

 

Παρόλα αυτά παραμένει πολύ πιθανό ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει τις ευρωεκλογές με επαρκή διαφορά για να θέσει αίτημα διεξαγωγής προώρων εκλογών, αν και δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για κάτι τέτοιο. Είναι τέτοια η κοινωνικο-οικονομική καταστροφή που συντελείται στη χώρα ώστε θα αποτελέσει όντως μεγάλο παράδοξο αν ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού δεν του δώσουν ψήφο (απαλλαγής από τους Μνημονιακούς ολετήρες) παρά τις επιφυλάξεις τους. Και παρά επίσης την κραυγαλέα απουσία ιδιαίτερων δεσμών με το κόμμα μιας «νομενκλατούρας» που διόρισε, με περισσή οίηση, «τους δικούς της» ως αυτοδιοικητικούς υποψηφίους με τα γνωστά αποτελέσματα (ιδιαίτερα μάλιστα εκεί που επιχείρησε να τους επιβάλλει κόντρα στην ίδια τη βάση του κόμματος, όπως στις περιπτώσεις Καρυπίδη και Βουδούρη).

 

Ανέφικτο το «νέο νέο ΠΑΣΟΚ»

 

«Σχέδιο» κοινωνικής και εθνικής σωτηρίας όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το χρειάζεται μόνο ή ιδίως για να πείσει τους εκλογείς για τη φερεγγυότητά του. Το χρειάζεται κυρίως για να το … εφαρμόσει! Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συνέχισης ιδιόμορφης, πελατειακής «σοσιαλδημοκρατικής» διαχείρισης, α λα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, με μεγάλη δόση ανεκπλήρωτων υποσχέσεων και παιχνίδια με τις λέξεις και τις κοροϊδίες, όπως γινόταν επί δεκαετίες και όπως ελπίζουν διάφοροι κύκλοι ότι μπορεί να συνεχιστεί. Η χώρα υπέστη ήδη πολύ μεγάλη καταστροφή και παραμένει πάντα εντός «σπείρας θανάτου». Δεν υπάρχει πλεόνασμα προς διανομή. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να διαχειριστεί αυτή την πραγματικότητα, αλλά στη ζωή δεν επιλέγουμε την πραγματικότητα που διαχειριζόμαστε, επιλέγουμε το πως διαχειριζόμαστε την πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε. 

 

Η αντιμετώπιση τέτοιας πραγματικότητας δεν μπορεί να γίνει μόνο με εκλογική νίκη και κοινοβουλευτικές μεθόδους. ‘Οποιος έκανε ζάπινγκ τη βραδυά των εκλογών, μόνο βαθιά θλίψη θα μπορούσε να νοιώσει με την κατάσταση μιας χώρας που, ενώ ζει μια τραγωδία, συζητά σχεδόν αποκλειστικά για το ποιος κέρδισε τις εκλογές! Μια στιγμή μονάχα σε έξη ώρες προγράμματος πήρε το μάτι μας τον συμπαθή Κώστα Ζουράρι να θυμίζει ότι υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα δύο εκατομμύρια άνεργοι και τρία εκατομμύρια ανασφάλιστοι - που ασφαλώς λίγο ενδιαφέρονται για τις αρλούμπες που τους βομβαρδίζουν οι καλεσμένοι των πάνελ, ευθέως ανάλογες προς το πόσο επιτηδευμένα ντύνονται και φέρονται.

 

Είναι πολύ εντυπωσιακό να βλέπει κανείς όχι μόνο τους εκπροσώπους του «καθεστώτος», αλλά και της αντιπολίτευσης, να μιλούν επίσης, σχεδόν αποκλειστικά, ερμηνεύοντας ή προβλέποντας εκλογικά αποτελέσματα (το θέμα που ενδιαφέρει τους ίδιους) και όχι αναφερόμενοι στην κατάσταση της χώρας. ‘Οσο για τον Βόλο, τον Πειραιά και τον Μαραθώνα, τι να πει κανείς; Μερικές φορές ντρέπεσαι να είσαι ‘Ελληνας.

 

Μόνο μια κοινωνία σε κινητοποίηση και αυτοσυνείδηση μπορεί να αντιμετωπίσει τόσο σοβαρά προβλήματα όσο αυτά που απειλούν σήμερα τον ελληνικό λαό σε Ελλάδα και Κύπρο.

 

Ελλάδα και Ευρώπη

 

Και βεβαίως απαιτείται ο αγώνας των Ελλήνων να ενταχθεί σε πολύ ευρύτερο, πανευρωπαϊκό κίνημα υπεράσπισης της ευρωπαϊκής δημοκρατίας και του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, που να υπερβαίνει κατά πολύ τα στενά περιθώρια της «ριζοσπαστικής αριστεράς».

 

Δεν είναι επαρκείς για κάτι τέτοιο οι διαρκείς αναφορές Τσίπρα στην κάπως «συνδικαλιστική», νεοκεϊνσιανή υπόσχεση «διακοπή λιτότητας για ανάπτυξη» (που μάλιστα στα αυτιά των βόρειων, ιδίως Γερμανών, ακούγεται σαν «πληρώστε εσείς τις ελληνικές αμαρτίες»). Ούτε βέβαια η διαρκής επανάληψη από τους άλλους του συνθήματος εξόδου από το ευρώ ή το ΕΕ, ως υποκατάστατου φοβούμεθα και εδώ της απουσίας προγράμματος, εξόδου που κανείς δεν περιέγραψε με σαφήνεια πως θα μας βοηθήσει να διαγράψουμε το χρέος ή να βρούμε πόρους για την ανάπτυξή μας (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να υποκύψουμε σε εκβιασμούς που διαιωνίζουν το καθεστώς «αποικίας χρέους» για να μην «φύγουμε» από το ευρώ). Μπορεί να χρειαστεί η έξοδος από το ευρώ ή και την ΕΕ, πριν όμως φτάσουμε εκεί χρειάζεται να … μπούμε στην ΟΝΕ και την ΕΕ, να χρησιμοποιήσουμε δηλαδή τα θεσμικά/πολιτικά όπλα που μας παρέχει.

 

Χρειάζεται οι ‘Ελληνες αντιμνημονιακοί να επιστρέψουν από την μονότονη «αντι-λιτότητα» στις ιδέες που οι Τσίπρας, Λαφονταίν και Μελανσόν, μεταξύ άλλων, υποστήριξαν με την έκκλησή τους για τη σωτηρία των ευρωπαϊκών λαών του Οκτωβρίου 2011, έκτοτε όμως μοιάζει να εγκατέλειψαν πρακτικά.

 

Χρειαζόμαστε επαναδιαχωρισμό εμπορικών-επενδυτικών τραπεζών, απαγόρευση παραγώγων, έλεγχο της επιρροής του Χρήματος σε πολιτική και Μέσα, μεταρρύθμιση της λειτουργίας και εντολής της ΕΚΤ, κοινωνικές και οικολογικές, εκτός από τις δημοσιονομικές ρήτρες, λελογισμένο προστατευτισμό, που είναι και προϋπόθεση για την επαναφορά νέας, «επικαιροποιημένης», «πράσινης» μορφής κεϋνσιανισμού, μεταβατικής φάσης προς μοντέλο ρήξης με τα οικοκτόνα, πλανητοκτόνα καταναλωτικά-παραγωγικά πρότυπα του μεταπολέμου. Φυσικά, όλα αυτά με την ταυτόχρονη επιδίωξη μιας ανεξάρτητης Ευρώπης, συνιστώσας πολυπολικού κόσμου.

 

Μόνο προγραμματικές επεξεργασίες και πολιτικές πρωτοβουλίες προς τέτοιες κατευθύνσεις μπορούν να σώσουν την Ευρώπη (και τον πλανήτη) από ζοφερό μέλλον, δημιουργώντας προϋποθέσεις ευόδωσης αγώνα σωτηρίας Ελλάδας και Κύπρου. Η επερχόμενη καταστροφή της ευρωπαϊκής δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους είναι τόσο εκτεταμένη που, για πρώτη φορά μετά το 1970, δημιουργούνται ίσως συνθήκες αφύπνισης/κινητοποίησης των ευρωπαϊκών λαών. Το πρόβλημα είναι η «προδοσία» των διανοουμένων και των κομματικών γραφειοκρατιών της «αριστεράς» ή των συνδικαλιστικών αντίστοιχων. Αυτό εξηγεί και την άνοδο δυνάμεων όπως το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία ή η ΧΑ στην Ελλάδα, δυνάμεων που εκφράζουν με αξιώσεις την εθνική-κοινωνική δυσφορία, απειλώντας όμως, αν κρίνουμε από την εμπειρία όλου του εικοστού αιώνα, να την θέσουν στην υπηρεσία καταστροφικών, διαλυτικών και όχι σωτήριων, απελευθερωτικών επιδιώξεων.

 

Το ότι η ΕΕ είναι απαράδεκτη δομή, εξελισσόμενη σε δικτατορία του Χρήματος, δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι θα βρεθούμε σε καλύτερη κατάσταση αν διαλυθεί σε μια πλειάδα αλληλοσυγκρουόμενων κρατιδίων, που θα ανταγωνίζονται να αποσπάσουν μερίδια μιας συρρικνούμενης ζήτησης με κοινωνικό-οικολογικό ντάμπινγκ, καθιστάμενα έρμαια διεθνών μεγατραπεζών και των ΗΠΑ.

 

Αντιμέτωποι με δύο απαράδεκτες εναλλακτικές, οι ευρωπαϊκοί λαοί οφείλουν να αναπτύξουν εγκαίρως δική τους, τρίτη πρόταση, προτού η ήπειρος κατρακυλήσει σε άνευ προηγουμένου ιστορική οπισθοδρόμηση. 

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

 «Επίκαιρα», 19 Μαίου 2014

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Το μεγάλο 'Οχι μιας μικρής χώρας


Δέκα χρόνια από το ιστορικό δημοψήφισμα της Κύπρου

 

 

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ήταν Απρίλιος του 2004. Διακινδυνεύοντας τη δουλειά της, η αεροσυνοδός των Κυπριακών Αερογραμμών πλησίασε την αντιπροσωπεία του ΠΑΣΟΚ (Παπαντωνίου, Τσοχατζόπουλος, Διαμαντοπούλου συν οι δύο νομικοί σύμβουλοι Σημίτη και Γιωργάκη) που πήγαιναν στη Λευκωσία να πιέσουν τους Κύπριους να ψηφίσουν το σχέδιο Ανάν. «Γιατί θέλετε να διαλύσετε το κράτος μας;», ρώτησε τους τρεις η κοπέλα. Κι αυτοί έκπληκτοι, περιορίστηκαν να σκύψουν το κεφάλι και να κυττάξουνε αλλού. ‘Ηταν από τότε σαφές που πήγαινε το κόμμα που ξεκίνησε με το σύνθημα «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες» και νωπές τις μνήμες της κυπριακής τραγωδίας για να καταλήξει στο «ότι πούνε Ευρωπαίοι και Αμερικανοί», έστω κι αν αυτό το «ότι πούνε» σήμανε την καταστροφή της Ελλάδας.

 

Συμπληρώθηκαν πριν λίγες μέρες δέκα χρόνια από το κυπριακό δημοψήφισμα του 2004, ένα δημοψήφισμα που απετέλεσε, για λόγους που θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, μείζονα σταθμό της κυπριακής, ελληνικής, αλλά και ευρωπαϊκής ιστορίας.

 

Με δεδομένες την τεράστια πίεση που άσκησαν ΗΠΑ, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ΕΕ στο λαό μιας υς Κυπρίους, την τεράστια γεωπολιτική σημασία του νησιού, αλλά και τη σημασία του ίδιου του σχεδίου Ανάν στην καθόλου ευρωπαϊκή πολιτειακή εξέλιξη, το ‘Όχι των Κυπρίων έχει μια διεθνή σημασία αντιστρόφως ανάλογη προς το μέγεθος του νησιού. Μπορούμε να το συγκρίνουμε με το ‘Όχι  της Γαλλίας, Γερμανίας και Ρωσίας στην εισβολή στο Ιράκ (2003), με το ‘Όχι Γάλλων και Ολλανδών, αργότερα και των Ιρλανδών, στον «αγοραίο», νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό του Μάαστριχτ (απόρριψη της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης, 2005), με την αντίσταση των Αράβων στη στρατιωτική, των Λατινοαμερικάνων στην οικονομική βαρβαρότητα της «Νέας Τάξης Πραγμάτων». ‘Όλα αυτά συνδέονται γιατί συνιστούν πράξεις αντίστασης στην παγκόσμια δικτατορία μιας συμμαχίας αγορών και αμερικανικών όπλων, που επιχειρείται να επιβληθεί παντού μετά τη σοβιετική κατάρρευση, καταργώντας τελικά και την ευρωπαϊκή αστική δημοκρατία!

 

Σχέδιο Ανάν: γεωπολιτικός προπομπός των Μνημονίων

 

‘Εξη χρόνια προτού υπογράψουν τα Μνημόνια και τις Δανειακές, (σχεδόν) καταλύοντας το ελληνικό κράτος και οδηγώντας σε μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές στη δυτική οικονομική ιστορία, το κατεστημένο των Αθηνών, με επικεφαλής τον ΓΑΠ (και την ένθερμη υποστήριξη της «εκσυγχρονιστικής», ιδίως «μητσοτακικής» πτέρυγας της ΝΔ, δυστυχώς και της «αντιεθνικιστικής» πλειοψηφίας του ΣΥΝ) δοκίμασε να καταλύσει την ανεξαρτησία/κυριαρχία του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν. Ακολουθούμενο πιστά από τη συντριπτική πλειοψηφία του εξίσου ραγιάδικου, διεφθαρμένου, εξαρτημένου  κυπριακού πολιτικού συστήματος, με επικεφαλής τους Αναστασιάδη και Κληρίδη. (Ο Κληρίδης προοριζόταν να γίνει Πρόεδρος αν πετύχαιναν τα αμερικανόπνευστα πραξικοπήματα του Παπαδόπουλου που δεν έγινε  το 1972, του Ιωαννίδη που έγινε το 1974).

 

Στην Κύπρο του 2004 ο ΓΑΠ δεν κατάφερε αυτό που κατάφερε στην Ελλάδα του 2010, γιατί προβλέφθηκε δημοψήφισμα. Δυστυχώς ο ελληνικός λαός δεν έβγαλε τα επιβαλλόμενα συμπεράσματα από την «κυπριακή» δράση και την εξωτερική πολιτική του, εκλέγοντάς τον Πρωθυπουργό το 2009, έστω και μη έχων άλλη λύση, με τα γνωστά αποτελέσματα. (‘Όπως, και οι Κύπριοι έσπευσαν να συγχωρήσουν τα πεπραγμένα Αναστασιάδη, διακινδυνεύοντας τώρα, αφού ήδη έχασαν λεφτά και βάσεις ευημερίας, να υποστούν τον μεγαλύτερο εξανδραποδισμό στην κυπριακή ιστορία). Αν οι ‘Ελληνες πολίτες σε Ελλάδα και Κύπρο δεν ενεργοποιηθούν, δεν σταματήσουν να έχουν εμπιστοσύνη στους «πολιτικούς εκπροσώπους» τους, δεν θα αποφύγουμε την τελική, πολύ χειρότερη καταστροφή.

 

Το 2004 ο Μίκης Θεοδωράκης, με μια ιστορική δήλωση, συνέκρινε το κυπριακό ‘Όχι στο σχέδιο Ανάν, με το ‘Όχι των Ελλήνων στον φασισμό το 1940 και το δικό του, προς την αμερικανοκίνητη χούντα το 1967. Η σύγκριση ήταν ακριβής. Αν τα μέσα ήταν πολύ διαφορετικά το 1940, το 1967, το 2004, ο σκοπός ήταν ο ίδιος: η κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας στην Ελλάδα (στις δύο πρώτες περιπτώσεις), στην Κύπρο (στην τρίτη περίπτωση).

 

Πως ξαναγινόταν αποικία η Κύπρος

 

Το σχέδιο Ανάν αφαιρούσε από το κεντρικό κυπριακό κράτος τις βασικότερες αρμοδιότητες που αναγνωρίζει στα μέλη του ο καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. Μεταξύ άλλων, το «κράτος» που εγκαθίδρυε δεν θα είχε δικαίωμα αυτοάμυνας (στρατό), θα ζητούσε μάλιστα από τον ΟΗΕ τον υποχρεωτικό αφοπλισμό του (αποστρατικοποίηση), κάτι που δεν έγινε ούτε στις ηττηθείσες Γερμανία και Ιαπωνία (μόνο προσωρινώς αφοπλίστηκαν). Στο νέο κράτος δεν θα ίσχυε ο κανόνας της πλειοψηφίας, δηλαδή το θεμέλιο της δημοκρατίας μετά τον Μεσαίωνα. Η νομοθετική, δικαστική και εκτελεστική εξουσία συγκεντρωνόταν – κατά παράβαση της αρχής διαχωρισμού των εξουσιών – σε ένα Ανώτατο Δικαστήριο, συγκροτημένο από εννέα διορισμένους και όχι αιρετούς δικαστές, τρεις Ελληνοκύπριους (82% του πληθυσμού), τρεις Τουρκοκύπριους (18%) και τρεις επιλεγμένους από τον ΓΓ του ΟΗΕ, ούτε καν το Συμβούλιο Ασφαλείας, που θα μπορούσαν να εκλέξουν τους διαδόχους τους.

 

Η Τρόικα των Ξένων Δικαστών, συνεπικουρούμενη από σειρά άλλων ξένων αξιωματούχων, διοριζόμενων από τον Ανάν, θα γινόταν ο ρυθμιστικός παράγων, λαμβάνοντας εκείνη όλες τις αποφάσεις σε περίπτωση ελληνοτουρκικής διαφωνίας. Αλά φυσικά δεν θα επέλεγε ο Ανάν την Τρόικα που θα διοικούσε την Κύπρο, ΗΠΑ και Βρετανία θα την επέλεγαν, ενδεχομένως και το Ισραήλ, δια της επιρροής που διαθέτει στην αγγλοαμερικανική διπλωματία.

 

Η Κύπρος γινόταν μεταμοντέρνα αποικία, επανήρχετο στον αποικιακό έλεγχο μιας γεωπολιτικής Τρόικας, με τη δική της μάλιστα θέληση, των κατοίκων της, διατυπωμένη σε δημοψήφισμα. Να σημειώσουμε ότι η διαδικασία του δημοψηφίσματος ήταν το ίδιο ολοκληρωτική με το υποβληθέν σχέδιο. Οι Κύπριοι ψηφοφόροι κλήθηκαν να αποφασίσουν, με ένα Ναι ή ένα ‘Όχι σε ένα κείμενο 10.000 σελίδων περίπου, που θα χρειαζόταν σύνταγμα νομικών να το διαβάσει και αξιολογήσει!

 

Εδώ έχουμε σε εφαρμογή νέα μέθοδο ανατροπής καθεστώτων, που πρωτοδοκιμάστηκε στα πρόσφατα χρόνια στην ΕΣΣΔ. Αντί για εισβολές, πραξικοπήματα υποστηριζόμενα από το εξωτερικό ή επαναστάσεις, έχουμε «υποβοηθούμενες αυτοκτονίες». Οδηγείται ένα κράτος ή ένα στην αυτοδιάλυση, δια εντέχνως υπαγορευόμενων από το εξωτερικό επιλογών της ηγεσίας του. Αυτό θα γινόταν και στην Κύπρο, αν δεν είχε προβλεφθεί δημοψήφισμα και δεν αντιδρούσε ο λαός και ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος.

 

Ο νέος ολοκληρωτισμός

 

Από την άποψη των προνοιών του, το σχέδιο Ανάν, μαζί με το Μάαστριχτ και τις Δανειακές και Μνημόνια που ακολούθησαν, πρέπει να θεωρηθούν ως τα πρωτοποριακά κείμενα του νέου ολοκληρωτισμού που πάει να εισαχθεί στην Ευρώπη, ανατρέποντας τα πολιτικά κεκτημένα των ευρωπαϊκών λαών από την εποχή του Διαφωτισμού, αν όχι της Αναγέννησης και ιδίως την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας (όπως επίσης τα κεκτημένα της ελληνικής επανάστασης του 1821 και της κυπριακής αντιαποικιακής επανάστασης του 1955-59), κείμενα μιας μείζονος «αντεπανάστασης», παγκόσμιας σημασίας.

 

Αν το σχέδιο περνούσε, η Κύπρος είτε θα μεταβαλλόταν «ηρέμως και ησύχως» σε ολοκληρωτική «υποδομή» της Αυτοκρατορίας, είτε θα γινόταν «Βοσνία» στο εσωτερικό της ΕΕ. Για πρώτη φορά μετά δύο χιλιετίες, η ελληνική πλειοψηφία του πληθυσμού θα εγκατέλειπε σταδιακά το νησί, στερούμενη της προστασίας ενός κανονικού, δικού της κράτους και, μαζί, θα χανόταν σταδιακά, το θεμέλιο της αξίωσής της να το κυβερνά. Η ‘Αγκυρα μπορεί να το ήθελε και να το προσπαθούσε, αλλά ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ δεν θα επέτρεπαν ποτέ την «τουρκοποίηση» όλου του νησιού, θα το μετέβαλαν σταδιακά σε δικό τους «αεθνικό μόρφωμα» και εργαλείο εσαεί εκβιασμού της Αθήνας και της ΕΕ από την Τουρκία και όσους θα ήλεγχαν την Κύπρο.

 

Με το ‘Όχι οι Κύπριοι δεν έσωσαν μόνο το κράτος, τις προυποθέσεις της ειρήνης, της δημοκρατίας, της ύπαρξης του ελληνισμού στο νησί, αλλά γλύτωσαν  επίσης Ελλάδα και Ευρώπη από τις τραγικές συνέπειες μιας νέας, χειρότερης φάσης του κυπριακού.

 

Τώρα, οι δυνάμεις της «παγκοσμιοποίησης» σε συνδυασμό με καθαρά προδοτική άρχουσα τάξη και πολιτικό προσωπικό σε Κύπρο/Ελλάδα επιχειρούν να επαναφέρουν το απορριφθέν σχέδιο (οι βασικές αρχές του οποίου επανελήφθησαν στο ανακοινωθέν Αναστασιάδη-‘Ερογλου) χρησιμοποιώντας την οικονομική κατάσταση (που οι ίδιοι προκάλεσαν). Το 2004 υποτίμησαν το ελεύθερο πνεύμα και την αξιοπρέπεια των πολιτών, τώρα έρχονται προετοιμασμένοι. Χρησιμοποίησαν την ιδιοτέλεια της «αριστερής» ηγεσίας του ΑΚΕΛ για να ανατρέψουν τον Παπαδόπουλο, ξεφτίλισαν στην πορεία το ΑΚΕΛ, αποκαθιστώντας εξ αντιδιαστολής τον Αναστασιάδη, κοίμισαν τον πληθυσμό ως προς τις προθέσεις του και τον έβγαλαν Πρόεδρο. Σύμμαχός τους, δυστυχώς, για πρώτη ίσως φορά από την οθωμανική περίοδο, ο Αρχιεπίσκοπος.  

 

Μόνο οργανώνοντας παλλαϊκό-πανεθνικό μέτωπο αντίστασης και αναγέννησης, σε Ελλάδα και Κύπρο, είναι δυνατή η σωτηρία του ελληνικού λαού.

 

ΤΙ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ – ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ

 

Για τον κορυφαίο συνταγματολόγο Δημήτρη Τσάτσο, το σχέδιο Ανάν ήταν «κείμενο παράφρονος» που «καμιά ομοσπονδία δεν θα μπορούσε να συζητήσει» (κυπριακός τύπος, 21.3.2004). Για τον συνταγματολόγο Βαγγέλη Βενιζέλο «τέρας, που μπορείς να ξετινάξεις σε δύο λεπτά από πλευράς διεθνούς, ευρωπαϊκού και συνταγματικού δικαίου» (Αντέννα TV, 29.3.2004). Αφού τάπαν αυτά, πρότειναν την υπερψήφιση του σχεδίου, εξευτελίζοντας κάθε έννοια επιστημονικής, πολιτικής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

 

Κατά τον κορυφαίο συνταγματολόγο, διευθυντή του Ινστιτούτου Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιο Κασιμάτη και τον Πρόεδρο της ‘Ενωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων Κώστα Μαυριά, το σχέδιο Ανάν ήταν «συνταγματικό τερατούργημα», «σε πλήρη αντίθεση προς τις θεμελιώδεις αρχές του σεβασμού της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, της προστασίας των δικαιωμάτων του και της δημοκρατίας» (δήλωση στον τύπο, 23.4.204). Μια ομάδα εννέα διεθνώς κορυφαίων νομικών, με επικεφαλής τον καθηγητή Burns, του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας, τον καθηγητή de Zayas, μέλος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, πρώην Γραμματέα της σχολής Διπλωματίας της Γενεύης και τον καθηγητή Κασιμάτη, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το σχέδιο θα κατέληγε αναπόφευκτα σε «αυξημένες τριβές και αποσταθεροποίηση», αποδίδοντας «αποφασιστικό έλεγχο σε βασικούς τομείς κυβερνητικής δραστηριότητας» σε μη δημοκρατικά εκλεγμένους και μη Κύπριους, καταργώντας τη νόμιμη και αναγνωρισμένη Δημοκρατία, περιορίζοντας την κυριαρχία και ανεξαρτησία της Κύπρου, προσβάλλοντας τη διεθνή και ευρωπαϊκή έννομη τάξη. Σύμφωνα με τους εννέα κορυφαίους νομικούς, το σχέδιο ήταν πολύ χειρότερο των εφαρμοζόμενων ρυθμίσεων στη Δυτική ‘Οχθη και τη Γάζα, τη δυτική Σαχάρα και το ανατολικό Τιμόρ, αντίθετο με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και τη διεθνή σύμβαση κατά των φυλετικών διακρίσεων, σε πλήρη αντίθεση με την αρχή της δημοκρατίας και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ («Τετράδια», αρ.53, 2007). Κατά τον καθηγητή Στέλιο Περράκη το σχέδιο Ανάν δημιουργούσε ένα «κράτος Φρανκεστάιν» στην Κύπρο που δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. (Είναι βέβαια κρίμα ότι αυτά ειπώθηκαν μόνο στις παραμονές του δημοψηφίσματος, όταν ήταν σίγουρο το αποτέλεσμα, ή και κυρίως κατόπιν εορτής, έστω κι έτσι όμως διατηρούν την πολιτική και επιστημονική αξία τους)

 

Γενεές δεκατέσσερις πέρασε το σχέδιο και την προσπάθεια επιβολής του μια από τις σημαντικότερες μορφές της μεταπολεμικής παγκόσμιας μαρξιστικής νέας αριστεράς, ο Πέρι ‘Αντερσον, καθηγητής στο περίφημο UCLA και διευθυντής του New Left Review (ελπίζουμε να μη θεωρείται και αυτός «καθυστερημένος ’Ελλην εθνικιστής» (Perry Anderson, The Divisions of Cyprus, London Review of Books, 28 April 2008, ελληνική μετάφαση, Οι Διαιρέσεις της Κύπρου, εκδόσεις ‘Αγρα, 2008)

 

Δεν γνωρίζουμε να έχει ποτέ διατυπωθεί χειρότερη κριτική σε νομικό κείμενο παγκοσμίως. Αυτό το τέρας, που κανονικά δεν θα έπρεπε ούτε καν να υπάρξει, μας έφερε να υποστηρίξουμε το 2004 η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Κύπρο.  Και δυστυχώς τέτοια «λύση» ετοιμαζόμαστε τώρα να ξαναφέρουμε. Οι οπαδοί τέτοιων ιδεών, χωρίς καν να έχουν κάνει έστω για τα μάτια του κόσμου μια αυτοκριτική βρε αδερφέ, εξακολουθούν και σήμερα να φιγουράρουν σε περίοπτη θέση στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, δυστυχώς και του ΣΥΡΙΖΑ (το ψηφοδέλτιο του οποίου αρχίζει με την θεωρητικό, τότε και σήμερα, του σχεδίου, Σία Αναγνωστοπούλου και καταλήγει με τον επίσης οπαδό του, θλιβερά γνωστό από την υπόθεση Σαμπιχά στη Θράκη, Χριστόπουλο). Είναι όμως αδύνατο να κάνεις αγώνα υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας στο ένα θέμα (μνημόνια-δανειακές), αλλά όχι στο άλλο (τα «εθνικά» λεγόμενα θέματα). Ελπίζουμε, τα όσα συνέβησαν με τη Σαμπιχά, να αποτελέσουν ευκαιρία επιβαλλόμενης μείζονος αλλαγής πορείας.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

μια μικρότερη εκδοχή αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 15.5.2014

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

«Αντιμνημόνιο», εθνικά θέματα και εξωτερική πολιτική (σε Ελλάδα και Κύπρο)


 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Τόσο η υπόθεση της υποψήφιας ευρωβουλευτού Σαμπιχά, όσο και τα προβλήματα της επίσκεψης Τσίπρα στη Μόσχα, επιβεβαιώνουν ότι χωρίς σοβαρή, μελετημένη  διεθνή στρατηγική, χωρίς άποψη για την εξωτερική πολιτική, δεν νοείται πολιτική εναντίον του μνημονίου, για την απελευθέρωση της χώρας από τα αποικιακά δεσμά. Και ότι χωρίς τέτοια πολιτική όλος ο «αντιμνημονιακός αγώνας» στην Ελλάδα κινδυνεύει να οδηγηθεί σε ακόμα μεγαλύτερη από την ήδη επελθούσα καταστροφή.

 

Κάτι ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί πλείστοι πολιτικοί σε Ελλάδα και Κύπρο: δεν είμαστε πιο έξυπνοι από τον άλλο κόσμο. Συχνά μάλιστα δεν είμαστε παρά το «έξυπνο πουλί που πιάνεται από τη μύτη». Δεν είναι εξωτερική πολιτική να θέλεις να είσαι «κολλητός» και με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους, και με τους Αγγλοαμερικανούς και με τους Γερμανούς, και με τους Εβραίους και με τους ‘Αραβες, κ.ο.κ. Το μόνο που καταφέρνουν οι ‘Ελληνες πολιτικοί έτσι είναι να μην είναι φίλοι με κανέναν, αντί σεβασμού να κερδίζουν την καχυποψία.

 

Η άποψη ότι ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ θα μας βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων μας, άποψη που ευδοκιμεί σε ορισμένους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και, καθολικά, στον κ. Καμμένο και το περιβάλλον του, δύσκολα μπορεί να συνδυασθεί με ανοίγματα στη Μόσχα ή το Πεκίνο. Τέτοιες απόψεις, σε συνδυασμό με την προχειρότητα που χαρακτηρίζει δυστυχώς πολλές όψεις της «αντιμνημονιακής» πολιτικής, κινδυνεύει να καταστήσει εξαιρετικά καχύποπτο το Κρεμλίνο έναντι των φιλικών  λόγων που ακούει, για τρίτη άλλωστε φορά μετά τους κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, από τον κ. Τσίπρα.

 

Ελπίζουμε ο ΣΥΡΙΖΑ να εκμεταλλευθεί το διάστημα που απομένει έως τις εθνικές εκλογές για να αποσαφηνίσει τις θέσεις του, περιλαμβανομένων των θέσεών του για την εξωτερική πολιτική και τα πιο κρίσιμα εθνικά θέματα. Ασφαλώς όμως είναι εξαιρετικά κακό σημάδι το γεγονός ότι αφθονούν στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος οι οπαδοί και θεωρητικοί του σχεδίου Ανάν ή των τουρκικών θέσεων στο Αιγαίο και τη Θράκη ή των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία ή πολιτικοί φίλοι και ομοϊδεάτες του ΓΑΠ, που ταύτισε την εξωτερική πολιτική της χώρας με την πολιτική των ΗΠΑ, παρολίγον να καταλύσει το κυπριακό κράτος (σχέδιο Ανάν) και τελικά σχεδόν κατέλυσε το ελλαδικό (Μνημόνια-Δανειακές). Με τέτοια στελέχη και απόψεις, δεν αντιμετωπίζεται το Μνημόνιο και κινδυνεύουμε και με άλλες καταστροφές.

 

Σχέδιο Ανάν: γεωπολιτικός προπομπός Μνημονίων και Δανειακών

 

Με την ευκαιρία μάλιστα της συμπλήρωσης προ ημερών δεκαετίας από το ιστορικό δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, δεν θα ήταν ίσως άσκοπο να θυμίσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία της άρχουσας τάξης και των πολιτικών ηγεσιών Ελλάδας και Κύπρου, δυστυχώς περιλαμβανομένης της «αντιεθνικιστικής» πλειοψηφίας του Συνασπισμού, σε απόλυτη σύμπτωση με την Ουάσιγκτων και τις Βρυξέλλες, υποστήριξαν τότε αυτό το τερατούργημα, γεωπολιτικό «προπομπό» Μνημονίων-Δανειακών. Αρθρογραφήσαμε πλειστάκις για το σχέδιο αυτό και τις συνέπειές του, για τούτο περιοριζόμαστε σήμερα να θυμίσουμε τι είπαν οι διαπρεπέστεροι νομικοί για αυτό.  

 

Για τον κορυφαίο συνταγματολόγο Δημήτρη Τσάτσο, το σχέδιο Ανάν ήταν «κείμενο παράφρονος» που «καμιά ομοσπονδία δεν θα μπορούσε να συζητήσει» (κυπριακός τύπος, 21.3.2004). Για τον συνταγματολόγο Βαγγέλη Βενιζέλο «τέρας, που ξετινάζεις σε δύο λεπτά από πλευράς διεθνούς, ευρωπαϊκού και συνταγματικού δικαίου» (ΑντένναTV, 29.3.2004). Αφού τάπαν αυτά, πρότειναν την υπερψήφισή του, εξευτελίζοντας κάθε έννοια επιστημονικής, πολιτικής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

 

Κατά τον επίσης κορυφαίο συνταγματολόγο Γεώργιο Κασιμάτη και τον Πρόεδρο της ‘Ενωσης Συνταγματολόγων Κώστα Μαυριά, το σχέδιο Ανάν ήταν «συνταγματικό τερατούργημα», «σε πλήρη αντίθεση προς τις θεμελιώδεις αρχές σεβασμού της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, προστασίας των δικαιωμάτων του και της δημοκρατίας» (δήλωση 23.4.204). Μια ομάδα εννέα διεθνώς κορυφαίων νομικών, με επικεφαλής τον καθηγητή Burns, του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας, τον καθηγητή de Zayas, μέλος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, πρώην Γραμματέα της σχολής Διπλωματίας της Γενεύης και τον καθηγητή Κασιμάτη, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το σχέδιο θα κατέληγε αναπόφευκτα σε «αυξημένες τριβές και αποσταθεροποίηση», αποδίδοντας «αποφασιστικό έλεγχο σε βασικούς τομείς κυβερνητικής δραστηριότητας» σε μη δημοκρατικά εκλεγμένους και μη Κύπριους, καταργώντας τη νόμιμη και αναγνωρισμένη Δημοκρατία, περιορίζοντας την κυριαρχία και ανεξαρτησία της Κύπρου, προσβάλλοντας τη διεθνή και ευρωπαϊκή έννομη τάξη. Σύμφωνα με τους εννέα κορυφαίους νομικούς, το σχέδιο ήταν πολύ χειρότερο των εφαρμοζόμενων ρυθμίσεων στη Δυτική ‘Οχθη και τη Γάζα, τη δυτική Σαχάρα και το ανατολικό Τιμόρ, αντίθετο με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και τη διεθνή σύμβαση κατά των φυλετικών διακρίσεων, σε πλήρη αντίθεση με την αρχή της δημοκρατίας και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ («Τετράδια», αρ.53). Κατά τον καθηγητή Περάκη το σχέδιο Ανάν δημιουργούσε ένα «κράτος Φρανκεστάιν» που δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. (Είναι βέβαια κρίμα ότι αυτά ειπώθηκαν μόνο στις παραμονές του δημοψηφίσματος, όταν ήταν σίγουρο το αποτέλεσμα, κυρίως δε κατόπιν, έστω κι έτσι όμως διατηρούν την πολιτική και επιστημονική αξία τους)

 

Αριστερά και σχέδιο Ανάν

 

Γενεές δεκατέσσερις πέρασε το σχέδιο και την προσπάθεια επιβολής του μια από τις σημαντικότερες μορφές της μεταπολεμικής παγκόσμιας μαρξιστικής νέας αριστεράς, ο Πέρι ‘Αντερσον, καθηγητής στο περίφημο UCLA και διευθυντής του New Left Review (ελπίζουμε να μη θεωρείται και αυτός «καθυστερημένος ’Ελλην εθνικιστής» (Perry Anderson, The Divisions of Cyprus, London Review of Books, 28 April 2008, ελληνική μετάφαση, Οι Διαιρέσεις της Κύπρου, εκδόσεις ‘Αγρα, 2008)

 

Δεν γνωρίζουμε να έχει ποτέ διατυπωθεί χειρότερη κριτική σε νομικό κείμενο παγκοσμίως. Αυτό το τέρας, που κανονικά δεν θα έπρεπε ούτε καν να υπάρξει, μας έφερε να υποστηρίξουμε το 2004 η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Κύπρο.  Και δυστυχώς τέτοια «λύση» ετοιμαζόμαστε τώρα να ξαναφέρουμε. Οι οπαδοί τέτοιων ιδεών, χωρίς καν να έχουν κάνει έστω για τα μάτια του κόσμου μια αυτοκριτική βρε αδερφέ, εξακολουθούν και σήμερα να φιγουράρουν σε περίοπτη θέση στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, δυστυχώς και του ΣΥΡΙΖΑ (το ψηφοδέλτιο του οποίου αρχίζει με την θεωρητικό, τότε και σήμερα, του σχεδίου, Σία Αναγνωστοπούλου και καταλήγει με τον επίσης οπαδό του, θλιβερά γνωστό από την υπόθεση Σαμπιχά στη Θράκη, Χριστόπουλο). Είναι όμως αδύνατο να κάνεις αγώνα υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας στο ένα θέμα (μνημόνια-δανειακές), αλλά όχι στο άλλο (τα «εθνικά» λεγόμενα θέματα). Ελπίζουμε, τα όσα συνέβησαν με τη Σαμπιχά, να αποτελέσουν ευκαιρία επιβαλλόμενης μείζονος αλλαγής πορείας. Η χώρα δεν αντέχει άλλες περιπέτεις, η αριστερά και ο ελληνικός λαός καινούριες τραγικές διαψεύσεις.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Παρόν», 17.5.2014

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

KYΠΡΟΣ: ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Εκδήλωση της Παγκύπριας Κίνησης Πολιτών για τα δέκα χρόνια από το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, Λευκωσία, 26.4.2014

https://www.youtube.com/watch?v=zR82jzrlLFI

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ


 

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

«Η Ουκρανία παλεύει να κρατήσει τον έλεγχο», τιτλοφορεί η πρώτη σελίδα της εφημερίδας των χρηματιστών του Λονδίνου, οι Financial Times (5.2), κίτρινη όσο και το χαρτί που τυπώνεται.

 

Μάταια θα αναζητήσετε στις σελίδες της μια έστω λιγόλογη, αξιόπιστη περιγραφή του εγκλήματος που διέπραξαν οι ναζιστικές συμμορίες (όργανα της ουκρανικής κυβέρνησης, του Πρέσβη των ΗΠΑ στο Κίεβο και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών), πυρπολώντας το κτίριο των συνδικάτων στην Οδησσό και καίγοντας ζωντανούς 42 «φιλορώσους» διαδηλωτές που είχαν αναζητήσει εκεί καταφύγιο. Την ίδια ώρα που τα όργανα της Ουάσιγκτων πυρπολούσαν ζωντανούς τους ανθρώπους, ο Πρόεδρος Ομπάμα, μιλώντας σε συνέντευξη τύπου, υιοθετούσε την στρατιωτική εξόρμηση των ουκρανικών δυνάμεων στις κατοικούμενες πλειοψηφικά από Ρώσους ανατολικές επαρχίες.

 

“Καθώς το κτίριο καιγόταν, οι Ουκρανοί ακτιβιστές τραγουδούσαν τον ουκρανικό εθνικό ύμνο, είπαν μάρτυρες και από τις δύο πλευρές… Οι απέξω («Ουκρανοί ακτιβιστές») τους φώναζαν «κάψου Κολοράντο, κάψου», είπαν οι μάρτυρες (σ.σ. «Κολοράντο» αποκαλούσαν τα ρωσικά σύμβολα). Σβάστικες και γραφίτι που έγραφαν «Γαλικιανά SS» ήταν γραμμένα στους τοίχους».

 

‘Ετσι περιέγραψαν οι Νιού Γιορκ Τάιμς (2.5) το κάψιμο ζωντανών των διαδηλωτών από τις ναζιστικές συμμορίες που υποστηρίζει η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Αλλά για να βρει κανείς αυτήν την περιγραφή πρέπει να πάει στα «ψιλά γράμματα» της εφημερίδας, στο τέλος του άρθρου, και να περιμένει τρεις μέρες. Μένει με την εντύπωση ότι η εφημερίδα τη συμπεριέλαβε μόνο και μόνο ως φύλλο συκής για τον τρόπο που (δεν) «καλύπτει» ένα μαζικό έγκλημα, για το οποίο ηθικοί αυτουργοί είναι οι κυβερνήσεις του Κιέβου, της Ουάσιγκτων και όσοι, στη Δυτική Ευρώπη, τις στηρίζουν και τις ακολουθούν.

 

Μαύρη μέρα η περασμένη Παρασκευή  για τη μαρτυρική Οδησσό, μαύρη και για τη δυτική δημοσιογραφία καθώς τα μεγάλα δυτικά ΜΜΕ, όχι μόνο τα συνήθως κίτρινα, αλλά και τα συνήθως «σοβαρά», επιδόθηκαν σε άνευ προηγουμένου συσκότιση, δημιουργία σύγχυσης, διαστρέβλωση των γεγονότων και της σημασίας τους. Σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο επικράτησε έτσι η εντύπωση ότι κάποιοι συγκρούονται και κάποιοι καίγονται, χωρίς να γίνει σαφές ποιος κάνει τι και σε ποιόν!

 

«Κάποια στιγμή χτες – και είναι ακόμα ασαφές πως ακριβώς άρχισε αυτό – αλλά υπήρχαν αντίπαλες φιλο-ρωσικές και φιλο-ουκρανικές διαμαρτυρίες εδώ. Οδήγησε σε σκληρές οδομαχίες που κορυφώθηκαν σε μια μεγάλη πυρκαγιά», μετέδωσε το Sky News. Προφανώς θεωρεί τους εμπρησμούς είδος φυσικού φαινομένου.

 

«Μια σύγκρουση μεταξύ φιλο-Ρώσων και υποστηρικτών της κυβέρνησης οδήγησε σε μια φωτιά που σκότωσε τουλάχιστο 31 ανθρώπους», ήταν η περιγραφή του Fox. «Η σύγκρουση σκότωσε τους ανθρώπους», δεν έκαψαν οι υποστηρικτές της κυβέρνησης τους «φιλο-Ρώσους».

 

Ποιος πέταξε τα κοκτέιλ Μολότωφ που έβαλαν τη φωτιά; «Οι δικοί μας», παραδέχεται στην Ουάσιγκτον Ποστ μια «φιλο-ουκρανή» διαδηλώτρια, αλλά μετά προσθέτει ότι οι «δικοί» της «τώρα τους βοηθάνε να φύγουν από το κτίριο»! (Στην πραγματικότητα ούτε καν αυτό δεν έγινε. Σύμφωνα με μαρτυρίες και βίντεο του Russia Today,  σκότωναν στο ξύλο όποιον προσπαθούσε να ξεφύγει από τις φλόγες). Παρόλα αυτά η εφημερίδα δεν βάζει τον σωστό τίτλο, που θα έβαζε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση: «Φιλο-ουκρανοί διαδηλωτές καίνε ζωντανούς 43 φιλο-ρώσους». Φανταστείτε προς στιγμήν τι θα γινόταν αν οι «φιλορώσοι» είχαν κάψει ζωντανούς τους «υποστηρικτές της κυβέρνησης» - οι μισοί Δυτικοί πολιτικοί θα ζητούσαν να βομβαρδισθεί η Μόσχα!

 

Ο ιστότοπος του BBC, που παριστάνει την επιτομή της «αντικειμενικής δημοσιογραφίας», περιορίστηκε να γράψει ότι το ουκρανικό Υπουργείο Εσωτερικών «δεν έδωσε λεπτομέρειες για το πώς άρχισε η φωτιά» και ότι «είναι ακόμα ασαφής η ακριβής ακολουθία γεγονότων». Το επίσης βρετανικό πρακτορείο ειδήσεων Ρώυτερ κάνει την εξής περιγραφή, μνημείο γκαιμπελικής «πληροφόρησης»: «μια φιλική προς το Κίεβο πορεία παγιδεύτηκε, ρίχτηκαν βόμβες Μολότωφ, πέτρες, εκρηκτικοί μηχανισμοί, γρήγορα η αστυνομία έχασε τον έλεγχο και αργότερα μπήκε φωτιά στο κτίριο». Μόνη της ασφαλώς.

 

Δυστυχώς τα ίδια είχαμε και σε κάμποσες ελληνικές εφημερίδες. Οι συντάκτες διεθνών ειδήσεων των οποίων μοιάζουν να ενεργούν ως «αντιγραφείς-μεταφραστές» δυτικών πηγών, όχι ως δημοσιογράφοι που χρησιμοποιούν το μυαλό τους.

 

Τέτοιας έκτασης παραπληροφόρηση, τυπική της μαζικής, αντιρωσικής και ψυχροπολεμικής υστερίας που κατέλαβε εδώ και μήνες τα δυτικά ΜΜΕ, πρέπει επίσης να θεωρηθεί απολύτως ενδεικτική της τεράστιας σημασίας που αποδίδεται τώρα στο «ουκρανικό μέτωπο», μακράν το σημαντικότερο για την εξέλιξη της κατάστασης στον πλανήτη.

 

Ταυτόχρονα συνιστά μια νέα αποκαλυπτική ένδειξη της παρακμής των δυτικών δημοκρατιών και της δυτικής ελευθεροτυπίας, της ανάδυσης ενός νέου ολοκληρωτισμού.

 

Οργανώνουν εμφύλιο

 

Βεβαίως πρέπει να συγκαλυφθούν και οι δυτικές, ιδίως αμερικανικές ευθύνες για το μαζικό έγκλημα της Οδησσού. Στην πραγματικότητα, τόσο η πραξικοπηματικώς ανελθείσα στην εξουσία κυβέρνηση του Κιέβου, όσο και οι χιτλερικές συμμορίες δρουν υπό την άμεση καθοδήγηση του πρέσβη των ΗΠΑ στο Κίεβο, αληθινού «αντιβασιλέα» της Ουκρανίας και της προϊσταμένης του κ. Νούλαντ. Οι ΗΠΑ και η κυβέρνηση του Κιέβου δεν μπορούν να στηριχτούν στην αστυνομία και τον στρατό της Ουκρανίας για να αντιμετωπίσουν τους Ρώσους και φιλορώσους, γιατί οι άνδρες τους δεν είναι διατεθειμένοι να παίξουν τέτοιο ρόλο. Πρέπει να στηριχτούν στις ναζιστικές συμμορίες, αλλά και σε μεθόδους καθαρά τρομοκρατικές, όπως αυτές που χρησιμοποιήθηκαν στην Οδησσό, πολύ περισσότερο αν αποσκοπούν να οδηγήσουν σταδιακά στον εμφύλιο μία από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες!

 

Τα όσα συμβαίνουν τώρα στην Ουκρανία θυμίζουν  τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν από τους ‘Αγγλους στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση (1944 και μετέπειτα), οδηγώντας στον ελληνικό εμφύλιο και εγκαινιάζοντας τον Ψυχρό Πόλεμο.

 

‘Ενας ουκρανικός εμφύλιος σχεδιάζεται ως μία «διαρκής πληγή» στο πλευρό της Ρωσίας, να δικαιολογήσει μια στρατηγική νέο-ανάσχεσης (containment) της Μόσχας, να τορπιλίσει τις ευρω-ρωσικές και γερμανο-ρωσικές σχέσεις, χρησιμεύοντας εν τέλει σε μια στρατηγική ανατροπής του ίδιου του Πούτιν και του καθεστώτος του στη Μόσχα. Ο σκοπός είναι τόσο σημαντικός, που αγιάζει όλα τα μέσα.

 

Είναι πολύ πιθανό ότι η στόχευση των Αμερικανών δεν είναι η «κατάκτηση» της Ουκρανίας, όσο ένα ελεγχόμενο από αυτούς «αντιρωσικό χάος», μια μόνιμη πληγή στην καρδιά της Ευρώπης και της Ρωσίας, ανάμεσα στη Ρωσία και την Ευρώπη. Η Ουκρανία έτσι κι αλλοιώς προορίζεται για «Τζουράσικ Παρκ» μεταλλαγμένων της Μονσάντο, αποθήκη επικίνδυνων δυτικών αποβλήτων και μπουρδέλο της ηπείρου.

 

Αν και προφανώς ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν θα ήθελε μια εμφυλιοπολεμική εξέλιξη στην Ουκρανία, η εναλλακτική, να αφήσει δηλαδή την Ουκρανία στην τύχη της, κινδυνεύει να αποδειχθεί χειρότερη, «απονομιμοποιώντας» και αποσταθεροποιώντας την ίδια τη δική του εξουσία. Και ανέφικτη εξάλλου, γιατί ότι και να κάνει το Κρεμλίνο δεν πρόκειται εύκολα να καθήσουν ήσυχοι και να υποταγούν στους φασίστες του Κιέβου οι ρώσικοι πληθυσμοί Αλλά για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την πρόκληση οφείλει, μεσοπρόθεσμα, να προσθέσει μια σαφέστερη κοινωνική διάσταση στο διάβημά του και, επίσης, μια ευρύτερη απεύθυνση, έα καινούριο όραμα, όχι μόνο για τους Ρώσους, αλλά για το σύνολο των λαών της πρώην ΕΣΣΔ. ‘Ηδη άλλωστε, οι κινητοποιήσεις στο Ντονιέτσκ προσέλαβαν και έναν πιο εργατικό, «αντιολιγαρχικό» χαρακτήρα, περιλαμβάνοντας αιτήματα εθνικοποίησης των ορυχείων και της βιομηχανίας.

 

Οι ένοπλες συγκρούσεις που σημειώνονται τώρα στην Ουκρανία δεν είναι παρά το προανάκρουσμα, η προετοιμασία αυτού που θα ακολουθήσει. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις οι συγκρούσεις γύρω από το Σλαβιάνσκ και το Κραματόρσκ έχουν να κάνουν με την προσπάθεια να ελεγχθεί η στρατηγική εφεδρεία (πέντε εκατομμύρια ντουφέκια) του ουκρανικού στρατού, που θα μπορούσε να μοιραστεί σε φιλικούς προς τις αρχές του Κιέβου πληθυσμούς για να χρησιμοποιηθεί είτε σε αντάρτικο, είτε σε επιθέσεις εναντίον του ρωσικού πληθυσμού.

 

Οι νεοσυντηρητικοί πίσω από την κλιμάκωση

 

‘Όπως υπογραμμίσαμε σε προηγούμενα άρθρα μας πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι άμεσα υπεύθυνο για την κλιμάκωση είναι το ίδιο γκρουπ νεοσυντηρητικών που βρίσκεται πίσω από τους πολέμους των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων και των οποίων όργανο είναι η Νούλαντ. Οι δυνάμεις αυτές παίρνουν στην Ουκρανία τη ρεβάνς από τον Πούτιν, που σταμάτησε πέρυσι τον πόλεμο στη Συρία και το Ιράν, συμμαχώντας με τον Ομπάμα. (παραπέμπουμε τους ενδιαφερόμενους αναγνώστες στο εξαιρετικά κατατοπιστικό άρθρο http://consortiumnews.com/2014/03/02/what-neocons-want-from-ukraine-crisis/)

 

Πλήγμα στην Ευρώπη

 

Ταυτόχρονα, το πραξικόπημα στο Κίεβο και το σταδιακό σπρώξιμο της χώρας στον εμφύλιο, είναι και χτύπημα κατά της Ευρώπης και ειδικά της Γερμανίας. Η Μέρκελ φαίνεται ότι αρχίζει πια να το καταλαβαίνει και γι’ αυτό προφανώς διέρρευσε από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες στην «Μπιλντ», η πληροφορία για δεκάδες στελέχη της CIA και του FBI, που έχουν καταφθάσει στο Κίεβο. Η Γερμανή καγκελλάριος επεχείρησε να βρει κάποια συμβιβαστική λύση συναντώντας τον Ομπάμα στην Ουάσιγκτων, εντούτοις η επίσκεψη δεν μοιάζει να πήγε καλά – την ίδια μέρα που έφτανε στην αμερικανική πρωτεύουσα οι ουκρανικές δυνάμεις άρχιζαν την επίθεση στα ανατολικά.

 

Η Γερμανία μοιάζει ανίσχυρη, όσο καιρό δεν τολμά ή δεν θέλει να θέσει σε ουσιαστική αμφισβήτηση την κυριαρχία των ΗΠΑ. Ο ατλαντισμός είναι κατασκευασμένος για να «κρατάει κάτω τους Γερμανούς και έξω τους Ρώσους». Ο νεοφιλελευθερισμός αποσταθεροποιεί τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη.  ‘Οστπολιτίκ και Βεστπλιτίκ είναι ασυμβίβαστες. Μόνο ένα νέο, μεγάλο σχέδιο ευρωπαϊκής επανίδρυσης θα μπορούσε να στηρίξει Οστπολιτίκ, αλλά πούντο;

 

Ελλάδα, Κύπρος, Ουκρανία

 

‘Υψιστοι λόγοι εθνικού συμφέροντος επιβάλλουν σε Αθήνα-Λευκωσία να διακόψουν τη δουλόφρονα υποταγή στα κελεύσματα Ουάσιγκτον-Βρυξελλών στο ουκρανικό. Οι δύο χώρες κατέχουν ρεκόρ υποτέλειας σε όλη την Ευρώπη, Δυτική και Ανατολική. Ως αντάλλαγμα της δουλοφροσύνης και αναξιοπρέπειας των ελληνικών ελίτ, λαμβάνουν μόνο καταστροφές, στα εθνικά από την Ουάσιγκτον, στα οικονομικά από την Ευρώπη.

 

Η Ρωσία, πέραν των βαθιών ιστορικών δεσμών με τον ελληνικό χώρο, ήταν το διαχρονικό κύριο στήριγμά μας για το κυπριακό στον ΟΗΕ, κύρια εναλλακτική πηγή οπλισμού για την Κύπρο, παραμένει κύριος ενεργειακός τροφοδότης και σημαντικός παράγοντας στον τουρισμό. Είναι εγκληματική τυχόν συνέχιση της τυφλής υποταγής των κυβερνήσεων Βενιζέλου-Σαμαρά και Αναστασιάδη στη Δύση για το ουκρανικό.

 

Η Ρωσία, όπως και οι άλλοι BRIICS μπορεί να είναι βασικός σύμμαχος εάν Αθήνα και Λευκωσία προσπαθήσουν να αποτινάξουν τα αποικιακά δεσμά των Μνημονίων-Δανειακών ή να αποκρούσουν νέα «σχέδια Ανάν». Η επίσκεψη που θα κάνει ο κ. Τσίπρας στη Μόσχα μπορεί να είναι πολύ θετική, αν βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει σοβαρό σχέδιο απεμπλοκής από Μνημόνια-Δανειακές και ένα απαραίτητο περίγραμμα εξωτερικής-διεθνούς πολιτικής, που πρέπει να παρουσιάσει άμεσα. Η τελευταία ανακοίνωση του κόμματος για τον εμπρησμό της Οδησσού κινείται σε ορθή κατεύθυνση, αν και θα μπορούσε να λείπει η αναφορά στην ανέφικτη και αντιδημοκρατική επιδίωξη «πλήρους σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας» της Ουκρανίας. Η προσπάθεια να ικανοποιηθούν όλες οι πλευρές ενίοτε καταλήγει να μην ικανοποιεί καμία, οδηγώντας σε πλήρη αλληλοεξουδετέρωση. Πολύ θετική πάντως ήταν, για μια φορά, η αντίδραση του ΚΕΑ στον εμπρησμό

της Οδησσού.

 

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

μια μικρότερη εκδοχή αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα» της 8.5.2014

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Ρωσία, Ελλάδα και Κύπρος μετά την Ουκρανία


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η «αφύπνιση» της ρωσικής «αρκούδας», με τα ουκρανικά, είναι το πιο σημαντικό γεωπολιτικό δεδομένο διεθνώς μετά τη σοβιετική κατάρρευση (1989-91). Είναι πιθανώς το πιο σημαντικό, δυνητικό διπλωματικό-στρατηγικό «χαρτί», η μεγαλύτερη ευκαιρία για Αθήνα και Λευκωσία, εφόσον αποφασίσουν να σταματήσουν να είναι πειθήνιες, αυτοκαταστρεφόμενες αποικίες Πιστωτών και γεωπολιτικών «Νταβατζήδων», ξαναποκτώντας εξωτερική πολιτική και αποφασίζοντας να δώσουν αγώνα για τη σωτηρία του ελληνικού λαού και την επιβίωση των δύο κρατών του.

 

Ούτε είναι τυχαίο ότι, πίσω από το Κρεμλίνο στοιχίζονται, διακριτικά μεν, σαφώς δε, Κινέζοι, Ινδοί, Λατινοαμερικανοί, όσοι στη Μέση Ανατολή διατηρούν ακόμα κάποια ανεξαρτησία από ΗΠΑ και Ισραήλ.’Ολοι αυτοί καταλαβαίνουν καλά ότι αυτό που «παίζεται» δεν είναι η τύχη της Σεβαστούπολης και του Ντονμπάς, αλλά η τύχη της νέας παγκόσμιας τάξης, του ρηξικέλευθου, ολοκληρωτικού σχεδίου να υποταγεί ο πλανήτης ολόκληρος στην Αυτοκρατορία του Χρήματος και των αμερικανικών ‘Οπλων. Από το Καράκας μέχρι την Τεχεράνη, από το Νέο Δελχί μέχρι την Αβάνα, οι πάντες συνειδητοποιούν ότι, αν δεν μπορέσει η Ρωσία να αντιμετωπίσει τους Αμερικανούς στην Ουκρανία, τότε κανείς λαός στην υφήλιο δεν έχει ελπίδα!

 

Δεν είναι άλλωστε γεωπολιτικό το ζήτημα, είναι και οικονομικό κι αυτό πρέπει να ενδιαφέρει εξίσου μια Ελλάδα και Κύπρο που αντιμετωπίζουν τις συνέπειες μιας τεράστιας, ήδη συντελεσθείσης κοινωνικο-οικονομικής καταστροφής, τους καθαρά αποικιακούς όρους που συνομολόγησαν με τους Πιστωτές, όπως και τις προοπτικές μιας μεγαλύτερης καταστροφής. Κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος η ιδέα νέας ρύθμισης των διεθνών νομισματικών-οικονομικών σχέσεων, γύρω από τους BRIICS, που θα αποτρέψει τα νομισματικά/χρηματοπιστωτικά ντικτάτ των δυτικών ιδιωτικών και κεντρικών τραπεζών. Ανάλογα με την εξέλιξη των σχέσεών της με τους Πιστωτές, η ύπαρξη μιας τέτοιας «εναλλακτικής ζώνης» θα μπορούσε να είναι μεγάλη ευκαιρία, «θύλακας οξυγόνου» για Αθήνα και Λευκωσία, αν αποφασίσουν να περάσουν σε μια σύγκρουση, ρήξη με τους πιστωτές, για να σωθούν.

 

Αν η ιστορική εμπειρία είναι οδηγός, δεν είναι τυχαίο ότι στη Ρωσία απέβλεψε μια πληθώρα πολιτικών, οσάκις θέλησε να αντισταθεί σε υποτιθέμενους «συμμάχους» και «φίλους», που κόντεψαν να μας καταστρέψουν και το ίδιο κάνουν και τώρα. Μόνο από τους ανατολικούς βρήκαμε υποστήριξη, γράφει ο αρχηγός της ΕΟΚΑ στα απομνημονεύματά του. Ο Μαρκεζίνης, ο Μακάριος και οι διάδοχοί του, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, Ελλάδα και Κύπρος με τους S300, ο Κώστας Καραμανλής, στη Μόσχα στράφηκαν όλοι αυτοί, οι τόσο διαφορετικοί πολιτικοί, για να αποκτήσουν κάποια περιθώρια ελιγμών. Διαφορετικών μεν ιδεολογιών, ενώθηκαν από τη δύναμη γεωγραφίας και ιστορίας!

 

Μοιάζει ακατανόητο γιατί Αθήνα και Λευκωσία πήγαν στον ΟΗΕ να ψηφίσουν για την Κριμαία κατά της Ρωσίας, που δίνει διαρκή μάχη υπέρ της Κύπρου στο Συμβούλιο Ασφαλείας επί μισό και πλέον αιώνα! Υπέρ ποίων ψήφισαν Αθήνα και Λευκωσία; Υπέρ των Ευρωπαίων, που μας καταστρέφουν στα οικονομικά μας θέματα επί τετραετία και των ΗΠΑ, που μας καταστρέφουν στα εθνικά από το 1955 και μετά, και είναι «απέναντι» και στη Κύπρο και στο Αιγαίο!

 

Ακατανόητη εκ πρώτη όψεως, σαδιστική απέναντι στον ελληνικό λαό, μαζοχιστική απέναντι στις δυτικές δυνάμεις, η συμπεριφορά των ελλαδικών ελίτ εξηγείται θαυμάσια από τους βαθιούς, τόσο οργανικούς δεσμούς ξένους εξάρτησης που τις καθορίζουν διαχρονικά.

 

Προ δύο αιώνων, οι ‘Ελληνες απέβλεψαν στην Ευρώπη του διαφωτισμού και στη Ρωσία, αναζητώντας εξωτερικά στηρίγματα του απελευθερωτικού αγώνα τους. Εκεί θα απευθυνθούν πάλι, αν αποφασίσουν να δώσουν τον αγώνα για την ανάκτηση της ελευθερίας και ανεξαρτησίας τους, για την αποτροπή νέων και ακόμα μεγαλύτερων καταστροφών. Ελλάδα και Κύπρος οφείλουν άλλωστε να διερευνήσουν και κάθε εναλλακτική οικονομική δυνατότητα με τους BRIICS.

 

Παραδοσιακά, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι ουραγοί των διεθνών εξελίξεων. ‘Εφτασαν να θέλουν να εισάγουν τον νεοφιλελευθερισμό τρεις ή τέσσερις δεκαετίες μετά το πρώτο τέτοιο πείραμα στη Χιλή, όταν οι άλλοι πήγαιναν στον κρατισμό. Για να έχεις κάποια ελπίδα διεθνώς πρέπει να κινείσαι γρήγορα και να πηδάς στο τραίνο που έρχεται, αντί να κλαίγεσαι για αυτό πούχασες. Μια Αθήνα που αποκτά στρατηγική, ξαναγίνεται υποκείμενο των διεθνών σχέσεων, έχει κάθε συμφέρον να ενσωματώσει άμεσα και γρήγορα το νέο διεθνές δεδομένο που συνιστά η ρωσική αφύπνιση.

 

Βέβαια άμα πεις κάτι τέτοιο θα ξεδιπλωθούν κάθε είδους αντιδράσεις, οφειλόμενες βασικά σε δύο παράγοντες:

 

-        στην πανταχού παρούσα ξένη εξάρτηση

 

-        στη διάχυση σε όλο το πολιτικό προσωπικό αλλά και στην  κοινωνία ενός παθολογικού σχεδόν φόβου και ηττοπάθειας, που κυριαρχούν σε Ελλάδα και Κύπρο μετά τον οικονομικό-επικοινωνιακό πόλεμο που δέχτηκαν και τις καταστροφές που υπέστησαν. Στο βάθος, ακόμα και όσοι θέτουν ως επίσημη επιδίωξή τους την απαλλαγή από τα νεοαποικαικά δεσμά Μνημονίων και Δανειακών, ή την αποτροπή ενός νέου σχεδίου κατάλυσης του κυπριακού κράτους, τύπου Ανάν, φοβούνται να κάνουν αυτό που απαιτεί ο αγώνας για τη σωτηρία του ελληνικού λαού. Ούτε είναι λίγοι εκείνοι, σε Αθήνα και Λευκωσία που ονειρεύονται ξύπνιοι, να απαλλάσσονται από τα Μνημόνια χωρίς αγώνα, ή να έχουν ταυτόχρονα άριστες σχέσεις και με Αμερικανούς και με Ρώσους, και με Εβραίους και με ’Αραβες!

 

 

Σε αυτούς τους παράγοντες να προσθέσουμε και την απουσία πολιτικού-τεχνοκρατικού προσωπικού ενός επαρκούς μορφωτικού επιπέδου και στοιχειώδους κατανόησης της διεθνούς κατάστασης, που να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει στον κόσμο και να είναι σε θέση να χαράξει/εφαρμόσει στρατηγικές. Δυστυχώς, Ελλάδα και  Κύπρος πάσχουν από προϊούσα εθνική άνοια. Στον τομέα ειδικότερα της εξωτερικής πολιτικής, αν εξαιρέσουμε το ‘Όχι του Τάσσου Παπαδόπουλου στο σχέδιο Ανάν το 2004 και το ρωσικό άνοιγμα του Καραμανλή, η Ελλάδα έπαυσε να ασκεί εξωτερική πολιτική μετά τον θάνατο του Ανδρέα. Υπό τους Σημίτη και Παπανδρέου εφήρμοσε πιστά το εκπορευόμενο εξ Εσπερίας σχέδιο διπλωματικού και στρατηγικο-γεωπολιτικού αφοπλισμού της, που ολοκληρώθηκε στο τέλος με την οικονομική «υποδούλωση-αυτοκτονία» των Δανειακών και του Μνημονίου. Εγκαταλείποντας, μετά το 1996, κάθε φιλοδοξία άσκησης εθνικών πολιτικών και αναθέτοντάς τες σε Βερολίνο/ΕΕ και Ουάσιγκτων/ΝΑΤΟ οι ελληνικές ελίτ επιδόθηκαν απερίσπαστες στην εσωτερική λεηλασία.

 

‘Όταν διατυπώνονται επιχειρήματα υπέρ της σχεδόν προφανούς ανάγκης εξάντλησης των περιθωρίων συνεργασίας-προσέγγισης με τη Μόσχα, οι εκπρόσωποι των ελίτ, συνήθως τελείως διαποτισμένοι από «εθνομαζοχισμό» και εξάρτηση, θυμούνται ότι επιχειρήματα μπορούν να βρουν εναντίον της Μόσχας από την εποχή του Ορλώφ και του Λάμπρου Κατσώνη έως το περσινό κούρεμα των καταθέσεων. Αυτοί όλοι δεν πρόσεξαν όμως την απίστευτη νεοαποικιοκρατία των Δανειακών, το ότι ο αγωγός ΤΑΡ εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα της … Τουρκίας, παραλείπουν να εξετάσουν την αμερικανική πολιτική στο κυπριακό ή, μέσω του ΔΝΤ και με άλλους τρόπους στο οικονομικό μας πρόβλημα  ή το κυπριακό (η νεοσυντηρητική Κυρία Νούλαντ, αρχιτέκτων του πραξικοπήματος στο Κίεβο, είναι και η συγγραφέας του ανακοινωθέντος Αναστασιάδη-‘Ερογλου. Αντιλαμβάνεται κανείς τι λύση θα βρεθεί στο κυπριακό).

 

Είναι προφανές ότι απέναντι στη Ρωσία, όπως και κάθε άλλη δύναμη, οφείλουμε να συμπεριφερόμεθα όπως δεν συμπεριφερόμεθα, ως κυρίαρχα υποκείμενα και όχι καραγκιόζηδες δηλαδή, οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην έχουμε αυταπάτες. Χρειαζόμαστε συμμάχους και εταίρους, όχι ανατολικούς για να αναπληρώσουν τους δυτικούς νταβατζήδες. Τούτου όμως δοθέντος οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι οι μεγάλες προσεγγίσεις Ελλάδας, Κύπρου και Ρωσίας, όπως με τους S300 στη δεκαετία του 1990 ή Πούτιν-Καραμανλή στη δεκαετία του 2000, κατέρρευσαν με ελληνική υπαιτιότητα, λόγω βαθειάς εξάρτησης και δουλοφροσύνης των ελληνικών «ελίτ». Σε ότι αφορά το περυσινό κούρεμα των καταθέσεων, να θυμίσουμε ότι ο ίδιος ο Κύπριος Πρόεδρος ήταν βασικός συντελεστής του εθνικού εγκλήματος, που δεν μπορούσε να γίνει χωρίς τη συνεργασία του. Το να στέλνει μετά για «ξεκάρφωμα» στη Μόσχα τον Σαρρή να κόβει βόλτες δεν ήταν παρά μια άσκηση ξεκαρφώματος, σχεδιασμένη να κοροϊδέψει τους άτυχους συμπολίτες του, όπως το ταξίδι που έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου στη Μόσχα, τον Φεβρουάριο του 2010, ήδη αποφασισμένος να προσφύγει στο ΔΝΤ.  

 

Για όσους, τέλος, «ανησυχούν» ότι θα ενοχληθούν ΗΠΑ και ΕΕ από τέτοια πολιτική, αυτό ακριβώς πρέπει να γίνει. Αν εξακολουθήσουν να πιστεύουν ότι μπορεί να κάνουν ότι τους κατεβαίνει στο κεφάλι σε Ελλάδα και Κύπρο, σε λίγο δεν θάχει μείνει τίποτα από τις δύο χώρες. Αντίθετα, αν δουν να ενδιαφερόμαστε για Μόσχα, Πεκίνο, Τεχεράνη, θα ανησυχήσουν και θα αρχίσουν ίσως να σκέφτονται ότι κάτι άλλο πρέπει να γίνει.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 17.4.2014

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014


ΣΥΡΙΖΑ και Θράκη

(πρώτα συμπεράσματα από μια κρίση) (*)

 

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Μόνο κατάπληξη, βαθύτατη θλίψη προκάλεσε, σε όσους διατηρούν στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα και τις ανάγκες του ελληνικού λαού, η υπόθεση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Σαμαράς και τρόικα, Μιχαλολιάκος και Καμμένος, ο «Θεός της Αποχής», αν υπάρχει, όχι ανθοδέσμες, φορτηγά ολόκληρα με λουλούδια θάπρεπε να στείλουν στην Κουμουνδούρου για τους χειρισμούς της.

 

Ταυτόχρονα όμως, η υπόθεση αυτή πρέπει να θεωρηθεί και μεγάλη ευκαιρία – η τελευταία ίσως πριν από ενδεχόμενη ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών - για να διορθώσει ουσιαστικά η αριστερά την πορεία της και να αντιμετωπίσει τώρα δραματικά προβλήματα που κινδυνεύει να βρει αύριο μπροστά της. Η υπόθεση Σαμπιχά είναι η κορυφή του παγόβουνου. Αντί να αρνείται κάποιος την ύπαρξη του παγόβουνου, είναι πιο χρήσιμο να αλλάξει αμέσως πορεία.     

 

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, τρομερά ευαίσθητη στο ζήτημα της «εικόνας» και της (κακόηχης) «κυβερνησιμότητάς» της, έπληξε μόνη της αμφότερες, με τρόπο που κανείς αντίπαλος δεν θα κατάφερνε. Αφήνοντας εαυτήν έκθετη στο διατυπωθέν από σχολιαστές, καλοπίστως ή κακοπίστως, ερώτημα πως θα διαπραγματευθεί αύριο με τη Μέρκελ ή θα χειρισθεί μια κρίση με την Τουρκία.

 

Δεν βοηθάνε την αριστερά ψέμματα και εξωραϊσμοί. ‘Ανοιξαν σοβαρότατα ζητήματα περί τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στα εθνικά, την ικανότητα διαχείρισης κρίσεων, τη δημοκρατικότητα της εσωτερικής και κοινωνικής λειτουργίας του, την αξιοπιστία του πολιτικού του διαβήματος. Διευκολύνθηκε αποφασιστικά δεξιά-ακροδεξιά να παρουσιάσουν την αριστερά ως «αντεθνική».

 

Μερικές φορές, με όσα συμβαίνουν, διερωτάται κανείς  αν και πόσοι στον ΣΥΡΙΖΑ αντελήφθησαν σε βάθος τους λόγους που το κόμμα εκτοξεύτηκε το 2012, παρολίγον να κερδίσει και δεν κέρδισε τις εκλογές.  Μεταξύ φθινοπώρου 2011 και Μαίου  2012 ο Τσίπρας έθεσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε θέση υποψηφίου εθνικού ηγεμονικού υποκειμένου, φιλοδοξούντος να διακόψει τη μνημονιακή πορεία καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας, του ελληνικού λαού, του ελληνικού κράτους και έθνους (προς τιμήν του, χρησιμοποιώντας και αρκετές ιδέες που παρήχθησαν εκτός ΣΥΡΙΖΑ).   

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να κερδίσει τις εκλογές, αν είχε σοβαρή οικονομολογική προετοιμασία, αν δεν φοβόταν, αν αναγνώριζε την ύπαρξη και σημασία του μεταναστευτικού προβλήματος και, αν, ηγετικό του στέλεχος, δεν είχε πει τελείως επιπόλαια στην τηλεόραση, ότι θα ρισκάρει πόλεμο με την Τουρκία για να μειώσει τις πολεμικές δαπάνες! ‘Εφτανε μάλιστα για νίκη ένας ή δύο από αυτούς τους παράγοντες.  

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σημείωσε έκτοτε δημοσκοπική πρόοδο, γιατί μετεκλογικά εξελήφθη, καλώς ή κακώς, ως «κόμμα για τον εαυτό του», «τα στελέχη του», που, αντί να υποτάσσει τις επιλογές του στην ανάγκη σωτηρίας λαού και πατρίδας, ενδιαφέρεται κυρίως για άνοδό του στην εξουσία, εμφορούμενος από «μεταμοντέρνα» ιδεολογία . Ο «κυβερνητισμός» ήταν προσόν προ του Μαίου 2012, διαφοροποιώντας τον από κόμματα διαμαρτυρίας, άχρηστα εν μέσω εθνικής καταστροφής. ‘Εγινε ελάττωμα μετά τον Ιούνιο, κατατάσσοντάς τον, στα κόμματα που λένε διάφορα όχι γιατί τα πιστεύουν, αλλά για να κερδίσουν τις εκλογές. Υπονόμευσε έτσι, σε συνδυασμό με την ανεπάρκεια της προγραμματικής-πολιτικής προετοιμασίας, την υποψηφιότητά του ως εθνικού ηγετικού υποκειμένου, δυσκολευόμενος να διευρύνει ουσιαστικά την επιρροή του, να στερεώσει και βαθύνει τους δεσμούς του με τον λαό.

 

Σαμπιχά: κορυφή του παγόβουνου

 

Δεν γνωρίζουμε τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, ούτε αν έπρεπε να είναι υποψήφια. ‘Οσα διαβάσαμε στο βιογραφικό της συνηγορούν υπέρ της επιλογής της. Αν προέκυψαν μετά σοβαρά αντίθετα στοιχεία θα έπρεπε να δημοσιοποιηθούν, αντί να παρακολουθήσουμε άναυδοι σταλινικότατη εκτόξευση βρώμικων, ασαφών, αναπόδεικτων υπαινιγμών κατά της γυναίκας, μειοψηφίας της μειοψηφίας της μειοψηφίας (!).

 

Διερωτάται κανείς πως ο Γραμματέας και μια τοπική οργάνωση ανέτρεψαν απόφαση Κεντρικής Επιτροπής, όταν, αλλού, η ηγεσία δεν έδωσε καμία σημασία στη βάση. ‘Όπως στη Μακεδονία, εκδιώκοντας τον Καρυπίδη, κατόπιν αμερικανοεβραϊκής απαιτήσεως, ή στην Πελοπόννησο, επιβάλλοντας τον μνημονιακό Βουδούρη. Τι εξηγεί δύο μέτρα και δύο σταθμά;

 

Απερίγραπτες είναι οι δηλώσεις του υποψήφιου ευρωβουλευτή Χριστόπουλου, που απέδωσε στη δική του επιρροή την πραξικοπηματική ακύρωση της συμμετοχής Σουλεϊμάν, υποστηρίζοντας ότι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης είναι «συμπαγές τουρκικό πράμα» (sic). Αυτή είναι θέση του τουρκικού κράτους-εθνικισμού, που «τσουβαλιάζει» ως Τούρκους όλους τους Μουσουλμάνους, αρνούμενος την ύπαρξη Ρομά-Πομάκων. ‘Οσο για τη χρήση της λέξης «πράμα» για να περιγράψει τη μειονότητα, αποκαλύπτει την ηθική του, εγείροντας δυστυχώς ερωτηματικά για τα κριτήρια όσων τον έφεραν πέρυσι, λαθραία, να «εκπαιδεύσει» βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, τον επέλεξαν για ευρωβουλευτή και επέμειναν να μείνει στο ψηφοδέλτιο. Εμείς απορούμε και για το πώς είναι πανεπιστημιακός!

 

Την επομένη πήρε δυστυχώς τη σκυτάλη, ως μη όφειλε, η «Αυγή» την οποία, δυστυχώς, ο φανατικός «αντιεθνικισμός» παρέσυρε σε δύο σοβαρά ολισθήματα. Πρώτον σε ταύτιση με την ελάχιστα δημοκρατική θέση της τουρκικής προπαγάνδας, ότι  πρέπει να αναγνωρίσουμε την τουρκική καταγωγή της μειονότητας («διεθνής υποχρέωση»), όχι όμως την «τριχοτόμησή» της, την ύπαρξη δηλαδή Ρομά και Πομάκων. Δεύτερο και χειρότερο, στην υιοθέτηση ανοίκειων υπονοούμενων κατά της εκδιωχθείσης υποψηφίας και κομματικών στελεχών, αναβιώνοντας σταλινική μεθοδολογία ξένη προς την παράδοση της εφημερίδας μετά τη μεταπολίτευση.  

 

Δεν είχαμε χρόνο να επαληθεύσουμε τι ακριβώς έκαναν ο (φίλος του ΓΑΠ και Καμίνη) Χριστόπουλος και η ΜΚΟ του, ανθήσασα και επί ημερών Παπανδρέου, Ρόντος και της ομάδας διεθνών χαφιέδων υψηλοτάτου επιπέδου, που τους περιστοίχιζε στο Υπουργείο Εξωτερικών. Αν ισχύει το ένα εκατοστό από όσα αναφέρονται για τη δράση και τις θέσεις του στο διαδίκτυο αναφορικά με Γιουγκοσλαβία, ουκρανικό, το μακεδονικό κλπ. τίθεται δυστυχώς τεράστιο θέμα ως προς το γιατί επελέγη.  

 

Αριστερά και έθνος, νέα τάξη και παγκοσμιοποίηση

 

Δυστυχώς, το θέμα του ευρωψηφοδελτίου δεν περιορίζεται στην υπόθεση Χριστόπουλου-Σαμπιχά. Στο ευρωψηφοδέλτιο βρίσκουμε, ατυχέστατα, πολιτικούς φίλους του πρωτεργάτη της μνημονιακής καταστροφής ΓΑΠ, οπαδούς των ιδεών της παγκοσμιοποίησης-αυτοκρατορίας, υπερασπιστές και θεωρητικούς ενός δήθεν αριστερού, δήθεν «αντιεθνικισμού», που ταυτίζονται με κεντρικές επιλογές της παγκοσμιοποίησης και της «νέας τάξης πραγμάτων», στην περιοχή μας και γενικά, του ιμπεριαλισμού δηλαδή σε πιο … «κλασική» αριστερή ορολογία.

 

Διερωτάται κανείς πως, ένα κόμμα που θέλει να αγωνιστεί εναντίον της δικτατορίας των αγορών και του ολοκληρωτισμού της παγκοσμιοποίησης που συντρίβει ως οδοστρωτήρας τον ελληνικό λαό και την Ελλάδα, κόμμα που θέλει να αποκαταστήσει εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία, θα μπορέσει να τα κάνει στηριζόμενο σε τέτοια πρόσωπα. Αναπόφευκτο ήταν όλα αυτά να κλονίσουν την εμπιστοσύνη μεγάλου μέρους οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ προς το κόμμα, την εξωτερική πολιτική και την κοσμοαντίληψη της ηγεσίας του, αν και είναι, ταυτόχρονα, όπως υπογραμμίσαμε, η κρίση μεγάλη ευκαιρία να ξεκαθαρίσει η αριστερά τις θέσεις της σε βασικά ζητήματα, προτού φτάσει ενδεχομένως στην κυβέρνηση.

 

Μεταξύ των υποψηφίων ευρωβουλευτών βρίσκονται υπερασπιστές των τουρκικών θέσεων στο Αιγαίο και του ψευδοκράτους που δημιούργησε ο τουρκικός στρατός κατοχής στην Κύπρο! Βρίσκονται θεωρητικοί και απολογητές του σχεδίου Ανάν, με το οποίο επιχειρήθηκε, από την πιο «μαύρη» εγχώρια αντίδραση και τους Αγγλοαμερικανούς, η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2004, όπως και σήμερα. Σχέδιο που, σημειωτέον, χαρακτηρίστηκε «χειρότερο σύνταγμα της παγκόσμιας ιστορίας», «κείμενο παράφρονος» (Τσάτσος), που ξανάκανε την Κύπρο αποικία και οδηγούσε στην εκπροσώπηση της πλειοψηφίας των κατοίκων της από μειοψηφία (μη αιρετών αξιωματούχων) στα όργανα αποφάσεων!

 

‘Ερχονται τώρα οι οπαδοί τέτοιων απόψεων, σαν τους Βουρβώνους, που τίποτα δεν έμαθαν και τίποτα δεν ξέχασαν, απόψεων που δεν εκφράζουν όχι το 4%, ούτε καν το 0,5%, και επιδιώκουν να τις επιβάλουν χωρίς καν  εσωκομματική συζήτηση, μέσω επιλογών προσώπων από την ηγεσία. Η αριστερά όμως ιστορικά δεν είναι αυτό, είναι βαθειά πατριωτική παράταξη, στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά της φασιστικής κατοχής, για την αυτοδιάθεση-ένωση της Κύπρου αργότερα, εναντίον των αγγλοαμερικανικών επεμβάσεων στην Ελλάδα. Είναι ασυμβίβαστη, δεν μπορεί να είναι αριστερά υιοθετώντας ταυτόχρονα τέτοιες βαθειά αντιδημοκρατικές, φιλοιμπεριαλιστικές απόψεις.  

 

Το 27% δεν δόθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ για να υποστηρίξει τέτοιες απόψεις για Θράκη, Αιγαίο, Κύπρο. Του δόθηκε για να υπερασπιστεί, όχι να … αποτελειώσει το απειλούμενο έθνος. Του δόθηκε από ανθρώπους που αγαπάνε την Ελλάδα, δεν μισούν οτιδήποτε ελληνικό, δεν προσπαθούν να ανέβουν κοινωνικά με το «ευρωατλαντικό βρακί» τους. Θα ήταν  ανήθικο, αποσταθεροποιητικό, αυτοκαταστροφικό, αν τυχόν επιχειρούνταν να χρησιμοποιηθεί η αντιμνημονιακή ψήφος για να υιοθετηθεί «ατζέντα» που δεν δηλώθηκε ποτέ ανοιχτά στον λαό ή το κόμμα.

 

Τέτοιες επιλογές προσώπων εκφράζουν, στην καλύτερη περίπτωση, πολιτική χωρίς έρμα και στρατηγικό άξονα, καιροσκοπικό συγκερασμό απόψεων ασυμβίβαστων μεταξύ τους. Ούτω πορευόμενη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει είτε να ξαναστήσει στα πόδια τους τούς Μνημονιακούς, είτε να οδηγήσει τη χώρα σε  καταστροφική, «χαοτική περιδίνηση» σε περίπτωση ανόδου στην κυβέρνηση, τραγική εμπειρία «ΓΑΠ Νο2», ολοκλήρωσης της καταστροφής που ξεκίνησε ο «ΓΑΠ Νο1», με απόδοση ευθύνης στην αριστερά και τις ιδέες της και ηγεμονία πλέον δεξιάς-ακροδεξιάς (ένα «1974 από την ανάποδη»)

 

Χρειάζεται κατεπειγόντως σοβαρότατη αλλαγή πολιτικής, πολύ ειλικρινής, σοβαρή, έντιμη, εξαντλητική, σε βάθος συζήτηση στους κόλπους της αριστεράς και ευρύτερα για εξωτερική πολιτική, εθνικά θέματα, σχέση έθνους-αριστεράς, εθνικού, κοινωνικού, διεθνικού, πώς πραγματικά και όχι δημαγωγικά ανατρέπεται το Μνημόνιο, πως οργανώνεται η λαϊκή πάλη όχι για να γίνουμε Υπουργοί, αλλά για να σώσουμε την πατρίδα μας. Χρειάζεται όχι «οργανωτική», με μεθόδους μηχανισμού, αλλά πολιτική ενοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ γύρω από ένα σχέδιο εθνικής απελευθέρωσης και κοινωνικής σωτηρίας.  

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει μεγάλη ελπίδα ευρύτατων λαϊκών στρωμάτων. Αλλά αυτός ο λαός, «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος» δεν χρειάζεται ψεύτικες ελπίδες, ψεύτες ‘Ηλιους και νέους δημαγωγούς . Θα τιμωρήσει άσχημα όποιον παίξει τυχόν με τέτοιους ρόλους. Χρειάζεται σοβαρά, δημοκρατικά, ανεξάρτητα πολιτικά υποκείμενα στην υπηρεσία της σωτηρίας του. Η απειλή κατά της χώρας είναι τρομερή, δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακές σαχλαμάρες ή χαμηλού επιπέδου ίντριγκες. H κρίση ας χρησιμεύσει ως μεγάλη ευκαιρία αυτοκριτικής-ενδοσκόπησης, σοβαρή προειδοποίηση, καταλύτης αναγκαίας μεγάλης διόρθωσης πορείας.

 

ΥΓ. Θα θέλαμε να ξέρουμε τις απόψεις επ’ αυτών στελεχών όπως ο Λαφαζάνης, ο Ρινάλντι κ.α. Ελπίζουμε να μην επικαλούνται, για να παραμείνουν άφωνοι, μια κακώς νοούμενη «πειθαρχία» (που δεν δεσμεύει τους Χριστόπουλους και ΣΙΑ), υπεύθυνη για σωρεία καταστροφών-προδοσιών στην ιστορία της αριστεράς, από τον Λίβανο, τη Γκαζέρτα και τη Βάρκιζα έως το «βρώμικο ‘89».

 

Λευκωσία, 24.4.2014, δεκάτη επέτειος του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

 

 

(*) Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο «Παρόν» της Κυριακής 4.5.2014 με τον τίτλο «Το φάντασμα του Στάλιν και η Τσιγγάνα (τάσεις αυτοκαταστροφής στον ΣΥΡΙΖΑ)»