Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Ρωσία, "Μνημόνια", ελληνική και κυπριακή εξωτερική πολιτική


Ρωσία, «Μνημόνια», ελληνική-κυπριακή εξωτερική πολιτική

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

 

«Οι Αμερικανοί μας κατέστρεψαν στα πιο ζωτικά εθνικά θέματα, κυπριακό και Αιγαίο. Οι Ευρωπαίοι κατέστρεψαν την οικονομία μας. Εμείς γιατί πάμε και ψηφίζουμε στον ΟΗΕ υπέρ αυτών και εναντίον της Ρωσίας;»

 

Το ερώτημα θέτει υψηλά ιστάμενος κρατικός παράγων, γνωστός για τη δραστήρια θέση του, διαχρονικά, υπέρ της ανάπτυξης των ελληνορωσικών σχέσεων, αναφερόμενος στην πρόσφατη ελληνική και κυπριακή απόφαση να ψηφίσουν το αντιρωσικό ψήφισμα γα την Κριμαία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.  

 

Το ερώτημα είναι ακόμα σημαντικότερο στο μέτρο που η Μόσχα παραμένει το σημαντικότερο ίσως δυνητικό «χαρτί» που μπορεί να παίξουν Αθήνα/Λευκωσία αν θελήσουν/αναγκαστούν, να δώσουν τη «μεγάλη μάχη», διακόπτοντας τις πολιτικές που υπαγορεύουν οι Πιστωτές και ανακτώντας την ανεξαρτησία τους, αλλά και ξεφεύγοντας από «γεωπολιτικές τρόικες» που επιδιώκουν, καθώς «βρήκανε παπά, να θάψουνε πεντέξι» στα ελληνικά εθνικά θέματα, ξεκινώντας από το κυπριακό και εκμεταλλευόμενες την οικονομική θέση Ελλάδας-Κύπρου, για να επιβάλλουν ιδιαιτέρως επαχθείς «λύσεις».

 

«Δεν μπορεί», συνέχισε ο ίδιος παράγων, «να πηγαίνουμε πενήντα χρόνια στη Μόσχα, να μας υποστηρίξει για το κυπριακό στο Συμβούλιο Ασφαλείας, και τώρα, στο πιο ζωτικό θέμα για τους Ρώσους, να ψηφίζουμε εναντίον τους για να μη δυσαρεστήσουμε Βερολίνο και Ουάσιγκτων, από τους οποίους εισπράττουμε μόνο καρπαζιές και περιφρόνηση!».

 

Από το ελλαδικό ΥΠΕΞ επικαλούνται τρία επιχειρήματα για την αντιρωσική ψήφο: το «διεθνές δίκαιο» (το οποίο βέβαια αγνοείται σε Κύπρο, Γιουγκοσλαβία, Μέση Ανατολή!), την «κοινοτική αλληλεγγύη», τους διεθνείς συσχετισμούς («δεν είμαστε στον διπολικό κόσμο του Ανδρέα»).

 

Το πρώτο επιχείρημα είναι μονομερές. Αγνοεί τον ανταποδοτικό χαρακτήρα των ρωσικών ενεργειών, μετά το αιματηρό πραξικόπημα του Κιέβου, κατά διεφθαρμένου μεν, κανονικά δε εκλεγμένου Προέδρου με ενεργό συμμετοχή ναζιστικών-αντισημητικών δυνάμεων. Η αποδοχή ναζιστών από τις δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνιστά, ειρήσθω εν παρόδω, από τις πλέον ανησυχητικές εξελίξεις μετά το 1945! Αποδεικνύει επίσης ότι ο «αντισυστημικός» χαρακτήρας της ακροδεξιάς αποδεικνύεται «φούμαρα» στην κρίσιμη στιγμή (όπως και στο παρελθόν).

 

Για να καταλάβουμε σε βάθος τα ουκρανικά, πρέπει να θυμόμαστε ότι η σοβιετική διάλυση έγινε πραξικοπηματικά, αντίθετα προς την εκφρασμένη με δημοψήφισμα (1991) βούληση των σοβιετικών πολιτών, χωρίς να ληφθεί υπόψιν η αρχή της αυτοδιάθεσης (Ανατολική Ουκρανία και Κριμαία κατοικούνται κατά πλειοψηφία από συμπαγείς ρωσικούς πληθυσμούς). Η διάλυση της ΕΣΣΔ έγινε επίσης με δεδομένες τις δυτικές διαβεβαιώσεις περί μη επέκτασης του ΝΑΤΟ.

 

Η επίδειξη κοινοτικής αλληλεγγύης συνιστά «ορθόδοξη» διπλωματική τακτική, για χώρα-μέλος της ΕΕ υπό δύο όρους: Πρώτον, ότι το ζήτημα επί του οποίου ζητείται η κοινοτική αλληλεγγύη δεν θίγει ζωτικά εθνικά συμφέροντα (οι καλύτερες δυνατές σχέσεις με τη Ρωσία συνιστούν τέτοιο συμφέρον Ελλάδας-Κύπρου). Δεύτερον, προϋποθέτει αμοιβαιότητα. Η κυβέρνηση Μέρκελ, το γερμανικό/ευρωπαϊκό κεφάλαιο και η ΕΕ όχι μόνο δεν επιδεικνύουν την παραμικρή αλληλεγγύη, μας καταστρέφουν οικονομικά.

 

Δεν βρισκόμαστε στον «διπολικό» κόσμο. Αλλά τι μας προτείνουν; Να υποδουλωθούμε καταστρεφόμενοι, να καταστραφούμε υποδουλωνόμενοι, όπως πράττουμε επί τετραετία; Μετά από 25 χρόνια ταπεινώσεων και ανεπιτυχών προσπαθειών να γίνει δεκτή, με κάπως αξιοπρεπείς όρους, από τους ισχυρούς της Δύσης, η Ρωσία νοιώθει ζωτικά υποχρεωμένη να αντισταθεί στην ολοκληρωτική «αυτοκρατορία της παγκοσμιοποίησης», που επιτίθεται στον «δικό της», πρώην σοβιετικό χώρο (όπως και στην Ευρώπη, με άλλες μεθόδους, δια μέσου Ελλάδας και Κύπρου!). Αυτό είναι ένα θεμελιώδες νέο δεδομένο της παγκόσμιας κατάστασης, που οφείλουμε να εκμεταλλευθούμε, αν αναπτύξουμε στρατηγική σωτηρίας.

 

Ορισμένοι λένε ότι είναι η Μόσχα που δεν επιθυμεί «ειδική σχέση» με Αθήνα/Λευκωσία. Η πραγματικότητα είναι ότι οι μεγάλες προσεγγίσεις Αθήνας και Λευκωσίας με τη Μόσχα, τις τελευταίες δεκαετίες, κατέρρευσαν με ελληνική, όχι με ρωσική υπαιτιότητα. Αυτό συνέβη με τους S300, αυτό συνέβη με την προσέγγιση Καραμανλή-Πούτιν. Αρκετές χώρες πιέστηκαν αφόρητα να μην κατασκευάσουν αγωγούς με τη Ρωσία (Γερμανία, Τουρκία, Βουλγαρία). Μόνο η Ελλάδα ακύρωσε τη συμμετοχή της στον South Stream που πρότεινε η ίδια! Τις προάλλες, φτάσαμε στον  εξευτελισμό να ακυρώσουμε τη συμμετοχή S300 στην … παρέλαση, προφανώς ικανοποιώντας ΗΠΑ, αν όχι και Τουρκία!

 

Μεταπολεμικά, δεν υπήρξε σπουδαίος πολιτικός που να μην χρειάστηκε άνοιγμα προς ανατολάς, για να αντέξει την καταθλιπτική πίεση της Δύσης, ακόμα και πολιτικοί που ξεκίνησαν ως δεξιοί, φιλοαμερικανοί αντικομμουνιστές, όπως οι Καραμανλής και Μακάριος. Από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά, οι πολιτικοί Αθήνας-Λευκωσίας καταλάβαιναν τη σημασία της Ρωσίας. Μόνο στην παρούσα φάση προϊούσης εθνικής παρακμής, παραίτησης Ελλάδας/Κύπρου από την ανεξαρτησία τους, αυτά μοιάζουν terra incognita για μια πολιτική τάξη παροιμιώδους διαφθοράς-εξάρτησης και νηπιώδους πολιτικής σκέψης.

 

Προ διακοσίων ετών, οι ‘Ελληνες απέβλεψαν στην Ευρώπη του Διαφωτισμού και τη Ρωσία για να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους. Τώρα, που η ελληνική ανεξαρτησία απειλείται να χαθεί, πάλι στην αλληλεγγύη της δημοκρατικής Ευρώπης και της Ρωσίας, σε μια πανευρωπαϊκή κινητοποίηση υπέρ της Ελλάδας και σε μια ειδική γεωπολιτική σχέση με τη Μόσχα θα μπορούσε να στηριχτεί, εξωτερικά, ένας αγώνας για την σωτηρία Ελλάδας-Κύπρου, αν αποφασίσουμε να τον δώσουμε.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com 
 
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και Φιλελεύθερος Λευκωσίας, 13.4.2014

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Θα επιζήσει η Κυπριακή Δημοκρατία



 


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


 

Σε μερικούς μήνες το κυπριακό κράτος θα παύσει πιθανότατα να υπάρχει, ως συγκροτημένο, ανεξάρτητο, κυρίαρχο, δημοκρατικό κράτος. Στη θέση του θα δημιουργηθούν δύο ανάπηρα «κρατίδια» - που προέβλεπε το σχέδιο Ανάν και προβλέπει το ανακοινωθέν Αναστασιάδη-‘Ερογλου - υπό τη νομιμοποιημένη αιγίδα της Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης.

 

Η Κύπρος θα γίνει πιθανότατα η πρώτη αποικία που θα επιστρέψει οικειοθελώς στον αποικιοκράτη την ανεξαρτησία που κέρδισε και διατήρησε με το αίμα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα (1955-59) και της αντίστασης στην αμερικανοκίνητη, «ελληνική» χούντα και την Τουρκία (1974).

 

Οι Ελληνοκύπριοι θα γίνουν «κοινότητα εις αναζήτηση» (και μη ανεύρεση) «κηδεμόνα». ‘Αλλοι θα διασκορπιστούν στα πέρατα της Γης. ‘Οσοι μείνουν θα γίνουν ζητιάνοι στην πατρίδα τους, θα τους πετάξουν όπως τα ξυραφάκια μετά το ξύρισμα, αυτό που κάνουν σε τόσους και τόσους πληθυσμούς του πλανήτη. (Αυτό θα συμβεί και χωρίς «λύση», αν ακολουθήσουν επί μακρόν το δρόμο των Μνημονίων!). Η γελοιωδέστερη από τις σκέψεις που κυκλοφορούν στην Κύπρο οι «Ανανιστές», είναι ότι μια «λύση», στις γραμμές που συζητώνται, θα βοηθήσει την οικονομία. Χαριστική βολή θα είναι για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων και ότι το κεφάλαιο αποφεύγει μέρη αμφισβητούμενης κυριαρχίας και θολών ρυθμίσεων, από τη φύση τους ασταθή. Και γιατί, για να κάμψουν την ελληνική πλειοψηφία των κατοίκων, πρέπει να κάμψουν τα οικονομικά τους.

 

‘Ισως με πείτε υπερβολικό. Θάχαν όμως γίνει αυτά από δεκαετίας, αν είχε ψηφισθεί το διαβόητο «σχέδιο Ανάν», χειρότερο σύνταγμα του κόσμου, «κείμενο παράφρονος» (Τσάτσος), «που μπορούσες να ξετινάξεις σε δύο λεπτά από άποψη συνταγματικού, ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου» (Βενιζέλος), σχέδιο πούχαμε δεχτεί και συζητάγαμε σε Αθήνα-Λευκωσία, αντί να κλείσουμε στο τρελοκομείο ή τη φυλακή όσους το πρότειναν. Τέτοια λύση μονοσημάντως περιγράφει και το ανακοινωθέν Αναστασιάδη-‘Ερογλου. Αλλά βλέπετε παθαίνουμε με τα μεγάλα θέματα ότι και με δυστύχημα στην Εθνική. Μειώνουμε την ταχύτητα δέκα λεπτά, μετά όμως το ξεχνάμε.  

 

Αρκετοί Κύπριοι περιμένουν να συμβεί θαύμα να τους σώσει. Αντικειμενικά ένα θαύμα μπορεί ακόμα να συμβεί και να τους σώσει. Αλλά το θαύμα δεν θα το κάνει ο Θεός. Μόνο οι ίδιοι μπορούν να το κάνουν. Συν Αθηνά και χείρα κίνει!

 

Να είμαστε αισιόδοξοι!

 

Μερικοί λένε «πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι». Υγιής αισιοδοξία είναι αυτή που στηρίζεται στη βαθειά κατανόηση της πραγματικότητας και στην απόφασή μας να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας και περισσότερα ακόμα για να αποτρέψουμε τη διαφαινόμενη, μεγαλύτερη ίσως καταστροφή στην ιστορία του σύγχρονου ελληνισμού. Δεν είναι υγιής μια αισιοδοξία που στηρίζεται σε ψέμματα και κουταμάρες, αυταπάτες και εξωραϊσμούς. Δεν έχει νόημα να αποφεύγει κανείς την αλήθεια, έχει νόημα να την αντιμετωπίζει όσο υπάρχει καιρός. 

 

Η Ελλάδα υπέστη ήδη μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικο-οικονομικές καταστροφές στην ιστορία του βιομηχανικού κόσμου. Το λένε τα νούμερα, όχι οι υποκειμενικές εντυπώσεις/εκτιμήσεις. Ελλάδα και Κύπρος μετετράπησαν σε καταστρεφόμενες αποικίες χρέους, εντός «σπείρας θανάτου». Τώρα, ο Αναστασιάδης διαπραγματεύεται τους όρους παράδοσης του κυπριακού κράτους. Αυτή είναι η αλήθεια που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

 

Για να αποτραπεί η οριστική καταστροφή κυπριακού κράτους και ελληνισμού χρειάζεται ένα είδος «Γκεστάλτ», ριζική «αλλαγή παραδείγματος» σε διανοητικό επίπεδο, πάνδημη κινητοποίηση και η αντίστοιχη συμπεριφορά του πολιτικού προσωπικού. Κουτσού, Λιλλήκας, Ομήρου, Παπαδόπουλος, Περδίκης, όλοι οι πατριώτες Κύπριοι, ενωμένοι σε μια γροθιά, πρέπει να ενεργήσουν όπως θα ενεργούσαν το 1974, γιατί αυτό που αντιμετωπίζουν δεν είναι διαφορετικό από αυτό που έγινε τότε: προσπάθεια κατάλυσης της κυριαρχίας της Δημοκρατίας. Μόνο τα μέσα διαφέρουν και τα σημερινά είναι πιο επικίνδυνα, γιατί ευκολότερα παραπλανούν.

 

Διερωτάται κανείς πως γίνεται η κυπριακή αντιπολίτευση, αλλά και κάθε Κύπριος δημοκράτης και πατριώτης, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, να μην έχει βγει στα κάγκελα απαιτώντας καθημερινά την άμεση παραίτηση ή αποπομπή ενός Προέδρου, που παραβίασε μαζικά όλες τις δεσμεύσεις επί τη βάσει των οποίων εξελέγη, που συνυπέγραψε μέτρα που οδήγησαν στη μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή στην ιστορία της Κύπρου, που στράφηκε τόσο άμεσα και φανερά κατά των συμφερόντων του λαού που τον εξέλεξε; Τι αναμένουν, να ολοκληρωθεί η καταστροφή του κυπριακού κράτους; Το να αντιμετωπίζεις μια πολιτική καταστροφής του κράτους σου, ως απλώς εσφαλμένη πολιτική, σημαίνει ουσιαστικά ότι τη νομιμοποιείς.

 

Από την καταστροφή της Κύπρου στην καταστροφή της Ελλάδας

 

Τυχόν καταστροφή της Κύπρου θα ανοίξει τον δρόμο, θα καταστήσει πιθανότερη την τελική καταστροφή μιας ήδη βαρειά πληγωμένης μητροπολιτικής Ελλάδας. Πηγαίνουμε προς νέο 1922, με άλλες μεθόδους, αλλά παρόμοια και χειρότερα αποτελέσματα, γιατί το 1922 χάθηκε ο μισός, σήμερα απειλείται ο όλος ελληνισμός.

 

Ο αποικιοκράτης ετοιμάζεται να ξαναπάρει πίσω την αποικία του, παγιώνοντας  την εξουσία του στο μοναδικής στρατηγικής αξίας «αβύθιστο αεροπλανοφόρο», μοναδικό ορμητήριο για τον έλεγχο της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Θέλει να το κάνει ανέξοδα, με την οικειοθελή υπογραφή των αποικιοκρατούμενων, που καλούνται να εγκαινιάσουν, με το παράδειγμά της «υποβοηθούμενης αυτοκτονίας» τους, την είσοδο στον νέο, λαμπρό κόσμο της ολοκληρωτικής παγκοσμιοποίησης, παγκόσμιας δικτατορίας του Χρήματος και των εθνών που το ελέγχουν επί όλης της ανθρωπότητας.

 

Οι Κύπριοι καλούνται, οικεία βουλήσει, να τερματίσουν την πρόσκαιρη, όπως αποδεικνύεται, ελευθερία που τόσο τους τρόμαξε και τόσο ήρθε σε σύγκρουση με τα συμφέροντα, την ιδιοτέλεια και φιλοχρηματία των αρχόντων τους, δήθεν πατριωτών, δήθεν Χριστιανών, δήθεν Κομμουνιστών. Ο «απείθαρχος» λαός των Ελλήνων θα τιμωρηθεί παραδειγματικά, διασκορπιζόμενος στα πέρατα της Γης, όπως ονειρεύτηκε και τόπε ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ντισραέλι. Θα μείνει μια «αεθνική» Σιγκαπούρη, ένα «αεθνικό» Γιβραλτάρ, στην υπηρεσία της Αυτοκρατορίας του Χρήματος και των ‘Οπλων.

 

‘Ηδη άλλωστε, το να κυβερνάσαι από τον Αναστασιάδη είναι μια μορφή τιμωρίας. Στο πρόσωπό του μπορούμε να διακρίνουμε, όπως ο Ντόριαν Γκρέι στο πορτραίτο του, τη δική μας μικρότητα, ότι σάπιο έχουμε μέσα μας,  την αρρωστημένη φιλοχρηματία που κατατρώει τις κοινωνίες μας. Ο Αναστασιάδης έχει ένα σπάνιο ταλέντο να βγάζει στα φόρα ότι χειρότερο έχουμε ως πολίτες και ως κοινωνία. Διαθέτει σπάνια ικανότητα (όπως και ο ΓΑΠ) να εκφράζει και άρα νομιμοποιεί ότι πιο ποταπό και υποτελές υπάρχει σε όλη την «ελίτ». Κατάφερε να αποσπάσει την έμμεση, πλην ουσιαστική στήριξη μιας Εκκλησίας που λησμόνησε τις παραδόσεις της, ακόμα και το κατά Ματθαίον, στις συμφωνίες με τους Ραβίνους. ‘Όπως και ενός τμήματος της ΑΚΕΛικής, δήθεν «αριστερής», γραφειοκρατίας που, ακόμα και τώρα, τίποτα δεν έμαθε και τίποτα δεν ξέχασε.

 

Με την καταστροφή του κράτους του, στερούμενος της πολλαπλής προστασίας που του παρέχει, σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και μαζικών πληθυσμιακών ροών, αλλά και οικονομικού εξαναγκασμού να φύγει από το νησί, ο ελληνισμός της Κύπρου θα μπει στον δρόμο του σταδιακού μεν, σχετικά σύντομου δε τερματισμού της παρουσίας του στη νήσο, όπου κυριάρχησε δημογραφικά-πολιτιστικά από τη δεύτερη χιλιετία προ Χριστού. Σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, χωρίς Κράτος τελειώνει και το Γένος. Θα απομείνουν υπολείμματα, με μόνη «χρησιμότητα» την «ομηροποίηση» της Αθήνας, που θα τρέχει να προσκυνάει όποιον ελέγχει την Κύπρο, μην της πειράξουν όσους ‘Ελληνες απομείνουν.

 

«Γκάνγκστερ» στην κορυφή

 

Αυτά μπορεί να σας φαίνονται απίθανα, το μόνο απίθανο όμως, σε Κύπρο και Ελλάδα, είναι η έκταση της προδοσίας των «αρχόντων», η απίστευτη φιλοχρηματία τους, το ποταπό της συμπεριφοράς τους, η δουλική παραφροσύνη που αποτυπώνεται στα κείμενα που υπογράφουν, συχνά πιωμένοι, ή φουλ στα αντικαταθλιπτικά, σχεδόν πάντα χωρίς να τα διαβάσουν.

 

Διαθέτουμε αναμφισβήτητα την πιο δουλοπρεπή, εξαρτημένη, διεφθαρμένη, ανάλγητη και άπατρι άρχουσα τάξη και πολιτικό προσωπικό σε όλη την Ευρώπη. Γι’ αυτό εμφανίζονται παγκοσμίως πρωτοφανή τερατουργήματα όπως το σχέδιο Ανάν, οι Δανειακές, τα Μνημόνια. Ο Εφιάλτης μεταξύ του ηγετικού προσωπικού μας δεν είναι η εξαίρεση, τείνει να γίνει ο κανόνας. Γι’ αυτό παραπαίει το «σχέδιο» του 1821, γι’ αυτό ετοιμαζόμαστε να τελειώσουμε μόνοι μας το «σχέδιο» του 1955-59 στην Κύπρο.

 

Μη πείτε ότι αυτά σας φαίνονται απίθανα. Μήπως δεν γίνανε και ξαναγίνανε στην ιστορία; Πως εξαφανίστηκε σχεδόν ο κραταιός κάποτε ελληνισμός της Μικρασίας; ‘Όπως πάμε, βάζοντας την υπογραφή μας στα πιο εξωφρενικά κείμενα, όπως το (υπαγορευμένο από την Βικτόρια Νούλαντ πριν πάει στο Κίεβο) ανακοινωθέν ‘Ερογλου-Αναστασιάδη, ο λύκος θα τα φάει τελικά τα πρόβατα και θα τα φάει μάλλον σύντομα. Ιδίως αν τα πρόβατα, σε Κύπρο και Ελλάδα, εξακολουθούν να κλείνουν τα μάτια μπροστά σε αυτό που συμβαίνει στις δύο χώρες, περιμένοντας ήσυχα να τα σφάξουν, όπως συμβαίνει με τα κανονικά πρόβατα, πριν από τη Λαμπρή.

 

Την πόρτα του μαντριού θα την ανοίξει προφανώς, με την ίδια μαεστρία που απέδειξε πως διαθέτει επιτιθέμενος στις τράπεζες του κράτους του και τις καταθέσεις των συμπολιτών του (που μισεί εξάλλου όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, ιδίως για όσα του έσουραν επί δέκα χρόνια, πριν τον βγάλουν Πρόεδρο σε μια έκρηξη αυτοκαταστροφικού μαζοχισμού), ο ίδιος ο υποδυόμενος τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, πολύ μεγαλύτερος των Ελλήνων εχθρός από τον ‘Ερογλου ή οποιονδήποτε Τούρκο, αν τον κρίνουμε από τις πράξεις του και τη ζημιά που κάνει, όχι από τα παραπλανητικά λόγια της απάτης που χρησιμοποιεί.

 

Η Αυτοκρατορία στην επίθεση

 

Ο αρχιτέκτων της αποικιακής πολιτικής στην Κύπρο Σερ Ντέιβιντ Χάνεϊ είχε πει το 2004 στο CNN-Turk, γεμάτος μνησικακία για το διαφαινόμενο τότε περήφανο ‘Όχι των Κυπρίων στο δημοψήφισμα: «Θα τους το βάζουμε ξανά και  ξανά το σχέδιο ώσπου να πούνε ναι». Αυτό είναι δημοκρατία! Κι αυτό ακριβώς κάνουν τώρα οι «ναυτικές δυνάμεις», αυτοί που θέλουν δικιά τους, mare nostrum όλη τη Μεσόγειο, αυτοί που ποτέ δεν κατάλαβαν από πού κι ως που, οι κάτοικοι του νησιού αυτού με την άφθαστη στρατηγική αξία, είχαν/έχουν την απαίτηση να κυβερνάνε τον τόπο τους. Με αυτούς θέλουν μονίμως να «συμμαχήσουν» οι τόσο βαθειά, τόσο οργανικά δουλόφρονες της Αθήνας και της Λευκωσίας, ανήσυχοι κάθε φορά που τα αφεντικά, αν και τα προσκυνάνε, δεν εκδηλώνουν απέναντί τους παρά την περιφρόνηση που φυσιολογικά νοιώθουν για τους δούλους.  Αυτοί είναι εχθροί πολύ χειρότεροι, πολύ φοβερότεροι από τον Τούρκο.

 

O αποικιοκράτης έκανε υπομονή. Χρησιμοποίησε τις μωροφιλοδοξίες και την ιδιοτέλεια της ΑΚΕΛικής γραφειοκρατίας για να ρίξει τον Παπαδόπουλο, διασπώντας την κεντροαριστερά του ‘Όχι. Μετά, χρησιμοποίησε τον Χριστόφια ως αποδιοπομπαίο τράγο φορτώνοντάς του όλες τις αμαρτίες του νησιού, γεγονός που απεκατέστησε εξ αντιδιαστολής τον άνθρωπο του Ναι, Νίκο Αναστασιάδη, το χειρότερο προϊόν της κυπριακής δεξιάς, καθιστώντας τον αποδεκτό, με την παρασκηνιακή άλλωστε υποστήριξη τμήματος της ΑΚΕΛικής γραφειοκρατίας και την ανοιχτή του Αρχιεπισκόπου. Το χρήμα κι ο καιροσκοπισμός νάναι καλά.

 

Σήμερα, οι αποικιοκράτες δεν έρχονται «αδούλευτοι», όπως το 2004. Φρόντισαν να οργανώσουν πρώτα την οικονομική επίθεση κατά του νησιού, όλοι μαζί από κοινού, Γερμανία, ΕΕ, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δηλαδή ΗΠΑ (αλήθεια που ήταν το σύμμαχο και φίλο Ισραήλ, με την τεράστια γνώση/επιρροή στον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό τομέα, τη διεθνή πολιτική και την ΕΕ όταν καταστρεφόταν η Κύπρος;). Η οικονομική ήταν και μια διπλωματική, γεωπολιτική επίθεση, αφού πήγε να τορπιλίσει (και σχεδόν το κατάφερε) τις σχέσεις Κύπρου-Ρωσίας, ζωτικής σημασίας για την επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Στη βάση της οικονομικο-διπλωματικής επίθεσης του 2013, έρχεται τώρα η τελική έφοδος για την αρπαγή της Κύπρου, στην οποία κεντρικό ρόλο παίζει (όπως και στην ελλαδική περίπτωση) ο ψυχολογικός, «ιδεολογικός» πόλεμος, η προσπάθεια αφενός να χειραγωγηθεί, να αγοραστεί ή να κατατρομοκρατηθεί η «ελίτ» Ελλάδας και Κύπρου, αφετέρου να καταστραφεί η αυτοπεποίθηση-αυτοεκτίμηση του πληθυσμού, να ηττηθεί προτού δώσει καν μάχη, να δημιουργηθούν μια σειρά από αυταπάτες και εικονικές πραγματικότητες που θα επιτρέψουν στον μέσο Κύπριο να οδηγηθεί ευκολότερα στη συλλογική αυτοκτονία.

 

Στην Ελλάδα και την Κύπρο εφαρμόζεται τώρα πειραματικά το πιο φιλόδοξο πρόγραμμα χειραγώγησης μεγάλων κοινωνικών συνόλων και της ελίτ. ‘Ένα ολόκληρο έθνος σπρώχνεται μεθοδικά στην αυτοκτονία, εισάγονται  πειραματικά, «δημοκρατικοφανώς», νέες μορφές ολοκληρωτικής διακυβέρνησης.

 

Σε επόμενο άρθρο θα εξετάσουμε αναλυτικά τις εικονικές πραγματικότητες επί των οποίων επιχειρείται να οικοδομηθεί η συναίνεση των Κυπρίων στην καταστροφή τους. Και θα υποδείξουμε νέους αντικειμενικούς παράγοντες που μπορούν να διευκολύνουν την αντίσταση της Λευκωσίας, αν αποφασίσει να αντισταθεί, όπως η ανάδυση, πρώτη φορά μετά την κατάρρευση-αυτοκτονία της ΕΣΣΔ, μιας Ρωσίας του Πούτιν αποφασισμένης καταρχήν να αντισταθεί στην επιβολή παγκόσμιας ολοκληρωτικής δικτατορίας. Αλλά οποιαδήποτε αντίσταση προϋποθέτει, πριν απ’ όλα, ο κυπριακός λαός να αποτινάξει τον προδοτικό βρόχο που απειλεί, ξεκινώντας από το Προεδρικό, να πνίξει όλο το νησί, τερματίζοντας την ιστορία του ελληνισμού σε αυτό.

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 3.4.2014

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Το φάντασμα της Σοβιετικής 'Ενωσης πάνω από την Κριμαία


 

Ευρώπη, αριστερά, ακροδεξιά και Ρωσία

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

«Ο πόλεμος είναι απίστευτα δημοφιλής», είχε πει η Βασίλισσα Βικτορία για τον πόλεμο της Κριμαίας, μια φράση που θα γινόταν συνώνυμη της άσκοπης δυστυχίας. Ο τότε πόλεμος θεωρήθηκε επιτομή διπλωματικής ανικανότητας για την έκρηξή του και στρατιωτικής ανικανότητας για τη διεξαγωγή του. Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και σήμερα, από την πλευρά των δυτικών, όχι όμως και από την πλευρά της Ρωσίας του Πούτιν.

 

Η επανένωση της Κριμαίας και της Ρωσίας, ως ελάχιστη αντίδραση του Κρεμλίνου στο φιλοναζιστικό πραξικόπημα που οργάνωσαν οι νεοσυντηρητικοί δια των ΗΠΑ - και υποστήριξαν αυτοεξευτελιζόμενοι οι  Ευρωπαίοι στο Κίεβο - αλλά και στην άμεση προοπτική επέκτασης του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία ήταν ένα αριστούργημα σύλληψης και εκτέλεσης σε πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο.

 

Η ομιλία του Πούτιν με την οποία απεδέχθη την Κριμαία στους κόλπους της Ρωσικής Ομοσπονδίας ήταν επίσης η προνομιακή ιστορική στιγμή αποκατάστασης της ρωσικής αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης, μετά από τρεις δεκαετίες απίστευτων αυτοενοχοποιήσεων και αυτοταπεινώσεων, στα πλαίσια μιας μεταρρύθμισης (περεστρόικα) που εξετράπη σε «υποβοηθούμενη (από ξένους) διαδικασία αυτοκτονίας» της ΕΣΣΔ/Ρωσίας. Διαδικασία που, τηρουμένων των αναλογιών, ομοιάζει με τη σημερινή διαδικασία ταχείας «αυτοκτονίας» του ελληνικού λαού και έθνους σε Ελλάδα και Κύπρο.

 

Αλλά βεβαίως το θέμα δεν κλείνει εδώ, μάλλον εδώ ανοίγει. Παραμένει καταρχήν ανοιχτό το μείζον θέμα του μέλλοντος της κατοικούμενης από Ρώσους ανατολικής Ουκρανίας και του συνολικού προσανατολισμού αυτής της χώρας. Από αυτό εξαρτώνται οι μελλοντικές σχέσεις της Μόσχας με τη δυτική Ευρώπη (Γερμανία και Γαλλία) και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παραμένει επίσης ανοιχτό το θέμα του μέλλοντος ολόκληρου του σοβιετικού χώρου. Η ένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία δεν ήταν παρά ένα στοιχειώδες αμυντικό μέτρο από την πλευρά της Μόσχας. Αν ένα ακροδεξιό καθεστώς επικρατήσει σε όλη την Ουκρανία πλην της Κριμαίας, και εντάξει αύριο τη χώρα στο ΝΑΤΟ, θα πρόκειται μάλλον για ήττα παρά για νίκη της Ρωσίας.

 

Η υπόθεση αυτή ξεκίνησε επίσης ως «γεωπολιτική», αλλά δεν θα παραμείνει επί πολύ αποκλειστικά τέτοια. ‘Ενας από τους λόγους που χρειαζόταν να διαλυθεί η ΕΣΣΔ το 1990-91 ήταν ότι, διαφορετικά, ήταν αδύνατη η πλήρης κατεδάφιση των όποιων «σοσιαλιστικών» στοιχείων της. Αντιστρόφως, χωρίς κάποια μορφή, κάποια στοιχεία «σοσιαλισμού», ένα «κοινωνικό άνοιγμα», αφημένο μόνο στα γεωπολιτικά του στοιχεία, με τους μετασοβιετικούς ολιγάρχες να διατηρούν τη σημερινή ισχύ τους, και τους αναπόφευκτους δεσμούς τους με την καπιταλιστική Δύση και το παγκόσμιο Χρήμα, το ευρασιατικό «όραμα» του Πούτιν θα αποδειχθεί τελικά αδύνατο.

 

Αρκεί άλλωστε μια στοιχειώδης εξοικείωση με το έργο π.χ. ενός Ντοστογιέφσκι, ενός Τολστόι ή ενός Μπερντιάεφ για να συνειδητοποιήσει οποιοσδήποτε ότι ο ρωσικός «σοσιαλισμός» και «κομμουνισμός» έχει βαθιές ρωσικές ρίζες, δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμιά περίπτωση αποκλειστικό προϊόν εισαγωγής από τη «διαβολική» Δύση, κι ασφαλώς το ρωσικό (υπό την ευρύτερη έννοια, της ρωσικής Αυτοκρατορίας, όχι της Μεγάλης Ρωσίας) περιβάλλον επέδρασε καθοριστικά στον τρόπο με τον οποίο κατάλαβαν και εφήρμοσαν τις ιδέες του Μαρξ και του ‘Ενγκελς, ένας Λένιν ή ένας Τρότσκι.

 

Αριστερά, Δεξιά και Ρωσία

 

Ειρήσθω εν παρόδω, οι εξελίξεις στην Ουκρανία επιβεβαίωσαν και μία ακόμη θεμελιώδη τάση της ιστορικής εξέλιξης. Παρά τα απολυταρχικά χαρακτηριστικά που πήρε συχνά στην ιστορία του το ρωσικό καθεστώς και επί Τσάρων και επί σταλινισμού, ο αληθινός του σύμμαχος εδώ και έναν αιώνα στη Δύση είναι το αριστερό, σοσιαλιστικό, δημοκρατικό κίνημα. Η άκρα δεξιά, παρά την ενίοτε εθνική, σοσιαλιστική ή αντιφιλελεύθερη ρητορεία της παραμένει ουσιαστικά σε όλη την Ευρώπη μια δύναμη συνδεόμενη με μια πτέρυγα της οργανικά αντιρωσικής μεγαλοαστικής τάξης της ηπείρου.

 

‘Όπως συνέβη και με το κλασικό παράδειγμα του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, ο «σοσιαλισμός» και ο «αντικαπιταλισμός» της άκρας δεξιάς χρησιμεύει στην συγκέντρωση της δυσαρέσκειας και στη διοχέτευσή της στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου τότε, της Αυτοκρατορίας σήμερα. Αυτό απέδειξε πανηγυρικά πάλι το κίνημα Σβόμποντα, φίλοι του Λεπέν, έντονα αντιφιλελεύθεροι, αλλά και αντισημίτες, γεγονός που ουδόλως εμπόδισε την πρωτοφανή, εκπληκτική συμμαχία τους με τους αμερικανοεβραίους νεοσυντηρητικούς!!! Η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, που είναι η επικεφαλής αυτού του ρεύματος, δεν είναι η συνέχεια, είναι η άρνηση του Ντε Γκωλ, κι όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό θα γνωρίσει πολύ μεγάλες απογοητεύσεις, ανάλογες αυτών που γνώρισε ο Στάλιν – η εμπιστοσύνη του στον Χίτλερ παρολίγον να οδηγήσει στην καταστροφή την ΕΣΣΔ.

 

Βεβαίως και η ευρωπαϊκή αριστερά από την πλευρά της δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα. Υπάρχει η «αριστερά της παγκοσμιοποίησης» που οργανώνει την αλληλεγγύη της με τις ευρωαπαϊκές άρχουσες τάξεις, πίσω από το «ενδιαφέρον» της για τη δημοκρατία στον Τρίτο Κόσμο, τους ομοφυλόφιλους του Ιράν ή τις Πούσσυ Ράιοτ στη Μόσχα, παθιάζεται για την τύχη ολιγαρχών όπως ο Χοντορκόφσκι και λατρεύει το «άτομο χωρίς όρια», υπάρχει και η αυθεντικά ριζοσπαστική αριστερά, που θέλει να συνδέσει τον αγώνα των καταπιεσμένων εθνών και των καταπιεσμένων τάξεων.

 

‘Όπως επίσης δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένος και θα ήταν μεγάλο σφάλμα της Μόσχας να θεωρήσει δεδομένο τον ρόλο της Γερμανίας, ικανής να εξελιχθεί προς δύο τελείως διαφορετικές κατευθύνσεις πολιτικής απέναντι στη Ρωσία, ανάλογα και με την εσωτερική της κατάσταση.

 

 

Back to the USSR και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση

 

Επειδή πολλά και διάφορα γράφτηκαν και γράφονται για την κρίση της Κριμαίας, θεωρούμε χρήσιμο να θυμίσουμε κάτι που ελάχιστοι θέλουν να θυμούνται στη Δύση: η διάλυση της ΕΣΣΔ και η δημιουργία των μετασοβιετικών κρατών στα σημερινά τους σύνορα δεν υπήρξε προϊόν ούτε μιας νόμιμης διαδικασίας στα πλαίσια της ΕΣΣΔ, ούτε προϊόν εφαρμογής της αρχής της αυτοδιάθεσης των εθνών, που διακήρυξε η Ρωσική Επανάσταση του 1917 και εφήρμοσε, μόνο όμως στην αρχή της ύπαρξής του, το σοβιετικό καθεστώς που προέκυψε από αυτή. Η αρχή της αυτοδιάθεσης, το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση μέχρι κρατικού αποχωρισμού ήταν το κέντρο του πολιτικού διαβήματος του Λένιν και ένα από τα κύρια «εκρηκτικά στοιχεία» που χρησιμοποίησε για να ανατρέψει το καθεστώς. Μία από τις πιο ιδιαίτερες συμβολές του Ρώσου πολιτικού στον μαρξισμό ήταν ακριβώς η αναγνώριση της δύναμης του έθνους και η εισαγωγή του στην επαναστατική πολιτική. ‘Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Τρότσκι, ο Λένιν ήταν ο πιο «εθνικός» από τους επαναστάτες ηγέτες της Ρωσίας.

 

Μπορεί η διάλυση της ΕΣΣΔ να διαφημίστηκε από τους Δυτικούς ως απελευθέρωση των εθνών της. Στην πραγματικότητα έγινε με βάναυση παραβίαση της αρχής της αυτοδιάθεσης, αφού όχι μόνο τα έθνη της δεν ρωτήθηκαν (όπως και στη Γιουγκοσλαβία) για το πού θάθελαν να ζήσουν, αλλά και η διάλυση ακολούθησε τη γραμμή των εσωτερικών διοικητικών ορίων της ΕΣΣΔ, που δεν αντιστοιχούσαν σε εθνολογικές πραγματικότητες.

 

Δεν σημειώθηκε κάποια επανάσταση στην ΕΣΣΔ το 1991. Αυτό που συνέβη ήταν ένα πραξικόπημα «από τα πάνω», των Προέδρων της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας, που οργάνωσε ο πρώτος από αυτούς με την παρασκηνιακή αλλά ουσιαστική υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο ίδιος ο αλκοολικός Πρόεδρος της Ρωσίας Γέλτσιν πείσθηκε να διαλύσει την ΕΣΣΔ γιατί αυτός ήταν πρακτικά ο μόνος διαθέσιμος τρόπος να διώξει από το Κρεμλίνο τον Πρόεδρο της ΕΣΣΔ Γκορμπατσώφ! Η διάλυση της ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο του 1991 έγινε κατά της βούλησης της συντριπτικής πλειοψηφίας των σοβιετικών πολιτών, όπως εκφράστηκε στο δημοψήφισμα του Μαρτίου του 1991. Ούτε οι κάτοικοι της Ουκρανίας, ούτε οι κάτοικοι της Κριμαίας ρωτήθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο σε ποιο κράτος ήθελαν να ζήσουν. (Να σημειώσουμε επίσης ότι στο σοβιετικό σύνταγμα υπήρχε όρος που επέτρεπε την απόσχιση αυτόνομης Δημοκρατίας όπως η Κριμαία, από ομόσπονδη Δημοκρατία που θα αποσχιζόταν από την ΕΣΣΔ).

 

Υπήρχαν ασφαλώς πάντα, επί σοβιετικής εποχής, έντονα εθνικά ζητήματα στη δυτική Ουκρανία, στις βαλτικές χώρες και στον Καύκασο. Καμία από τις περιοχές που ενσωματώθηκαν στην ΕΣΣΔ με το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ δεν τόκανε με την θέλησή της, δεν είναι εκεί όμως που πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια της διάλυσης του πυρήνα της σοβιετικής ομοσπονδίας, μια διάλυση που κατέστησε αναγκαία και δυνατή η συγκρότηση των πρώτων μορφωμάτων μιας νέο-αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού, από πρώην νομενκλατούριους γραφειοκράτες και μαφιόζους με την υποστήριξη των δυτικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών.

 

Η διαδικασία αποσύνθεσης του σοβιετικού χώρου είχε ξεκινήσει στην πραγματικότητα στα χρόνια της μπρεζνιεφικής «στασιμότητας», με τη συγκρότηση «πριγκηπάτων» στην αχανή ομοσπονδία. ΟΙ Γραμματείς των Δημοκρατιών ήρχον των περιφερειών τους ανενόχλητοι, εξασφαλίζοντας σε αντάλλαγμα την ησυχία στο Κέντρο και τον Γενικό Γραμματέα. Επρόκειτο για πρωτο-μορφές αρχικής «συσσώρευσης του κεφαλαίου» και «της εξουσίας» που αναζητούσαν νομιμοποίηση στις εθνικές ιδεολογίες και όχι το αντίστροφο. Γι’ αυτό η αποσύνθεση της ΕΣΣΔ ακολούθησε τη γραμμή των εσωτερικών διοικητικών υποδιαιρέσεων και όχι τη γραμμή των πραγματικών εθνολογικών διαιρέσεων. Και γι’ αυτό η επανασυγκρότηση, επανενσωμάτωση του πρώην σοβιετικού χώρου, δεν θα μπορέσει να γίνει παρά σε μια κάπως κοινωνική, αντιφιλελεύθερη οικονομική βάση συνύπαρξης κρατικού-κοινωνικού σχεδίου και αγοράς.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 27 Μαρτίου 2014