Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΦΩΝΙΑ/ΑΦΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ


Σε αυτή την ιστοσελίδα έχω απενεργοποιήσει τη διαδικασία σχολίων γιατί δεν μπορώ να διαθέσω τον χρόνο που χρειάζεται η επεξεργασία τους. 'Ενας Κεφαλλόνίτης φίλος όμως, κάτοικος Τουλούζης, μου έστειλε ένα σχόλιο, στο πρηγούμενο άρθρο που ανήρτησα, για την ελληνική αφωνία στην Ευρώπη και διεθνώς, ακόμη και των υποτιθέμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων. Νομίζω ότι έχει μια ιδιαίτερη σημασία και το αναδημοσιεύω ευχαριστώντας τον. Δεν βάζω το όνομά του γιατί δεν ξέρω αν το επιθυμει

"Αφορμή το άρθρο σας, απλά θα ήθελα να επιβεβαιώσω ΠΛΗΡΩΣ το επίπεδο γνώσης και ενημέρωσης στην γαλλική κοινωνία. 

Καμμιά απολύτως επαφή με την αλήθεια, αναμάσημα από όλα - ανεξαιρέτως - τα ΜΜΕ των απόψεων της τρόικας και των ευρωπαϊκών ελίτ.

Και αν ακόμα δίναμε αυτήν την μάχη, θα μπορούσαμε να ελπίζουμε σε κάτι, το πρόβλημα όμως είναι - όπως πολύ σωστά το εντοπίζετε - ότι ούτε και στο εσωτερικό υπάρχουν δυνάμεις να πάρουν πάνω τους την προσπάθεια.

'Ισως τελικά - για να γίνω και λίγο κυνικός - έχουμε μπροστά μας μια κοινωνία/έθνος που απλά οδεύει στο τέλος του και θα μείνει στην ιστορία σαν παράδειγμα πολιτικής και πνευματικής κατάπτωσης. Κάτι σαν τους Ινδιάνους, που πίτεψαν ότι θα σωθούν στις ρεζέρβες... "
 


Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Ελλάδα, Κύπρος, Ευρώπη: ελληνική αφωνία



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Τις προάλλες μου τηλεφώνησε ένας φίλος από τη Γαλλία, ο Ζεράρ Φιλός, παληός συνδικαλιστής με εξαιρετικά μαχητική παρουσία δεκαετιών στο εργατικό κίνημα, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος, στην αριστερή πτέρυγα του οποίου είναι ενταγμένος. Τον ρώτησα τι ξέρει ο μέσος Γάλλος για την Ελλάδα. Απάντηση: ότι η Ελλάδα είναι ένα μπουρδέλο, για το οποίο πληρώνει ο ίδιος, ότι οι ‘Ελληνες είναι τεμπέληδες, δεν πληρώνουν τους φόρους τους, το κράτος είναι διαλυμένο κλπ. Συνέχισα να επιμένω: «πόσοι Γάλλοι καταλαβαίνουν τη σημασία αυτού που γίνεται στην Ελλάδα για το μέλλον του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας;». Απάντηση: «Κανείς». Μα, του λέω, Ζεράρ, είναι σαν να μου λες ότι βρισκόμαστε φερ’ ειπείν στην εποχή του ισπανικού εμφυλίου (1936-39), έρχεται κάποιος και λέει ότι πρέπει να προσέξουμε γιατί, αν χάσουν οι Δημοκρατικοί, την έχουμε βάψει από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, και να του απαντάνε «μπα, γίνεται πόλεμος στην Ισπανία;». Αυτό μου λες;». Ναι, μου απαντάει, αυτό ακριβώς σου λέω. Τελευταία ερώτηση προς τον Ζεράρ: «Για την Κύπρο, τι λένε στη Γαλλία;». Απάντηση: «απολύτως τίποτα».

 

Ελληνική αφωνία

 

Για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια η απελπισία με κατέκλυσε. Καλά οι μνημονιακοί και οι απερίγραπτοι άνθρωποι «της τέχνης και των γραμμάτων», ξευτίλα για μια χώρα που, αν μη τι άλλο, παρήγαγε έναν Καβάφη και έναν Ελύτη, ένα Βάρναλη κι ένα Ρίτσο, ένα Θεοδωράκη κι ένα Χατζηδάκη, για να καταλήξει σήμερα να αντιπροσωπεύεται από τη … Σώτη Τριανταφύλλου και τον Νίκο Δήμου, που έφτασαν πέρυσι να καταπλήξουν τον συντάκτη εντός άρθρου της Μοντ Ντιπλοματίκ με την έμμεση συνηγορία τους στις γερμανικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας. Οι αντιμνημονιακοί όμως; Είναι προφανώς αδύνατον να επιχειρήσουν να διακόψουν αύριο το Μνημόνιο, χωρίς να ηττηθούν γρήγορα και να καταστραφούν, αν δεν έχουν δώσει προηγουμένως όχι μάχη, ολόκληρο πόλεμο για να αποκτήσουν (και η χώρα μαζί τους) συμμάχους στην Ευρώπη και τον κόσμο, για να διαφωτίσουν την ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινή γνώμη για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

 

Στις 3 Ιουλίου πήγα στη συνέντευξη που έδωσε στο Υπουργείο Εξωτερικών ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Γκίντο Βεστερβέλλε και του υπέβαλα την ακόλουθη ερώτηση: «Κύριε Υπουργέ καλώς ήρθατε στην Ελλάδα. Κι επειδή αναφερθήκατε στην Κασσάνδρα, να σας θυμίσω με την ευκαιρία ότι η Κασσάνδρα είχε δίκηο, δεν είχε άδικο. Σε αυτή τη χώρα από τότε που άρχισε το πρόγραμμα βοήθειας το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν έχει μειωθεί κατά 23%, ποσοστό που είναι μεγαλύτερο από το μεγάλο κραχ του 1929–1933 στις ΗΠΑ και από αυτό που πέτυχε ο Καγκελάριος Μπρούνινγκ στη Γερμανία πριν από την άνοδο του Χίτλερ εφαρμόζοντας ακριβώς την ίδια πολιτική. Η χώρα αυτή έχει 1.500.000 ανέργους και θα χρειαστεί 20 με 30 χρόνια θυελλώδους ανάπτυξης για να ξαναγυρίσει εκεί που ήταν. Γνωρίζει μια πραγματική οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Τι άλλο θα μπορούσατε να κάνετε αν θέλατε να καταστρέψετε τη χώρα και όχι να τη βοηθήσετε;»

 

Ο κ. Βεστερβέλλε μου απήντησε ότι βλέπει στην ερώτησή μου μια έκκληση και εξέφρασε μια γενική όσο και αβάσιμη αισιοδοξία ότι τα πράγματα θα φτιάξουν αν εφαρμόσουμε το πρόγραμμα. Οι πολιτικοί είναι μαθημένοι να λένε πάντα κάτι, έως ότου χάσουν ή παραιτηθούν. Αλλά σημασία δεν είχαν τόσο τα λόγια όσο η αίσθηση του σοκ που δημιουργήθηκε στον χώρο της συνέντευξης και δύσκολα θα μπορούσα να μεταφέρω σε γραπτό κείμενο. ‘Ηταν σαν να μπήκε ξαφνικά η ελληνική πραγματικότητα στο χώρο ενός εικονικού, ελληνικού και ευρωπαϊκού δημόσιου πολιτικού λόγου, που χρησιμοποιεί όρους όπως «μεταρρυθμίσεις», «διαρθρωτικές αλλαγές», «πρόγραμμα διάσωσης» για να περιγράψει ένα πρόγραμμα καταστροφής ενός λαού, της οικονομίας και του κράτους του. Φανταστείτε τώρα αν τέτοια επιχειρήματα, τέτοιες ερωτήσεις, αλλά και σοβαρές εναλλακτικές, ακουγόντουσαν σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο, όπου εμφανίζονται εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, των ευρωπαϊκών αρχών, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.

 

Ο ελληνικός λαός και τα δύο κράτη του κινδυνεύουν να πάνε άκλαυτοι στο τέλος, σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, γιατί ουδείς τον υπερασπίζεται διεθνώς και από το τι γίνεται διεθνώς εξαρτάται το 50% τουλάχιστο, αν όχι πολύ περισσότερο του προβλήματός μας. Το παράδοξο όμως είναι ότι εξαρτώμεθα από το διεθνές περιβάλλον όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία μας, ταυτόχρονα όμως είμαστε όσο ποτέ άλλοτε αυστηρά προσηλωμένοι στο εθνικό, «επαρχιακό» μας πλαίσιο, ανίκανοι να κατανοήσουμε και να επικοινωνήσουμε με το περιβάλλον, ιδανικά δηλαδή πειραματόζωα, σαν ποντικάκια που όχι μόνο μας έβαλαν σε κουτάκια, μπήκανε και στο μυαλό μας ακόμα να μας σπρώξουν μόνους μας στην καταστροφή, με τον συμφερότερο για αυτούς τρόπο.

 

Πως κερδίζονται οι πόλεμοι

 

Δεν θέλω να πω ότι μια κινητοποίηση υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου θα άλλαζε την ευρωπαϊκή πολιτική. Θέλω να πω ότι είναι μία από τις θεμελιωδέστερες προϋποθέσεις επιτυχίας οποιουδήποτε αγώνα για να σωθεί αυτή η χώρα και η Κύπρος. Η Γιουγκοσλαβία δεν ηττήθηκε όταν τη βομβάρδισε το ΝΑΤΟ. Ηττήθηκε γιατί ο Μιλόσεβιτς είπε στον Μλάντιτς να μην μπει στο Σεράγεβο, αυτός κάθησε στους λόφους γύρω-γύρω και, κάπου-κάπου, έριχνε και κανένα όλμο. Πήγαιναν εκεί οι δυτικές τηλεοράσεις και κατέστρεφαν καθημερινά την εικόνα της Γιουγκοσλαβίας, δημιουργώντας την απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνουν οι βομβαρδισμοί. Ο Καντάφι έχασε προτού καν του επιτεθούν, όταν οι δυτικές τηλεοράσεις άρχισαν να ουρλιάζουν ότι θα σφάξει ένα εκατομμύριο ανθρώπους στη Βεγγάζη – ουδείς σημείωσε ότι, ως αποτέλεσμα της επέμβασης για τη «σωτηρία» τους, καταστράφηκε η Λιβύη, όπως προηγουμένως η Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ. Αντιστρόφως, οι πόλεμοι του Βιετνάμ και της Αλγερίας κερδήθηκαν εξίσου στο πεδίο της μάχης και στους δρόμους της Αμερικής και της Ευρώπης. Και αν οι ΗΠΑ κατέλαβαν τελικά το Ιράκ, κατέβαλαν όμως ισχυρότατο, και καθαρά στρατιωτικό τίμημα ακόμα, γιατί ο τότε ηγεσίες της Γερμανίας και της Γαλλίας αντιτάχθηκαν στον πόλεμο, υποστηριζόμενες από τεράστιο ποσοστό της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

 

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο δεν έχουμε βομβαρδισμούς, έχουμε όμως οικονομικό πόλεμο και του οικονομικού προηγήθηκε και τον συνοδεύει πάντα ο «επικοινωνιακός», «πληροφορικός», ακόμα πιο σημαντικός και από τον καθεαυτό οικονομικό. Είναι τραγικό και απαράδεκτο να έχουν μείνει Ελλάδα και Κύπρος χωρίς φωνή διεθνώς, πλην της φωνής της πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ τους, αποφασισμένης, μεταξύ του έθνους τους και των Πιστωτών, να διαλέξουν ανεπιφύλακτα τους δεύτερους (και μάλιστα, δίπλα στις τρόικες των πιστωτών, διακρίνονται όλο και καθαρότερα οι ακόμα πιο απειλητικές γεωπολιτικές τριάδες, οι Εγγλέζοι, οι Αμερικανοί, η χρηματιστική ολιγαρχία έτοιμοι να εκμεταλλευθούν την καταστροφή της οικονομίας και της δημοκρατίας, ανέλπιστη ευκαιρία για την τελική, γεωπολιτική καταστροφή του ελλαδικού και κυπριακού κράτους). Στην ειδική μάλιστα περίπτωση της Κύπρου, η Γεωπολιτική Τρόικα (ΗΠΑ, Βρετανία, Χρήμα) ετοιμάζεται να πάρει το νησί, με τις υπογραφές μάλιστα της ηγεσίας του. Η ίδια Τρόικα εκπροσωπούνταν από τους «τρεις ξένους δικαστές» στην εξουσία των οποίων το σχέδιο Ανάν απέδιδε την Κυπριακή Δημοκρατία.

 

Διερωτάται κανείς γιατί ο Αρχιεπίσκοπος δεν απευθύνεται τρία και πλέον χρόνια τώρα στις Εκκλησίες της Ευρώπης και του κόσμου, εξηγώντας τους ότι το πρόγραμμα που επεβλήθη στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τις κυβερνήσεις της ΕΕ και την ΕΚΤ καταστρέφει τη χώρα και τον ελληνικό λαό, είναι το πιο αποτυχημένο πρόγραμμα ως πρόγραμμα σωτηρίας, το πιο επιτυχές ως πρόγραμμα καταστροφής στην ιστορία του σύγχρονου καπιταλισμού. Γιατί οι κοινωνικές κατηγορίες που πλήττονται δεν απευθύνονται στους συναδέλφους τους στην Ευρώπη; Διαμαρτύρεται κάθε μία κατηγορία ξεχωριστά, αλλά αυτές οι διαμαρτυρίες μπορούν να έχουν περιορισμένο αποτέλεσμα αν δεν προκαλέσουν εξέγερση. Γιατί δεν απευθύνονται στους «ομολόγους» τους εξηγώντας ότι αυτό το πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα έχει αυτές κι αυτές τις συνέπειες, που περιγράφουν και το δικό τους μέλλον. 

 

Γιατί επιτέλους δεν οργανώνεται μια διεθνής εκστρατεία κατά του Μνημονίου ανάλογη π.χ. με αυτή που οργανώθηκε διεθνώς εναντίον και απομόνωσε την απριλιανή δικτατορία. Στο κάτω-κάτω της γραφής, το τι έγινε και θα γίνει στην Ελλάδα και την Κύπρο έχει τεράστια σημασία για το μέλλον όλης της Ευρώπης, είμαστε το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο. Ούτε φτάνουν οι κριτικές της «λιτότητας», που μπορεί να γίνουν και αντιπαραγωγικές. Εδώ δεν έχουμε λιτότητα, έχουμε γενοκτονία, κοινωνικό ολοκαύτωμα, καταστροφή της δημοκρατίας, δύο κρατών και ενός έθνους, εν τέλει και του ίδιου του ευρωπαϊκού σχεδίου. Πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ιδίως όσοι επιθυμούν να διακόψουν το Μνημόνιο, οφείλουν να αποκτήσουν επίγνωση της κατάστασης και εσωτερικά και διεθνώς και να δράσουν ανάλογα και κατεπειγόντως.

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 28.7.2013

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

ΜΑΤΒΙΕΝΚΟ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΑ, ΧΡΕΟΣ, ΕΥΡΩΠΗ ΚΙΑΙ ΣΥΡΙΑ

Σύνδεσμος της τηλεοπτικής συνέντευξης:
 
 
Κείμενο:
 
 Η πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της Ρωσίας, Β. Ματβιένκο μίλησε  στη WebTv του ΑΠΕ-ΜΠΕ για τις ελληνορωσικές σχέσεις, την ευρωπαϊκή κρίση χρέους και τη συμφωνία με τις ΗΠΑ για τη Συρία
 
Ημ/νία Δημιουργίας:  16/9/2013
 
 
Οι πιστωτές και οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης πρέπει να αναλάβουν τμήμα της ευθύνης και του κόστους για την έξοδο της Ελλάδας και της Κύπρου από την κρίση χρέους, γιατί δεν μπορεί να πληρώσει όλο το κόστος αυτής της κρίσης μόνο ο ελληνικός λαός, υπογραμμίζει η επικεφαλής του ενός από τα δύο νομοθετικά σώματα της Ρωσίας, του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, η Βαλεντίνα Ματβιένκο, πρώην πρέσβειρα στην Αθήνα.
Η ΕΕ πρέπει να λύσει τα προβλήματά της γιατί αν φύγει έστω και μία χώρα από την ευρωζώνη θα είναι η αρχή του τέλους για την ΕΕ, υποστηρίζει η κ. Ματβιένκο, που εκφράζει θαυμασμό για το «κουράγιο» της ελληνικής κυβέρνησης στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης.
Δηλώνει ότι η ΓΚΑΖΠΡΟΜ εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για τη ΔΕΠΑ και την επέκταση του South Stream προς την Ελλάδα, προοπτική που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μείωση της τιμής αερίου, που πληρώνει η Ελλάδα. Ζητά όμως οι τελικές αποφάσεις να παρθούν με οικονομικά κριτήρια από την ίδια την ελληνική κυβερνηση.
Τέλος, η κ. Ματβιένκο επαναλαμβάνει γι' άλλη μια φορά ότι δεν ήταν η συριακή κυβέρνηση που χρησιμοποίησε χημικά όπλα στη Συρία και υπογραμμίζει την αξία της συμφωνίας με τις ΗΠΑ για το συριακό.
 
Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:
 
Ερ. Πώς εκτιμάτε τα αποτελέσματα των επαφών σας στην Αθήνα;
 
Απ. Πολύ θετικά. Εξετάσαμε όλο τον κύκλο των θεμάτων, που τίθενται στην ημερήσια διάταξη, ανταλλάξαμε απόψεις, μεταφέραμε την πολιτική θέση της ρωσικής ηγεσίας στην ελληνική. Τέτοιες συναντήσεις είναι πολύ σημαντικές για την εμβάθυνση και επέκταση της στρατηγικής σχέσης με την Ελλάδα, που είναι από τους σημαντικότερους εταίρους μας στην Ευρώπη. Και η ελληνική ηγεσία μου μετέφερε την επιθυμία της για διεύρυνση της στρατηγικής συνεργασίας με τη Ρωσία. Αυτό είναι βασικό.
 
Ερ. Υπήρξαν αρκετά δημοσιεύματα, ακούστηκαν απόψεις ότι ζούμε μια περίοδο χειροτέρευσης των ελληνορωσικών σχέσεων, ιδιαίτερα μετά την υπόθεση της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ. Πώς βλέπετε αυτό το ζήτημα; Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει για τη βελτίωση των ελληνορωσικών σχέσεων;
 
Απ. Το αντίστροφο συμβαίνει. Μετά από ορισμένες αναγκαίες παύσεις, το τελευταίο διάστημα ενεργοποιήθηκαν οι επαφές σε όλα τα επίπεδα. Διεξάγεται ενεργός πολιτικός διάλογος στο ανώτερο επίπεδο, γίνονται διαρκείς επαφές εργασίας μεταξύ των ηγεσιών των κρατών μας, υπάρχει συνεργασία μεταξύ Υπουργείων, δραστηριοποιήθηκε η διακυβερνητική επιτροπή για την οικονομική συνεργασία, Σήμερα, έχουν δημιουργηθεί συνθήκες για το πέρασμα της ελληνορωσικής συνεργασίας σε ποιοτικά ανώτερο επίπεδο.
Σε ό,τι αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα, ξανά θέλω να υπογραμμίσω ότι ο Πρόεδρος και η ρωσική κυβέρνηση υποστηρίζουν τη συμμετοχή ρωσικών εταιρειών στις ελληνικής ιδιωτικοποιήσεις και πάρθηκε επίσημα σχετική πολιτική απόφαση. Υπήρξε συμφωνία με τη ΓΚΑΖΠΡΟΜ για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, αλλά δεν υπήρξε η επαρκής νομική διατύπωσή της και η ΓΚΑΖΠΡΟΜ δεν μπορούσε, υπό αυτές τις συνθήκες, να υπογράψει. Αλλά οι συνομιλίες δεν τέλειωσαν, συνεχίζονται, η ΓΚΑΣΠΡΟΜ ενδιαφέρεται για την συμμετοχή της στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, χρειάζεται όμως η αμοιβαία ικανοποιητική προετοιμασία των νομικών όρων. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι αυτά τα ζητήματα να λυθούν σε διμερές επίπεδο. Αντιλαμβανόμαστε ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης και πρέπει να συμφωνήσει με τους εταίρους της τους όρους της ιδιωτικποποίησης. Το καταλαβαίνουμε αυτό. Αλλά όταν οι όροι συμφωνηθούν και γίνει ο διαγωνισμός, την τελική απόφαση για το ποιος θα τον κερδίσει πρέπει να την πάρει η ελληνική κυβέρνηση, χωρίς πολιτικές πιέσεις, ξεκινώντας από το ποιές είναι οι καλύτερες προσφορές. Η ΓΚΑΖΠΡΟΜ δεν είχε μόνο καλή προσφορά, αλλά είχε επίσης πολύ σοβαρή πρόθεση, όχι μόνο να συμμετάσχει στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, αλλά και να επενδύσει πολύ σημαντικά μέσα στην ανάπτυξη του ελληνικού ενεργειακού συμπλέγαμτος. Όπως ξέρετε, η ΓΚΑΖΠΡΟΜ είναι η μεγαλύτερη εταιρεία αερίου στον κόσμο, προτίθεται να αλλάξει το σύστημα παροχής αερίου στην Ελλάδα και με την κατασκευή διακλάδωσης του South Stream μέσω Ελλάδας να μειώσει και την τιμή του αερίου για την Ελλάδα. Η ΓΚΑΖΠΡΟΜ είναι, επίσης, έτοιμη να συμμετάσχει στην κατασκευή σταθμών ηλεκτρικής ενέργειας για την παραγωγή φτηνότερου ηλεκτρικού ρεύματος κλπ. Τα σχέδια της ΓΚΑΖΠΡΟΜ έχουν μεγάλη σημασία για την ελληνική οικονομνία, σημαίνουν νέες θέσεις εργασίες, σύγχρονη ανάπτυξη του ενεργειακού τομέα στην Ελλάδα και φυσικά είναι συμφέροντα και για την Ρωσία. Σημαίνουν εμβάθυνση της ενεργειακής συνεργασίας μας με την Ελλάδα, που είναι στρατηγικός μας εταίρος. Εφόσον προετοιμάσουμε από κοινού τους όρους του διαγωνισμού, ασφαλώς η ΓΚΑΖΠΡΟΜ θα συμμετάσχει σε αυτόν. ‘Οσοι τώρα λένε τα αντίθετα είτε δεν γνωρίζουν το θέμα, είτε θέλουν να το πολιτικοποιήσουν. Δεν χρειάζεται πολιτικοποίηση.
 
Ερ. Πιστεύετε επομένως ότι είναι πιθανό τελικά να φτάσουμε στην κατασκευή ενός κλάδου του South Stream που θα περνάει από την Ελλάδα, δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να ελπίσουμε και σε μια αναγέννηση του σχεδίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη που συζητάμε σχεδόν είκοσι χρόνια.
 
Απ. Σε ό,τι αφορά το πρώτο τμήμα της ερώτησής σας, ναι, τέτοια εκδοχή, η κατασκευή κλάδου του South Stream μέσω Ελλάδας, εξετάζεται, εφόσον ευοδωθεί η επενδυτική προσπάθεια της ΓΚΑΖΠΡΟΜ στην Ελλάδα. Σε ό,τι αφορά τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, σήμερα, στα πλαίσια των συνομιλιών, η ελληνική πλευρά εκ νέου επιβεβαίωσε το ενδιαφέρον της. Και η Ρωσία, επίσης, ενδιαφέρεται για την πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου. Τώρα, μαζί με την Ελλάδα, πρέπει να επιχειρήσουμε να πείσουμε την κυβέρνηση της Βουλγαρίας, ώστε να υποστηρίξει ενεργά αυτό το σχέδιο και να πραγματοποιηθεί.
 
Ερ. Η Ελλάδα και η Κύπρος περνούν ίσως τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση που σημειώθηκε στη δυτική, καπιταλιστική Ευρώπη, μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ποιά είναι η άποψή σας, η άποψη της Ρωσίας για την κρίση χρέους που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση;
 
Απ. Πριν απ’ όλα, η κατάσταση στην Ελλάδα και την Κύπρο είναι τμήμα της πανευρωπαϊκών οικονομικών και χρηματοπιστωτικών προβλημάτων. Μπορεί η Ελλάδα και η Κύπρος να υφίστανται σε μεγαλύτερο βαθμό τις συνέπειες της οικονομικής-χρηματοπιοστωτικής κρίσης απ΄ότι άλλες χώρες, αλλά πρόκειται για τμήμα γενικού προβλήματος. Η οικονομία των ευρωπαϊκών χωρών βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση, είτε μιλάμε για ύφεση, είτε για μείωση του ρυθμού ανάπτυξης. Η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση πρέπει να βρει τη λύση αυτών των προβλημάτων γιατί αν έστω και μία χώρα αν φύγει από την ‘Ενωση, από την ευρωζώνη, αυτό θα είναι η αρχή του τέλους για την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση, αυτό δεν μπορεί να το επιτρέψει η ‘Ενωση. Οι συνομιλίες με τους πιστωτές, με την τρόικα είναι πάντα πολύ δύσκολες. Θα πρέπει να επισημάνουμε εδώ τη συνέπεια, το κουράγιο της ελληνικής κυβέρνησης που αναγκάζεται να λάβει μέτρα που επιδεινώνουν το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού, για να βγάλει τη χώρα από αυτή την βαθειά κρίση. Ωστόσο, η κυβέρνηση επιδεικνύει μια ικανότητα σε συνθήκες θα έλεγα force majeure, έκτακτης ανάγκης, και να συγκρατήσει την οικονομική-πολιτική κατάσταση και τη σταθερότητα στη χώρα. Πιστεύω όμως ότι ένα διακριτό τμήμα της ευθύνης για τα προβλήματα πρέπει να αναληφθεί και από τους πιστωτές και από τις χώρες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, Δεν πρέπει ο ελληνικός λαός να πληρώσει τόσο μεγάλο τίμημα για την έξοδο από την κρίση.
 
Ερ. Το τελευταίο διάστημα η ρωσική διπλωματία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέμα της Συρίας. Είδαμε με ιδιαίτερη ικανοποίηση τη συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πιστεύετε ότι με αυτή τη συμφωνία, που επιτεύχθηκε, πάμε σε μια διακοπή αυτής της σειράς πολέμων, ή θα βρεθεί μετά από ένα διάστημα ένα καινούριο πρόσχημα για να συνεχιστεί αυτή η πολιτική;
 
Απ. Η Ρωσία δεν επεδίωξε ποτέ τη σύγκρουση. Ενδιαφερόμαστε για την επεξεργασία λύσεων στα πλαίσια του Συμβουλίου Ασφαλείας και με τον μείζονα στρατηγικό μας εταίρο, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Κι από την αρχή της συριακής κρίσης υιοθετήσαμε πολύ συνεπή και αυστηρή θέση ότι η λύση της συριακής κρίσης μπορεί να επιτευχθεί μόνο με πολιτικές, διπλωματικές μεθόδους. Ο ίδιος ο συριακός λαός πρέπει να αποφασίσει ποιος θα κυβερνάει τη χώρα του, χωρίς εξωτερικές βίαιες αναμείξεις στις υποθέσεις μιας κυρίαρχης χώρας, κατά παράβαση ή χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Γιατί αυτό είναι πολύ επικίνδυνη μέθοδος που μπορεί να καταστρέψει όλη την παγκόσμια τάξη και τον ΟΗΕ, όπως στον καιρό της διαλύθηκε η Κοινωνία των Εθνών. Ακολουθήσαμε αυτή την πολιτική και είμαστε τώρα ευτυχείς γιατί η πρωτοβουλία που ανέλαβε η Ρωσία για να θέσει τα χημικά όπλα της Συρίας υπό διεθνή έλεγχο υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ και τη συριακή κυβέρνηση που ανέλαβε την δέσμευση αυστηρής τήρησης της συμφωνίας. Η συμφωνία στη Γενεύη περιέχει την παραίτηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τις απειλές αεροπορικών επιδρομών κατά της Συρίας και την από κοινού προετοιμασία της ειρηνευτικής διάσκεψης «Γενεύη 2», για μια πολιτικο-διπλωματική λύση στο συριακό πρόβλημα.
 
Eρ. Πιστεύετε, δηλαδή, ότι βρισκόμαστε ίσως προ ενός τέρματος της πολιτικής αυτής των διαρκών πολέμων στη Μέση Ανατολή, που άρχισε πριν από δεκαπέντε χρόνια; Γιατί έχουμε και το θέμα του Ιράν.
 
Απ. Θα καταβάλουμε κάθε προσπάθεια στην κατεύθυνση ακριβώς που είπατε. Ακούστε, τα δικά μας στοιχεία λένε ότι τα χημικά δεν τα χρησιμοποίησε ο ‘Ασαντ, αλλά οι αντάρτες για να προσκαλέσουν την ξένη επέμβαση και γι’ αυτό ζητήσαμε έρευνα των Ηνωμένων Εθνών. Τώρα, αν γίνει τελικά επίθεση στη Συρία, αυτό θα έβαζε σταυρό σε όλη την ειρηνική παγκόσμια τάξη, θα οδηγούσε στις πιο άσχημες συνέπειες για αυτή την περιοχή, σε πολύ άσχημη ανθρωπιστική καταστροφή, σε μια περιοχή που είναι η πυριτιδαποθήκη του κόσμου. Η κατάσταση θα ήταν απρόβλεπτη, η Συρία θα έπαυε να υπάρχει ως χώρα, η εξουσία θα πέρναγε στα χέρια εξτρεμιστών και τρομοκρατών. Τα είδαμε και στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία, στη Λιβύη, στην Αίγυπτο. Αυτά όλα δεν οδηγούν σε καμία ειρήνη, καμία δημοκρατία, καμία ασφαλή ζωή για τους ανθρώπους. Γι’ αυτό, όσο κι αν είναι δύσκολο, πρέπει να αναζητούμε πολιτικο-διπλωματικές λύσεις των διενέξεων. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Κι αυτή τη θέση σε σχέση με τη Συρία, την υποστήριξαν πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και είδαμε στον κόσμο την ανάπτυξη ισχυρού φιλειρηνικού κινήματος. Κανείς δεν πρέπει να αγνοεί την κοινή γνώμη. Γι’ αυτό και είναι πολύ καλό προηγούμενο όταν δύο υπερδυνάμεις συμφωνούν και ελπίζω να συνεχίσουμε έτσι και στο μέλλον.
 
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
 
ΣΣ. Η συνέντευξη της κ. Ματβιένκο «φιλοξενείται» στη WebTv του ΑΠΕ-ΜΠΕ
 

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ;


 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

 

Μπορεί να σωθεί η Ελλάδα, ο ελληνικός λαός, το ελληνικό κράτος; Και αν ναι, πώς;

 

Αμείλικτο, στο φως των αντικειμενικών στοιχείων, το ερώτημα έρχεται και ξανάρχεται, τρία χρόνια μετά την είσοδο της χώρας, διά της Δανειακής και των Μνημονίων, σε αυτό που ο Τζορτζ Σόρος (ορθώς) αποκάλεσε «σπείρα θανάτου». Το δεύτερο κράτος με Έλληνες τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του, η Κύπρος, μπήκε στην ίδια και χειρότερη «σπείρα» εδώ και λίγους μήνες.

 

Το 2010, θυμίζουμε, υπέρ του Μνημονίου τάχθηκε φανατικά όλο σχεδόν το κατεστημένο της χώρας, πολιτικοί παράγοντες των δύο κομμάτων εξουσίας, οικονομικοί παράγοντες, οικονομολόγοι, εκδότες, δημοσιογράφοι κ.λπ. Η ΝΔ –είναι αλήθεια– τάχθηκε κατά. Αλλά στο φως όσων ακολούθησαν ελέγχεται η ειλικρίνειά της. Άλλωστε, αμφισβήτησε το Μνημόνιο, ουδέποτε όμως το θεμέλιό του, την πρόταση για αποπληρωμή πάση θυσία ενός μη βιώσιμου χρέους. 

 

Σήμερα δύσκολα βρίσκει κανείς υποστηρικτές του Μνημονίου. Το πολύ-πολύ το χαρακτηρίζουν «αναγκαίο κακό» – που ισοδυναμεί με το να δικαιολογείς μια δολοφονία λέγοντας ότι το θύμα θα πέθαινε έτσι κι αλλιώς κάποτε. Το ΔΝΤ, ακόμα και η Μέρκελ, λένε «κάναμε λάθος» – αλλά κανείς δεν διορθώνει αυτό το λάθος, παρά τις τραγικές συνέπειες για τον ελληνικό λαό.

 

 

Η αμείλικτη πραγματικότητα

 

«Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα», ήταν μια φράση που έμεινε διάσημη του Λένιν. Δεν θα κάνουμε εδώ τον (αναγκαίο) πλήρη απολογισμό του Μνημονίου, ενός από τα σημαντικότερα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά πειράματα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Θα σταθούμε μόνο στα πιο κεντρικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι το Μνημόνιο είναι ίσως το πιο αποτυχημένο οικονομικό πρόγραμμα της παγκόσμιας ιστορίας, αν το κρίνουμε ως «πρόγραμμα σωτηρίας» της χώρας, αλλά το πιο επιτυχές, αν το κρίνουμε ως πρόγραμμα καταστροφής της – κάτι που ο γράφων υποστήριξε ευθύς εξαρχής, άρα μπορούσαν να το ξέρουν και αυτοί που το εφάρμοσαν ή, τουλάχιστον, να το διαπιστώσουν σε μια χρονική στιγμή.

 

Τι δείχνουν τα στοιχεία

 

Η ελληνική οικονομία έχασε μέχρι τώρα το 23% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της και η πτώση συνεχίζεται με ετήσιο ρυθμό 5%-6%. Αυτοί οι αριθμοί είναι οι χειρότεροι στη δυτική οικονομική ιστορία σε ειρηνική περίοδο, χειρότεροι από τα ιστορικά ρεκόρ του Μεγάλου Κραχ στις ΗΠΑ (1929-1933) και της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, πριν από την άνοδο του Χίτλερ. Το οικονομικό κόστος που κατέβαλε ο ελληνικός λαός υπερέβη ήδη το κόστος ενός εμφύλιου πολέμου μεσαίας κλίμακας.

 

Σε ό,τι αφορά στο δεύτερο πιο κεντρικό μέγεθος της οικονομίας, την ανεργία, έφτασε επισήμως το 27%, στην πραγματικότητα όμως υπερβαίνει το 40%. Στους νέους κινείται επισήμως στο 60% και πραγματικά παραπάνω. Θα χρειαστούν δύο με τρεις δεκαετίες ισχυρής ανάπτυξης και ευνοϊκό παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον για να αναπληρωθεί το ενάμισι εκατομμύριο χαμένες θέσεις εργασίας.

 

Ακόμα κι αν περιοριζόμαστε σε αυτά προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η Ελλάδα υπέστη ήδη –εν ονόματι της σωτηρίας της!– μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές καταστροφές στην παγκόσμια ιστορία (η δε Κύπρος μπήκε επίσης στον ίδιο και χειρότερο δρόμο). Αν αυτά είχαν γίνει στην Ιαπωνία, η μνημονιακή πολιτική τάξη εκεί θα είχε κάνει ομαδικό χαρακίρι. Αλλά και η «αντιμνημονιακή» θα έκανε σοβαρή αυτοκριτική, γιατί δεν μπόρεσε να τα σταματήσει.

 

Στο μέλλον τα εγχειρίδια οικονομικών θα αρχίζουν με ένα κεφάλαιο για το «ελληνικό πρόγραμμα», με τον τίτλο «Τι δεν πρέπει να κάνει μια κυβέρνηση» ή «Τι πρέπει να κάνετε σε μια χώρα, αν θέλετε να την καταστρέψετε».

 

 

Κοινωνικό Ολοκαύτωμα

 

Δυστυχώς ο κατάλογος με τα αποτελέσματα της τριετίας του Μνημονίου είναι πολύ μεγαλύτερος από τα δύο μεγέθη που αναφέραμε. Για όσα γίνονται στην Ελλάδα ισχύει απολύτως η φράση του μεγάλου Γάλλου γενετιστή Ζακάρ: «Το κυριότερο εμπόδιο για να αντιληφθούμε την πραγματικότητα είναι τα όρια της φαντασίας μας».

Αξίζει να σημειώσουμε ενδεικτικά την κατεδάφιση του υποτυπώδους και προβληματικού κοινωνικού κράτους που δημιουργήθηκε αρχίζοντας με τις μεταρρυθμίσεις του Βενιζέλου το 1919, προχωρώντας στην ίδρυση του ΙΚΑ από τον Μεταξά και φτάνοντας στο ΕΣΥ και την όλη αναδιανεμητική πολιτική του ΠΑΣΟΚ μετά το 1981 – έστω και στηριγμένη σε σαθρά θεμέλια. Σε τρία χρόνια, ο ελληνικός λαός έχασε σχεδόν τα κοινωνικά επιτεύγματα ενός αιώνα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα το σύστημα υγείας και ασφάλισης της χώρας, στενάζοντας και αγκομαχώντας, λειτουργεί υποτυπωδώς – το οικοδόμημα ανατινάχτηκε, αλλά δεν έπεσε ακόμα. Όταν πέσει, θα διαπιστώσουμε την ακριβή έκταση της καταστροφής.

 

Πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι σιτίζονται σε συσσίτια, χιλιάδες σπρώχνονται στην αυτοκτονία ή χάνουν τη ζωή τους από πλημμελή περίθαλψη, το γενικό επίπεδο υγείας του πληθυσμού επιδεινώνεται, η κατάθλιψη παίρνει μαζικό χαρακτήρα. Διεξάγεται συστηματική προσπάθεια απόκρυψης της κοινωνικής πραγματικότητας, που ομολόγησε, άλλωστε, ανενδοίαστα, το ΕΣΡ εντέλλοντας τα Μέσα να μην προβάλλουν εικόνες κοινωνικής αθλιότητας.

 

Όταν έγινε η «τρομοκρατική επίθεση» με δύο νεκρούς στη Βοστώνη, το θέμα κυριάρχησε στα ελληνικά ΜΜΕ και όλα τα κόμματα εξέδωσαν ανακοινώσεις καταδίκης υποβάλλοντας σέβη στην «Πρεσβεία». Πέρασε όμως στα «ψιλά» η αυτοκτονία οχτώ Ελλήνων το προηγηθέν Σαββατοκύριακο, μεταξύ τους και μιας κοπελίτσας είκοσι χρόνων που αυτοπυρπολήθηκε.

 

Το «πρόγραμμα χειραγώγησης» του ελληνικού λαού περιλαμβάνει και το πιο ύπουλο κομμάτι που είναι η εξοικείωση και αποδοχή της οργανωμένης φρίκης, είδος εκπαίδευσης των ανθρώπων να αποδεχτούν σταδιακά τη μετατροπή τους σε δούλους και ζώα και της χώρας σε καταστρεφόμενη αποικία χρέους, με μηχανισμούς που περιγράφουν συγγραφείς όπως οι Κάφκα και Όργουελ.

 

Δεν θα συνεχίσουμε. Ο κατάλογος των επιπτώσεων της ασκηθείσης πολιτικής είναι ατελείωτος, η Ελλάδα διαθέτει σήμερα πολύ χειρότερο κράτος από το 2009, οι κοινωνικές ανισότητες εκτινάχθηκαν, καταστράφηκε κάθε έννοια κοινωνικής, άρα και εθνικής συνοχής, η ίδια η ιδέα του κράτους και του έθνους, ολοένα και μεγαλύτερες μάζες ενεργών, δυναμικών και μορφωμένων νέων εγκαταλείπουν τη χώρα, οι λεγόμενες «μεταρρυθμίσεις» μοιάζουν όλο και περισσότερο με δράση «σχιζοφρενούς δολοφόνου με το πριόνι». Με ευθύνη πρωτίστως των ίδιων των Ελλήνων πολιτικών, ενεργούντων ως οργάνων του διεθνούς συστήματος που επιτίθεται στον ελληνικό λαό και στις χώρες του, κατέστη πολιτικά αποδεκτή η –αδιανόητη προ τριών ετών δυνατότητα εκδίωξης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη ή/και την ΕΕ.

 

 

Αύξηση του χρέους!

 

Επισημαίνουμε ότι αυτή η πολιτική δεν αντιμετώπισε τα προβλήματα που υποτίθεται ότι επεχείρησε να λύσει και τα οποία επικαλέστηκε για να εφαρμοστεί. Το ελληνικό χρέος παρέμεινε ίδιο σε απόλυτους αριθμούς και εκτοξεύτηκε σε σχετικούς από 120% σε σχεδόν 180% του ΑΕΠ – είναι τώρα απολύτως βέβαιο ότι δεν θα πληρωθεί ποτέ. Αυτό που μένει να εξακριβωθεί είναι αν θα απομείνει τίποτα από την Ελλάδα, αν συνεχίζει την προσπάθεια να το αποπληρώσει.

 

Άλλαξε όμως η φύση του χρέους· από χρέος προς ιδιώτες, που ήταν πολύ ευκολότερο να αμφισβητηθεί, έγινε χρέος σε κράτη. Από χρέος υπαγόμενο στο ελληνικό Δίκαιο, στην ελληνική Βουλή και τα Δικαστήρια, έγινε χρέος καθοριζόμενο από το αγγλικό αποικιακό Δίκαιο και οι διαφορές αναφορικά με την πληρωμή του υπήχθησαν σε ξένα δικαστήρια. Οι δανειακές συμβάσεις που συνομολογήθηκαν περιέλαβαν σειρά καθαρά αποικιακούς όρους, οδηγώντας, σε συνδυασμό με το φαύλο κύκλο προσπάθειας αποπληρωμής μη βιώσιμου χρέους, στην έμμεση πλην ουσιαστική κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και της ελληνικής κρατικής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας στον «κανιβαλισμό» της ελληνικής οικονομίας, κοινωνίας και κράτους.

 

Ταυτόχρονα, εκτοξεύτηκαν τα κάθε είδους χρέη πάντων υπέρ πάντων, με μια γενικευμένη στάση πληρωμών κράτους και ιδιωτών. Το μεγάλο «αναπτυξιακό» έργο που εξήγγειλε η κυβέρνηση είναι η μετασκευή στρατιωτικών και άλλων εγκαταστάσεων σε φυλακές-στρατόπεδα για οφειλέτες προς το Δημόσιο, παγκόσμιας πρωτοτυπίας «γκουλάγκ» για τους νέους δούλους της αναδυόμενης «Ολοκληρωτικής Αυτοκρατορίας του Χρήματος», δηλαδή της παγκοσμιοποίησης.

 

Το άλλο μεγάλο ζήτημα, το έλλειμμα του προϋπολογισμού, βελτιώθηκε λίγο και κυρίως στα χαρτιά, αφού στηρίζεται σε άτυπη στάση πληρωμών του Δημοσίου. Το εμπορικό ισοζύγιο, κύριος δείκτης της ανταγωνιστικότητας της χώρας, βελτιώθηκε μεν αλλά βελτιώθηκε λόγω καταβαράθρωσης των εισαγωγών και όχι λόγω ιδιαίτερης αύξησης των εξαγωγών.

 

Η Ελλάδα δεν υφίσταται μόνο τεράστια οικονομική - κοινωνική και στη συνέχεια, αναπόφευκτα, γεωπολιτική ζημιά, χωρίς καμία προοπτική ανάκαμψης. Το χειρότερο είναι ότι ο ελληνικός λαός χάνει το κράτος του, δηλαδή τη δυνατότητα αξιοπρεπούς ύπαρξης σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Γίνεται «κοινότητα σε αναζήτηση κηδεμόνα».

 

Τι πρέπει να γίνει

 

Για να αντιμετωπιστεί η συνεχιζόμενη, όλο και πιο απειλητική εθνική τραγωδία, είναι φανερό ότι χρειάζεται:

 

α) Η αντικατάσταση ενός πολιτικού προσωπικού που πρόδωσε, κατέστρεψε και λεηλάτησε τη χώρα και η εμφάνιση ενός ηγετικού υποκειμένου, ικανού να αναλάβει την προσπάθεια σωτηρίας της. Αυτό το υποκείμενο πρέπει να νιώθει αποφασισμένο να φτάσει όπου χρειαστεί για να σώσει τη χώρα, γιατί μόνο έτσι μπορεί να εμπνεύσει.

 

Τα πολιτικά εργαλεία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, απάτες, κυρίως, και δημαγωγίες, οι πολιτικαντισμοί, το ανδρεοπαπανδρεϊκό στιλ δημαγωγίας έχουν χρεοκοπήσει. Τα αναλυτικά και πολιτικά εργαλεία όλων των πολιτικών δυνάμεων σήμερα, πλην της Χρυσής Αυγής, ανταποκρίνονται ακόμα στην εποχή προ καταστροφής, είναι φτιαγμένα σε μια και για μια εποχή σχετικά ακμάζοντος νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, και μάλιστα για την ιδιαίτερη, ελληνική «κλεπτοκρατική» εκδοχή του, όχι για μια χώρα σε κατάσταση «Βαϊμάρης», μεταβαίνουσας από το νεοφιλελεύθερο στον «καπιταλισμό της καταστροφής». Μόνο πολιτικό όπλο σωτηρίας της χώρας στις σημερινές συνθήκες είναι η Αλήθεια, το πιο αποτελεσματικό και επικίνδυνο γι’ αυτόν που το χρησιμοποιεί από όλα τα πολιτικά όπλα.

 

Για να ηγηθεί ένας ηγέτης ή μια πολιτική δύναμη μιας προσπάθειας σωτηρίας της χώρας με κάποιες αξιώσεις, πρέπει να πει στον ελληνικό λαό, και να το πιστεύει: «Θα ζήσουμε με ψωμί κι αλάτι, θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι, θα μοιράσουμε το φαΐ και τη δουλειά, δεν θα αφήσουμε κανέναν αβοήθητο, χωρίς ψωμί, στέγη και φάρμακα, αλλά θα σηκώσουμε πάλι τη χώρα μας όρθια και θα την κάνουμε καλύτερη». Οποιαδήποτε προσπάθεια εξωραϊσμού της κατάστασης και δημιουργίας αυταπατών είναι χειρότερη από λάθος, είναι έγκλημα στις σημερινές συνθήκες και μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις χειρότερες από της Αιγύπτου.

 

Για να μπορέσει, φυσικά, να πει τέτοια πράγματα οποιοσδήποτε ηγέτης ή πολιτική δύναμη οφείλει να δίνει ο ίδιος πρώτος το παράδειγμα αλληλεγγύης και αυταπάρνησης που ζητάει από την κοινωνία – χρειάζεται μια συστηματική και διαπαιδαγωγική προσπάθεια απόκρουσης των επιρροών της εγχώριας ολιγαρχίας, του διεθνούς παράγοντα και της κουλτούρας και των επιμέρους συμφερόντων που φέρουν αυτές τις επιρροές.

 

β) Η δημιουργία μιας ευρείας πολιτικής - κοινωνικής συμμαχίας, ενός είδους νέου «ΕΑΜ», τηρουμένων των αναλογιών, ενός μετώπου κοινωνικής - εθνικής σωτηρίας. Το μέτωπο αυτό πρέπει να στηριχτεί στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται από την κρίση, στη μειοψηφία του κεφαλαίου που έχει παραγωγική τάση και στο μέτωπο των μορφωμένων ανθρώπων με περίσσευμα συνείδησης και πατριωτισμού.

 

Μια τέτοια συμμαχία, ένα τέτοιο μέτωπο, δεν μπορεί να συγκροτηθεί στη βάση της υπεράσπισης κάθε είδους μικρών και μεγάλων προνομίων, αντικοινωνικών «συνηθειών» κ.λπ. Δεν είναι δυνατό να πληρώνουν την κρίση μόνο μισθωτοί και συνταξιούχοι, ιδιοκτήτες ακινήτων και αδύναμα τμήματα του πληθυσμού που χρήζουν προστασίας. Δεν είναι δυνατόν να περιοριζόμαστε σε ρητορικές κατά της φοροδιαφυγής, αφήνοντάς τη στο απυρόβλητο και επιβαρύνοντας ταυτόχρονα με ληστρικούς, δημευτικούς φόρους μόνο όσους δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματά τους ή τα ακίνητά τους και οι άλλοι να μην πληρώνουν τίποτα. Με δυο λόγια, χρειάζεται επανίδρυση όχι μόνο του κράτους, αλλά της ίδιας της χώρας, που κατάντησε ένα απέραντο «λαμογιστάν, εργολαβιστάν, ρουσφετιστάν», οργανωμένο γύρω από τη διαπλοκή και την πελατεία, προτού πέσει και για να πέσει θύμα των Αγορών.

 

Θα μου πείτε, είναι δυνατόν κοινωνικά στρώματα και άτομα που κερδίζουν από αυτή την κλίμακα διάχυτων προνομίων να συστρατευτούν σε τέτοιο πρόγραμμα; Είναι δυνατόν, και μόνο τώρα είναι. Γιατί ο κίνδυνος της καταστροφής είναι πολύ μεγάλος για τη συντριπτική πλειοψηφία, παρά και τη σχετικά προνομιούχο θέση μερικών, ώστε να κάνει συμφέρουσα την κατάργηση των προνομίων με αντάλλαγμα ένα εθνικό σχέδιο σωτηρίας και αναγέννησης που δεν αφήνει κανέναν αβοήθητο και προσφέρει ελπίδα και προοπτική.

 

γ) Η εκπόνηση προγράμματος κοινωνικής - εθνικής αναγέννησης, που πρέπει ασφαλώς να στηρίζεται σε πολύ υψηλή τεχνοκρατική προσπάθεια, για την οποία δεν επαρκούν οι δυνάμεις οποιουδήποτε κόμματος. Χρειάζεται κινητοποίηση όλων των διαθέσιμων Ελλήνων επιστημόνων και ξένη βοήθεια. Αλλά πρόγραμμα δεν είναι μόνο τεχνοκρατική επεξεργασία ούτε μπορεί να φτιαχτεί μόνο από ειδικούς. Πρέπει να αντανακλά επεξεργασίες σε κάθε χώρο δουλειάς και κοινωνικής οργάνωσης από ανθρώπους που ξέρουν τι γίνεται και μπορεί να γίνει σε κάθε τομέα, συλλογική κινητοποίηση της κοινωνίας, να γίνει κτήμα της προτού αναλάβει κάποιος να το εφαρμόσει. Καμιά «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση, παραλαμβάνοντας διαλυμένο κράτος σε συνθήκες σφοδρότατης εσωτερικής / διεθνούς σύγκρουσης, δεν θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα περισσότερο από μερικούς μήνες απλώς εκδίδοντας διοικητικές αποφάσεις και ψηφίζοντας νόμους, αν οι πολιτικές δυνάμεις που τη συγκροτούν δεν φροντίσουν εκ των προτέρων να έχουν αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς αλληλεπίδρασης και να έχουν κινητοποιήσει την κοινωνία.

 

Ένας από τους λίγους νικηφόρους επαναστάτες και μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές ιδιοφυίες όλων των εποχών, ο Λένιν, είχε περιγράψει ως εξής τους Μπολσεβίκους των οποίων ηγείτο: «Διακρίνονται από την ικανότητα να διεισδύουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, να τα επηρεάζουν και να επηρεάζονται από αυτά».

 

Ένα κίνημα παραγωγικών και καταναλωτικών συνεταιρισμών είναι τελείως αναγκαίο για την οργάνωση του αγώνα για επιβίωση, αλλά και την εκπαίδευση του Έλληνα σε συλλογική αντιμετώπιση των προβλημάτων  

 

δ) Μια ευρωπαϊκή και διεθνής εκστρατεία υπεράσπισης της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρώπης, η προσπάθεια σύμπηξης συμμαχιών προς όλα τα σημεία του ορίζοντα, με προτεραιότητα αφενός στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς, αφετέρου στη Ρωσία, την Κίνα και όλη την ομάδα των BRIICS.

 

Και οι τέσσερις αυτές προϋποθέσεις είναι αναγκαίες συνθήκες, τίποτα λιγότερο δεν μπορεί να σώσει την Ελλάδα.

 

Η χώρα πρέπει να ετοιμαστεί για να πάει σε στάση πληρωμών, να διαχειριστεί κατάσταση έκτακτης οικονομικής ανάγκης και προσωρινής διοικητικής οικονομίας «πολεμικού τύπου», για την επιβίωση του λαού και τη σωτηρία του κράτους, ακόμη και εισαγωγή προσωρινού εσωτερικού μέσου πληρωμής, όχι όμως με δική της πρωτοβουλία, και μόνο αν το απαιτήσουν οι περιστάσεις.

 

 

Για το θέμα του ευρώ

 

Δεν έχει κανένα νόημα η αποχώρηση από το ευρώ με δική μας πρωτοβουλία. Άλλο αν τελικά δεν μας αφήσουν άλλη λύση. Η έξοδος από το ευρώ δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα· αντίθετα, θα καταλύσει νέα φάση καταστροφής, ενισχύοντας τις τάσεις χαοτικής αποσύνθεσης του ευρωπαϊκού πλαισίου.

 

Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί στις σημερινές συνθήκες την εισαγωγή νέου νομίσματος να οδηγεί σε άμεση καταστροφική κατάρρευση της αξίας του και αναγκαστική πρόσδεση σε άλλο νόμισμα. Δεν πρέπει, εξάλλου, να θεωρηθεί τελείως αθώα η «διασπορά» ιδεών, όπως πρόσδεση στο δολάριο ΗΠΑ, στο σέκελ Ισραήλ (για την Κύπρο), την αγγλική λίρα. Με δήθεν «ωραίο σύνθημα» την αποκατάσταση της «εθνικής νομισματικής κυριαρχίας», κινδυνεύουμε να βρεθούμε από υποπροτεκτοράτο εντός ΕΕ, όχι ανεξάρτητο εθνικό κράτος, αλλά αποικία υπό πολύ χειρότερους όρους του άξονα ΗΠΑ - Ισραήλ ή ΗΠΑ - Ισραήλ - Τουρκίας.

 

Το επιχείρημα ότι ανακτούμε «εθνική νομισματική κυριαρχία» δεν λαμβάνει υπόψη την πραγματική κατάσταση και το συσχετισμό δυνάμεων. Για να μην πούμε ότι δύσκολα φανταζόμαστε ένα κράτος που δεν μπορεί να ανοίξει μια λακκούβα στο δρόμο να εισάγει νέο νόμισμα γρήγορα και υπό συγκρουσιακές συνθήκες.

 

Δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να φύγουμε από το ευρώ (τα περί προσωρινής ή συμφωνημένης αποχώρησης μοιάζουν αστειότητες - γιατί η Γερμανία, που αρνείται να χρηματοδοτήσει την οικοδόμηση, θα χρηματοδοτήσει την αποσύνθεση της Ευρώπης; - αν δεν υποκρύπτουν άλλες σκοπιμότητες.)

 

Η αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης είναι μόνο ένα από τα ελληνικά προβλήματα, προβλήματα που λύνονται μόνο με μια υποτίμηση, που σε μεγάλο βαθμό ήδη έγινε ως «εσωτερική».

 

Το κεντρικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα είναι το μη βιώσιμο χρέος. Δεν θα γίνει βιώσιμο αν κάνουμε απλά εξωτερική νομισματική υποτίμηση, καταβάλλοντας ταυτόχρονα όλο το κόστος μιας πολύ δύσκολης νομισματικής μεταβολής και το γεωπολιτικό κόστος - ρίσκο. Κανείς από τους προτείνοντες ηρωική έξοδο από το ευρώ δεν εξηγεί τι θα γίνει με το χρέος!

 

Προσωπικά, βρίσκω πολύ παράξενο πολιτικές δυνάμεις που δεν τόλμησαν επί δεκαετίες να τα βάλουν με τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας, τη λεηλασία του ΕΣΥ, τη φοροδιαφυγή γιατρών, δικηγόρων, ελεύθερων επαγγελματιών και ένα σωρό άλλα έρχονται τώρα με περισσή ευκολία να περιγράψουν φαντασιακές επαναστάσεις εναντίον όλου του παγκόσμιου συστήματος. Επανάσταση χρειαζόμαστε, δεν χρειαζόμαστε υπεκφυγές και προβοκάτσιες.

 

Έχουμε καταβάλει, ίσως κακώς, αλλά το καταβάλαμε, τεράστιο τίμημα για την ένταξή μας στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καλώς ή κακώς βρεθήκαμε εκεί μέσα και διαθέτουμε σειρά θεσμικών και πολιτικών όπλων που απορρέουν από τη συμμετοχή μας και τα οποία δεν έχουμε χρησιμοποιήσει. Αποχωρώντας με δική μας πρωτοβουλία, αυτοαφοπλιζόμεθα. Γιατί να το κάνουμε;

 

Γιατί, προτού το κάνουμε, δεν θέτουμε με όλη τη δύναμη των επιχειρημάτων που μπορούμε να βρούμε και όλα τα θεσμικά όπλα στη διάθεσή μας –οι μισές αποφάσεις στην ΕΕ και όλες οι αποφάσεις του Eurogroup είναι ομόφωνες– το ελληνικό πρόβλημα ζητώντας μορατόριουμ στο Μνημόνιο, διακοπή της αποπληρωμής του χρέους, ρήτρα ανάπτυξης, έκτακτη αναπτυξιακή - ανθρωπιστική βοήθεια, επικαλούμενοι

 

-        την άνευ προηγουμένου οικονομική και ανθρωπιστική καταστροφή,

-        το γεγονός ότι η συνομολόγηση της Δανειακής και του Μνημονίου από διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις ήταν προϊόν πολιτικής απάτης («λεφτά υπάρχουν», «αναδιαπραγμάτευση»),

-         

-        και διεθνούς, επαρκώς αποδείξιμης σήμερα, συνωμοσίας για να βρεθεί η Ελλάδα στην κατάσταση που βρέθηκε το Μάιο του 2010 και να έρθει το ΔΝΤ στην Ευρώπη όπως και τα

-         

-        εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουνίου του 2012, αποτέλεσμα απαράδεκτου, πρωτοφανούς και ωμού διεθνούς εκφοβισμού του ελληνικού λαού. 

 

Όμως όλα αυτά θέλουν προετοιμασία. Εκτιμούμε απαράδεκτο το γεγονός ότι οι αντιμνημονιακές δυνάμεις της χώρας και η πνευματική της ηγεσία δεν φρόντισαν να είναι ήδη πανέτοιμες για τη διεθνή νομική και πολιτική υπεράσπιση της ελληνικής υπόθεσης, γιατί δεν εξαπέλυσαν τεράστια διεθνή εκστρατεία πριν από τις γερμανικές εκλογές για την υπεράσπιση του ελληνικού και των ευρωπαϊκών λαών. Ακόμα και μέσα στον Αύγουστο, οι αντιμνημονιακοί βουλευτές θα ’πρεπε, με τη βοήθεια και των ομογενών μας, να πλημμυρίσουν την Ευρώπη και τη Γερμανία με στοιχεία και επιχειρήματα.

 

 

konstantakopoulos.blogspot.com

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα», τον Ιούλιο 2013

 

 

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

ΣΥΡΙΑ, ΑΙΓΥΠΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ "ΠΡΟΘΥΜΕΣ" ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΛΕΥΚΩΣΙΑ




Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ελπίζουμε, καθώς γράφουμε αυτές τις γραμμές, η δυτική και παγκόσμια κοινή γνώμη να σταματήσουν τα σχέδια πολεμικής επίθεσης κατά μιας ακόμα αραβικής χώρας, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι. Ακόμα κι αν συμβεί άλλωστε, το πανίσχυρο «κόμμα του Πολέμου», σε Δύση-Ισραήλ, δεν πρόκειται να το βάλει κάτω. Θα επανέλθει με νέες προτάσεις και πράξεις κλιμάκωσης, όπως πράττει συστηματικά από το 2001, με αποτέλεσμα την καταστροφή των σημαντικότερων αραβικών κρατών (Ιράκ, Συρία, ίσως Αίγυπτος αύριο) και τη διατήρηση, ζωντανής, μιας πολύ ευρύτερης απειλής πάνω από όλη την περιοχή.  

 

Ελλάδα και Κύπρος δεν βρίσκονται στο διάστημα – συνιστούν τομή Ευρώπης και «ευρείας Μέσης Ανατολής». Ως νεώτερο ελληνικό έθνος συγκροτηθήκαμε σε μεγάλο βαθμό από την αντίστασή μας αφενός στους Οθωμανούς, αφετέρου προς κάθε είδους Σταυροφόρους, που επεχείρησαν να ελέγξουν τον ελληνικό χώρο, προτού εξορμήσουν κατά της σλαβικής ή ισλαμικής Ανατολής. Το κράτος μας, η δημοκρατία μας δεν υπήρξε «σταυροφορικό» σχέδιο και η Ελλάδα δεν αναμείχθηκε στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία. Ο Χίτλερ έχασε πολύτιμο χρόνο και ενέργεια – και πιθανώς τον πόλεμο - για να καταλάβει την Ελλάδα, προτού επιτεθεί στη Ρωσία. Ο Τσώρτσιλ έδωσε τα πάντα στον Στάλιν για τον έλεγχο της Ελλάδας πριν αρχίσει ο Ψυχρός Πόλεμος. Η δικτατορία του 1967 και το πραξικόπημα του 1974 είχαν, ως κύρια επιδίωξη, τον έλεγχο Κύπρου και Κρήτης ενόψει πολέμων στη Μέση Ανατολή. Και αξίζει να διερωτηθούμε για το κατά πόσον η οικονομική επίθεση που δέχτηκαν Ελλάδα και Κύπρος δεν έχει, πέραν της οικονομικής, και κρυφή γεωπολιτική ατζέντα. Τα δύο κράτη είναι τα πρώτα ευρωπαϊκά κράτη που χάνουν την κυριαρχία τους με οικονομικό πόλεμο, όπως στρατιωτικά μέσα πραγματοποιούν το ίδιο έργο στον γειτονικό μας αραβικό κόσμο.

 

‘Όλα αυτά θα επέβαλαν κανονικά πολύ δραστήρια ελληνική πολιτική στη Μέση Ανατολή, μια πολιτική που είχε η Αθήνα στο παρελθόν, παίζοντας σημαντικότατο ρόλο στην περιοχή. Σήμερα, η φιλοδοξία των κυβερνώντων περιορίζεται σε αυτό, όπως και σε όλα τα θέματα, στον ρόλο πρόθυμου υπηρέτη Δυτικών και ισραηλινών συμφερόντων, εις βάρος ακόμα και των πιο ζωτικών ελληνικών. ‘Όπως είπε βετεράνος ‘Ελληνας διπλωμάτης, μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, «ΗΠΑ και Ισραήλ παίρνουν τα πετρέλαια και τις δύο χώρες, οι Ευρωπαίοι τους τόκους και οι ‘Ελληνες τα αρχ… μας» - ο άνθρωπος σπανίως χρησιμοποιεί αυτή τη γλώσσα κι εμείς  αποφεύγουμε να τη χρησιμοποιούμε. Αν το πράττουμε εδώ είναι γιατί αποδίδει τόσο καλά την πραγματικότητα.

 

Τρελαίνεται κανείς όταν ακούει π.χ. την κυπριακή κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι η μεγαλόνησος δεν θα πάθει τίποτα σε περίπτωση πολέμου. Είναι δυνατόν να ελπίζει κανείς ότι μάζες τουριστών θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν το μαύρισμα στις παραλίες, δίπλα στα αεροδρόμια από όπου θα ξεκινάνε οι επιδρομές στη Συρία; Γιατί, αφού είναι έτοιμοι να δώσουν γη και ύδωρ σε όποιον δυτικό ή ισραηλινό τους τα ζητήσει, οι Κύπριοι ιθύνοντες δεν ζητούν τουλάχιστο ρητή, προκαταβολική αποζημίωση για τις ζημιές στον τουρισμό που θα υποστούν – λίγα έπαθαν μέχρι τώρα;

 

Είδαμε τι έγινε με την έκρηξη στο Μαρί. Είναι άραγε οι κυπριακές αρχές (και οι ελλαδικές) σε θέση να αντιμετωπίσουν τυχόν αντίποινα με τη μορφή πυραυλικών ή τρομοκρατικών επιθέσεων; Το ότι αυτά δεν συνέβησαν σε προηγούμενες περιπτώσεις, δεν σημαίνει ότι δεν θα συμβούν και στο μέλλον.

 

Η κρίση στη Συρία δεν είναι μεμονωμένο γεγονός, αλλά κρίκος στην ακολουθία πολέμων που άρχισε το 2001. Αν πέσει ο ‘Ασαντ, η επίθεση θα συνεχιστεί στον Λίβανο και μετά στο Ιράν. Υπάρχουν σχέδια, δημοσιευμένα στον αμερικανικό τύπο, για χρήση τακτικών ατομικών όπλων κατά του Ιράν και επίσης είναι σαφές ότι τέτοια κλιμάκωση εμπεριέχει τον κίνδυνο εξέλιξης σε άτυπη παγκόσμια σύρραξη. Οι ιθύνοντες λοιπόν Αθηνών και Λευκωσίας, ιδίως μερικοί απόστρατοι κουφιοκεφαλάκηδες, στρατηγοί της κακιάς ώρας, που δεν κέρδισαν, ούτε μπορούν να κερδίσουν καμία μάχη στη ζωή τους, πρέπει να γνωρίζουν τι μπορεί να συνεπάγεται η ανάμειξη και εμπλοκή, πέραν ενός σημείου, Ελλάδας και Κύπρου στο μεσανατολικό ηφαίστειο. Το ίδιο και διάφοροι δήθεν «αναλυτές», που τρώνε το παντεσπάνι τους λέγοντάς μας αυτά που οι ξένοι θέλουν να ακούμε και να διαβάζουμε.  

 

Οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου ισχυρίζονται ότι έχουν συμβατική υποχρέωση να προσφέρουν κάθε είδους διευκολύνσεις στους επιδρομείς. Ουδέν αναληθέστερο. Τη μόνη πραγματική συμβατική υποχρέωση που έχουν, και δεν τηρούν, τα δύο κράτη, είναι να μη διευκολύνουν πράξεις κατάφωρης παραβίασης του διεθνούς δικαίου, πολεμικές επιχειρήσεις δηλαδή εναντίον τρίτων κρατών, χωρίς εξουσιοδότηση του ΟΗΕ.

 

Αυτά όμως δεν πρέπει να τα ευνοεί Ελλάδα και Κύπρος και για άλλο λόγο. ‘Εχουν βασίσει όλη την εξωτερική πολιτική τους στις αρχές του διεθνούς δικαίου. Δεν γίνεται να το επικαλείσαι αυτό το δίκαιο όταν σε συμφέρει και να το ξεχνάς στις άλλες περιπτώσεις. Μερικοί προσβάλλουν μάλιστα και τον Θουκυδίδη, περιγράφοντάς τον ως κάτι μεταξύ ρουφιάνου και λαμόγιου, που υποστηρίζει δήθεν ότι μπορεί και πρέπει οι άνθρωποι και τα κράτη να κάνουν οτιδήποτε ανήθικο, αν είναι προς το συμφέρον τους! ‘Ετσι κατάλαβαν (και) την ιστορία, για αυτό άλλωστε και τα δύο κράτη μας βρίσκονται εκεί που βρίσκονται.

 

Στην πραγματικότητα, Ελλάδα και Κύπρος θα είχαν πολλά να κερδίσουν υιοθετώντας μια σοβαρή και λογική στάση και αντιτασσόμενες στα τυχοδιωκτικά σχέδια επιδρομής κατά της Συρίας, τη συμπάθεια δηλαδή ισχυρών διεθνών δυνάμεων που έχουν πλέον αγανακτήσει με την μονομερή δράση των ΗΠΑ, όπως η Ρωσία, η Γερμανία και η Κίνα π.χ., αλλά και σημαντικότατα στρώματα της διεθνούς κοινής γνώμης. Για να το καταλάβει όμως κάποιος αυτό πρέπει να αποβάλει προηγουμένως τη νοοτροπία του δούλου – αλλοιώς δεν γίνεται.

 

Σημειώνουμε ότι η Ελλάδα και η Κύπρος διατηρούσαν στο παρελθόν στενότατους, σχεδόν «συμμαχικούς» δεσμούς με το καθεστώς ‘Ασαντ (και δεν είναι ωραίο πράγμα να μαχαιρώνεις πισώπλατα τον φίλο σου στην πρώτη δυσκολία!). Επιπλέον, η πτώση του καθεστώτος αποτελεί πηγή δικαιολογημένου τρόμου για τους ‘Ελληνες, Ελληνορθόδοξους, Αρμένιους και Κούρδους της Συρίας, η ύπαρξη των οποίων είναι, εκτός των άλλων, και μια γέφυρα πολιτισμών. ‘Εχουν κάποιο συμφέρον, Αθήνα και Λευκωσία, να δουν την αρχαία χώρα της Συρίας, που έδωσε καταφύγιο στους Χριστιανούς της Αντιοχείας να διαμελίζεται μεταξύ Αλ Κάιντα και Τουρκίας; Μήπως τρελαθήκαμε όλοι μαζί του γαρ μεγάλου της υποτέλειας; ‘Η μήπως Ελλάδα και Κύπρος είναι έτοιμες να υποδεχθούν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που αναπόφευκτα θα μας στείλει η δυτική επιδρομή στη Συρία, που είμαστε έτοιμοι να υποστηρίξουμε;

 

Δεν αντέχουμε να διαφωνήσουμε με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, μας λένε και γράφουν οι απολογητές της κυβερνητικής πολιτικής. Σε τι ακριβώς όμως μας έχει βοηθήσει η Ουάσιγκτων και το Τελ Αβίβ; Γιατί ουδείς των οπαδών της υποταγής μας δεν μπορεί να περιγράψει κάπως συγκεκριμένα τα οφέλη από αυτή την πολιτική; Τι παραπάνω θα μας κάνουν από όσα ήδη μας συμβαίνουν; Μήπως μας πάρουν περισσότερο στα σοβαρά, σε όλα τα θέματα, αν δούνε ότι δεν είμαστε δεδομένοι;

 

Σα να μην έφτανε η Συρία, οι Υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Κύπρου σπεύδουν στην Αίγυπτο, επισκέψεις που μπορούν να θεωρηθούν πράξεις αναγνώρισης και υποστήριξης της στρατιωτικής δικτατορίας στο Κάιρο, λίγες μόνο εβδομάδες μετά ένα αιματηρό πραξικόπημα με εκατοντάδες νεκρούς (που επίσης είναι πιθανότατα και μια νίκη της πολιτικής Νετανιάχου επί της πολιτικής Ομπάμα). Τι περιμένει πάλι να κερδίσει η Ελλάδα και η Κύπρος από τέτοιες αναμείξεις; Δεν έχει κανείς καμία διάθεση να υποστηρίξει τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, αλλά δεν επιτρέπεται το όνομα της Ελλάδας να κηλιδώνεται με τέτοιο τρόπο. Η Αθήνα (και η Λευκωσία) έχει σοβαρό στρατηγικό συμφέρον να τοποθετηθεί ως μια δύναμη φιλική προς τους ‘Αραβες και τους Μουσουλμάνους, δύναμη αρχών που συμπαρίσταται στους αγώνες των λαών αυτών, χωρίς να παρεμβαίνει στα εσωτερικά τους, χωρίς να υποστηρίζει τυράννους και χωρίς να δίνει μαθήματα. Φέρουμε πολύ βαρύ όνομα και μεγάλη ιστορία. Είναι προς το συμφέρον μας να τα σεβόμαστε.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Αυγή της Κυριακής», 1.9.2013