"Ρήξεις" και "συμβιβασμοί"

H Αθήνα και η στρατηγική των «Πιστωτών»

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Οι «πιστωτές» συνεχίζουν τη δουλειά τους. Ποια ακριβώς είναι αυτή η δουλειά; Να πιέζουν την κυβέρνηση και να αποσπούν όλο και περισσότερες υποχωρήσεις, υπό την Δαμόκλειο Σπάθη της «χρεωκοπίας» και της εξόδου από τον «παράδεισο του ευρώ». Εκμεταλλεύονται, για να το κάνουν, τη διαφαινόμενη απουσία «σχεδίου Β’», για την περίπτωση που η κυβέρνηση δεν αποσπάσει ικανοποιητικό συμβιβασμό και την επίσης διαφαινόμενη απροθυμία της ηγεσίας της να εξετάσει έστω, πόσο μάλλον να ετοιμαστεί για το «κακό σενάριο».

 

‘Οποιος έχει ρεαλιστική εικόνα του συσχετισμού δυνάμεων και της κατάστασης της χώρας, προτιμά ασφαλώς συμβιβασμό από μια «ρήξη». Υπάρχουν συμβιβασμοί όμως και συμβιβασμοί – υπάρχει Μπρεστ-Λιτόβσκ, υπάρχει και Βάρκιζα. ‘Ενας ανεκτός  συμβιβασμός πρέπει να εξασφαλίσει, στην πραγματικότητα και όχι τα λόγια, αν μη τι άλλο, κάποια σταθεροποίηση της κατάστασης, μια διακοπή περαιτέρω καταστροφών, να επιτρέψει την αντιμετώπιση των πιο δραματικών κοινωνικών προβλημάτων, να αφήσει κάποια προοπτική στη χώρα, να μη την ξαναδεσμεύσει πάλι, με τρόπο που θα παγιώσει στο προβλέψιμο μέλλον το καθεστώς «καταστρεφόμενης αποικίας χρέους».

 

Αλίμονο αν, για τρίτη φορά, μετά το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ο ελληνικός λαός προδοθεί τώρα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι πιστωτές θα ήθελαν να εξευτελίσουν τον ‘Ελληνα πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, για να συντρίψουν τις προσδοκίες και τις ελπίδες που συμβόλισε.

 

Επί τρία χρόνια, εις ώτα συνήθως μη ακουόντων, υπογραμμίζουμε ότι κανένα σχέδιο Α’ δεν μπορεί να πετύχει χωρίς τεράστια προετοιμασία (της οποίας η έλλειψη είναι σήμερα προφανής), και χωρίς την ύπαρξη σχέδιου Β’ για την περίπτωση «κακού σεναρίου». Αν μία πλευρά οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης προσέρχεται θέτοντας στον εαυτό της την απαίτηση να βρει οπωσδήποτε συμφωνία, συνήθως οδηγείται σε συνθηκολόγηση, της «παίρνουν και τα σώβρακα», κατά το κοινώς λεγόμενο(1). Οι «πιστωτές», περισσότερο αποικιοκράτες και λιγότερο «εταίροι», όσο πείθονται ότι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, θα συνεχίζουν να πιέζουν, να αποσπούν και να εξευτελίζουν, πότε τροφοδοτώντας με ψεύτικες ελπίδες, πότε τρομοκρατώντας.  

 

Στο τέλος της διαδικασίας  ελπίζουν είτε να βάλουν μια πολιτικο-οικονομικά αποδυναμωμένη «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση να επικυρώσει τη συνέχεια της μνημονιακής καταστροφής (σχέδιο Α’), είτε να προκαλέσουν λαϊκή δυσαρέσκεια και να την ανατρέψουν, παραδειγματίζοντας όλη την Ευρώπη. Στην επιδίωξή τους συμβάλλει δυστυχώς μια εσφαλμένη πολιτικο-επικοινωνιακή στρατηγική, που καθιστά ανεπαίσθητα ύψιστη «αξία» την επίτευξη συμφωνίας, αντί να εστιάζει στο διακύβευμα για τη χώρα, στην ανάγκη σωτηρίας της, εν ανάγκη, αλλά μόνο εν ανάγκη, με ρήξη, αναλαμβάνοντας και τους κινδύνους, τα κόστη και τα προβλήματα τέτοιας επιλογής και δίνοντας στον κόσμο να καταλάβει γιατί μπορεί να καταστεί αναγκαία. μιας ρήξης. Τέτοια επικοινωνιακή-πολιτική στρατηγική τροφοδοτεί το βασικό επιχείρημα της αντιπολίτευσης «βρείτε τα επιτέλους», επιχείρημα που ενισχύει η παράταση της αβεβαιότητας χωρίς εναλλακτική.

 

Οι «εταίροι-αποικιοκράτες» δεν θέλουν μόνο να διαιωνίσουν/νομιμοποιήσουν το καθεστώς «καταστρεφόμενης αποικίας χρέους» που επέβαλαν στην Ελλάδα τον Μάιο 2010. Θέλουν  να το κάνει αυτό μια κυβέρνηση που εξελέγη ζητώντας τη διακοπή της καταστροφικής πορείας και ένα αριστερό κόμμα. Αυτό  θα ήταν απείρως αποτελεσματικότερο, απαλλάσσοντάς τους από τα κόστη και τους κινδύνους μιας σύγκρουσης, σκορπίζοντας τεράστια αποθάρρυνση στον ελληνικό και όλη την Ευρώπη. Θα αποτελούσε ίσως στρατηγική ηθική ήττα, «αποδεικνύοντας» ότι ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να διατηρήσει στοιχειωδώς κυρίαρχο κράτος και αξιοπρεπείς συνθήκες επιβίωσης, απέναντι στην επίθεση «αγορών»-Γερμανίας. Θα διασπούσε την ενότητα των κοινωνικών δυνάμεων που σήμερα υποστηρίζουν την κυβέρνηση (ενότητα ανάμεσα στα στρώματα που επιβίωσαν κάπως με πρόβλημα και ήδη καταστραφέντες). Θα οδηγούσε ασφαλώς, μάλλον σύντομα, στην παρακμή και εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ. Και διεθνώς θα έκλεινε για μεγάλο διάστημα τον δρόμο της  αντίστασης στον νέο ολοκληρωτισμό της συμμαχίας «αγορών-Γερμανίας» , ανοίγοντας σκοτεινό κεφάλαιο στην ευρωπαϊκή ιστορία, με βαθιές επιπτώσεις στη Μέση Ανατολή και παγκοσμίως.

 

Αναφερόμαστε στο τι θέλουν οι πιστωτές, δεν κάνουμε «δίκη προθέσεων» των αντιμνημονιακών. Αν περιγράφουμε την «παγίδα» που στήθηκε είναι μήπως καταφέρει, την τελευταία έστω στιγμή να την αποφύγει η Αθήνα. Αυτό προϋποθέτει επείγουσα επανεξέταση και αναθεώρηση στρατηγικής.

 

«Αυτοάνοσα» νοσήματα στην πολιτική

 

Ας ανοίξουμε στο σημείο αυτό μια ιστορική παρένθεση. Η μέθοδος που περιγράφουμε εναντίον της Ελλάδας (σχέδιο Α’ των πιστωτών) δεν είναι πρωτότυπη. Από τα αρχαία χρόνια, οι Κινέζοι στρατηγικοί υπογράμμιζαν ότι η συντριπτικότερη νίκη είναι αυτή που επιτυγχάνεται όταν υποχρεώνεις τον αντίπαλο (εκμεταλλευόμενος τις ιδιότητές του) να κάνει αυτά που θέλεις.

 

Μόνο ο ΓΑΠ μπορούσε να οδηγήσει τόσο εύκολα την Ελλάδα στα Μνημόνια, καταστρέφοντας το σύστημα «Ελλάδα-ΠΑΣΟΚ». ‘Εφερε όνομα που συμβόλιζε, στο ελληνικό υποσυνείδητο, την εθνική υπερηφάνεια, εκπροσωπούσε κόμμα ταυτισμένο μεταπολιτευτικά με τις κοινωνικές, εθνικές, δημοκρατικές προσδοκίες, ήταν ένας ευγενής άνθρωπος που έδειχνε καλόπιστος. Μόνο αυτός μπορούσε να κάνει αυτό που έγινε. Αν δοκίμαζε κάποιος άλλος, θα έτρωγε πιθανώς τα μούτρα του σε δέκα μέρες.

 

‘Ένα άλλο παράδειγμα είναι η σοβιετική «αυτοκτονία». Ο ισχυρισμός ότι η κατάρρευσή της ΕΣΣΔ προκλήθηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων ή των εξοπλισμών είναι τουλάχιστον αστείος. Μια μικρή Κούβα επιβίωσε, η ΕΣΣΔ δεν θα επιβίωνε; ‘Όταν όμως, ο ίδιος ο «αρχιερέας» του παγκόσμιου κομμουνισμού άρχισε να προπαγανδίζει τις αρετές του καπιταλισμού και πήγε σε μεταρρύθμιση χωρίς σχέδιο και προετοιμασία, εμπιστευόμενος κατά γελοίο τρόπο τις υποσχέσεις των Αμερικανών ότι θα τον βοηθήσουν (!), το σύστημα έχασε τον λόγο ύπαρξής του, διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη. Με την «Πράβντα» να προπαγανδίζει τις αρετές του «εχθρού», ουδείς είχε διάθεση να τον «πολεμήσει», να υπερασπιστεί δηλαδή το σοβιετικό καθεστώς.

 

‘Ένα κοινό, πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό Παπανδρέου και Γκορμπατσώφ (και του Χριστόφια) ήταν ότι δεν αντιλαμβάνονταν τις στρατηγικές συνέπειες των πράξεων και πολιτικών τους. Αυτό τους επέτρεπε να κινούνται πιο άνετα υιοθετώντας καταστροφικές επιλογές, υποτασσόμενοι στις ανάγκες της άμεσης συγκυρίας και της «επικοινωνίας» και μάλιστα έπειθαν περισσότερο γιατί ήταν σε μεγάλο βαθμό ειλικρινείς.  Δεν ήταν «πράκτορες», όπως τους είπαν μερικοί, ήταν «χειραγωγημένα» άτομα, «ηθοποιοί» πολύ πειστικότεροι γιατί πίστευαν μεγάλο μέρος όσων έλεγαν. Το μεγαλύτερο προσόν τους, από την άποψη του ρόλου που τελικά έπαιξαν, δεν ήταν η «στρατηγική ευφυία» τους, αλλά η «στρατηγική βλακεία» τους. Η Ιστορία τιμώρησε σκληρά και τους δύο, τους εκδικήθηκε γιατί την αγνόησαν, καταδικάζοντάς τους στην αφάνεια και την περιφρόνηση των συμπατριωτών τους. Δεν προκαλούν ούτε καν το μίσος που προκαλούν οι επαναστάτες, οι δικτάτορες, οι ριζοσπάστες, οι τύραννοι. Λύπη προκάλεσαν κυρίως.

 

Ανάγκη στρατηγικής «επαναφοράς»

 

Τέλος πάντων, λοξοδρομήσαμε πολύ. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, σπανίως άνθρωποι/κόμματα είναι έτοιμοι να αναγνωρίσουν και να διδαχτούν από λάθη. Κι ας μην υπάρχει πιο σημαντικός δάσκαλος σε ζωή και πολιτική από λάθη και αποτυχίες.

 

Είναι καιρός να αναγνωρίσει η κυβέρνηση την πραγματικότητα. Οι πιθανότητες να αποσπάσει «έντιμο συμβιβασμό» παραμένουν εξαιρετικά μειωμένες. Η χώρα πρέπει να ετοιμαστεί να υπερασπίσει τον εαυτό της και ευθύνη να το κάνει αυτό έχει προπάντων η ηγεσία που βρέθηκε στο τιμόνι της. Σημειωτέον ότι μόνο ετοιμαζόμενη για αυτό, το απευκταίο σενάριο, έχει ελπίδα να αποσπάσει υποφερτό συμβιβασμό, πιο προσωρινό ή πιο μόνιμο.

 

Δεν ξέρουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ και μαζί του ο ελληνικός λαός θα καταφέρει να βγει νικητής ή έστω με ισοπαλία σε μια σύγκρουση. Δεν ανήκουμε στους οπαδούς του «παράδεισου της δραχμής», ούτε θεωρούμε περίπατο τη σύγκρουση. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το σύνολο των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων κατασπατάλησαν τεράστιο περιθώριο χρόνου (2012-15), χωρίς κατάλληλη προετοιμασία και αυτό αναπόφευκτα θα βαρύνει. Δεν υποτιμούμε τον συγκλονισμό που θα υποστεί η χώρα σε σύγκρουση. Ξέρουμε όμως ότι, υπερασπιζόμενη τα δίκαιά της η χώρα έχει μια ελπίδα, και μαζί της ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη συνέχιση του «προγράμματος» καμία.

 

‘Οσοι τρομοκρατούν τον ελληνικό λαό με τους υπαρκτούς κινδύνους της «χρεωκοπίας» (που συνέβη ουσιαστικά τον Μάιο του 2010!) και της «δραχμής», δεν μας περιγράφουν ποια είναι η προοπτική μιας χώρας που, στην καλύτερη περίπτωση οδηγείται από το υφιστάμενο «πρόγραμμα» σε «βουλγαροποίηση», στη χειρότερη σε εμφύλιο, αν δεν διακοπεί η πορεία της τελευταίας πενταετίας.

 

Από την αρχή της κρίσης, το σύνολο του πολιτικού προσωπικού τείνει να εξωραϊσει τις προοπτικές και τα προβλήματα. Είτε γιατί δεν τα καταλαβαίνει σε όλο το βάθος και τις συνέπειές τους, είτε γιατί καιροσκοπικά δεν θέλει να «τρομάζει» ψηφοφόρους. Για να αντιμετωπιστεί όμως ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα να αναγνωρισθεί, όσο επώδυνο και να είναι. Δεν ξέρω πολλούς ανθρώπους που τους αρέσουν οι εγχειρήσεις, μερικές φορές όμως είναι απαραίτητες. Το τίμημα της αποφυγής τους μπορεί να είναι μοιραίο. Προφανώς, οι κάτοικοι του Μεσολογγίου θα προτιμούσαν να πίνουν ήσυχοι τον καφέ τους, αντί να κάνουν επικίνδυνες εξόδους. Η έξοδος, που γιορτάζουμε, τρομάρα μας, και την επέτειό της, τους επιβλήθηκε, δεν την θέλησαν.

 

Ελπίζουμε ότι η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει περάσει το σημείο μη αντιστροφής. Μόνο όμως γενναία πολύπλευρη διόρθωση, σε πολλά επίπεδα, θα μπορούσε ίσως να αποτρέψει δυνάμει καταστροφικές  εξελίξεις, διατηρώντας την ενότητα του ελληνικού λαού, πάντως του πλειοψηφικού ρεύματος που ακόμα στηρίζει την κυβέρνηση και μια ανοιχτή προοπτική για τη χώρα και την αριστερά.

 

 

1. Η ανάγκη ύπαρξης σχεδίου Β’, εναλλακτικού για την περίπτωση που οι «Πιστωτές» αρνηθούν την ικανοποίηση των ελληνικών αιτημάτων είναι θέμα απλής λογικής. Είναι απορίας άξιο το ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε επίμονα την επεξεργασία του. Δεν ήταν κάποιος έξαλλος ακροαριστερός ή ριζοσπάστης, αλλά ο ίδιος ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, επικεφαλής του Ινστιτούτου Λεβί, που τόνισε για παράδειγμα, τη σημασία ύπαρξης και δημοσιοποίησης εναλλακτικού σχεδίου, σε μια συνέντευξη προς τον γράφοντα την άνοιξη του 2013.

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

“To Παρόν της Κυριακής», 10/5/2015

Oι Βούλγαροι Σοσιαλιστές για τον ΣΥΡΙΖΑ, την Ουκρανία και τους αγωγούς

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΎ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΜΙΧΑΗΛ ΜΙΧΩΦ

 

Σόφια, Βουλγαρία, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

«Νέο Μοντέλο» ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα

Τραγικές οι συνέπειες των κυρώσεων και αντικυρώσεων για την Ουκρανία

Δύσκολη η «ανάσταση» του Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και του South Stream

 

 

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα αντιπροσωπεύει ένα «νέο μοντέλο, για την υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος μέσα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Χωρίς να τίθεται θέμα αποχώρησης από την ΕΕ, γίνεται τώρα μια προσπάθεια να βρεθεί μια δικαιότερη στάση και περισσότερη κατανόηση για τα έθνη και τις χώρες με πιο αδύνατες οικονομίες, ιδίως στη νότια Ευρώπη». ‘Ετσι σχολιάζει τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης, Πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας Μιχαήλ Μίχωφ, με τον οποίο είχαμε μια εκτενή συζήτηση στην έδρα του κόμματος στη Σόφια.

 

Ο επικεφαλής των Βούλγαρων Σοσιαλιστών χαρακτηρίζει τραγικές τις οικονομικές συνέπειες στη Βουλγαρία από τις κυρώσεις και αντικυρώσεις για το ουκρανικό. Και οι στρατηγικές συνέπειες όμως έπονται και θα είναι πιθανώς εξίσου σπουδαίες.

 

Με τον κ. Μίχωφ μιλήσαμε για τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και τον South Stream, αλλά και το μέλλον του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού. Η Σόφια, όπως και η Αθήνα, απέδωσαν, τις τελευταίες δεκαετίες απόλυτη σημασία στις σχέσεις με τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και την Ουάσιγκτων και πολύ λιγότερη στις μεταξύ τους. Φτάσαμε έτσι στο σημείο η διαβαλκανική συνεργασία να είναι σήμερα πολύ λιγότερο αναπτυγμένη και σημαντική από ότι όταν η χερσόνησος ήταν διαιρεμένη σε δύο αντίπαλους συνασπισμούς!

 

Ορισμένοι αναλυτές επισημαίνουν ότι η βαλκανική ενδοχώρα προσφέρεται ίσως, για πιο ισότιμες και προσοδοφόρες σχέσεις από ότι οι «πλούσιοι και ισχυροί» της Δύσης. Αν τα κράτη της ΝΑ Ευρώπης – για να μη μιλήσουμε για το σύνολο της ευρωπαϊκής περιφέρειας - μπορούσαν να συνεργασθούν στενότερα, θα μπορούσαν να αυξήσουν επίσης το διαπραγματευτικό τους βάρος έναντι των βορείων εταίρων τους.

 

 

 

 

Eρ. Πως είναι η πολιτική κατάσταση σήμερα στη Βουλγαρία;

 

Απ. Υπάρχει μια δεξιά, ανομοιογενής γιατί είναι συμμαχική, κυβέρνηση, στην οποία συμμετέχει και ένα εθνικιστικό κόμμα, το «Πατριωτικό Μέτωπο». Σε αρκετές περιπτώσεις όμως οι αποφάσεις παίρνονται στο εξωτερικό. Στις Βρυξέλλες και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδίως μετά την επιδείνωση της ουκρανικής κρίσης.

 

Ερ. Πως σας επηρέασε η ουκρανική κρίση;

 

Απ. Πρώτα και κύρια οικονομικά. Η Βουλγαρία υπήρξε μείζον διαμετακομιστικό κέντρο αερίου τα τελευταία 40 χρόνια. ‘Ηταν Ρωσία-Ουκρανία-Ρουμανία-Βουλγαρία κι από δω Ελλάδα και Τουρκία, με προοπτική παροχής επίσης σε πΓΔΜ και Σερβία. Η Βουλγαρία ήταν το ενεργειακό κέντρο των Βαλκανίων και το μόνο πυρηνικό κράτος της περιοχής. Τα τελευταία 15 με 20 χρόνια και η Ρουμανία άρχισε την ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας. Μετά, για ιστορικούς λόγους, η βουλγαρική βιομηχανία και οι εξαγωγές συνδέονταν στενά με τη Ρωσία. Χάρη σε παληές συμφωνίες, εξακολουθούσαμε να έχουμε πρόσβαση στη ρωσική αγορά. Τώρα, λόγω των κυρώσεων και αντικυρώσεων, αυτές οι αγορές κλείνουν. Κι αυτό δημιουργεί οικονομικές δυσκολίες. Οι Ρώσοι τουρίστες έρχονταν στη Βουλγαρία λόγω γλωσσικής και θρησκευτικής εγγύτητος. Οι βουλγαρορωσικές σχέσεις χρονολογούνται από 130 χρόνια. Το νεώτερο βουλγαρικό κράτος δημιουργήθηκε λόγω της Ρωσίας. Κι αυτό οδήγησε σε μια ισχυρή ρωσόφιλη τάση, που δεν άλλαξε ούτε κατά τη διάρκεια του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου. Και γι’ αυτό συνιστά μακροχρόνια ζημιά η κατάσταση που προέκυψε τώρα στις σχέσεις μας εξαιτίας του ουκρανικού.

 

Ερ. Υπήρξαν δύο μεγάλα ρωσο-βουλγαρο-ελληνικά σχέδια, ο (πετρελαιαγωγός) Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και ο (αγωγός αερίου) South Stream, που τώρα οι Ρώσοι εγκατέλειψαν (σ.σ. το κοινό χαρακτηριστικό των δύο σχεδίων είναι ότι παρακάμπτουν την Τουρκία, συνδέοντας, μέσω Βουλγαρίας, την Ελλάδα και τη Ρωσία).

 

Απ. Η τωρινή κυβέρνηση είναι περήφανη ότι σταμάτησε αυτά τα δύο σχέδια! Χρησιμοποίησαν την τελευταία μέρα της προηγούμενης κοινοβουλευτικής περιόδου, για να ακυρώσουν τη συμφωνία με την Ελλάδα για τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη.

 

Ερ. Υπάρχει κάποια ελπίδα να «αναστηθούν»;

 

Απ. Θα είναι πολύ δύσκολο. Γιατί οι οικονομικές σχέσεις Ρωσίας και Τουρκίας που παρατηρούμε τώρα, αλλάζουν τους δρόμους και τις θέσεις. Υπάρχει τώρα μια συμφωνία ανέγερσης τεσσάρων ρωσικών πυρηνικών αντιδραστήρων στην Τουρκία και ο τουρκικός αγωγός όπως τον λένε. ‘Όλα αυτά πρέπει να δούμε τις στρατηγικές συνέπειες που θα έχουν, όχι μόνο για τη Βουλγαρία και τα Βαλκάνια, αλλά για όλη την Ευρώπη.

 

Ερωτ. Ποια είναι η θέση του κόμματός σας σχετικά με την ουκρανική κρίση και τις σχέσεις Ευρώπης και Ρωσίας;

 

Απάντ. Είναι προφανές ότι οι κυρώσεις δεν έδωσαν αποτελέσματα. Και η Ευρώπη και η Ρωσία υφίστανται μεγάλες απώλειες και η θέση της Βουλγαρίας έχει ως αποτέλεσμα να φέρει μεγάλο φορτίο. Ζητάμε την άρση των κυρώσεων γιατί είναι αντιπαραγωγικές. Πιστεύω βαθιά ότι η συμμόρφωση με τη συμφωνία του Μινσκ θα οδηγήσει την Ευρώπη να αναθεωρήσει τη στάση της. Αν δεν γίνει αυτό, θα επιμείνουμε ώστε η κυβέρνηση να επιδιώξει αποζημιώσεις για τη Βουλγαρία. Γιατί υπάρχουν πολύ σοβαρές συνέπειες στην κοινωνικο-οικονομική κατάσταση αυτής της χώρας.

 

Ερ. Πως βλέπετε την ελληνική κρίση, την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και την ευρωπαϊκή απάντηση;

 

Απ.  Πρόκειται για νέο μοντέλο, για την υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος μέσα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Χωρίς να τίθεται θέμα αποχώρησης από την ΕΕ, γίνεται τώρα μια προσπάθεια να βρεθεί μια δικαιότερη στάση και περισσότερη κατανόηση για τα έθνη και τις χώρες με πιο αδύνατες οικονομίες, ιδίως στη νότια Ευρώπη. Γιατί οι προοπτικές της Ευρώπης ως ένωσης αλληλεγγύης έχουν και πρακτική διάσταση. Το ζήτημα είναι αν η ΕΕ μπορεί, στην πολιτική της φιλοσοφία, να δώσει βάρος στην αλληλεγγύη και τη συνοχή. Η αλληλεγγύη παραμερίστηκε από το νεοφιλελεύθερο παράδειγμα. Η σταθερότητα όμως της ‘Ενωσης θα εξαρτηθεί από το πόσο η ισότητα και η αλληλεγγύη θα γίνουν κυρίαρχες πολιτικές. Η εναλλακτική είναι να στηριχτούμε στον ατομικισμό, περιλαμβανομένου του «ατομικισμού» των ισχυρότερων χωρών. Και επομένως πολύ σοβαρή συζήτηση χρειάζεται. Μπορούμε να την αποφύγουμε προσωρινά, αλλά μια τέτοια υπεκφυγή θα είναι πηγή επιπλέον εντάσεων. Και εφόσον η Ευρώπη αντιμετωπίζει πολλές άλλες προκλήσεις, όπως την ουκρανική ή τις μεταναστευτικές πιέσεις, που γίνονται ισχυρότερες τώρα, μετά τις έγχρωμες επαναστάσεις στην Αφρική, μετά τα γεγονότα στη Συρία και τα ισλαμικά κράτη, αυτό δημιουργεί συστημικό κίνδυνο για τη σταθερότητα της ‘Ενωσης.

 

Ερώτ. Τι πρέπει να κάνει με την Ελλάδα η Ευρώπη;

 

Απάντ. Δεν γνωρίζω τόσο καλά την κατάσταση, που να δώσω συνταγές, σε κάθε περίπτωση όμως οι οικονομικές και χρηματιστικές παράμετροι δεν μπορούν να είναι οι μόνες που καθορίζουν τις λύσεις. Γιατί κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο τις μελλοντικές σχέσεις μέσα στην ‘Ενωση.

 

Ερώτ. Για πολλές δεκαετίες, η ΕΕ αντιπροσώπευσε τις ελπίδες για περισσότερη δημοκρατία, ευημερία, ισότητα των εθνών, τέτοια πράγματα.

 

Απάντ. Βεβαίως. Και επίσης το μοντέλο του κράτους πρόνοιας

 

Ερ. Τώρα όμως βλέπουμε ότι ολόκληρες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης παραμένουν σε τραγική κατάσταση 25 χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού και, ταυτόχρονα, βλέπουμε περίπου τη μισή «παληά Ευρώπη», να οδηγείται σε μια επιδείνωση της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης.

 

Απ. Τον Φεβρουάριο ήμουν στη Μαδρίτη για το συνέδριο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Και εντυπωσιάστηκα από την εναρκτήρια ομιλία του Φελίπε Γκονζάλεθ. ‘Εκανε πολύ αυστηρές διαπιστώσεις για την κατάσταση του κοινωνικού κράτους μετά την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος». Φυσικά, αυτό συνδέεται με την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας σε έναν πολυπολικό κόσμο.

 

Ερ. Ναι, αλλά ποιος είναι ο τρόπος να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα; Είναι το πλήρες άνοιγμα στις παγκόσμιες αγορές και η μείωση των ευρωπαϊκών standards στον φτωχότερο κοινό παρονομαστή; Mήπως πρέπει να σκεφτούμε μια ριζική αλλαγή και νέους τρόπους ρύθμισης των σχέσεών μας με την «παγκοσμιοποίηση»; Που να περιλαμβάνει ίσως ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ μέσα στην Ευρώπη, μια λογική μορφή κεϋνσιανισμού και προστατευτισμού, κάποιο περιορισμό των δραστηριοτήτων του χρηματοπιστωτικού τομέα. Διερωτώμαι αν υπάρχει λύση εντός της υπάρχουσας ευρωπαϊκής κατασκευής. Δεν θα είμαστε ποτέ φτηνότεροι από το Μπαγκλαντές!

 

Απ. (γέλια) Δυστυχώς δεν υπάρχει τέτοια φιλοσοφία στην Ευρώπη γιατί ακόμα κυριαρχεί η δεξιά, τα συμφέροντα της μεγάλης βιομηχανίας και του μεγάλου κεφαλαίου. Και το τυπικό παράδειγμα είναι η διαπραγμάτευση της ΤΤΙΡ, που ορίζει την κατεύθυνση ως άνοιγμα χωρίς σεβασμό των εργατικών, κοινωνικών και οικολογικών κανόνων που κατάφερε να επιβάλει η Ευρώπη (σ.σ. Η ΤΤΙΡ είναι η υπό διαπραγμάτευση «διατλαντική εταιρική σχέση εμπορίου και επενδύσεων». ‘Εχει επικριθεί έντονα μεταξύ άλλων για τον εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της και για την πρωτοφανή παροχή δικαιωμάτων σε ιδιωτικές εταιρείες επί ζητημάτων που άπτονται της εθνικής κυριαρχίας των κρατών). Η επιδίωξη της «ανταγωνιστικότητας» κυριαρχεί επί των κοινωνικών επιδιώξεων. Και το ζήτημα παραμένει πως μπορούμε να συνδυάσουμε υψηλή ανταγωνιστικότητα με κοινωνικά επιτεύγματα.

 

Ερ. Τι να σας πω; Μου φαίνεται ότι αν μετατρέψουμε τη μισή Ευρώπη σε τρίτο κόσμο, δεν θα γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί, μάλλον θα καταστρέψουμε την Ευρώπη. Στην Ελλάδα εφαρμόζεται επί μία πενταετία ένα πολύ προχωρημένο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα. Είδαμε, ως αποτέλεσμα του προγράμματος, το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ να αυξάνεται και τις εξαγωγές πλην καυσίμων να μειώνονται.

 

Απ. Η Βουλγαρία επί πολλά χρόνια περνάει μια περίοδο «σφιξίματος της ζώνης». Θριάμβευσαν οι νεοφιλελεύθερες ιδέες, που ισχυρίζονταν ότι οι χαμηλοί μισθοί και φόροι θα οδηγούσαν σε ένα παράδεισο χαμηλής φορολογίας και θα έφερναν επενδύσεις και αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής. Μετά το 2009, σε συνθήκες κρίσης, η κατάσταση στη χώρα προσέλαβε τραγικό χαρακτήρα. Και το πιο σημαντικό, δυσκολεύεται να δει κανείς την προοπτική. ‘Όταν το κράτος απομακρύνεται από τόσο σπουδαίες λειτουργίες όπως η υγεία και η εκπαίδευση, όταν η δημογραφική κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, όταν η ανοιχτή ευρωπαϊκή αγορά πετάει εκτός την εργασία ποιότητας, το όλο θέμα των αμοιβών πρέπει να επανεξετασθεί, ή, για να το πούμε διαφορετικά, το χαμηλό κόστος της εργασίας για το κεφάλαιο.

 

Ερ. Τα ίδια που ακούσατε από τον κ. Γκονζάλεθ τα έχουν πει κι άλλοι, όπως ο κ. Σοάρες από την Πορτογαλία π.χ., που επέκρινε μάλιστα τις κυβερνήσεις της Νότιας Ευρώπης γιατί, αντί να ενωθούν, ακολουθεί ο καθένας τη δική του ατζέντα. Αλλά το πρόβλημα με τους Σοσιαλιστές είναι ότι, όταν κερδίζουν τις εκλογές, στις περισσότερες περιπτώσεις, ακολουθούν ακριβώς την πολιτική που ακολουθεί και η δεξιά. Ποιο είναι το μέλλον του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού υπό παρόμοιες συνθήκες;

 

Απ. (γέλια). Ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός πρέπει να βρει νέα ενέργεια στις προσδοκίες των πολιτών και στην προσπάθεια να ικανοποιηθούν. Πρέπει να κινητοποιήσει πολιτική ενέργεια ώστε να αναγκάσει τις Βρυξέλλες να αλλάξουν πορεία.

 

Ερ. Κύριε πρόεδρε, οι βαλκανικές πρωτεύουσες κυττάνε διαρκώς προς τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, την Ουάσιγκτων, αλλά μιλάνε πολύ λίγο, αν μιλάνε, μεταξύ τους. Πως βλέπετε το μέλλον της βαλκανικής συνεργασίας; Μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος ευρωπαϊκού συστήματος, υπάρχουν περιθώρια για περισσότερες διαδικασίες ολοκλήρωσης στη βαλκανική περιοχή; Εσείς, το Σοσιαλιστικό Κόμμα τι σχέσεις διατηρείτε με ελληνικές και άλλες βαλκανικές πολιτικές δυνάμεις;

 

Απ. Παραδοσιακά διατηρούμε σχέσεις και επαφές με το ΠΑΣΟΚ, με το ρουμανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα,  με δυνάμεις στο Μαυροβούνιο, το Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας και άλλες πολιτικές δυνάμεις στην περιοχή, όπως και με όλα τα κόμματα-μέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και της σοσιαλιστικής ευρωπαϊκής ομάδας. ‘Ενας εκπρόσωπός μας πήγε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη όπου είδε και κάποιον από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά χρειάζεται να ενισχύσουμε αυτές τις συνεργασίες στη βάση της αντιμετώπισης αρκετά ανάλογων προβλημάτων. Δυστυχώς, στην περιοχή μας τα κόμματα αυτά είναι στην αντιπολίτευση και υπάρχει έτσι μια δυσκολία η συνεργασία να γίνει πραγματικά πολιτική.

 

AΠΕ-ΜΠΕ, 4.5.2015

Declaration of the Sofia Club (an all-european initiative)

“SOFIA” CLUB  (All-European Initiative)

 

DECLARATION

 

 

The second meeting of the Sofia club takes place on the eve of  the 70th anniversary of victory in World War II and we are saddened, first, by attempts to underestimate the role of the USSR and other states in the victory over Hitler and his allies, and, secondly, by the growth of neo-Nazi tendencies in Europe.

 

A year and a half ago, in the first statement of the Sofia Club, we said that the whole process of European integration had been distorted and directed in very much the wrong direction. We can actually now see, with regret, that our prediction was correct. And moreover it is now fully evident (for those who want to see) that the European Union today is no longer able to face and solve its own internal problems. The tragedy of Greece continues and gets worse: with the current rules it cannot be either resolved or mitigated.

 

For the past five years Greece has been a target of economic and political attack from an alliance of German and other European elites, European institutions, IMF and world finance. They imposed a program on this country, supposedly to help and save it, but in reality to protect the interests of big international banks, which has provoked an economic and social catastrophe unprecedented in post-war history of capitalist Europe. The democracy and national sovereignty of Greece were all but wiped out and unacceptable colonialist agreements were imposed upon it.

 

Greece is being used by leading forces in the EU in order to impose the dominance of finance upon the whole continent, indirectly abolishing democracy and destroying the European welfare state, the two biggest achievements of European civilisation.

 

We express our full solidarity with the Greek people who are struggling to stop this catastrophe. We call upon the European Central Bank, the Commission, the Parliament and the Council to stop blindly obeying the policy of the global financial elite and drastically reverse their policy towards Greece.  We call upon all European peoples, especially the German people, to ask their governments to stop putting pressure and blackmailing the newly elected Greek government. We believe in the necessity of a new “Marshall Plan”, not only to redress the results of European policies in Greece but also to help improve the economic and social situation in all Europe, especially for its weaker and poorer nations. Europe has the resources for such a plan and it can find even more by reducing unnecessary military expenses.

 

As all our history testifies, Europe cannot exist without solidarity.

 

But Greece is not alone in representing a real strategic disaster. Economic growth is the real issue, it hasn't come and it is not even on the visible horizon. 

 

The losses of hundreds of migrants' lives trying to cross the Mediterranean puts Europe to shame. These tragedies are, to a very large extent, the result of western policies and especially military interventions in the Arab, Muslim and African world. All this had a consequence in the destruction of numerous states in this region. We call for the immediate stop of western military intervention.

 

An absence of democracy and participation alienates people from the European institutions. This is demonstrated by the very low turnout of the elections to the European Parliament in almost all countries of the Union.

 

The lack of a common vision of European destiny does not allow Europe to play an autonomous and sovereign role in the international arena. A clear example of the submission of European institutions to the interests of the USA, placing the overall interests of Europe as secondary to those of transnational capital, is the secretly negotiated Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) treaty.

 

We see the abandonment of European solidarity and the triumph of state selfishness and separateness. Europe's fundamental principles have been abandoned and relegated to the shadows. We can see the rebirth of revanchism and right wing populist nationalism as well as attempts  to rewrite history which is often tinged in some member states with shades of very clear Nazi intonations.

 

The civil war in Ukraine was the poisonous fruit of three fatal distortions in Europe:

 

a) An interpretation of the partnership that was assumed to bear the character of a genuine imperial expansion of Europe to the east;

 

b) The enlargement of the Union in 2004 (continued with growing intensity in the following years) included countries which have never undertaken a serious and radical process of denazification. These are the same countries (in fact pushed into NATO before they became members of the Union) who immediately supported the coup in Kiev in February 2014: a coup carried out on the initiative of the United States and with the apparent intervention of revanchist, ultra-nationalist, racist and Nazi forces. The European Union has openly encouraged this shift which led up a blind alley. And now it will be impossible to absorb not only a country in full economic bankruptcy, but also its ruling class which is incompatible with the founding principles of the Union.

 

c) Europe has toed the US line for an entire year and a half, which not only promoted and supported the Kiev coup, but acted to create an irreparable rupture between Russia and Europe. A breakage that seriously damages the interests of Europe, in economics, politics, culture. Only recently, in connection with visits to Moscow by Merkel, Hollande and Renzi, the "old Europe" seems to have realized the abyss which Europe is now facing.

 

The division of the continent is very dramatic now. An important part of the EU members in the East, starting with Poland and the three Baltic countries, prefers to follow the line of the United States, pushing for exacerbating the conflict with Moscow, through military pressure, extension of NATO, and economic and financial sanctions against Russia. The unresolved tangles of European history are added to American imperial pretensions. We have to break this spiral.

 

The model of competition and domination which was the engine of development of the West for the last three centuries and saw a long series of attacks against the rest of the world - is now turning into a machine that could lead to World War III. Our old assessment of 2013 was correct. Today war has come to central Europe. A new "curtain" is high enough to divide Europe from Russia. And this time it was the West - with the help of a blinded Europe - which raised it.

 

We are facing the most serious military and political crisis since 1962 (when America and the Soviet Union faced each other directly in the Cuban missile crisis). Today, again, the opposition is directed: on the one hand there is NATO, on the other side there is no longer the Soviet Union but present-day Russia.

 

But, since then, the world has changed. The very idea of a twenty-first century "American way" is impractical and unrealistic. Instead there is a policy by the West (meaning the alliance between the US and the EU) that claims to dictate the new rules of domination to the rest of the world. This hypothesis is quite unreal, or viable only through major conflict. Therefore it is evident that if this trend will continue we will be bounded to face a significant clash between the West, the driving American war machine as a whole, and the rest of the world. In other words, the golden billion against the other six billion people inhabiting the planet.

 

It is a dramatic perspective, as you can see. But it is clear that the world has set out  towards this perspective. This is demonstrated by the fact that any idea of a common European security has been abandoned and reversed, replaced with a project of annihilation, initially economic and political of the opponent. All this was based on the assumption that the adversary - in this case, Russia – will surrender, not being able to react on the offensive. But this could be based on an illusion. The real danger is that the opposition can develop into war.

 

Today, 40 years after the Helsinki Final Act was adopted, there is an urgent need to convene a new conference on common security in Europe.

 

As an immediate consequence it is clear that we now live in a world which is less safe. Therefore we must return to the idea of a security policy, the same for all, in Europe. An idea of international security that is based on the recognition of multipolarity of the contemporary world. It is time to look at the reality, to join forces and put positive processes on the move.

 

Europe and Russia are not enemies. Europe has no enemies. Europe and the USA are friends, and should remain so, but with equal rights. It follows that NATO must stop its expansion and start downsizing. Europe and Russia, together, can play a crucial role to propose a new global architecture that will avoid a new confrontation between East and West that would be fatal for all.

 

But Europe can only play a positive role, among other global superpowers, so long as it does not disintegrate. The crisis in Europe is now producing a severe disconnection between peoples and their representatives. It’s a real political revolution that is reshaping the political face of all of Europe. This political revolution is taking place in England, France, Italy, Greece, Spain, Holland and there is a risk that Europe will return to the state it was in 60 years ago. The "pact" between the leadership and the people is breaking. The traditional parties are abandoned by large sections of the electorate - a real earthquake - when they are no longer able to keep the promises the "pact" was based on: political support in exchange for welfare. The crisis and the wrong European responses, which have begun to demolish the welfare state, are now producing a massive rejection by voters. Electorates seek new parties, but these parties do not yet exist. New leadership is taking shape, but there are still not defined projects. Protest prevails. So the electorate moves to the extreme: either right (France) or left (Greece, Spain), as well as new bodies having mixed and transverse ideological character (Italy, England).

 

Everything indicates that the current processes will grow and evolve. It is quite unlikely that today's European elite can address them. More probably these elites will be replaced or overthrown.

 

A very deep constitutional reform in European legislation must take place. It must include dialogue between people and their representatives. It must suppose the liberation of Europe from NATO and from subordination to the USA.

 

 

• Giulietto Chiesa (Italy), MEP (2004-2009); President of the Alternativa political association
• Inaki Irzabalbeitia (Basque country); MEP (2013-2014), Board member of the Aralar political party
• Dmitris Konstantakopoulos (Greece), Syriza political party; redactor of the Epikaira Magazine
• Sergey Kurginyan (Russia), President of the Essence of Time political movement
• Maria Mamikonyan (Russia), Essence of Time political movement
• Anna Miranda (Spain), MEP (2012-2013&2018-2019), Group Greens/EFA; Board member of the Bloque Nacionalista Galego political party
• Janusz Niedzwiecki (Poland), Board member of the Zmiana political party
• Paola De Pin (Italy), Member of Senate (2013-present), elected according to the list of the Five Stars political movement
• Bartolomeo Pepe (Italy), Member of Senate (2013-present), elected according to the list of the Five Stars political movement
• Mateusz Piskorski (Poland), President of the Zmiana political party
• Krasimir Premyanov (Bulgaria), President of the parliamentary group of the Bulgarian Socialist Party (1995-1997), Chairman of the Union of Thracian societies in Bulgaria
• Andrei Safonov (Transnistria), the candidate at presidential elections in 2011
• Bogdat Tirdea (Moldova), MP, Socialist party group
• Zurab Todua (Moldova), MP (2010-2014), Communist party group
• Zakhari Zakhariev (Bulgaria), Member of the National Council of the Socialist Party; President of the Slavyani Foundation 
• Tatjana Ždanoka (Latvia), MEP, Group Greens/EFA; co-Chairperson of the Latvian Russian Union political party

 

Sofia, April 25, 2015

 

КЛУБ «СОФИЯ» (общеевропейская инициатива) - ДЕКЛАРАЦИЯ

 

 

Вторая встреча клуба «София» состоялась накануне празднования 70-летия Победы во Второй мировой войне, которое, во-первых, омрачено попытками принизить роль СССР и других государств в победе над Гитлером и его союзниками, а, во-вторых, происходит в условиях роста неонацистских тенденций в Европе.

 

Полтора года назад, в первой декларации клуба «София», мы заявили, что весь процесс европейской интеграции был искажен и имеет принципиально неверную направленность. Сегодня мы с сожалением констатируем, что наше предсказание было верным. Более того: сейчас совершенно очевидно (для тех, кто хочет видеть), что Европейский Союз сегодня уже не в состоянии выявить и решить свои собственные внутренние проблемы. Трагедия Греции продолжается и усугубляется: на основании действующих правил она не может быть ни решена, ни даже смягчена.

 

Греция в течение последних пяти лет была объектом экономической и политической атаки со стороны германских и других европейских элит, европейских учреждений, МВФ и мировых финансов. Они наложили на эту страну - якобы с тем, чтобы помочь и спасти, а на самом деле, чтобы защитить интересы крупных международных банков, - программу, которая вызвала беспрецедентную в послевоенной истории капиталистической Европы экономическую и социальную катастрофу. Демократия и государственный суверенитет Греции были практически отменены. На страну были наложены недопустимые колонизаторские соглашения.

 

Правящие круги ЕС используют Грецию для того, чтобы навязать всему континенту доминирование финансов, косвенно отменяя демократию и разрушая европейское государство всеобщего благосостояния: два самых больших достижения европейской цивилизации.

 

Мы выражаем нашу полную солидарность с греческим народом, изо всех сил пытающимся остановить эту катастрофу. Мы призываем Европейский центральный банк, Комиссию, Парламент и Совет прекратить повиноваться вслепую политике мировой финансовой элиты и решительно изменить свою политику по отношению к Греции. Мы призываем все европейские народы, особенно германский, обратиться к своим правительствам с требованием прекратить шантажировать и оказывать давление на недавно избранное греческое правительство. Мы считаем, что необходим новый “План Маршалла”, не только компенсирующий результаты европейской политики в Греции, но также  помогающий улучшить экономическое и социальное положение во всей Европе, особенно в ее более слабых и бедных странах. У Европы есть ресурсы для такого плана, и она может найти еще большие, уменьшив ненужные военные расходы. Вся наша история свидетельствует, что не может быть Европы без солидарности.

 

Не одна Греция являет пример настоящего стратегического бедствия. Реальная проблема – это экономический рост, которого нет и который невозможно обнаружить даже на видимом горизонте. 

 

Отсутствие демократии и участия отчуждает людей от европейских учреждений. Это продемонстрировано очень низкой явкой на выборы Европейского парламента почти во всех странах Евросоюза.

 

Отсутствие общего видения европейской судьбы не позволяет Европе играть автономную и суверенную роль на международной арене. Явным примером того, что европейские учреждения подчиняются интересам США и рассматривают общие интересы Европы как вторичные по отношению к интересам транснационального капитала, являются ведущиеся тайно переговоры по соглашению о Трансатлантическом торговом и инвестиционном Партнерстве (TTIP).

 

Мы наблюдаем отказ от европейской солидарности, триумф эгоизма и разобщенности. Фундаментальные европейские принципы были отброшены и заменены превращенными тенями.

 

Потеря сотен жизней мигрантов, пытавшихся пересечь Средиземноморье, является позором для Европы. Эта трагедия в значительной степени является результатом западной политики, и особенно военного вмешательства, в арабском, мусульманском и африканском мире. Ее последствием было разрушение ряда государств этого региона. Мы требуем немедленно остановить западное военное вмешательство!

 

Мы видим возрождение в Европе реваншизма и правого популистского национализма, а также требований переписать историю, часто окрашиваемых в некоторых государствах-членах оттенками очень четких нацистских интонаций.

 

Гражданская война на Украине выросла как ядовитый плод трех фатальных искажений, допущенных Европой:

 

a) Восточное партнерство приняло характер настоящего имперского расширения Евросоюза на восток;

 

б) Расширение Евросоюза в 2004 году, продолжившееся в последующие годы с растущей интенсивностью, включило страны, в которых никогда не проходил серьезный и радикальный процесс денацификации и которые фактически втолкнули в НАТО еще до того, как они стали членами ЕС. Это те же самые страны, что в феврале 2014 года немедленно поддержали переворот в Киеве: переворот, совершенный по инициативе Соединенных Штатов при очевидном вмешательстве реваншистских, ультранационалистических, расистских и нацистских сил. Европейский Союз открыто поощрил этот переворот, который все завел в тупик. И теперь будет невозможно абсорбировать ни страну в состоянии полного экономического банкротства, ни ее правящий класс, несовместимый с принципами существования Евросоюза.

 

в) Европа в течение всех полутора лет строго придерживалась линии Соединенных Штатов, которые не только инициировали и поддержали переворот в Киеве, но и способствовали созданию непоправимой пропасти между Россией и Евросоюзом. Пропасти, которая серьезно вредит интересам Европы в сфере экономики, политики, культуры. Только недавно, в связи с визитами в Москву Меркель, Олланда и Рензи, "старая Европа", похоже, осознала нависающую угрозу войны, с которой континент сейчас столкнулся.

 

Разделение континента приобрело сейчас драматический характер. Существенная часть стран-членов ЕС на Востоке, начиная с Польши и трех стран Балтии, следует скорее за линией Соединенных Штатов, стремясь к усилению конфликта с Москвой посредством военного давления, расширения НАТО, экономических и финансовых санкций против России. Неразрешенные узлы европейской истории наложились на американские имперские притязания. Мы должны разорвать этот порочный круг.

 

Модель конкуренции и доминирования, которая была двигателем развития Запада на протяжении трех предыдущих столетий, видевших длинную серию его атак против остальной части мира, теперь превращается в машину, которая может привести к Третьей мировой войне. Наша старая оценка 2013 года была точной. Сегодня война пришла в центр Европы. Новый «занавес» достаточно высок, чтобы отделить Европу от России. И на сей раз все это сотворил Запад - при попущении ослепленной Европы.

 

Мы имеем дело с самым серьезным военным и политическим кризисом со времени 1962 года, когда Америка и Советский Союз столкнулись лицом к лицу в кубинском ракетном кризисе. Сегодня мы видим похожее противостояние: с одной стороны, это НАТО, а с другой стороны, на месте уже не существующего  Советского Союза, современная Россия.

 

Но мир с тех пор сильно изменился. Идея двадцать первого века как века «американского пути» далека от практики и нереальна. Вместо этого есть политика Запада (альянса США и ЕС), который заявляет о своих претензиях продиктовать остальной части мира новые правила доминирования. Эта гипотеза достаточно нереальна и может осуществиться только через большую войну. Поэтому очевидно, что, если эта тенденция продолжится, мы будем вынуждены стать очевидцами большого столкновения между Западом, в лице надвигающейся американской военной машины в целом, и остальной частью мира. Другими словами, золотой миллиард против других шести миллиардов человек, населяющих планету.

 

Эта перспектива очевидно драматична. Но совершенно ясно, что мир перед этой перспективой стоит. Это доказывает тот факт, что все идеи об общей европейской безопасности были отброшены и перевернуты, заменены планом уничтожения противника, сначала экономического, а затем политического. Весь этот план был основан на предположении, что противник - в данном случае Россия – сдастся, будучи неспособным ответить на наступление. Но этот план является иллюзорным. Реальная опасность состоит в том, что противостояние может трансформироваться в войну.

 

Непосредственным следствием этого является очевидность того, что мы теперь живем в менее безопасном мире. Поэтому мы должны вернуться к идее политики безопасности в Европе, единой для всех. К идее международной безопасности, которая основана на признании многополярности современного мира. Пора осознать реальность и объединить усилия для запуска положительных процессов.

 

Европа и Россия не враги. У Европы нет врагов. Европа и США – друзья, которые и должны таковыми оставаться, но при равных правах. Из этого следует, что НАТО должно прекратить расширение и начать свое собственное сокращение. Европа и Россия вместе могут сыграть решающую роль в предложении будущей глобальной архитектуры, которая избежит новой, фатальной для всех - и Востока, и Запада - конфронтации.

 

Сегодня, через 40 лет после того, как Хельсинский Заключительный акт был принят, есть насущная необходимость созвать новую конференцию по коллективной безопасности и сотрудничеству в Европе.

 

Но Европа может сыграть положительную роль, в числе других глобальных гигантов, только в том случае, если она не распадется на части, что вполне вероятно. Кризис в Европе провоцирует сейчас серьезное расхождение между народом и его представителями. Это - реальная политическая революция, которая изменяет политический облик всей Европы. Эта политическая революция происходит в Англии, Франции, Италии, Греции, Испании, Голландии. Есть риск, что Европа вернется в состояние, в котором она была 60 лет назад. «Пакт» между элитой и народом разрывается. Традиционные партии оказались покинутыми значительной частью электората, что явилось настоящим землетрясением, после того, как они стали не в силах более сдерживать обещания, на которых  был основан «пакт», - политическая поддержка в обмен на благосостояние. Кризис и европейские неверные рецепты борьбы с ним, означавшие уничтожение государства всеобщего благосостояния, теперь обернулись серьезным отвержением со стороны избирателей. Электорат ищет новые партии, но эти партии еще не существуют. Новое лидерство формируется, но все еще нет определенных проектов. Протест преобладает. Электорат движется к крайностям: или вправо (Франция), или влево (Греция, Испания), а также в сторону новых политических образований со смешанной и трансверсальной идеологической окраской (Италия, Англия).

 

Все указывает на то, что текущие процессы будут расти и развиваться. Маловероятно, что сегодняшняя европейская элита сможет с ними справиться. Более вероятно, что эта элита будет либо заменена, либо свергнута.

 

Требуется очень глубокая конституционная реформа европейского законодательства. Она должна включать в себя диалог между людьми и их представителями. Она должна предполагать освобождение Европы от НАТО и подчиненности Соединенным Штатам Америки.

 

• Татьяна Жданок (Латвия), депутат Европейского Парламента, группа Зеленые/Европейский Свободный Альянс; сопредседатель партии Русский союз Латвии
• Захари Захариев (Болгария), член Национального совета Социалистической партии, президент фонда Славяне
• Иньяки Иразабалбейтия (Страна Басков), депутат Европейского Парламента (2013-2014); член правления партии Aralar
• Дмитрис Костантакопулос (Греция), политическое движение Syriza, редактор журнала Epikaira Magazine
• Сергей Kургинян (Россия), президент политического движения Суть времени
• Джульетто Кьеза (Италия), депутат Европейского Парламента (2004-2009), президент ассоциации Альтернатива
• Мария Мамиконян (Россия), политическое движение Суть времени
• Анна Mиранда (Галиция), депутат Европейского Парламента (2012-2013&2018-2019), группа Зеленые/Европейский Свободный Альянс; член правления партии Bloque Nacionalista Galego
• Януш Нидзвецкий (Польша), член правления политической партии Перемены
• Паола Де Пин (Италия), член Сената Италии (2013-наст.вр.), избрана по списку движения Пять звезд
• Бартоломео Пепе (Италия), член Сената Италии (2013-наст.вр.), избран по списку движения Пять звезд
• Матеуш Пискорский (Польша), президент политической партии Перемены
• Красимир Премянов (Болгария), член Национального совета Социалистической партии, председатель Союза Фракийских обществ
• Андрей Сафонов (Приднестровье), кандидат на президентских выборах 2011 года
• Зураб Тодуа (Молдова), депутат Парламента (2010-2014), фракция Партии коммунистов
• Богдан Цирдя (Молдова), депутат Парламента, фракция Партии социалистов
   

София, 25 апреля 2015г.