Απάντηση σε συκοφαντικό δημοσίευμα της εφημερίδας Die Zeit

Η γερμανική εφημερίδα Die Zeit δημοσίευσε στις 6.2.2015, ένα συκοφαντικό και γελοίο άρθρο, επιχειρώντας να εμπλέξει τον υπογράφοντα,, μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη και τους Υπουργούς 'Αμυνας και Εξωτερικών κ.κ. Καμμένο και Κοτζιά, σε υποτιθέμενο "δίκτυο επιρροής" Ρώσων '"ιδεολόγων", "ολιγαρχών" και διπλωματών! Το παρακάτω σχόλιο ζητήθηκε και δημοσιεύτηκε από τον ιστότοπο  Matrix24 στις 7.2.2015. Μια επιστολή διαμαρτυρίας του γράφοντος έχει επίσης σταλεί στην εφημερίδα και αναμένουμε τη δημοσίευσή της.




"Η εφημερίδα Zeit μπέρδεψε τη δημοσιογραφία με το (κακό) αστυνομικό μυθιστόρημα, δημοσιεύοντας ένα άρθρο πλήρες ανακριβειών και παραδοξολογιών, όλη κι όλη η βάση του οποίου είναι, υποτίθεται, υπεκλαπέντα μέιλ ενός Ρώσου διπλωμάτη.
Δεν καταλαβαίνει κανείς ποιο είναι άραγε το αντικείμενο της "κατηγορίας", ούτε και κατηγορία διατυπώνεται άλλωστε, μόνο μια κακότεχνη προσπάθεια να απλωθεί ένα πέπλο καχυποψίας πάνω από συγεκριμένους ανθρώπους και την πολιτική όσων επιδιώκουν στενότερες σχέσεις με τη Μόσχα.
Μήπως αύριο η εφημερίδα θα διερευνήσει και τις σχέσεις του καγκελλαρίου Σμίτ με τη Μόσχα; Μήπως πρέπει, στα πλαίσια των κυρώσεων, να απαγορευθεί και η ανταλλαγή τηλεφωνημάτων ή μέιλ με Ρώσους;
Ακόμα δεν χρειάζεται ευτυχώς οι ανεξάρτητοι 'Ελληνες δημοσιογράφοι να ζητούν την άδεια των γερμανικών αρχών για να επικοινωνούν με διπλωμάτες και όποιον άλλο θέλουν. Για παράδειγμα ο υποφαινόμενος είχε μακρές, πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις με τον πρώην Γερμανό πρέσβη, συνεργαζόταν επί χρόνια με τη Deutsche Welle, αρθρογράφησε στην Handelsblatt, αντήλλαξε μέιλ με τον Καγκελλάριο Σμιτ. Μήπως θα πρέπει να ελεγχθεί και γι' αυτές τις επαφές;
Προφανώς, τόσο η εμφάνιση στην Ελλάδα μιας κυβέρνησης που αμφισβητεί την νεοαποικιακή σχέση Βερολίνου και Αθήνας, που εγκαθίδρυσαν μνημόνια και δανειακές, όσο και η πιθανότητα αυτή η κυβέρνηση να προχωρήσει σε στενότερες σχέσεις με τη Μόσχα έχει ανησυχήσει και ενοχλήσει σφόδρα τη γερμανική ηγεσία ή/και την υπερατλαντική υπερδύναμη. Οι σπασμωδικές και γελοίες αντιδράσεις όπως το αμάλγαμα της Zeit, μιας εφημερίδας που έχει την, αδικαιολόγητη όπως αποδεικνύεται, φήμη της έγκυρης και της σοβαρής, το επιβεβαιώνουν, αλλά επιβεβαιώνουν κατά τη γνώμη μας και την ορθότητα μιας τέτοιας πολιτικής.
Τέτοια δημοσιεύματα μας πάνε πίσω στην ατμόσφαιρα του Μακαρθισμού, της Στάζι, του ψυχρού πολέμου, της ποδηγέτησης της δημοσιογραφίας από τους χαφιέδες των υπηρεσιών, της ενοχοποίησης ιδεών και απόψεων, όπου έπρεπε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Το μόνο που διαφέρει τώρα είναι ότι αντικατέστησαν τη λέξη "κομμουνιστής" με τη λέξη "Ρώσος".
Προσωπικά είμαι περήφανος γιατί όχι τώρα, αλλά επί δεκαετίες, υποστηρίζω τη μεγάλη, στρατηγική σημασία, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλη την Ευρώπη και μάλιστα την ίδια τη Γερμανία, της ανάπτυξης ισχυρών σχέσεων με τη Ρωσία, σχέσεων που είναι το κύριο θεμέλιο τόσο της ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας, όσο και της διεθνούς ειρήνης. Φυσικά τέτοιες απόψεις δεν είναι αρεστές σε όσους στην Ελλάδα και τη Γερμανία εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα. Δεν υπάρχει ισχυρή Ευρώπη χωρίς ισχυρή Ρωσία και αυτό καλύτερα από όλους το κατάλαβαν πολιτικοί όπως ο Σαρλ Ντε Γκωλ, ο Ζακ Σιράκ, ο Βίλυ Μπράντ, ο Χέλμουτ Σμιτ, ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, ο Μακάριος.
Η γερμανική πολιτική της τελευταίας πενταετίας στην Ευρώπη οδήγησε σε άνευ προηγουμένου, οικονομική και κοινωνική καταστροφή της Ελλάδας. Η γερμανική πολιτική της τελευταίας διετίας στην Ουκρανία μας οδήγησε στα πρόθυρα ενός νέου Βιετνάμ στο κέντρο της Ευρώπης. Η Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε κατάφερε να διασκορπίσει στους πέντε ανέμους το πολιτικό κεφάλαιο που συγκέντρωνε ο γερμανικός λαός επί εξήντα χρόνια! Με την (καταστροφική και αυτοκαταστροφική) πολιτική του το Βερολίνο εξελίσσεται σήμερα στη βασικότερη απειλή για το ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα, αν όχι για την ευρωπαϊκή και κατ' επέκταση τη διεθνή ειρήνη."


Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Ελλάδα, Ρωσία και αγωγοί - η στρατηγική διάσταση

 

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Με το τηλεφώνημά του στον Αλέξη Τσίπρα, την ημέρα που ο Σόιμπλε επεφύλασσε ένα κρύο ντους στον Γιάνη Βαρουφάκη, ο ηγέτης του Κρεμλίνου υπενθύμισε στον ‘Ελληνα πρωθυπουργό ότι η Ρωσία «είναι εδώ». Αν φυσικά και η Αθήνα την θέλει εδώ, γιατί ενίοτε στην Ελλάδα γοητευόμαστε περισσότερο από την Αμερική παρά από τη Ρωσία και φοβόμαστε την πλήρη ανάπτυξη των σχέσεων με τη Ρωσία, που θα δυσαρεστούσε τους δυτικούς, Αμερικανούς και Ευρωπαίους.

 

Το πιο επείγον, άμεσο ζήτημα σήμερα στις ελληνορωσικές σχέσεις είναι το θέμα των αγωγών αερίου. Ελπίζουμε ότι στην κυβέρνηση αντιλαμβάνονται τη στρατηγική σημασία της πρότασης για τον South Stream. O αγωγός αυτός υπήρξε ελληνική πρόταση, όπως και ο πετρελαιαγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Η στρατηγική λειτουργία του είναι ότι συνδέει απευθείας τη Ρωσία με τα Βαλκάνια και επέκεινα με την Ευρώπη, παρακάμπτοντας τόσο μια Ουκρανία όργανο της νέας αντιρωσικής εκστρατείας του ΝΑΤΟ, όσο και μια Τουρκία που συνιστά διαχρονική απειλή για την Ελλάδα.

 

Δεν είναι σωστό η Ελλάδα, που ξοδεύει, καλώς ή κακώς, ένα σκασμό λεφτά για να αμυνθεί από την Τουρκία, να εναποθέσει στη γείτονα το κύριο μέρος του ενεργειακού της εφοδιασμού, είτε δια του ΤΑΡ, είτε δι΄ενός Turkish Stream. Ούτε και έχει πολύ λογική, από την άποψη όχι μόνο των ελληνικών, αλλά επίσης των ρωσικών και ευρωπαϊκών συμφερόντων, να περνάει από την Τουρκία ένα σημαντικό μέρος των ρωσικών εξαγωγών αερίου προς την Ευρώπη.

 

Η Μόσχα μετά από τη στάση της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της ΕΕ αποφάσισε με το ΄δικηο της να ματαιώσει τον South Streem και να τον αντικαταστήσει με τον Turkish Stream, ένα δεύτερο υποθαλάσσιο αγωγό που θα συνδέσει απευθείας Ρωσία και Τουρκία. Είναι προς το στρατηγικό συμφέρον της Αθήνας να ασκήσει όλη την επιρροή της σε Σόφια, Μόσχα και Βρυξέλλες, μήπως γίνει τελικά δυνατή η κατασκευή του South Stream.

 

Το δεύτερο μεγάλο θέμα στο οποίο η Αθήνα μπορεί και πρέπει να πρωταγωνιστήσει είναι η ανάληψη πρωτοβουλιών για τη διακοπή της κλιμάκωσης και την αντιστροφή της πορείας προς ψυχρό και θερμό πόλεμο στην Ευρώπη. Η επικράτηση μιας τέτοιας ατμόσφαιρας μας οδηγεί σε άνευ προηγουμένου, παγκόσμια καταστροφή. Δημιουργεί ένα περιβάλλον εξαιρετικά ασφυκτικό και επικίνδυνο για μικρά έθνη όπως το δικό μας. Στο παρελθόν, επί Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάδα μόνο κέρδισε από την ανάληψη μεγάλων διεθνών πρωτοβουλιών, όπως τότε η πρωτοβουλία των ‘Εξη για τον έλεγχο της πυρηνικής κλιμάκωσης. Είναι πολλαπλώς προς το εθνικό συμφέρον και το διεθνές συμφέρον της ειρήνης να εργασθεί η Αθήνα συστηματικά σε αυτή την κατεύθυνση.

 

Το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμα της κυβέρνησης είναι ουσιαστικά ένα πρόγραμμα ανάκτησης της ελληνικής εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. ‘Ένα τέτοιο πρόγραμμα συνεπάγεται και προϋποθέτει και την αποκατάσταση κανονικών διμερών σχέσεων με τη Ρωσία, σχέσεις που ουσιαστικά έχουν απαγορευθεί στην Ελλάδα από τους «προστάτες», Αμερικανούς και Ευρωπαίους, με τη συνδρομή βεβαίως υποτελών εθνικών ηγεσιών.

 

Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε δια μακρών στην προφανή σημασία ανάπτυξης των σχέσεων με τη Μόσχα, στον τομέα της ενέργειας, των εμπορικών ανταλλαγών, του τουρισμού, κοινών επενδυτικών κοινοπραξιών, των πολιτιστικών και των αμυντικών σχέσεων – όπου η Ελλάδα μπορεί να προσπορισθεί κρίσιμο στρατηγικό στοιχείο υπεροχής με μικρό κόστος για τα θέατρα Κύπρου και Αιγαίου.

 

Ούτε είναι δυνατόν να δεχθούμε το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να δυσαρεστούμε τους «προστάτες». Η Ελλάδα (και η Κύπρος) έχουν δεχθεί οικονομικό πόλεμο από την Ευρώπη. Στο Αιγαίο και το κυπριακό, οι θέσεις των ΗΠΑ κινούνται παραδοσιακά σε κατεύθυνση αντίθετη προς τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Πως είναι δυνατόν, ιδιαίτερα σε τέτοιες συνθήκες, να καλούμεθα οι ‘Ελληνες να αποποιηθούμε παραδοσιακούς δεσμούς και με τη Ρωσία, αλλά και με άλλους «εναλλακτικούς» πόλους του παγκόσμιου συστήματος.

 

Πολύ μεγαλύτερη βέβαια θα είναι η σημασία των ελληνορωσικών σχέσεων σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν μπορέσει να φτάσει σε έναν ικανοποιητικό συμβιβασμό και αναγκασθεί να φτάσει σε ρήξη με τους Ευρωπαίους εταίρους για να μη φτάσει σε υποταγή.

 

Χρειάζεται η κυβέρνηση να διαμορφώσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ανάπτυξης των ελληνορωσικών σχέσεων. Ασφαλώς, μπορεί να «δυσαρεστηθούν» Γερμανοί και Αμερικανοί, από το «ξαναζέσταμα» της ελληνορωσικής φιλίας, αλλά θα λογαριάσουν και πολύ περισσότερο την Αθήνα.

 

Μια μικρή χώρα δεν πρέπει να είναι προβλέψιμη, είχε τονίσει ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε μια ιστορική συνέντευξη που έδωσε αναλαμβάνοντας την εξουσία το 1981. Ο γιός του έκανε την αντίθετη επιλογή. ‘Ηταν απολύτως προβλέψιμος και ακολούθησε πιστά τη γραμμή που υπαγόρευαν στον ίδιο και τους συνεργάτες του οι Ηνωμένες Πολιτείες και το σύστημα Σόρος με αποτέλεσμα να καταστραφεί ο ίδιος και να καταστρέψει και τη χώρα. ‘Οσοι θεωρούν «τυχοδιωκτισμό» τη στοιχειώδη ανεξαρτησία μιας χώρας, οφείλουν να σκέπτονται και του που ιστορικά οδήγησε την Ελλάδα η ξένη εξάρτηση.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Παρόν της Κυριακής, 8.2.2015

Eλληνική ή ευρωπαίκή λύση για το χρέος

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Από τα επίσημα χείλη του ΣΥΡΙΖΑ ακούμε συχνά ότι επιδιώκεται μια συνολική λύση για το χρέος και όχι μια ειδική μεταχείριση για την Ελλάδα έναντι της Ισπανίας ή της Πορτογαλίας.

 

Φοβούμεθα ότι πρόκειται για λάθος. Βεβαίως πρέπει να βρεθεί μια συνολική ευρωπαϊκή λύση για το χρέος, αλλά δεν ξέρουμε αν αυτό θα γίνει εφικτό. Η Αθήνα πρέπει να επιδιώκει μια τέτοια συνολική λύση, χωρίς να αποποιείται της διεκδίκησης μιας εθνικής.

 

Η κατάσταση στην Ελλάδα διαφέρει από όλες τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Εδώ έχουμε πτώση 25% του ΑΕΠ στη διάρκεια της κρίσης (του μνημονίου), έναντι 8% στην Ιταλία στην αντίστοιχη περίοδο, που είναι το χειρότερο ρεκόρ μετά την Ελλάδα. Εμείς βρισκόμαστε σε ακραία κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, απειλής στη ζωή, την υγεία και την ασφάλεια του πληθυσμού, που επιβάλλει τη διακοπή της εξυπηρέτησης του χρέους.

Η συζήτηση για το χρέος πρέπει να μετατοπισθεί από την τήρηση των δεσμεύσεων και τα τεχνικά στοιχεία, στην ανάγκη επιβίωσης του ελληνικού λαού.

Αυτό συνιστά και ένα από τα ισχυρότερα πολιτικά και νομικά όπλα της Ελλάδας στο ζήτημα του χρέους. Καλή και ωφέλιμη η φιλοδοξία να λύσουμε τα προβλήματα της Ευρώπης, πρέπει όμως προπάντων να επιβιώσουμε.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

επίσημα χείλη του ΣΥΡΙΖΑ ακούμε συχνά ότι επιδιώκεται μια συνολική λύση για το χρέος και όχι μια ειδική μεταχείριση για την Ελλάδα έναντι της Ισπανίας ή της Πορτογαλίας.

 

Φοβούμεθα ότι πρόκειται για σοβαρό λάθος. Βεβαίως πρέπει να βρεθεί μια συνολική ευρωπαϊκή λύση για το χρέος, αλλά δεν ξέρουμε αν αυτό θα γίνει εφικτό. Η Αθήνα πρέπει να την επιδιώκει χωρίς ταυτόχρονα να αποποιείται μιας εθνικής λύσης.

 

Η κατάσταση στην Ελλάδα διαφέρει από όλες τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Εδώ έχουμε πτώση 25% του ΑΕΠ στη διάρκεια της κρίσης (του μνημονίου), έναντι 8% στην Ιταλία στην αντίστοιχη περίοδο, που είναι το χειρότερο ρεκόρ μετά την Ελλάδα. Εμείς βρισκόμαστε σε ακραία κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, απειλής στη ζωή, την υγεία και την ασφάλεια του πληθυσμού, που επιβάλλει τη διακοπή της εξυπηρέτησης του χρέους.

 

Αυτό συνιστά και ένα από τα ισχυρότερα πολιτικά και νομικά όπλα της Ελλάδας στο ζήτημα του χρέους. Καλή και ωφέλιμη η φιλοδοξία να λύσουμε τα προβλήματα της Ευρώπης, πρέπει όμως προπάντων να επιβιώσουμε.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

Η τέχνη της διαπραγμάτευσης

 

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Οι δανειακές συμβάσεις συνιστούν αδιάσπαστο σύνολο με μνημόνια-μεσοπρόθεσμα. Οργανώνουν την κατάλυση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και δημοκρατίας και την κοινωνικo-οικονομική καταστροφή μας. 

 

Ανεξαρτήτως του αν η διαπραγμάτευση καταλήξει σε συμβιβασμό, η ελληνική πλευρά έχει κάθε συμφέρον να εμφανίζεται μάλλον «μαξιμαλιστική» παρά «καλό παιδί» στον τρόπο που θέτει τα ζητήματα. Μια «μαξιμαλιστική» θέση, αν είναι πολιτικά και νομικά τεκμηριωμένη, διατυπωμένη με επιχειρήματα, ύφος και τη γλώσσα του ευρωπαϊκού ορθολογισμού, αφού εκεί απευθύνεται, σου επιτρέπει να κερδίσεις περισσότερα στην τελική διαπραγμάτευση, εφόσον φτάσεις σε συμβιβασμό. Αντίθετα, αν ξεκινήσεις από κει που ενδεχομένως θέλεις ή θα δεχόσουνα να φτάσεις, το πιθανότερο είναι να αποτύχεις οικτρά, να σου πάρουν «και τα σώβρακα».

 

Μοιάζει στις παρούσες συνθήκες εξαιρετικά δύσκολο να αποσπάσει η Ελλάδα μια διαγραφή χρέους. Μια περίοδος χάριτος, μια επιμήκυνση των πληρωμών και, κυρίως, το πιο σημαντικό και κρίσιμο από όλα, η ρήτρα ανάπτυξης (ή πιθανώς και εξαγωγών, ή πιθανώς και άνω ποσοστού αποπληρωμής χρέους επί του ΑΕΠ), θα μπορούσαν ίσως υπό όρους να θεωρηθούν αξιοπρεπής συμβιβασμός. Αλλά ένα κόμμα που, ορθώς, με σωστά επιχειρήματα, κατέστησε τη διαγραφή χρέους κέντρο του πολιτικού του προγράμματος, ίσως θα ήταν σκόπιμο να μη βιαστεί να εγκαταλείψει τη θέση του, αμέσως μετά τις εκλογές, χωρίς να παίρνει τίποτα σε αντάλλαγμα. Ούτε βεβαίως να ανοίγει όλα τα χαρτιά του με δηλώσεις στις εφημερίδες προτού καν αρχίσει η διαπραγμάτευση.

 

Αν η κυβέρνηση δεν είναι σχετικά σταθερή στις θέσεις της κινδυνεύει να μην τη λογαριάζουνε, να υπολογίζουνε κάθε φορά σε μια εύκολη υποχώρηση. Δεν μπορείς να λες ότι η Ελλάδα θα πληρώσει όλα τα χρέη της, γιατί δεν μπορεί να το κάνει και ταυτόχρονα να επιβιώσει ως χώρα. Αν μπορούσε δεν θα υπήρχε τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν θα μας κυβερνούσε! Ούτε μας είναι πολύ σαφείς οι λόγοι «αναγνώρισης» των δανειακών συμβάσεων με δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων. Θυμίζουμε ότι είναι οι δανειακές συμβάσεις που συνιστούν με τους όρους τους την καρδιά της αποικιακής σχέσης με τους πιστωτές. Δεν πολυκαταλαβαίνουμε γιατί η ελληνική πλευρά αναπαράγει τα περί κρατικής συνέχειας. Πιο χρήσιμο θα ήταν να υπενθυμίζει τη γερμανική κρατική συνέχεια ζητώντας πίσω το κατοχικό δάνειο.

 

Το βασικό επιχείρημα των πιστωτών είναι η βασική αρχή του δικαίου: pacta sunt servanda (οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται). Το ελληνικό και διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει σειρά περιστάσεων που οι συμφωνίες δεν μπορούν/πρέπει να τηρούνται. Π.χ. το άρθρο 338 του αστικού κώδικα προβλέπει ότι η μεταβολή των συνθηκών υπό τις οποίες συνήφθη μια συμφωνία μπορεί να οδηγήσει σε έκπτωση της δικαιοπρακτικής βάσης των συμβάσεων. Υπάρχει επίσης στα νομικά το όριο θυσίας, όπως και η δυνατότητα επίκλησης αιφνίδιων/απρόοπτων αλλαγών των συνθηκών. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος ή ένας λαός να υποστεί δυσανάλογη θυσία για να ικανοποιήσει τους πιστωτές. Δεν μπορεί τα ευρωπαϊκά κράτη  να απαιτούν τη διάλυση της Ελλάδας για να ικανοποιηθούν οι αξιώσεις των πιστωτών, γιατί τέτοια συμφωνία συνιστά συμφωνία τύπου Σάιλοκ.

 

Οι δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια μπορούν να μην τηρηθούν με την επίκληση τριών ομάδων επιχειρημάτων:

 

Πρώτον, αν τα αποτελέσματα της εφαρμογής των συμφωνιών πλήττουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Εδώ πλήττονται προφανώς δικαιώματα στην υγεία και την ασφάλεια εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, ασθενών κλπ.

 

Δεύτερο, όταν η σύναψη των συμφωνιών έγινε με καταναγκασμό και παράνομο τρόπο.

 

Τρίτο, αν οι συμφωνίες έρχονται σε σύγκρουση με υπέρτερες αρχές του δικαίου

 

Την διερεύνηση των παραπάνω παραγόντων μπορεί να κάνει επιτροπή λογιστικού ελέγχου, που ζητούσε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αν.Ελλ. και που προτείνει ο Ερίκ Τουσσέν του CADTM, διεθνούς κέντρου ελέγχου του χρέους.  Μάλιστα, οποιαδήποτε συμφωνία με τους πιστωτές πρέπει να περιέχει ρήτρα αναθεώρησης, ανάλογα με τα ευρήματα τέτοιου λογιστικού ελέγχου.

 

Στην ιστοσελίδα του CADTM oι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βρουν πληθώρα στοιχείων γύρω από τέτοια επιτροπή και το έργο της, όπως και σοβαρά επιχειρήματα εναντίον των δανειακών και των μνημονίων. Ελπίζουμε ότι κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ επεξεργάζονται αυτά τα θέματα.

 

Στα περισσότερα οικονομολογικά ζητήματα βρίσκει κανείς πληθώρα διαφορετικών απόψεων. Αν κάπου συμφωνούν σχεδόν όλοι οι οικονομολόγοι παγκοσμίως, φιλελεύθεροι νεοκλασικοί, σοσιαλδημοκράτες κεϋνσιανοί ή μαρξιστές, είναι στον καταστροφικό χαρακτήρα του ελληνικού προγράμματος. Πρέπει να μαζευτούν όλες αυτές οι τοποθετήσεις, μαζί και τα βασικά στοιχεία απολογισμού του προγράμματος, της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που προκάλεσε και να εκδοθεί τάχιστα Μαύρη Βίβλος που θα τεθεί στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, αλλά και θα πάρει ευρεία διεθνή δημοσιότητα. Δεν είναι τυχαία η επιμονή της γερμανικής ηγεσίας, που έχει πλήρη συνείδηση του εγκλήματος που διέπραξε στην Ελλάδα, να αποδίδει την ευθύνη στις ελληνικές κυβερνήσεις. Πρέπει να υπάρχει διαρκής απάντηση και απόδοση της ευθύνης στους Πιστωτές, για να δημιουργείται η ηθικο-πολιτική βάση των ελληνικών διεκδικήσεων.

 

Θα έπρεπε επίσης να έχει καταβληθεί από μακρού χρόνου προσπάθεια να αντιληφθούν οι ευρωπαϊκοί λαοί ότι το ελληνικό ζήτημα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Αν ο ολοκληρωτισμός της Γερμανίας και των αγορών νικήσει εδώ, θα απλωθεί σε όλη την Ευρώπη, όπως συνέβη μετά τη νίκη των φασιστών στον ισπανικό εμφύλιο (1936-39) 

 

Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται, τα χρέη να πληρώνονται, μόνον όταν η τήρηση των συμφωνιών και η αποπληρωμή των χρεών δεν απειλούν υγεία και ζωή του πληθυσμού, την όλη προοπτική μιας χώρας.

 

Στην Ελλάδα σήμερα, πέραν των διαπιστωμένων αποτελεσμάτων της μνημονιακής καταστροφής, έχουμε σειρά ωρολογιακών βομβών, μια αλυσσίδα υπερχρέωσης των πάντων που αργά ή γρήγορα θα σκάσει. Με το PSI, μοναδική στον κόσμο διαγραφή χρέους που επιβάρυνε σε μεγάλο βαθμό τον οφειλέτη, βρίσκονται σήμερα σε δεινή οικονομική κατάσταση ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία, εκπαιδευτικά και άλλα κοινωφελή ιδρύματα . Αυτό πρέπει να συμπεριληφθεί στον απολογισμό του μνημονίου και στο αντικείμενο του λογιστικού ελέγχου.

 

Η σύναψη των συμφωνιών είναι εξαιρετικά αμφίβολης νομιμότητας, από την πλευρά της ελληνικής συνταγματικής τάξης και της διεθνούς νομιμότητας, όπως έχουν κατά καιρούς τεκμηριώσει νομικοί όπως οι Κασιμάτης, Χρυσόγονος, Κατρούγκαλος, Μαριάς κ.α.. Τα σχετικά επιχειρήματα πρέπει να συγκεντρωθούν, ίσως με τη βοήθεια ενός ή δύο μεγάλων δικηγορικών γραφείων του εξωτερικού, δεδομένης της ανεπαρκούς ελληνικής τεχνογνωσίας σε θέματα χρέους. Ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε εδώ και καιρό να συγκροτήσει μια μεγάλη ειδική ομάδα οικονομολόγων, νομικών και γεωπολιτικών να εξετάσουν αυτά τα θέματα.

 

 

Πολύ ενδιαφέρουσα είναι π.χ. η γνωμοδότηση του Καθηγητή Λεσκάνο που τεκμηρίωσε την κατάφωρη παραβίαση του ευρωπαϊκού δικαίου από τις πολιτικές λιτότητας (εκδόθηκε στα ελληνικά από τον «Ποταμό»)

 

Η υπερχρέωση δεν είναι μόνο ελληνική ευθύνη, η Αθήνα τη μοιράζεται με τους πιστωτές και τους Ευρωπαίους. Θυμίζουμε την απάτη με τα σουαπς της Goldman Sachs, στην οποία έκαναν αδικαιολογήτως τα στραβά μάτια οι εποπτικές αρχές της ΕΕ. Η εταιρεία Siemens και άλλες ευρωπαϊκές εταιρείες με την ανοχή των κυβερνήσεών τους και της ‘Ενωσης δωροδόκησαν μαζικά το ελληνικό πολιτικο-κρατικό προσωπικό, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα εμπορικά συμφέροντά τους στην Ελλάδα, γεγονός που επίσης συνέβαλε αποφασιστικά στην υπερχρέωση και κακοδιαχείριση της χώρας.

 

Οργανώθηκε ελληνική και διεθνής συνωμοσία για την διόγκωση των ελλειμμάτων , την επιβολή δανειακών και μνημονίων και την είσοδο του ΔΝΤ στην ευρωζώνη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου εκλεγείσα στη βάση μιας από τις μεγαλύτερες πολιτικές απάτες της ιστορίας («λεφτά υπάρχουν»), δεν είχε δικαίωμα να υπογράψει παρόμοιες συμφωνίες. Το λιγότερο όφειλε να προσφύγει εκ νέου στη λαϊκή ετυμηγορία. Η ίδια η συμφωνία του Μαίου 2010, μπορεί να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα εξαναγκασμού (Duress). Αλλά και οι εκλογές του 2012 έγιναν υπό συνθήκες απαράδεκτης εξωτερικής πίεσης/εκβιασμού και με μη τηρηθείσα υπόσχεση την επαναδιαπραγμάτευση.

 

Πολλά επιχειρήματα κατά του ελληνικού προγράμματος διάσωσης μπορούν να αντληθούν από τη μελέτη των συνθηκών της ΕΕ, αποφάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) και του ΟΗΕ.

 

Βεβαίως υπάρχει το γενικό πρόβλημα χρέους στην ευρωζώνη που ορθώς έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι δυσκολότερο να λυθεί ενώ η Ελλάδα κινδυνεύει άμεσα από τη συνέχιση του προγράμματος. Γι’ αυτό η Αθήνα οφείλει να θέσει το ζήτημα της καταστροφής της χώρας, της ειδικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης στην οποία ήχθη ως αποτέλεσμα των συμφωνιών. Παρά την ομοιότητα των προβλημάτων της ευρω- περιφέρειας, πουθενά δεν έχουμε ούτε από μακριά την τραγική κατάσταση της Ελλάδας. Στη χειρότερη περίπτωση της Ιταλίας σημειώθηκε απώλεια 8% του ΑΕΠ, όχι το εξωφρενικό 25% της Ελλάδας. Η χώρα χρειάζεται στην πραγματικότητα έκτακτη βοήθεια.

 

Στα όποια χρονικά περιθώρια υπάρχουν πρέπει να γίνει πολύ σπουδαία νομική, διεθνής επικοινωνιακή και πολιτική προετοιμασία. Αυτονόητη είναι η ανάγκη ύπαρξης σχεδίου Β.

 

Θα ήταν υπερβολικά αισιόδοξος κανείς αν θεωρήσει ότι μπορεί να πετύχει το 100% των επιδιώξεων που θα θέσει. ‘Οσο περισσότερες όμως θέτει τόσο περισσότερες παίρνει. Η νομικο-πολιτική μορφή ενός συμβιβασμού πρέπει να εξασφαλίσει δύο πράγματα κυρίως. Πρώτο τη διακοπή τουλάχιστο στο τωρινό επίπεδο της πορείας καταστροφής, πόσο μάλλον που δεν μπορεί να γίνει ασφαλής πρόβλεψη για τη διεθνή οικονομική κατάσταση. Δεύτερο, να είναι έτσι διατυπωμένη, που να αφήνει διεξόδους για μελλοντικές καλύτερες λύσεις.

 

Δεν θέλουμε να αναφερθούμε εδώ στις τραγωδίες που ενίοτε επεφύλαξε διεθνώς και στην Ελλάδα, η διαπραγματευτική ανικανότητα αριστερών κινημάτων. Η διαπραγμάτευση είναι σήμερα επιστημονικός κλάδος, διδάσκεται στα πανεπιστήμια, εκπαιδεύονται ειδικοί επ’ αυτής. ‘Εχει σημασία να μην περιορίζεται κανείς στη γενική πολιτική-επικοινωνιακή άποψη των ζητημάτων, αλλά να στέκεται με επιμονή και πληρότητα στις νομικές και τεχνοκρατικές όψεις των συμφωνιών. Μια διαπραγματευτική ομάδα να μην υιοθετεί μονίμως αισιόδοξα σενάρια, αλλά να αντιμετωπίζει ψυχολογικά και πρακτικά και τα χειρότερα ενδεχόμενα, ώστε να ξέρει τι θα κάνει, όταν, αναπόφευκτα και σίγουρα, η άλλη πλευρά θα της βάλει το μαχαίρι στο λαιμό. Αν δεν είσαι έτοιμος να πεις όχι, αν δεν είσαι έτοιμος να πας σε ρήξη, τότε θα γνωρίσεις πιθανότητα ταπείνωση, εξευτελισμό και ήττα.

1.2.2015

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

Δημοσιεύτηκε στο «Παρόν» της Κυριακής, 8/2/2015 

 

Ποιός θα εγκλωβίσει ποιόν στη διαπραγμάτευση;

(χωρίς σχέδιο Β’ δεν πετυχαίνει το σχέδιο Α’)

 

 

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση ενσαρκώνει σήμερα τη βασική εθνική ελπίδα, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές προτιμήσεις των πολιτών, προτιμήσεις άλλωστε που αντανακλούν περισσότερο το παρελθόν, παρά τη σημερινή δραματική συγκυρία.  Συγκυρία που συνίσταται στην επίθεση κατά του ελληνικού έθνους – κράτους και της όποιας ελληνικής δημοκρατίας από μια συμμαχία αρχουσών τάξεων της Ευρω-Γερμανίας και «Αγορών» - του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου.

 

Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα στις σημερινές συνθήκες δεν μπορείς να υπερασπίσεις το έθνος αν δεν υπερασπίσεις την κοινωνία, την κοινωνία αν δεν υπερασπίσεις το έθνος.

 

Είναι εξαιρετικά θλιβερό να βλέπει κανείς την αντιπολίτευση της χώρας να συντάσσεται, ως Πέμπτη φάλαγγα με τους Πιστωτές. Ιδιαίτερα θλιβερό το θέαμα του ανεκδιήγητου Ποταμιού. Μάλλον Οχετός θα έπρεπε να ονομάζεται. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση είναι υπεράνω κριτικής. Τελείως διαφορετικό ζήτημα όμως η κριτική από τη σκοπιά των συμφερόντων της υποτέλειας, τελείως διαφορετικό από τη σκοπιά της αποτελεσματικής υπεράσπισης του ελληνικού λαού.

 

Φαντάζεται εύκολα κανείς ποια θα ήταν η ελληνική  διαπραγματευτική θέση, αν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι πήγαιναν να πούνε και αυτοί, όλοι μαζί, στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο «μπάστα», «μας καταστρέψατε», «δεν αντέχουμε άλλο», αντί να μαχαιρώνουν πισώπλατα τις κυβερνητικές προσπάθειες.

 

‘Άλλο όπως είπαμε η κριτική από τη σκοπιά των συμφερόντων των πιστωτών, άλλο από τη σκοπιά του ελληνικού λαού. Η τελευταία είναι όχι μόνο θεμιτή, αλλά και απαραίτητη. Μια έξυπνη ηγεσία όχι μόνο θα την ανεχόταν, θα την προκαλούσε. Γιατί δεν είναι δυνατό οποιαδήποτε ηγεσία, όσο ικανή κι αν είναι, να αντιμετωπίσει σωστά όλα τα ζητήματα μιας τόσο περίπλοκης, σύνθετης κατάστασης, όπως αυτή που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα. Χρειάζεται τη «διόρθωση» της κριτικής όσο κι ο ναυτικός την πυξίδα.

 

Ερωτηματικά

 

Είναι γεγονός ότι μερικές κυβερνητικές θέσεις προκάλεσαν , αν μη τι άλλο, ερωτηματικά, και ελπίζει τις επόμενες μέρες σε μια εξήγηση και προς το κόμμα και προς την κοινωνία. Μόνο ένας τέτοιος ειλικρινής διάλογος βάσης και ηγεσίας μπορεί να διατηρήσει τη συνοχή και την ενότητα του πατριωτικού μπλοκ στις δύσκολες στιγμές πούρχονται.

 

Προς τι η «αναγνώριση» των δανειακών συμβάσεων, που αποτελούν την καρδιά της αποικιακής σχέσης που επιβλήθηκε το 2010. Προς τι η παραίτηση από την κύρια προγραμματική επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ, τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, η στροφή προς «ελαφρά» πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, η δήλωση ότι δεν είναι στα σχέδια η χρήση πιστώσεων από εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης, όπως η Ρωσία, αναφορές στην ελληνική «διαφθορά», που πλήττουν τη χώρα και είναι ανακριβείς και παραπλανητικές όταν δεν συνοδεύονται από τον τεράστιο ρόλο που έπαιξαν ξένες εταιρείες όπως η Siemens στην ελληνική διαφθορά, με την ανοχή των κυβερνήσεών τους και των εποπτικών αρχών της ΕΕ. Πιο σκόπιμο θα ήταν για την ελληνική κυβέρνηση να υπενθυμίζει την ανοίκεια συκοφαντική καμπάνια που δέχτηκε η Αθήνα από τα ΜΜΕ της Γερμανίας το 2009-10.

 

Υπενθυμίζουμε ότι υπάρχει μια πληθώρα εξαιρετικά “ευρωπαϊκών”, «πολιτικά ορθών», νομικά βάσιμων επιχειρημάτων για να ζητήσει η Αθήνα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, την άμεση διακοπή των μνημονιακών πολιτικών, την άμεση συνδρομή των εταίρων της στην αντιμετώπιση της εθνικής, οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που αντιμετωπίζει. Ο κ. Τσίπρας δεν έχει στην επόμενη σύνοδο κορυφής παρά να μοιράσει στους συναδέλφους του το εικοσασέλιδο αφιέρωμα  στην ελληνική κατάσταση που συνέταξε η  κορυφαία γερμανική οικονομική εφημερίδα  Handelsblatt ήδη από το 2011. Να τους δώσει ακόμη μια σύνοψη των κατά καιρούς δηλώσεων των κ.κ. Γιούνκερ, Ολάντ, Πρόντι κ.α. για την ελληνική τραγωδία, μαζί με φάκελο με δηλώσεις κορυφαίων οικονομολόγων παγκοσμίως για τα αποτελέσματα του μνημονιακού προγράμματος και το μη βιώσιμο του ελληνικού χρέους. Πρέπει τάχιστα να συνταχθεί μια Μαύρη Βίβλος για τα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών στην Ελλάδα. Πρέπει οι εταίροι να τεθούν ενώπιον των αποτελεσμάτων της πολιτικής που επέβαλαν στην Ελλάδα, ενώπιον των ευθυνών τους.

 

Ακούμε συχνότατα τον Πρωθυπουργό να αντιπαραθέτει ανάπτυξη στη λιτότητα, ζητώντας αναδιοργάνωση της ευρωζώνης. Αυτά είναι καλά και απαραίτητα, δεν ξέρουμε όμως αν και πότε θα γίνουν. Αυτό που πρέπει κυρίως να τεθεί τώρα είναι η ελληνική καταστροφή. Οι εταίροι λένε ότι οι συμφωνίες και οι κανόνες πρέπει να τηρηθούν, τα χρέη δεν μπορούν να διαγραφούν κλπ. Πρέπει να τεθούν προ της ευθύνης ότι, επιμένοντας σε αυτές τις πολιτικές, οδηγούν στο χάος και την καταστροφή μια χώρα της ΕΕ και πιθανώς το όλο ενοποιητικό σχέδιο της Ευρώπης.

 

Σχέδια και διαπραγμάτευση

 

Οι υποχωρήσεις, μας απαντάνε από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι τόσο σημαντικές. Αποσκοπούν να «εγκλωβίσουν» τη Γερμανία στη διαπραγμάτευση, αποτρέποντας, τουλάχιστον άμεσα, μια ανοιχτή, πλήρη ρήξη. Αν όμως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ αρχίσουν να μοιάζουν μνημονιακές, δεν θα εγκλωβιστεί η Γερμανία στη διαπραγμάτευση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ σε συμβιβασμούς που δεν οδηγούν πουθενά, μη αποσπώντας στο τέλος τίποτα. Δεν αρχίζει κανείς τη διαπραγμάτευση ανοίγοντας δημόσια τα χαρτιά του, ούτε πηγαίνοντας κατευθείαν στην τελική συμβιβαστική θέση που θέλει να φτάσει. Το ζήτημα δεν είναι να μπούμε στα παπούτσια των πιστωτών, γιατί, ότι και να κάνουμε, δεν μας χωράνε. Η προσπάθεια πρέπει να τείνει στο να μεταβάλλει τους όρους συζήτησης, από το «τηρείστε τις συμφωνίες», στο «τι κάνουμε για την ελληνική καταστροφή». ‘Αλλωστε, όλες αυτές οι υποχωρήσεις σε λίγες μόνο μέρες δεν οδήγησαν σε οποιαδήποτε αξιοσημείωτη υποχώρηση των εταίρων!

 

Από το 2012 υποστηρίζουμε ότι η αμφισβήτηση των νεοαποικιακών δεσμών δεν είναι περίπατος, προϋποθέτει να σκέφτεται κανείς με το δικό του μυαλό, όχι υποτιθέμενων φίλων και συμμάχων, που κάνουν ότι υποστηρίζουν την Ελλάδα. Η επικοινωνία οφείλει να υποτάσσεται στην πολιτική, όχι η πολιτική στην επικοινωνία. Είναι πολύ σημαντική η πληρότητα της τεχνοκρατικής και πολιτικής προετοιμασίας, αλλά και το δίκτυο συμμαχιών σε όλα τα σημεία του ορίζοντα. Πρέπει να είσαι έτοιμος και για τη «ρήξη», γιατί αν δεν είσαι δεν θα πάρεις τίποτα στο τέλος. Χωρίς σχέδιο Β’, δεν πετυχαίνει το σχέδιο Α΄. 

 

Ο ελληνικός λαός απέδειξε ιστορικά ότι μπορεί να μεγαλουργήσει, ιδίως αν οι ηγεσίες του σταθούν στο ύψος των περιστάσεων – ιστορικά εκεί υπήρξε το πρόβλημα. Υπό ορισμένους όρους η εκλογή ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ. μπορεί να θεωρηθεί συγκρίσιμη, τηρουμένων των αναλογιών, του ‘Όχι του 1940. Η επίθεση που δέχεται η χώρα από τους υποτιθέμενους εταίρους της οφείλει να οδηγήσει σε μεγάλο κίνημα λαϊκής κινητοποίησης στο εσωτερικό, συμπαράστασης διεθνώς, που θα στηρίξει την προσπάθεια ανατροπής ή πάντως ριζικής βελτίωσης των όρων που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα.

Konstantakopoulos.blogspot.com

«Δρόμος της Αριστεράς», 7.2.2015

Την Κύπρο και τα μάτια σας...

Την Κύπρο και τα μάτια σας…

(και μια παρατήρηση για τη διαπραγμάτευση των δανειακών)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Περίοδοι μεγάλων πολιτικών αλλαγών και ανόδου νέων δυνάμεων στην Ελλάδα υπήρξαν συνήθως και περίοδοι αστάθειας στα ελληνοτουρκικά, με την ‘Αγκυρα συχνά να «τεστάρει» τις νέες ηγεσίες των Αθηνών.

 

Το πιο κλασικό σχετικό παράδειγμα ήταν η κρίση των Ιμίων που συνέπεσε με την άνοδο του Σημίτη στην πρωθυπουργία. ‘Αγκυρα και – παρασκηνιακά – Ουάσιγκτων έδωσαν τότε ένα μάθημα για το ποιος κάνει κουμάντο στην περιοχή. Μάθημα που δεν ξέχασαν ποτέ ούτε ο Σημίτης (παρά τον φιλογερμανισμό του) ούτε οι Ευρωπαίοι.

 

Σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες από πρεσβείες τρίτων χωρών, η κυβέρνηση Ερντογάν-Νταβούτογλου εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να προκαλέσει μια μίνι-κρίση στην Κύπρο κατά προτίμηση. Επιθυμεί αφενός να τεστάρει τον ΣΥΡΙΖΑ, στους κόλπους του οποίου έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί αντιφατικές απόψεις για τα εθνικά θέματα, αφετέρου να εκμεταλλευθεί την αστάθεια και αδυναμία Ελλάδας (και Κύπρου).

 

Δεν μπορεί άλλωστε να αποκλείσει κανείς ότι η Τουρκία θα ενθαρρυνθεί σε αυτό το παιχνίδι από τους Πιστωτές, αν τυχόν η Αθήνα θελήσει/υποχρεωθεί να οδηγηθεί σε σύγκρουση μαζί τους.

 

Γι’ αυτό, η νέα κυβέρνηση της Αθήνας πρέπει να βρει τον τρόπο να στείλει ένα περισσότερο από σαφές αποτρεπτικό μήνυμα προς την ‘Αγκυρα για την αποφασιστικότητα της ελληνικής αντίδρασης σε τυχόν τουρκική πρόκληση, ανεξαρτήτως των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Και ελπίζει κανείς, σε αυτό τουλάχιστο το ζήτημα, η Τουρκία να βρει ενωμένα όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα.

 

Οι «παράπλευρες» σχέσεις

 

Αποφασιστική σημασία έχει επίσης η ταχεία και αποφασιστική επανενεργοποίηση του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου, ουσιαστικού στοιχείου του ελληνισμού στην ελληνοτουρκική στρατηγική εξίσωση.

 

Η άποψη ότι διάφοροι τρίτοι θα υπερασπιστούν την Κύπρο περισσότερο από την Ελλάδα μόνο ως επικίνδυνη, αν όχι ύποπτη αυταπάτη μπορεί να θεωρηθεί.

 

Να τονίσουμε επίσης ότι δέκα χρόνια μετά την απόρριψη του εξωφρενικού σχεδίου Ανάν, δεν είναι δυνατόν πολιτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Κύπρο, περιλαμβανομένου του ίδιου του Προέδρου Αναστασιάδη, να παίζουν ξανά με την επαναφορά ανάλογης φιλοσοφίας σχεδίου, δηλαδή με την ίδια την ύπαρξη συντεταγμένου κράτους στην Κύπρο.

 

‘Η να συνεχίζουν επαναλαμβάνοντας – αντί πολιτικής - τις επικίνδυνες αρλούμπες εισαγωγής για μια «διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία» που ουδείς (πλην του Ανάν) δεν μπόρεσε ποτέ να περιγράψει και να εξηγήσει ποιος θα την κυβερνά.

 

Η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και του δημοκρατικού χαρακτήρα του κυπριακού κράτους οφείλει να είναι το κέντρο της ελλαδικής και κυπριακής εξωτερικής πολιτικής και στρατηγικής.

 

Δυστυχώς, περισσότερο από τους Τούρκους, την Κύπρο απειλεί κυρίως το εν Λευκωσία και Αθήνα «κόμμα των ανανιστών», διαχρονικών φορέων της ξένης εξάρτησης. Γιατί, όπως είπε το 1987, εξαγγέλλοντας το casus belli σε περίπτωση προέλασης των τουρκικών στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο, ο Ανδρέας Παπανδρέου, «αν η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί».

 

Θεωρητικά η προσεχής επίσκεψη Αναστασιάδη στη Μόσχα συνιστά επίσης μια μεγάλη ευκαιρία διεύρυνσης των γεωπολιτικών στηριγμάτων της Κύπρου. Λέμε θεωρητικά, γιατί οτιδήποτε έχει μέχρι τώρα κάνει ο Κύπριος Πρόεδρος αφενός στρέφεται κατά της πατρίδας του και του λαού της, αφετέρου συνιστά συνήθως στάχτη στα μάτια των Κυπρίων πολιτών, όπως έγινε με την αποστολή στη Μόσχα τις μέρες του bail in.

 

Παραχωρήσεις οιασδήποτε μορφής προς τη Μόσχα, το Πεκίνο ή οποιονδήποτε άλλο έχουν νόημα, από την Αθήνα ή από τη Λευκωσία, μόνο στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής ανάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας των δύο κρατών από τα δεσμά της ιδιάζουσας αποικιοκρατίας που υφίστανται («Χρεωκρατία», όπως την ονόμασε ο Βάσος Λυσσαρίδης). Κάτι που ανταποκρίνεται και στα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα, εφόσον βέβαια μπορεί να το καταστήσει αισθητό αυτό το επιχείρημα η ηγεσία Αθηνών και Λευκωσίας.

 

Ελπίζει κανείς και η ελλαδική αριστερά, έστω και τώρα, να καλύψει το δυστυχώς ανεκμετάλλευτο έδαφος με τους Ρώσους και άλλους «εναλλακτικούς» του πλανήτη. Οι «παράπλευρες» αυτές σχέσεις συνιστούν ουσιώδη παράμετρο του ελληνικού στρατηγικού βάθους, όπως συνειδητοποίησαν στο παρελθόν, εφαρμόζοντας αντίστοιχες πολιτικές, όλοι οι σημαντικοί πολιτικοί Ελλάδας και Κύπρου από όλο το πολιτικό φάσμα.

 

Με την ευκαιρία να τονίσουμε ότι η σημερινή συγκυρία που όλα τα βλέμματα παγκοσμίως είναι στραμμένα στην Ελλάδα, είναι μια μοναδική ευκαιρία να ειπωθούν πολλά ουσιαστικά πράγματα και για την Ευρώπη και για τις διεθνείς υποθέσεις, πέραν της ορθής πλην περιορισμένης αντιπολίτευσης στις πολιτικές λιτότητας.

 

ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΑΚΕΣ

 

Σε πρόσφατα άρθρα μας υπογραμμίσαμε την ανάγκη να αμφισβητηθούν και να μην αναγνωρισθούν οι δανειακές συμβάσεις. Υπογραμμίσαμε την κεντρική σημασία τους για την οργάνωση της αποικιακής σχέσης Πιστωτών-Ελλάδας, όπως και τους απαράδεκτους όρους τους, που οργανώνουν την έμμεση πλην σαφή κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας.

 

Ορισμένοι φίλοι παραδέχονται ότι αυτή είναι η ορθή θέση, εκτιμούν όμως ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να πάρουμε τέτοιες αλλαγές. Ξεχνάνε όμως ότι ξεκινά κανείς μια διαπραγμάτευση ζητώντας όσα μπορεί περισσότερα, πολύ περισσότερο όταν μπορεί να κινητοποιήσει πολύ ισχυρά επιχειρήματα και τη διεθνή νομιμότητα. Δεν τη ξεκινά κάνοντας το καλό παιδί και μπαίνοντας στα παπούτσια της άλλης πλευράς.

 

Ακόμα εξάλλου κι αν δεν πάρεις αυτό που θέλεις, ακόμα κι αν χρειαστείς να εφαρμόσεις μέτρα που δεν θέλεις, δεν έχεις λόγο να αναγνωρίσεις τη βασιμότητα και τη νομιμότητά τους.

 

Δυσκολεύεται άλλωστε κανείς να φανταστεί πως η Αριστερά, αν όχι η Δημοκρατία στην Ελλάδα θα μπορέσουν να επιβιώσουν επί μακρόν, αν δεν αμφισβητήσουν την ουσία της διαδικασίας κατάλυσης του κράτους έθνους και της δημοκρατίας στη χώρα που οργάνωσαν Δανειακές και Μνημόνια. Μακάρι εξάλλου να πετύχει το πλαν Α, ακριβώς όμως για να πετύχει χρειάζεται και πλαν Β.

 

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 29.01.2015

Αναγνώριση ή καταγγελία;

   Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΑΚΩΝ

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ελάχιστες αμφιβολίες μπορούν να υπάρχουν πλέον για την μεγάλης έκτασης εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή. Η νέα Βουλή θα διαθέτει πιθανότατα σταθερή «αντιμνημονιακή» πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ.  Ελπίζουμε να έχει εξίσου ισχυρή «αντιμνημονιακή» βούληση. Κι ο ελληνικός λαός να κινητοποιηθεί μαζικά/μαχητικά για να στηρίξει (αλλά και να αποτρέψει τυχόν απαράδεκτες συνθηκολογήσεις).

 

Το πρόβλημα για τα δύο αντιμνημονιακά κόμματα δεν τελειώνει, αρχίζει  την Κυριακή. Εμείς εκτιμάμε ως εξαιρετικά απίθανη την επιβεβαίωση του «αφηγήματος» για σχετικά εύκολη/ομαλή μετεκλογική πορεία. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι λάθος – είναι η αιχμή πολύ ριζοσπαστικής ευρωπαϊκής «αντεπανάστασης». Μόνο ένα κίνημα ισχυρότατο στο λαό, πολύ συνειδητό στις επιδιώξεις, με ισχυρότατη τεχνοκρατική ετοιμασία και διεθνή ερείσματα, μπορεί να ελπίσει να τη σταματήσει.

 

Η πορεία υποδούλωσης-καταστροφής που συνεχίζεται πέντε τώρα χρόνια οργανώθηκε νομικά μεν από τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια, οικονομικά δε από την υποχρέωση αποπληρωμής μη βιωσίμου χρέους – η υποχρέωση αυτή οδήγησε στο μεγάλο κραχ του ΑΕΠ και τη θηριώδη ανεργία, όπως και στη διάλυση του συστήματος υγείας και ασφάλισης της χώρας.

 

Οι δανειακές συμβάσεις είναι η καρδιά της αποικιακής σχέσης. Εκεί βρίσκει κανείς τους όρους παραίτησης από κάθε προστασία εθνικής κυριαρχίας, εισαγωγής του αγγλικού αποικιακού δικαίου και των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου, υποθήκευσης όλης της δημόσιας περιουσίας, έμμεσης απαγόρευσης δανεισμού από άλλες πηγές κλπ. Οι συμβάσεις οργανώνουν την έμμεση πλην ουσιαστική κατάλυση τα εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. ‘Όχι τυχαία συνετάχθησαν από το ίδιο βρετανικό δικηγορικό γραφείο που συνέταξε και το σχέδιο Ανάν που κατέλυε το κυπριακό κράτος. Οι συμβάσεις είναι άρρηκτα και ρητά συνδεδεμένες με τα Μνημόνια και Μεσοπρόθεσμα και δεν μπορείς να αλλάξεις τα μεν, χωρίς τα δε.

 

Οι δανειακές συμβάσεις είναι ένα τερατούργημα από πλευράς διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου. Συνιστούν ουσιαστικά μια συμφωνία τύπου Σάιλοκ, πρωτοτυπία όχι στην ευρωπαϊκή ιστορία, πρωτοτυπία στην ιστορία της αποικιοκρατίας. Συνιστούν αποδείξιμα προϊόν εξαπάτησης και εξαναγκασμού αλλά και διεθνούς συνωμοσίας για την είσοδο του ΔΝΤ στην ευρωζώνη. ‘Εχουν οδηγήσει σε μείζονα εθνική και κοινωνική καταστροφή, έχουν θέσει σε κίνδυνο τη  υγεία, την ασφάλεια  και τη ζωή εκατομμυρίων .

 

‘Όλα τα παραπάνω και άλλα είναι εύκολο να αποδειχθούν αδυνατίζοντας σημαντικά την εγκυρότητα των συμβάσεων από νομική και πολιτική άποψη. Γι’ αυτό οι Πιστωτές θέλουν να σιγουρέψουν το ανουσιούργημά τους και έχουν βγει τώρα να φωνάζουν όλοι μαζί εν χορώ ότι πρέπει να τηρήσουμε τα συμφωνηθέντα (Σόιμπλε, Λαγκάρντ, Γιουνγκέρ).

 

Οι Πιστωτές θέλουν να έρθει τώρα άφθαρτη, με πρόσφατη λαϊκή εντολή, μια κυβέρνηση της Αριστεράς και να πει «αναγνωρίζουμε τις δανειακές συμβάσεις» ευελπιστώντας σε μια «ευνοϊκή μεταχείριση» από τους αποικιοκράτες. Τώρα το αν κάποιος προσθέσει στη αναγώριση και το «θα τις ξαναδιαπραγματευτούμε» μικρή σημασία έχει για τις πιστωτές. Η βασική δήλωση που παράγει νομικές συνέπειες είναι το «αναγνωρίζουμε τις δανειακές συμβάσεις», τα υπόλοιπα είναι για κατανάλωση από το πόπολο.

 

Ελπίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ξεστομίσει και δεν θα υπογράψει ποτέ μια τέτοια φράση για αναγνώριση των δανειακών συμβάσεων, για αναγνώριση δηλαδή από την Αριστερά και την Ελλάδα των κειμένων που καταργούν την εθνική μας ανεξαρτησία και τη δημοκρατία μας. Αλλά ομολογουμένως μας έχουν αιφνιδιάσει δυσάρεστα ορισμένες παράξενες δηλώσεις στελεχών του.

 

Οι συμβιβασμοί είναι συχνά απαραίτητοι, έλεγε ο Λένιν, αλλά, πρόσθετε, υπάρχουν συμβιβασμοί και συμβιβασμοί. ‘Άλλο Μπρεστ Λιτόφσκ, άλλο Βάρκιζα. Τα παραδείγματα Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ, Σαμαρά και ΝΔ είναι πάρα πολύ σαφή για να έχουν οποιαδήποτε αυταπάτη οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ. ‘Οποιος μπει στη λογική δανειακών και Μνημονίων θα καταστραφεί – και μάλλον γρήγορα. Ταυτόχρονα όμως ο ελληνικός λαός θα πληρώσει δυσανάλογο κόστος, ίσως η βλάβη που θα υποστεί μπορεί να αποδειχθεί ανήκεστος.

 

Μια αυθεντικά αντιμνημονιακή κυβέρνηση οφείλει να αρχίσει νομικά και πολιτικά με την καταγγελία δανειακών/μνημονίων, ζητώντας επαναδιαπραγμάτευσή τους με τους εταίρους. Οφείλει να προκαλέσει άμεσα λογιστικό έλεγχο του χρέους, όπως και να ξεκινήσει όλες τις νομικές διαδικασίες εις βάρος όσων συνομολόγησαν τις συμφωνίες που κατέλυσαν το ελληνικό κράτος και οργάνωσαν την καταστροφή της οικονομίας του. Οφείλει να ζητήσει άμεσα σειρά μέτρων βοήθειας λόγω ανθρωπιστικής καταστροφής και κατάρρευσης ζωτικών κοινωνικών και κρατικών λειτουργιών. Οφείλει να απευθυνθεί με ένα τέτοιο πνεύμα στις κυβερνήσεις και τους λαούς της Ευρώπης, εν ονόματι και όχι εναντίον της. Οφείλει να σταματήσει την εξυπηρέτηση του χρέους κατά προτεραιότητα, πριν δηλαδή από τις βασικές κοινωνικές ανάγκες, εις βάρος της υγείας, της ασφάλειας και της υγείας. Ακόμη κι αν η κατάσταση την υποχρεώσει να εφαρμόσει συμφωνίες και μέτρα που δεν συμφωνεί, πρέπει να το κάνει χωρίς να τα «αναγνωρίσει». Το τι θα πει και θα δηλώσει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έχει επίσης τεράστια σημασία σε ενδεχόμενες μελλοντικές δίκες ενώπιον διεθνών δικαστηρίων.

 

Κοnstantakopoulos.blogspot.com

Δρόμος της Αριστεράς, 24.1.2015