Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Βαρειά ήττα ‘Αγκυρας, Νετανιάχου και Γαλλίας

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Για πρώτη φορά μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, το 1989, και τη συνακόλουθη έκπτωση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ, μια μείζων στρατιωτική επέμβαση της Δύσης σταματά λόγω δύο παραγόντων. Αφενός της αντίθεσης της Ρωσίας, επικεφαλής σειράς σημαντικών κρατών του πλανήτη, και της διεθνούς (και δυτικής) κοινής γνώμης. Αφετέρου, της απροθυμίας του ίδιου του Προέδρου των ΗΠΑ και τμήματος του βαθέος κράτους των ΗΠΑ να προχωρήσουν. Ο Πούτιν προσέφερε σε έναν εγκλωβισμένο Πρόεδρο Ομπάμα μια οδό διαφυγής, αποσπώντας σε αντάλλαγμα πρωτοφανή, στα μεταψυχροπολεμικά χρονικά, αναγνώριση του παγκόσμιου ρόλου της Ρωσίας.

 

Δεν μπορούμε βεβαίως να είμαστε σίγουροι για τη συνέχεια της σύγκρουσης του Ομπάμα με το δικό του «κόμμα του πολέμου», ούτε για το αν έλαβε η Μόσχα επαρκείς εγγυήσεις μη επίθεσης και σε μεταγενέστερο στάδιο, κατά της Δαμασκού και της Τεχεράνης, ούτε αν θα φροντίσει πλέον να «οχυρώσει» αμυντικά τους δύο συμμάχους της, σε βαθμό που να αποτρέπει μια επίθεση εναντίον τους. Σε τελική ανάλυση από το τι θα γίνει στο μέλλον, αν δηλαδή θα επανέλθουν τα σενάρια επίθεσης κατά της Συρίας και του Ιράν ή θα ενταφιασθούν οριστικά, θα εξαρτηθεί η ουσιαστική αποτίμηση της συμφωνίας ΗΠΑ-Ρωσίας για τη Συρία. Είναι όμως γεγονός ότι ήδη έχουμε μια μείζονος πολιτικής σημασίας υποχώρηση της φιλοπόλεμης δυναμικής και μια εξίσου μείζονος σημασίας, μερική τουλάχιστον, αποκατάσταση του ρόλου της Ρωσίας ως παγκόσμιας δύναμης – και μια αντίστοιχη έκλειψη της Δυτικής Ευρώπης.

 

Ο Μπαράκ  Ομπάμα ήρθε στην εξουσία αντιπροσωπεύοντας δυνάμεις που διαμορφώθηκαν σε αντίθεση προς την εκστρατεία στο Ιράκ και το όλο αυτοκρατορικό πρόγραμμα των νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου. Μετά την καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας – που χρησίμευσε ως πειραματόζωο και πεδίο δοκιμής, κάτι που ομολόγησε η ίδια η Μάργκαρετ Θάτσερ στα απομνημονεύματά της - η εκστρατεία στο Ιράκ, όπως και οι επεμβάσεις στο Αφγανιστάν, τον Λίβανο, τη Λιβύη, τη Συρία, μαζί και η προετοιμασία και απειλή μιας επέμβασης στο Ιράν, δεν ήταν παρά τμήμα του ευρύτερου, περιφερειακού και παγκόσμιου προγράμματος που συνέταξαν και δημοσιοποίησαν, ήδη από το 1996, οι νεοσυντηρητικοί και ο Νετανιάχου. Επρόκειτο για πρόγραμμα καταστροφής σειράς καθεστώτων αλλά και χωρών συνάμα της Μέσης Ανατολής. Προτεραιότητα δόθηκε στα κάπως ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ καθεστώτα, που ονομάστηκαν «άξονας του κακού» (Ιράν, Ιράκ, Λιβύη, Χεζμπολά). Προβλέφθηκε όμως η τελική καταστροφή και των «φιλικών» προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ καθεστώτων, στα πλαίσια της δημιουργίας της «ευρείας Μέσης Ανατολής», μέσω του αποδυνάμωσης και του κατακερματισμού όλων των οντοτήτων της περιοχής.

 

Οι στρατηγικές αυτές έχουν περιγραφεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα άρθρα του ισραηλινού Γινόν, στην περίφημη μελέτη «A Clean Break: Α new strategy for securing the Realm» (of Israel), που προβλέπει το σενάριο των πολέμων τύπου Ιράκ, συντάχθηκε από τον Ρίτσαρντ Περλ και την ομάδα του και παραδόθηκε στον Μπέντζαμιν Νετανιάχου τον Ιούλιο 1996. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός υιοθέτησε αρκετές από τις εισηγήσεις και τις περιέλαβε στην ομιλία που έκανε αμέσως μετά στο αμερικανικό Κονγκρέσσο και πραγματοποιήθηκαν κατά τον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου. Αργότερα, η μελέτη για τον «αμερικανικό Εικοστό Αιώνα» συνέθεσε τις ιδέες των νεοσυντηρητικών για τη Μέση Ανατολή με τις ιδέες για την μεταψυχροπολεμική παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ που περιλαμβάνουν οι εκθέσεις Τζερεμάια και Βούλφοβιτς.

 

Η ριζική αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής προοριζόταν να οικοδομήσει μια νέα, πλανητική εξουσία των Ηνωμένων Πολιτειών και, πίσω τους, των περισσότερο αφανών δυνάμεων της παγκόσμιας χρηματιστικής ολιγαρχίας (των ίδιων ακριβώς που έβαλαν στο στόχαστρο των οικονομικών και γεωπολιτικών τους επιθέσεων την Ελλάδα και την Κύπρο). Μέσω της «ευρείας Μέσης Ανατολής» επιχειρήθηκε και επιχειρείται η οικοδόμηση της «Αυτοκρατορίας» (Empire), μια ιδέα που έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στις ΗΠΑ γύρω στα 2003 με 2004, για να υποχωρήσει κάπως μπροστά στην παραδειγματική αντίσταση των Ιρακινών πατριωτών, που, με τεράστιο κόστος, αυταπάρνηση και ηρωϊσμό απέδειξαν στις ΗΠΑ ότι δεν είναι περίπατος η κατάκτηση του κόσμου, παρόλο το γεγονός ότι δεν υπήρχε πια Σοβιετική ‘Ενωση.

 

Αν θέλετε να βρείτε τις πραγματικές ρίζες αυτών των ιδεών πρέπει να πάτε στην εξτρεμιστική τάση του αμερικανικού κατεστημένου, που έσπρωχνε σε προληπτικό πυρηνικό πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ τις δεκαετίες μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο – αυτούς που εκπροσωπήθηκαν από τον Τέλλερ, τον Βοχσλέττερ, τον Ρέιγκαν μέχρι τους μαθητές τους Περλ και Βούλφοβιτς και ολόκληρο το ρεύμα γύρω από το περιοδικό Commentary. Τα πρόσωπα αυτά έχουν εμπνεύσει την ιστορική ταινία-ανατομία του ψυχρού πολέμου, το «ΣΟΣ, Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» (Dr. Strangelove), του Στάνλει Κιούμπρικ, σκηνοθέτη που μας έχει προσφέρει επίσης μια ανατριχιαστική ανατομία της παγκόσμιας άρχουσας τάξης με την τελευταία ταινία του, τα «Μάτια ερμητικά κλειστά». Για την ολοκληρωτική τάση του καπιταλισμού, η περίοδος που άνοιξε με την διάλυση της ΕΣΣΔ συνιστά τη μεγάλη ευκαιρία για την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας Αυτοκρατορίας – και για την καταστροφή των κρατών ως μορφωμάτων περιορισμένης έστω λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας, είτε με στρατιωτικά μέσα (Μέση Ανατολή), είτε με οικονομικο-πολιτικά (Ευρώπη). ‘Oπως το διετύπωσε ο ρεπουμπλικάνος ιδεολόγος Τσαρλς Κραουτχάμερ «είμαστε (οι Αμερικανοί μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ) στο σημείο που ήταν οι Ρωμαίοι μετά την καταστροφή της Καρχηδόνας».

 

Το φαινόμενο Ομπάμα γεννήθηκε από την αντίθεση σε αυτές τις πολιτικές, αλλά και στην προσπάθεια «αεροπειρατείας» της εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών από το «κόμμα του πολέμου». Το γεγονός όμως ότι ο Πρόεδρος εγκλωβίστηκε στην επέμβαση στη Λιβύη, που εξελίχθηκε σε επιχείρηση καταστροφής της χώρας και αναγκάστηκε στη συνέχεια να υποστηρίξει το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Αίγυπτο και την επέμβαση στη Συρία, δείχνει πόσο ισχυρό είναι αυτό το κόμμα. Ανάλογα ζητήματα αντιμετώπισε και ο Τζων Κέννεντι, που έδωσε μεγάλη μάχη για να μπορέσει να σταματήσει τους ιέρακες που ήθελαν να προχωρήσουν σε πόλεμο για την Κούβα, το 1962 – και πιθανώς πλήρωσε και αυτό το θέμα με τη ζωή του.

 

Το 1962, ο Χρουστσώφ είχε κατηγορηθεί ότι υποχώρησε προ των ΗΠΑ (γεγονός που συνετέλεσε ίσως και στη δική του πτώση δύο χρόνια αργότερα). Στην πραγματικότητα δεν υποχώρησε. Η Ουάσιγκτων αφήρεσε τότε τους πυραύλους Πολάρις από την Τουρκία και υποσχέθηκε να μην επαναλάβει την απόπειρα εισβολής στο νησί του Κάστρο. Μπορεί οι Κέννεντι να σκοτώθηκαν  και ο Χρουστσώφ να έπεσε, αλλά η αποφυγή ενός πυρηνικού πολέμου έβαλε τις βάσεις για το σύστημα ελέγχου των εξοπλισμών που οικοδομήθηκε στη δεκαετία του 1970.

 

‘Οσο για τους διαρκώς «προθύμους» των Αθηνών και της Λευκωσίας, που συμπεριφέρονται ως διαρκείς «δούλοι» του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, και μάλιστα της πιο εξτρεμιστικής πτέρυγας, αγνοούν δυστυχώς ότι οι δουλοκτήτες συνήθως δεν νοιώθουν καμιά ευγνωμοσύνη προς τους δούλους, μάλλον περιφρόνηση εκδηλώνουν. Για την Ελλάδα και την Κύπρο η ήττα του αυτοκρατορικού εξτρεμισμού – που είναι ταυτόχρονα μεγάλη ήττα της ‘Αγκυρας – θα μπορούσε, θεωρητικά, να είναι και μια ιστορική ευκαιρία να οικοδομήσουν ξανά τις κατεστραμμένες συμμαχίες τους με τους Ρώσους και τους ‘Αραβες, περισσότερο απαραίτητες από ποτέ άλλοτε, καθώς η κυριαρχία, αν όχι η ίδια η επιβίωση των δύο κρατών τελούν τώρα υπό θανάσιμη απειλή. Ποιος να τα σκεφτεί όμως αυτά και ποιος να τα κάνει;

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

Επίκαιρα, 19.9.2013

Νομιμότητα, "νομιμότητα" και Αριστερά

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πολλές φορές σημειώσαμε ότι το γελοίο κυνηγάει το τραγικό και ανάποδα σε αυτή την έρημη χώρα, που οι δυνάμεις της δεν μοιάζουν μέχρι τώρα, μακάρι να διαψευστούμε, ικανές να τη σώσουν από τη φοβερή τραγωδία που της ενέσκηψε.  

 

Αυτό είναι το μόνο σχόλιο που μπορούμε να κάνουμε αναφορικά με την … εσχάτη προδοσία επί τη οποία διαβάζουμε ότι καταδιώκονται οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Φαίνεται ότι, πριν την τελική μας καταστροφή, αποφασίσαμε να εξευτελίσουμε όσο μπορούμε και όλες τις έννοιες, της δικαιοσύνης και  της σοβαρότητας περιλαμβανομένων. Τέλος πάντων περιμένουμε από τις δικαστικές αρχές να μας παρουσιάσουν τουλάχιστο τα τεκμήρια αρχής τελέσεως του αδικήματος, ένα μάρτυρα με όνομα και πρόσωπο βρε αδερφέ, το οπλοστάσιο. Γιατί μέχρι τώρα, η σοβαρότητα των κατηγοριών είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τα εμφανιζόμενα στοιχεία και ο τρόπος χειρισμού από μέρους των αρχών μόνο σεβασμό δεν προκαλεί (εκθέσεις της ΕΥΠ στις εφημερίδες, δικογραφία στις τηλεοράσεις και πλείστα άλλα κωμικοτραγικά – άντε, άλλη μια φορά μας βλέπω να γινόμαστε ξανά, ως χώρα, ρεζίλι στας Ευρώπας!)

 

Η Αριστερά ως «εθνικό υποκείμενο»

 

Τα δικαιώματα και οι πρόνοιες του νόμου, ας το πούμε άλλη μια φορά, δεν προορίζονται για τους φίλους και τους ομοϊδεάτες μας, προορίζονται για όλους. Το ηθικό και πολιτικό ανάστημα ενός εκάστου πολιτικού και κάθε παράταξης δεν μετριέται στα εύκολα, στα δύσκολα φαίνεται. Η Αριστερά θα δείξει αν είναι μεγάλη ή αν είναι μικρή, από την ικανότητά της να παίρνει δύσκολες θέσεις, όχι συμβατικές και συστημικές, να διαμαρτύρεται για παράδειγμα ακόμα κι όταν θύματα παραβιάσεων της νομιμότητας πέφτουν ορκισμένοι αντίπαλοί της τους οποίους απεχθάνεται. Τόπαμε το περασμένο Σάββατο, το λέμε και σήμερα. Η ηγεσία της αριστεράς πρέπει να βρει το θάρρος, το μεγαλείο να καταδικάσει ευθαρσώς, στεντορεία τη φωνή, όλες τις παραβιάσεις της νομιμότητας και της δημοκρατίας των οποίων σήμερα μπορεί να πέφτει θύμα η Χρυσή Αυγή, με τον ίδιο ακριβώς αποφασιστικό τρόπο που καταδικάζει την παράνομη δράση της και ζητάει την τιμωρία της. Η τιμωρία πρέπει να αφορά συγκεκριμένες και αποδεδειγμένες κακουργηματικές πράξεις. Δεν γίνεται ένα κόμμα να απαγορεύεται ουσιαστικά ως εγκληματικό, προτού καν ένα μέλος του καταδικασθεί για συγκεκριμένο κακούργημα! Μόνο έτσι η Αριστερά μπορεί να φύγει από τη μιζέρια μιας κομματικής, παραταξιακής θέσης, να υψωθεί στη θέση εθνικού υποκειμένου, που έχει απελπιστικά ανάγκη ο ελληνικός λαός και γι’ αυτό την εκτόξευσε εκεί που βρέθηκε το 2012, όχι γιατί ξαφνικά αγάπησε τα στελέχη της.  

 

Η Αριστερά πρέπει να το κάνει αυτό και για έναν ακόμα λόγο. Για να μπορεί να καταπολεμά αύριο αποτελεσματικά τη Χρυσή Αυγή, την πράξη και τις ιδέες της. Γιατί με τον τρόπο που επέλεξε η εκτελεστική, η τηλεοπτική και, όπως όλα δείχνουν, η διεθνής εξουσία να καταπολεμήσουν την ελληνική ακροδεξιά, το αποτέλεσμα θα είναι να τσιμεντώσουν τη βάση της. ‘Οταν βλέπουν τους «δημοσιογράφους» του Μνημονίου να μιλάνε, με αφορμή τις συλλήψεις των Χρυσαυγιτών, για «θρίαμβο της δημοκρατίας», οι μισοί ‘Ελληνες λένε «δεν θέλουμε τέτοιο θρίαμβο της δημοκρατίας»»

 

Που «πατάει» η Χρυσή Αυγή

 

Το επαναλαμβάνουμε. Η εξάπλωση της ΧΑ πατάει πάνω στην καταστροφή μιας κοινωνίας και μιας χώρας – δεν ανακάλυψε ο κ. Μιχαλολιάκος κάποιο έντομο που κάνει τους ‘Ελληνες να τον ψηφίζουνε. Η δύναμη που ανεβάζει τη Χρυσή Αυγή είναι η ίδια που εκτόξευσε τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι η θηριώδης, στοιχειακή δύναμη που ξεπηδά από τα ερείπια της χώρας μας, προκύπτει από τη συντριβή της ελληνικής κοινωνίας, της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Αν αυτό γίνεται Χρυσή Αυγή, ΣΥΡΙΖΑ, Καμμένος ή κάτι άλλο, αυτό εξαρτάται από διάφορους παράγοντες. Η ΧΑ δεν θα ήταν τόσο ισχυρή, αν δεν πατούσε επίσης στα ελλείμματα της Αριστεράς και των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Δεν είναι αίφνης πολιτική για το μεταναστευτικό ούτε ο καιροσκοπισμός (να μην έχει κάποιος πολιτική), ούτε τα αφ’ υψηλού μαθήματα ηθικής και ανθρωπισμού προς κατοίκους των φτωχών συνοικιών. Δεν γίνεται, ακόμα και σήμερα, που οι ‘Ελληνες δεχόμαστε μια τέτοια επίθεση, τα μισά στελέχη της αριστεράς (καθόλου η βάση της!) να θεωρούν περίπου βρισιά τη λέξη έθνος και τα παράγωγά της. ‘Εχουμε επανειλημμένως υποστηρίξει ότι οι δημοσκοπήσεις στέλνουν σοβαρό μήνυμα που θα έπρεπε να πάρει πολύ σοβαρά υπόψιν της η ηγεσία της αριστεράς. Οι άνθρωποι της λένε «δεν σε εμπιστευόμαστε», «προσπάθησε περισσότερο», στη δημοσκοπική στασιμότητα κρύβεται μια σοβαρή προειδοποίηση. Τα ηγετικά στελέχη της αριστεράς θάπρεπε να σκύψουν απάνω στην προειδοποίηση αυτή και να διερωτηθούν τι δεν κάνουν καλά. Το μόνο αποτέλεσμα αυτής της προειδοποίησης που και εμείς κάναμε με αφορμή τις δημοσκοπήσεις, ήταν να μας θεωρήσουν περίπου εχθρούς ορισμένοι από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, άνθρωποι τελείως ασυνήθιστοι, καθώς φαίνεται, στην ανοιχτή, ειλικρινή συζήτηση που επιβάλλει, αν μη τι άλλο, ο τραγικός χαρακτήρας της κατάστασης που ζούμε και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε. Δυστυχώς, ένα είδος μεταμοντέρνου σταλινισμού επιβιώνει για τα καλά σε ορισμένα τμήματα της ελληνικής αριστεράς, παρά τις δεκαετίες που πέρασαν από τον θάνατο του πατερούλη – και ορισμένοι έχουν μπερδέψει δυστυχώς τους φίλους και τους εχθρούς.

 

Το πρώτο βήμα

 

Από την αρχή της κρίσης υποστηρίζουμε ότι, από την ίδια του τη φύση, το πρόγραμμα Μνημονίων-Δανειακών είναι πρόγραμμα καταστροφής της αστικής δημοκρατίας, της ελληνικής κοινωνίας, του ελληνικού κράτους και έθνους. Μας είπαν κινδυνολόγους, συνωμοσιολόγους και διάφορα άλλα, για τον απλούστατο λόγο ότι φοβούνται, δεν θέλουν να αναλάβουν τις δυσκολίες και τα ρίσκα αντιμετώπισης του πραγματικού και δύσκολου προβλήματος, προτιμούν να κάνουν ότι δεν το βλέπουν, ότι δεν υπάρχει. Δυστυχώς όμως, δυστυχέστατα, οι δικές μας, όχι οι δικές τους αναλύσεις επιβεβαιώνονται – scripta manent. Τις προάλλες βγήκε μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου, η JP Morgan, να μας πει ότι η δημοκρατία και τα «αντιφασιστικά συντάγματα» είναι το πρόβλημα στη Νότιο Ευρώπη.

 

Αλλά δεν μπορεί να γίνει δικτατορία με σημαία τα Μνημόνια, την καταστροφή του ελληνικού λαού, την υποδούλωση της Ελλάδας. Πρέπει σταδιακά να εισαχθούν, να γίνουν αποδεκτά, να νομιμοποιηθούν τα στοιχεία ενός αυταρχισμού. Η Χρυσή Αυγή, λόγω της ιδεολογίας της, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος και τα εναντίον της μέτρα ως το πρώτο βήμα προς τη Δικτατορία που, το ξαναλέμε, η φύση του Προγράμματος Καταστροφής και Υποδούλωσης της Ελλάδας και της Κύπρου εμπεριέχει οργανικά, προς την οποία ρέπει μακροχρόνια αφεύκτως, μη διακοπτόμενο, αυτό το πρόγραμμα. Κι αυτή δεν θα είναι η δικτατορία της Χρυσής Αυγής, θα είναι η δικτατορία των Πιστωτών, των Προστατών και των Εφιαλτών που μας κυβερνάνε για δικό τους λογαριασμό.

 

Διεθνής πολιτικός λόγος

 

Να σημειώσουμε επίσης ότι είναι μεγάλη ανάγκη η αριστερά να αποκτήσει επιτέλους διεθνή πολιτικό λόγο. Δεν μπορεί να θεωρείται πάλι διεθνώς ότι η ύπαρξη της ΧΑ οφείλεται στον ελληνικό λαό. Κάποιος πρέπει να πει «μη διαμαρτύρεστε, μη σχολιάζετε αυτά που γίνονται στην Ελλάδα, αυτό είναι το αποτέλεσμα της δικής σας πολιτικής. Εσείς, με το δικό σας πρόγραμμα “σωτηρίας”, με ένα Μνημόνιο που δεν διαφέρει από τη συνθήκη των Βερσαλλιών, μας έχετε κάνει Βαϊμάρη». Για να διεκδικήσει εξουσία στην Ελλάδα, με ελπίδα μη άμεσης καταστροφής, η αριστερά δεν χρειάζεται να γίνει αποδεκτή από τις μεγάλες πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης (από τις οποίες άλλωστε δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτή), πρέπει, αντίθετα, να αποκτήσει διεθνή πολιτικό λόγο και να χαλάσει το σύμπαν για όσα γίνονται στη χώρα. Δεν πρέπει να καθησυχάσει, πρέπει να ανησυχήσει, πρέπει να κατατρομάξει. Είναι απαράδεκτο και θα έχει τραγικές συνέπειες το γεγονός ότι, τρισήμισυ χρόνια μετά την έναρξη της μνημονιακής καταστροφής, η Ελλάδα, ο ελληνικός λαός έχουν μείνει διεθνώς χωρίς υπεράσπιση.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Δρόμος της Αριστεράς», 12.10.2013

Χρυσαυγιάδος το ανάγνωσμα

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Σε όλο και πιο επικίνδυνη, καταστροφική τροχιά μπαίνουν οι (συνδεόμενες και συναρτημένες) εξελίξεις σε Ελλάδα (και Κύπρο), και σε ότι αφορά την εσωτερική και σε ότι αφορά την εξωτερική τους διάσταση.

 

Στο επίπεδο της κλονιζόμενης και απειλούμενης, από τα Μνημόνια και τις Δανειακές, εναπομείνασας δημοκρατίας, η θεατρική μεταφορά εκλεγμένων βουλευτών σιδηροδέσμιων στα κρατητήρια, χωρίς την άδεια της Βουλής, πρώτη φορά μετά την 21^η Απριλίου 1967, δημιουργεί, αν μη τι άλλο, δυσάρεστους συνειρμούς, ανεξαρτήτως της ριζικής διαφωνίας που μπορεί κάποιος να έχει με τις ιδέες των οπαδών του Χίτλερ και του Παπαδόπουλου.

 

Φυσικά πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά τυχόν συντελεσθέντα κακουργήματα, αλλά είναι κρίσιμης σημασίας, ιδίως σήμερα, ιδίως σε μια χώρα με την τραγική ιστορία και στη σημερινή συγκυρία της Ελλάδας, η απαρέγκλιτη, σχολαστική τήρηση όλων των συνταγματικών προνοιών, η ουσιαστική τήρηση της δημοκρατικής αρχής. Η δημοκρατία ισχύει για όλους, περιλαμβανομένων αυτών με τους οποίους μπορεί να διαφωνούμε, να μας απωθούν, ακόμα και να τους σιχαινόμαστε, αλλοιώς δεν είναι δημοκρατία.

 

Αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό γιατί τα Μνημόνια, οι Δανειακές, η καταστροφή και υποδούλωση της χώρας φέρουν μαζί τους τα σπέρματα της εμφύλιας σύρραξης, στην οποία αφεύκτως, όλο και ταχύτερα πλησιάζουμε, όσο δεν καταφέρνουμε να παράγουμε τις πολιτικές, κοινωνικές, εθνικές δυνάμεις, που χρειαζόμαστε για να δώσουμε τον αγώνα για τη σωτηρία του ελληνικού λαού. Η τήρηση, σε αυτές τις συνθήκες, του πνεύματος και του γράμματος του συντάγματος, ο σεβασμός της νομιμότητας και βασικών θεσμών όπως η βουλευτική ασυλία είναι πρωταρχικής σημασίας για τη διατήρηση ενός από τους τελευταίους κώδικες ειρηνικής συνύπαρξης των Ελλήνων.

 

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ευσταθεί η (ευφυής) νομική κατασκευή του διαρκούς, επ’ άπειρον αυτόφωρου, που εμφάνισαν οι Εισαγγελείς, καμία θεμιτή ανάγκη δεν επέβαλε την παράκαμψη της Βουλής. Δεν γνωρίζουμε αν ο κ. Πρωθυπουργός ήθελε την ηγεσία της ΧΑ στη φυλακή προτού πάρει το αεροπλάνο για την Ουάσιγκτον ή κάτι άλλο πρυτάνευσε στη σκέψη όσων αποφάσισαν τέτοιο τρόπο δράσης. Δεν περιποιεί όμως τιμή στη δημοκρατία, συνιστά αντίθετα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο, η σύλληψη βουλευτών χωρίς να προηγηθεί άρση της ασυλίας. Η σύλληψη ηγεσίας κόμματος είναι ακραίο μέτρο, πρέπει να γίνεται με την άδεια της Βουλής, για συγκεκριμένες πράξεις, με πολύ σοβαρά στοιχεία. Θα δημιουργήσει μείζονα συνταγματικά προβλήματα και βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την ευρωπαϊκή συνταγματική παράδοση.

 

Δεν επιτρέπεται ομοίως η ποινική δίωξη να χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο απαγόρευσης κόμματος, ούτε να γίνεται κοπτοραπτική νομοθεσίας και συντάγματος για να παραχαραχθεί ουσιαστικά το εκλογικό αποτέλεσμα, να σταματήσει αίφνης η χρηματοδότηση κόμματος ή να αποφευχθούν επαναληπτικές εκλογές όπου το επιβάλλει ο νόμος ή για να παραβιασθεί το πνεύμα και το γράμμα του συντάγματος. Είναι απαράδεκτο να απαγορεύεται από τον Πρόεδρο της Βουλής η είσοδος μη συλληφθέντων βουλευτών στα γραφεία τους ή να διαγράφει η ΝΔ τον συνήγορο Κασιδιάρη για τις νομικές απόψεις του!

 

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής έχει βαθιές κοινωνικές ρίζες. Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθεί με κατασταλτικά μέτρα, όπως δεν εμποδίστηκε με τέτοια μέτρα η εξάπλωση του κομμουνισμού.

 

Τέτοιες μέθοδοι δεν θα συμβάλλουν στην καταπολέμηση, αλλά μάλλον στην ενίσχυση της απήχησης της ΧΑ, μεταβάλλοντάς την στην κοινωνική συνείδηση, τουλάχιστον μερικά, από «θύτη» - όπως ήταν την επαύριο της δολοφονίας Φύσσα - σε «θύμα». Ελπίζουμε, η υπόθεση αυτή να μη γίνει απαρχή μείζονος ανωμαλίας και περιπετειών από το μνημονιακό καθεστώς, που δεν του αρέσει, ενοχλείται, όταν το αποκαλούν «κατοχική κυβέρνηση», αλλά δεν κάνει παρά ότι το προστάζει η Τρόικα των Πιστωτών (*)

 

Ακόμα και δεχόμενοι ότι στελέχη της Χρυσής Αυγής έχουν εγκληματική δράση, που πρέπει καθεαυτή να διωχθεί παραδειγματικά, η Χρυσή Αυγή δεν παύει να είναι πολιτικό κίνημα, υποστηριζόμενο από εκατοντάδες χιλιάδες ‘Ελληνες, είτε μας αρέσουν, είτε δεν μας αρέσουν οι ιδέες του. Η απήχησή της δεν οφείλεται στη δημοτικότητα του Χίτλερ και του Παπαδόπουλου, γιατί τότε οι οπαδοί της θα την ανακάλυπταν νωρίτερα. ‘Εχει απήχηση όχι εξαιτίας, αλλά παρά τις ιδέες της. Και την έχει γιατί προσφέρει μια απάντηση, λάθος κατά τη γνώμη μας, αλλά απάντηση σε υπαρκτά ζητήματα, όπως η άναρχη μετανάστευση και διάρρηξη του πολεοδομικού και κοινωνικού ιστού των μεγάλων αστικών κέντρων, η Μνημονιακή Καταστροφή και Υποδούλωση, η ανάγκη υπεράσπισης του ελληνικού έθνους από τον πόλεμο που του γίνεται.

 

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο «μικρός φασισμός» του κ. Μιχαλολιάκου δεν μπορεί να καταπολεμηθεί από τους εκπροσώπους του «μεγάλου», των Μνημονίων και του τραπεζικού νέο-ολοκληρωτισμού, εκπρόσωποι άλλωστε του οποίου επεδείκνυαν απόλυτη ανοχή επί χρόνια προς την ΧΑ και αντιμετώπιζαν μέχρι πρόσφατα το ενδεχόμενο συνεργασίας μαζί της «αν σοβαρευθεί». Πότε ακριβώς ανακάλυψαν ότι είναι εγκληματική οργάνωση; Πόσο μάλλον που, το Μνημόνιο, μπορεί να μην έχει μαχαιρώματα στην καμπούρα του, έχει όμως χιλιάδες αυτοκτονίες, χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες νεκρούς εμμέσως, από μη ικανοποιητική περίθαλψη π.χ., δύο ή τρεις κατεστραμμένες από την ανεργία γενηές νέων Ελλήνων, εκατομμύρια κατεστραμμένες ζωές και, κυρίως, τη ματαίωση της προοπτικής μιας χώρας, ενός λαού, ενός έθνους.

 

Η αριστερά θα μπορούσε να γίνει αυτή ο κύριος υποδοχές των αγανακτισμένων, επαναστατημένων, καταστρεφόμενων κοινωνικών στρωμάτων, αν διέθετε αναγνώριζε το πρόβλημα και αποκτούσε πολιτική για το μεταναστευτικό (αν είχε τέτοια πολιτική θα κέρδιζε τις εκλογές του 2012), αν εμφανιζόταν πιο αξιόπιστο από σήμερα αντιμνημονιακό-αντισυστημικό εργαλείο, αν είχε ορθά τοποθετηθεί στο ζήτημα του ‘Εθνους και δεν το απέφευγε. Αυτό το τελευταίο σημείο είναι κομβικό. Χωρίς σωστή αντίληψη της σχέσης κοινωνικού-εθνικού, είναι αδύνατο για την ελληνική αριστερά, στις σημερινές συνθήκες, να αποφύγει μεσοπρόθεσμα βαρύτατη πολιτική ήττα, ίσως τη βαρύτερη της ιστορίας της. Το εθνικό είναι το κλειδί της ηγεμονίας στην Ελλάδα σήμερα.

 

Σε μια κρίση τύπου Βαϊμάρης, υπογραμμίσαμε πέρυσι, σε ένα άρθρο μας αμέσως μετά τις εκλογές, η σχετική άνοδος των ποσοστών ενός κόμματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περιορισμένη σημασία, όπως καμία σημασία δεν είχαν οι εκλογικές επιδόσεις Σοσιαλιστών και Κομμουνιστών στη Γερμανία πριν το 1933. Μεγαλύτερη σημασία έχει η τελική ικανότητά του να ηγηθεί του πολέμου για τη σωτηρία της χώρας. Από την άποψη αυτή, πολύ ορθότερο κριτήριο επιτυχίας ή αποτυχίας ενός κόμματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο λόγος της μεταβολής της απήχησής του προς την μεταβολή της απήχησης του άλλου αντισυστημικού πόλου. Και τα ποιοτικά ασφαλώς χαρακτηριστικά αυτής της απήχησης, αν πρόκειται δηλαδή μόνο για παθητική εκδήλωση πρόθεσης ψήφου ή «μάχιμη», ενεργό συμμετοχή. Το ότι 9-10% των ψηφοφόρων ΣΥΡΙΖΑ του 2012 «μετεγράφησαν» στη Χρυσή Αυγή, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, δεν μπορεί να θεωρηθεί θετικό σημάδι για την αριστερά. Η άνοδος της ΧΑ πρέπει, εν μέρει, να θεωρηθεί και καθρέφτης των όποιων λαθών ή αδυναμιών της αριστεράς και να χρησιμεύσει ως σοβαρή προειδοποίηση για την Κουμουνδούρου.

 

Κατά τα άλλα, η υπόθεση «Χρυσή Αυγή» ήδη χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους μνημονιακούς και τα Μέσα της διαπλοκής και της διαφθοράς, για να σταματήσει οποιαδήποτε συζήτηση μειζόνων θεμάτων και καταστροφικών εξελίξεων και στην εσωτερική κατάσταση και στην εξωτερική θέση και πολιτική της Ελλάδας. Κινδυνεύουμε τώρα, εκτός των άλλων, με τούτα και με κείνα, να στρέψουμε τη συλλογική μας προσοχή στα θέματα της ποινικής δίωξης βουλευτών, όχι στο κοινωνικό ολοκαύτωμα, τη λεηλασία, υποδούλωση και καταστροφή της Ελλάδας και της Κύπρου και το πως θα τα σταματήσουμε.

 

(*) Τρόικα, ειρήσθω εν παρόδω, που δεν αποτελείται μόνο από τη Γερμανία, όπως θέλουν λίαν επιμόνως να μας πείσουν όσοι επιδιώκουν  να αθωώσουν το ΔΝΤ, τις ΗΠΑ, με τον δεσπόζοντα ρόλο τους στο Ταμείο και τις μεγάλες ξένες τράπεζες όπως η Goldman Sachs, για τη συμμετοχή τους  στην ελληνική τραγωδία. 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα (3.10.2013) με τον τίτλο "Χρυσή Αυγή, Δημοκρατία και Αριστερά"

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΔΙΧΑΖΕΤΑΙ

Συρία, Ιράν, Ισραήλ… - αυτοκαταστρεφόμενη ανθρωπότητα

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η αντιπαράθεση οπαδών και αντιπάλων μιας στρατιωτικής επέμβασης κατά της Συρίας συνεχίζεται, περισσότερο άδηλη από ποτέ, καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές. Θυμίζει κάπως την περίφημη συνέλευση των Αθηναίων που αποφάσισε τελικά την εκστρατεία στη Σικελία, όπως τη διαιώνισε ο Θουκυδίδης.

 

Αν η έκβαση αυτής της πολύ-επίπεδης σύγκρουσης, στον ίδιο τον πυρήνα του άρχοντος κατεστημένου, αλλά και στους κόλπους της παγκόσμιας κοινής γνώμης, παραμένει αβέβαιη, ορισμένα συμπεράσματα ήδη επιβάλλονται, άλλα αισιόδοξα και ελπιδοφόρα, άλλα λίαν θλιβερά και απαισιόδοξα.

 

Από τον Χίτλερ στον Ομπάμα

 

Δυτικοί και Ισραηλινοί συγκρίνουν συχνά τους ‘Αραβο-μουσουλμάνους αντιπάλους τους με τον Χίτλερ. Το έκαναν στο παρελθόν με τον Νάσσερ, τον Καντάφι, τον Σαντάμ, τον Αχμαντινετζάντ, το κάνουν τώρα με τον ‘Ασαντ. Δεν έχουμε λόγο να υποστηρίξουμε τους ηγέτες αυτούς, αλλά δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι υπερασπίστηκαν τον κόσμο τους, τους λαούς που εκπροσώπησαν, ακόμη και μετερχόμενοι ενίοτε απαράδεκτων ή και εγκληματικών μεθόδων. Μήπως άλλωστε υπήρξαν πιο αποδεκτές, πιο δημοκρατικές, υπερασπίσιμες,  οι μέθοδοι των δυτικών αποικιοκρατών, που ματοκύλισαν τόσες φορές την ανθρωπότητα και ιδίως τη Μέση Ανατολή, ένοχοι αμέτρητων πραξικοπημάτων, δολοφονιών και εισβολών και δίνουν τώρα μαθήματα δημοκρατίας;

 

Και μιας και γίνεται λόγος για Χίτλερ, είναι ασφαλώς αλήθεια πως τα εγκλήματα των Ες-Ες, της Γκεστάπο, της Λουφτβάφε εξασφάλισαν στο ναζιστικό καθεστώς μοναδική θέση στην ιστορία εγκληματικών καθεστώτων. Κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει το όργιο που εξαπέλυσε ο φασισμός κατά των ευρωπαϊκών λαών. Αν και εντυπωσιάζει η μονομερής, εκ των υστέρων έμφαση, στα φασιστικά εγκλήματα και η αποσιώπηση άλλων εξίσου μεγάλων. Στα εκατομμύρια θύματα ενός πλήρως αδικαιολόγητου Βερντέν μπορεί να βρει κανείς τις ρίζες του ‘Αουσβιτς και του Γκουλάγκ, όχι το ανάποδο.

 

Διανοούμενοι και επιστήμονες θα συζητάνε για δεκαετίες ακόμα γιατί ο γερμανικός λαός πήγε στον φασισμό στη δεκαετία του 1930. Εντούτοις, πήγε, δεν μπορούμε να το ξεχνάμε, έστω κι αν δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογία, στο πλαίσιο της σύνθλιψης της χώρας του από τους νικητές του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου δια της Συνθήκης των Βερσαλλιών («Μνημονίου» της εποχής εκείνης!). Σήμερα, ποια ανάγκη ακριβώς σπρώχνει τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και τους συμμάχους τους να συντρίβουν τη μία αραβο-μουσουλμανική χώρα μετά την άλλη, να έχουν ήδη καταστρέψει το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία και παρ’ ολίγον τον Λίβανο, μέσα σε δεκαπέντε χρόνια, να απειλούν το Ιράν, χωρίς καν να λογαριάσουμε τους αφρικανικούς διαμελισμούς και τις τραγωδίες (Μάλι, Σουδάν);

 

Ξυπνήσανε Ρώσους και Κινέζους

 

Αυτά βλέπουν οι ηγεσίες Ρωσίας και Κίνας, αναγκασμένες πλέον να θέσουν το ερώτημα «μετά τη Δαμασκό και την Τεχεράνη, ποιος έχει σειρά;». Κι επειδή μια πιθανή απάντηση είναι «Μόσχα και Πεκίνο», βλέπουμε τώρα αυτές τις δύο δυνάμεις να απαλλάσσονται από τις τεράστιες αυταπάτες που συνόδευσαν, πριν από ένα τέταρτο αιώνα, την «αυτοκτονία-κατάρρευση» του σοβιετικού κομμουνισμού. Αλλά και τις έντονες φιλοαμερικανικές-φιλοδυτικές τάσεις που διαποτίζουν, ακόμα κι όταν δεν εκδηλώνονται, τις ισχυρότατες, πλην ασταθείς και ανασφαλείς «νεοκαπιταλιστικές» ολιγαρχίες τους, που θεωρούν ενστικτωδώς τη Δύση εγγυητή της ιδιοκτησίας και των δικαιωμάτων τους.

 

Πριν από είκοσι χρόνια, δεν υπήρχαν πιο φιλοαμερικανικές χώρες στον κόσμο από τη Ρωσία και την Κίνα. «Νοιώθω υπεύθυνος όχι μόνο απέναντι στον ρωσικό, αλλά και απέναντι στον αμερικανικό λαό για την επιτυχία των μεταρρυθμίσεων», έλεγε ο Μπαρίς Γέλτσιν απευθυνόμενος στο αμερικανικό Κονγρέσσο, που τον επευφημούσε όρθιο άπειρες φορές, όταν επισκέφθηκε την Αμερική στα 1992. Ειδικά η Ρωσία διέλυσε μόνη της την εξωτερική (Σύμφωνο της Βαρσοβίας) και την εσωτερική (ΕΣΣΔ) αυτοκρατορία της για να δει τελικά το ΝΑΤΟ, όχι μόνο να μπαίνει για τα καλά στο έδαφος της πρώην ΕΣΣΔ, αλλά να ξαναρχίζει τον ψυχρό πόλεμο που εκείνη σταμάτησε μονομερώς, από την Τασκένδη, το Κίεβο και την Τιφλίδα, αντί για την Καμπούλ, το Βερολίνο και την ‘Αγκυρα. Σήμερα, η Ρωσία έχει έξη στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό και οι ΗΠΑ 1200! Η Ουάσιγκτον αποκήρυξε το θεμέλιο του συστήματος ελέγχου των εξοπλισμών, τη συνθήκη ΑΒΜ, που απαγόρευσε τα αντιβαλλιστικά όπλα και ξοδεύει σε πολεμικές δαπάνες όσα όλες οι άλλες χώρες του πλανήτη μαζί, ενώ επιχειρεί να μεταβάλλει κάθε επιστημονική γνώση, κάθε επιστημονικό κλάδο, ακόμα και τις κοινωνικές ή τις νευρο-επιστήμες σε όπλο. Προετοιμάζεται δηλαδή για έναν παγκόσμιο πόλεμο χωρίς ιστορικό προηγούμενο  - να τον διεξάγει ή να τον νικήσει χωρίς καν να τον διεξάγει, μόνο με την απειλή. Το τελευταίο που θα ήθελε ο Πούτιν θα ήταν ο νέος «Ψυχρός Πόλεμος» που ξεπροβάλλει, αλλά δύσκολα βλέπει κανείς πως θα μπορέσει να τον αποφύγει, διατηρώντας ταυτόχρονα για τη χώρα του ένα μίνιμουμ αξιοπρέπειας και ασφάλειας.

 

Ευρωπαϊκή παρακμή

 

Αλλά δεν είναι μόνο η Ρωσία, η Κίνα, ο Τρίτος Κόσμος, τα δισεκατομμύρια του πλανήτη που διερωτώνται που το πάνε τα αφεντικά του. Είναι και η ίδια η Δύση, η κοινή γνώμη που φαίνεται να υπάρχει ακόμα παρά τον έλεγχο και την προδοσία των ελίτ. Υπάρχει το Βερολίνο, βαθιά εχθρικό απέναντι στην αμερικανική παντοκρατορία (αλλά που βέβαια η ανεξαρτησιακή του ροπή και οποιοσδήποτε διεθνής ρόλος του υπονομεύονται από την υποταγή του στο Χρήμα και τον αυταρχισμό έναντι των Ευρωπαίων εταίρων του).

 

Αντίθετα, η Γαλλία, η εξωτερική πολιτική της οποίας έχει πλήρως παραδοθεί στο ισχυρότατο ισραηλινό λόμπυ της – τόσο ισχυρό που απαγόρευσε οποιαδήποτε συζήτηση για την ύπαρξη και τον ρόλο του – ζει μια βαθειά ιστορική παρακμή χωρίς προηγούμενο για μια χώρα μιας ασύλληπτης κουλτούρας όπως η γαλλική, πρωτοπορία της δημοκρατικής Ευρώπης από την εποχή κιόλας του Διαφωτισμού και της μεγάλης Επανάστασης των Ιακωβίνων και του Ροβεσπιέρου. Διερωτάται κανείς που πήγε, που χάθηκε ακόμα η Γαλλία του Ντε Γκωλ, αλλά και του Σιράκ και του Βιλπέν, η Γαλλία των διαρκών επαναστάσεων και της αλληλεγγύης προς την επαναστατημένη Αλγερία και το Βιετνάμ, η Γαλλία που αγωνίστηκε για μια Ευρώπη «από τον  Ατλαντικό ως τα Ουράλια».

 

Τα αφεντικά του πλανήτη

 

Από μια άποψη πιο ενδιαφέρον είναι όμως να δει κανείς τι γίνεται στα πραγματικά κέντρα της Αυτοκρατορίας, που δεν είναι άλλα από την Ουάσιγκτων και τη Νέα Υόρκη, το City και το Τελ-Αβίβ. Από τη μια μεριά διαπιστώνουμε ότι η δυτική δημοκρατία και οι πολίτες της αντιστέκονται ακόμα στον τρομερό νέο ολοκληρωτισμό, παρά τον όλο και πιο ασφυκτικό έλεγχο των ίδιων των ελίτ και την όλο και πιο έντονη ολιγαρχοποίηση των δυτικών κοινωνιών. Σε καμιά χώρα του κόσμου δεν πολυπιστεύουν τα ψέμματα που τους ξεφουρνίζουν οι δυτικοί ηγέτες για τη Συρία, και πάντως πουθενά στη Δύση οι δημοσκοπήσεις δεν εμφανίζουν πλειοψηφία υπέρ της επέμβασης στη Συρία, το αντίθετο. (Υπέρ τέτοιας επέμβασης τάσσεται μόνο η πλειοψηφία των Ισραηλινών, χωρίς όμως δική τους συμμετοχή).

 

Από την άλλη βλέπουμε να συνεχίζεται στο εσωτερικό του πυρήνα της αυτοκρατορικής εξουσίας η σύγκρουση ανάμεσα στο κόμμα του πολέμου, της καταστροφής και του χάους και το κόμμα της σταθερότητας. Αρκεί να προσέξει κανείς λίγο το πρόσωπο του Ομπάμα στην τηλεόραση, για να αντιληφθεί ότι ασκεί μια πολιτική που δεν πιστεύει. Διερωτάται κανείς με τρόμο ποια είναι η τόσο ισχυρή, σκοτεινή δύναμη που επιβάλλει την ατζέντα της στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών και που οδηγεί όλη την ανθρωπότητα.

 

Τα είκοσι ανθρωπάκια

 

Μια ανθρωπότητα, η ηγεσία της οποίας συνεχίζει την ατζέντα πολέμων που μας ανακοίνωσαν προ δεκαπενταετίας τουλάχιστο οι νεοσυντηρητικοί, θέτει ως επιδίωξη την καταστροφή των σπουδαιότερων κοινωνικών και πολιτιστικών της κατακτήσεων, απειλεί την ίδια τη δυνατότητα του ανθρώπινου γένους να επιβιώσει. Μερικές δεκαετίες πια πριν από ένα πλανητικό κραχ που μοιάζει μαθηματικά βέβαιο, αναπόφευκτο, οι πολιτικοί μας, όπως οι «ισχυροί 20», που μαζεύτηκαν  την περασμένη βδομάδα στην Αγία Πετρούπολη, μοιάζουν, όσο ποτέ άλλοτε, ασήμαντα, γελοία ανθρωπάκια, όργανα ενός συστήματος που υποτίθεται ότι διοικούν και που, αν αφεθεί στον εαυτό του, μεταβάλλει τον 21^ο σε «αιώνα των καταστροφών».

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Eπίκαιρα, 12.9.2013

 

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Αύξηση και «τσιμεντάρισμα» της επιρροής της Χρυσής Αυγής, νέα, σημαντικά βήματα προς αυταρχική εκτροπή και εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις – αυτός είναι ο προσωρινός απολογισμός της «Χρυσαυγιάδος» των τελευταίων ημερών, όπου, ως συνήθως, το γελοίο κυνηγάει το τραγικό και τούμπαλιν.

 

Η σύλληψη βουλευτών χωρίς άδεια της Βουλής, επί τη βάσει του άρθρου για εγκληματικές οργανώσεις του ποινικού κώδικα, του ίδιου που χρησιμοποιήθηκε για τη δίωξη των διαμαρτυρομένων πολιτών της Χαλκιδικής,  και η θεατρική περιφορά τους σιδηροδέσμιων, εγείρει σοβαρότατο ζήτημα συνταγματικής τάξης. Η νομική ακροβασία του … διαρκούς αυτόφωρου, από λειτουργούς ενός σώματος που, στο παρελθόν, χαρακτήρισε στιγμιαίο έγκλημα την κατάλυση του πολιτεύματος, από τη χούντα των συνταγματαρχών, ενεργούσα για λογαριασμό της Ουάσιγκτον, ακόμα κι αν θεωρηθεί «ακραία οριακά» εντός του γράμματος, μοιάζει σαφώς εκτός του πνεύματος του συντάγματος.

 

Κανείς δεν  εμπόδιζε τις ανώτερες δικαστικές αρχές και την κυβέρνηση να πάνε κανονικά στη Βουλή και να ζητήσουν από εκείνη την άδεια άσκησης δίωξης . Η εξαίρεση του αυτόφωρου υπάρχει όχι για να παρακάμπτεται η βουλευτική ασυλία, αλλά για να μπορεί να επεμβαίνει η αστυνομία αν, φερ’ ειπείν, τραβήξει ένας βουλευτής περίστροφο, και αρχίζει να πυροβολεί τον κόσμο. ‘Οσο για το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή και η ιδεολογία της είναι απεχθής σε μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, δεν σημαίνει ότι δεν ισχύουν για τους βουλευτές της, όσα ισχύουν για όλα τα μέλη του κοινοβουλίου.

 

«Παιχνίδια» αυταρχισμού με το πολίτευμα

 

Το ακαταδίωκτο των εκπροσώπων του λαού, η ασυλία τους έναντι του Βασιλέα και του δικαστικού του βραχίονα (του «Εισαγγελέα του Βασιλέως», «procureur du Roi»), είναι στη βάση του ευρωπαϊκού δημοκρατικού αιτήματος, από τον καιρό κιόλας του … Cromwell και της Magna Carta. Προφανώς όλα αυτά τα αγνοούν μάλλον οι … γίγαντες του ελληνικού αστικού κοινοβουλευτισμού και ης νομικής επιστήμης Δένδιας, Αθανασίου, Μεϊμαράκης, Βορίδης και δεν συμμαζεύεται. Στην ευρωπαϊκή συνταγματική παράδοση δεν υπάρχει ούτε ένα περιστατικό ανάλογο με όσα συνέβησαν στην Ελλάδα το περασμένο Σάββατο, εις βάρος της ηγεσίας του τρίτου σε επιρροή ελληνικού κοινοβουλευτικού κόμματος. Ακόμα και στο δημοκρατικά ελλειμματικό, μετεμφυλιακό περιβάλλον του δημοκρατικοφανούς αυταρχισμού (1949-67), ο βουλευτής εθεωρείτο ακαταδίωκτος. ‘Όχι μόνο δεν έμπαινε φυλακή, οι αριστεροί κρατούμενοι απελύοντο εκλεγόμενοι!

 

‘Οσο για το άρθρο περί εγκληματικών οργανώσεων, ελέγχεται ως πιθανώς καταχρηστική η εφαρμογή του επί πολιτικού κόμματος, όπως, ασφαλώς, και επί διαμαρτυρομένων κατοίκων στη Χαλκιδική. Θα ήταν πιο έντιμο να προταθεί ευθέως η απαγόρευση του κόμματος, παρά να χρησιμοποιείται η ποινική δίωξη για τον σκοπό αυτό. Κάτι άλλωστε που δεν είναι λύση, γιατί ουδέποτε η απαγόρευση εμπόδισε τη λειτουργία κόμματος με άλλο όνομα και ουδέποτε η καταστολή μπόρεσε να ανακόψει την απήχηση ιδεολογικο-πολιτικών ρευμάτων – τρανή απόδειξη οι φυλακίσεις, εκτελέσεις και παντοειδείς διωγμοί κατά το παρελθόν των «κομμουνιστοσυμμοριτών ΕΑΜοβούλγαρων».

 

Κακώς, κατά τη γνώμη μας, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έκανε διάκριση μεταξύ εγκληματικών ενεργειών και εγκληματικής οργάνωσης, πολύ περισσότερο γιατί είναι αστεία τα τεκμήρια που έχουν δοθεί έως τώρα στη δημοσιότητα για να υποστηρίξουν τον ισχυρισμό περί εγκληματικής οργάνωσης, κατά την ποινική έννοια του όρου. Δεν μπορεί να ακούμε για τέσσερις χιλιάδες όπλα και τρεις χιλιάδες ενόπλους και να παρουσιάζονται πέντε όπλα, τα μισά με άδεια των αρχών! Δεν μπορεί οι αρχές να μην έχουν ερευνήσει δεκάδες υποθέσεις και τώρα, ξαφνικά, εντός πέντε ημερών, επειδή έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση ή οι ξένοι εντολείς της, να συρράπτουν με το στανιό κατηγορητήρια της κακιάς ώρας. Στ’ αλήθεια, διερωτώμεθα τι μεσολάβησε μεταξύ του πρωϊνού της Τετάρτης και του πρωϊνού  της Πέμπτης, μεταξύ δηλαδή της αποφυλάκισης Κασιδιάρη και της φυλάκισης Μιχαλολιάκου. Αν πάντως, επιμένει κάποιος ότι η ΧΑ είναι εγκληματική οργάνωση, τότε οφείλει να ζητήσει την απαγόρευσή της. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός, κοινή λογική πρέπει να διαθέτει για να καταλάβει ότι δεν μπορεί μια οργάνωση να είναι ταυτόχρονα εγκληματική οργάνωση και νόμιμο κοινοβουλευτικό κόμμα.

 

Δεν περιορίζονται μόνο εκεί οι παραβιάσεις θεμελιωδών δημοκρατικών κανόνων που συνέβησαν. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τις παρακολουθήσεις βουλευτών, ήδη πριν τη δολοφονία Φύσσα, την απαγόρευση σε βουλευτές να επισκεφθούν τα γραφεία τους, τις σκέψεις περί διακοπής της χρηματοδότησης κλπ. μέτρων εναντίον της Χρυσής Αυγής. Η δημοκρατία δεν είναι αλά καρτ, οι πρόνοιές της ισχύουν και πρέπει να ισχύουν για όλους, ακόμα και για τους φασίστες, ακόμα και για τους αντιπάλους, γι’ αυτούς που δεν μας αρέσουν ή περιφρονούμε.

 

Το ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα και η Αριστερά

 

‘Εστω και καθυστερημένα, η ηγεσία της αριστεράς οφείλει να βρει το θάρρος να καταδικάσει τέτοιες ενέργειες, που σήμερα εκδηλώνονται εναντίον της Χρυσής Αυγής, αύριο θα εκδηλωθούν εναντίον οποιουδήποτε επικριτή και αντιπάλου του μνημονιακού, «κατοχικού» καθεστώτος. Κυρίως, οφείλει να το κάνει για να αποδείξει στα μάτια των οπαδών της Χρυσής Αυγής, που είναι σήμερα πιθανώς 15-20% του ελληνικού λαού, οπαδούς που δεν θα τους κερδίσει ασφαλώς βρίζοντάς τους ως «υπανθρώπους», αλλά νοιώθοντας την ψυχολογία και κατανοώντας τα κίνητρά τους, ότι η δημοκρατική ιδεολογία είναι στοιχείο ταυτότητας της αριστεράς, όχι καιροσκοπική επίκληση. Αν δεν το πράξει θα εμπεδώσει στη διευρυνόμενη τώρα λαϊκή βάση της ΧΑ την άποψη ότι είναι κι αυτή «συστημική δύναμη», πόσο μάλλον που είναι το μνημονιακό «καθεστώς», υπεύθυνο για την κοινωνική, δημοκρατική και εθνική καταστροφή της χώρας, που υψώνει τώρα τη σημαία του «αντιφασισμού», γεγονός που κινδυνεύει να κάνει μάλλον δημοφιλή τον … φασισμό! Αντίθετα, η Αριστερά, μόνο υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των αντιπάλων της, μπορεί να διεκδικήσει το ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα σε αυτή την κρίση.

 

Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι δεν πρέπει να διωχθούν παραδειγματικά στελέχη της ΧΑ που έχουν διαπράξει κακουργήματα, με αυστηρή τήρηση του νόμου και χωρίς επίκληση άρθρων του ποινικού κώδικα, προτού υπάρξει το σώμα των αποδείξεων που να δικαιολογεί τη χρήση τους. ‘Άλλο τα ποινικά, άλλο η πολιτική.

 

Ο «φασισμός» του κ. Μιχαλολιάκου δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί από τον «φασισμό» του Μνημονίου, των μέσων της διαπλοκής και της διαφθοράς, τον ολοκληρωτισμό των διεθνών Τραπεζών και της Τρόικας που έρχονται να ανατρέψουν δεκαετίες αν όχι αιώνες ευρωπαϊκών δημοκρατικών κατακτήσεω. Η Χρυσή Αυγή δεν κερδίζει οπαδούς εξαιτίας, αλλά παρά την ιδεολογία της. Μπορεί να είναι η λάθος απάντηση, αλλά η επιρροή της στηρίζεται στο ότι οι οπαδοί της τη νοιώθουν απάντηση σε πραγματικά προβλήματα-ερωτήματα α) της άναρχης υπερμετανάστευσης, β) της μνημονιακής κοινωνικής καταστροφής και υποδούλωσης στους πιστωτές, γ) του οικονομικού και πολιτικού πολέμου, της εθνικής ταπείνωσης που δέχεται ο ελληνικός λαός, δ) της απίθανης διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού. Και επειδή γίνεται αντιληπτή ως τέτοια από μερίδα της κοινής γνώμης, γι’ αυτό διευρύνει ταχέως την επιρροή της.

 

Καμμιά ηθικολογία βολεμένων μικροαστών δεν μπορεί να ανακόψει την διεύρυνση της επιρροής της ΧΑ. Μόνο ένα μαζικό, ισχυρό, ρωμαλέο, δημοκρατικό, κοινωνικό και πατριωτικό (εθνικό αν θέλετε) κίνημα σωτηρίας της χώρας, κοινωνικής-εθνικής αναγέννησης της Ελλάδας (με πολιτική και για το μεταναστευτικό), μια αποτελεσματική δηλαδή και αξιόπιστη απάντηση στην κοινωνική και εθνική τραγωδία που ζούμε από το 2010, θα περιόριζε την απήχηση της Χρυσής Αυγής, όχι βέβαια δικαστήρια και τηλεοράσεις, ούτε τα δήθεν «αντιφασιστικά μέτωπα» με τους πρωτεργάτες της διαφθοράς, των Μνημονίων και των Δανειακών.   

 

Χωρίς πολιτική για το μεταναστευτικό, χωρίς πατριωτικό λόγο, αν δεν δώσει το στίγμα μιας δύναμης που νοιώθει και νοιάζεται για τη χώρα, σθεναρής, αποφασιστικής, καλά προετοιμασμένης, στην οποία να μπορεί να στηριχτεί ο ελληνικός λαός για να δώσει τον αγώνα για τη σωτηρία της Ελλάδας και της Κύπρου, η ελληνική αριστερά, ανεξαρτήτως εκλογικών ποσοστών, δημοσκοπήσεων και της γνώμης που τα στελέχη και οι ηγέτες της έχουν για τον εαυτό τους, κινδυνεύει να γνωρίσει αναπόφευκτα μια μεγάλη πολιτική ήττα, ανεξαρτήτως μάλιστα του προσεχούς εκλογικού αποτελέσματος, ίσως τη μεγαλύτερη και τραγικότερη στην ιστορία της.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Δρόμος της Αριστεράς», 5.10.2013

Η ΕΛΛΑΔΑ, Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

Συρία: μεγάλη ήττα των ιεράκων

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Σοβαρότατες κατηγορίες απηύθυνε κατά του Ισραήλ για την υπόθεση των χημικών όπλων, σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ και  τη Huffington Post, o απόστρατος  συνταγματάρχης Λώρενς Γουίλκινσον, πρώην επικεφαλής του επιτελείου του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ.

 

Αφορμή για την επίθεση η υποτιθέμενη υποκλοπή από τις ισραηλινές υπηρεσίες συριακής τηλεφωνικής επικοινωνίας που φαίνεται να επιβεβαιώνει την ευθύνη του καθεστώτος ‘Ασαντ. Η υποκλοπή αυτή είναι, λέγεται, στη βάση των «στοιχείων» που τεκμηριώνουν, υποτίθεται πάντα, την υπόθεση κατά του ‘Ασαντ, αλλά που, μέχρι τώρα, οι ΗΠΑ έχουν αρνηθεί να κοινοποιήσουν στον ΟΗΕ.

 

Διπλωματικοί παρατηρητές στην Ουάσιγκτον υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση, αλλά για μια εισέτι ένδειξη σφοδρότατης σύγκρουσης στον ίδιο τον πυρήνα της αυτοκρατορικής εξουσίας. Η σύγκρουση αυτή συνεχίζεται επί πολλά χρόνια και αφορά την κεντρική στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στη Μέση Ανατολή και παγκοσμίως. Αυτή η σύγκρουση εκφράστηκε με ιδιαίτερα έντονο τρόπο στο θέμα του Ιράν. Είναι σαν να αντιπαρατίθεται αφενός μια ομάδα «μπολσεβίκων» του «ιμπεριαλισμού», αποφασισμένων να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για την πλήρη επικράτησή τους (π.χ. Μπους-νεοσυντηρητικοί) και μια ομάδα «μενσεβίκων» (Ομπάμα, Μπρζεζίνσκι, στρατός, CIA π.χ.), που επιθυμούν μια πιο ισορροπημένη και λιγότερο επικίνδυνη διαχείριση των διεθνών υποθέσεων.

 

Μιλώντας στο Current TV, ο Γουίλκινσον είπε ότι δεν αποκλείει να έριξαν τα χημικά οι αντάρτες ή οι Ισραηλινοί, και πιστεύει ότι η επιχείρηση ήταν μια “false flag” επιχείρηση του Τελ-Αβίβ. Ο Γουίλκινσον, με την εμπειρία της προβοκάτσιας για το Ιράκ που έζησε από μέσα, είπε ότι είναι «άλλη μια φορά τα ίδια» και ζήτησε σοβαρές, πραγματικές αποδείξεις προτού τεθεί καν ζήτημα επιχείρησης κατά της Συρίας.

 

Στο μεταξύ έρευνα και συνεντεύξεις από το Mint Press News υποδεικνύουν ότι οι χημικές επιθέσεις οφείλονται μάλλον στις ανταρτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ τα βέλη της καχυποψίας κατευθύνονται έντονα προς τη Σαουδική Αραβία.

 

Από την πλευρά του, ο πρώην Βρετανός Πρέσβης Craig Murray που υπηρέτησε στην Κύπρο στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αμφισβήτησε τα ευρήματα των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών που φέρονται υποκλέψασες συνομιλίες Σύρων στρατιωτικών. Ο κ. Murray υποστηρίζει ότι είναι αδύνατο για το Ισραήλ ή τις ΗΠΑ να υποκλέψουν μια συνομιλία που να μην υποκλέψει η βρετανική κατασκοπευτική εγκατάσταση στο Τρόοδος. Ο σταθμός της GCHQ είναι το «διαμάντι του στέμματος» της βρετανικής κατασκοπείας και παρακολουθεί τα πάντα από την ανατολική Λιβύη έως τον Καύκασο, έγραψε σε άρθρο του, προσθέτοντας ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν τίποτα συγκρίσιμο. Τα «στοιχεία» για «χημική επίθεση» που προέρχονται από τις μυστικές υπηρεσίες του Ισαρήλ, έγραψε, δεν έχουν μεγαλύτερη αξία από τα ψέμματα για τα δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, που χρησιμοποιήθηκαν ως πρόσχημα εισβολής και καταστροφής του Ιράκ.

 

Γεγονός είναι ότι η Ιστορία δεν γνωρίζει πολλούς πολέμους που να μην ξεκίνησαν με κάποια προβοκάτσια. Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του στον κυπριακό «Φιλελεύθερο» της Κυριακής, ο καλός αναλυτής Μάριος Ευρυβιάδης υπενθυμίζει την περίπτωση του κορεατικού Τζάμπο, η κατάρριψη του οποίου αποδόθηκε ψευδώς από τις ΗΠΑ σε σοβιετική πρόθεση, την προβοκάτσια στη Βοσνία που οδήγησε στον βομβαρδισμό των Σέρβων και στην περίπτωση των όπλων του Σαντάμ. Θα μπορούσαμε όμως να προσθέσουμε άνετα άλλα 100 ή 1000 ανάλογα περιστατικά.

 

Πάντως, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα εξακολουθεί να βρίσκεται σε στενή συνεργασία με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου – το ερώτημα είναι αν συμφωνεί μαζί ή αν διαφωνεί χωρίς όμως να το λέει, στήνοντας ενδεχομένως με τη σειρά του μια «προβοκάτσια στην προβοκάτσια». Πάντως, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ εξέπληξε τους συνεργάτες του στην περίφημη σύσκεψη κατά την οποία τους ανακοίνωσε ότι θα καθυστερήσει έως ότου λάβει την ψήφο του Κονγκρέσσου. Στη σύσκεψη δεν συμμετείχαν οι Υπουργοί Εξωτερικών και ‘Αμυνας που πληροφορήθηκαν την απόφαση αμέσως μετά,  με τηλεφώνημα του κ. Ομπάμα προς αυτούς και προς τον κ. Νετανιάχου.

 

Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός, που δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να εμφανιστεί η χώρα του ως πρωτεύον εμπλεκόμενο μέρος στην υπόθεση της Συρίας, έδωσε εντολή στους Υπουργούς του να σταματήσουν να μιλάνε για το θέμα οικτίροντας την αναποφασιστικότητα Ομπάμα. Αυτά βέβαια συνέβησαν αφού προλάβει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, απαντώντας στο σχετικό άγχος της δικής μας «Καθημερινής», με δηλώσεις του, ο πρώην αναλυτής της Μοσσάντ Γιόσι Αλφέρ (1.9.13). Ο Αλφέρ υπογράμμισε ότι το Ισραήλ προσβλέπει στην επίθεση κατά της Συρίας και σε επιχείρηση ανατροπής του ‘Ασαντ. Διαψεύδοντας με την ευκαιρία και πληθώρα ημετέρων «αναλυτών» της κακιάς ώρας, που έλεγαν, πιστεύοντας ότι γίνονται ευχάριστοι στα αυτιά των Ισραηλινών, ότι τρέμουν για την επικράτηση των ισλαμιστών στη Συρία.

 

Για το Τελ Αβίβ θάταν καλύτερα να γίνει η επίθεση κατά του ‘Ασαντ, ακόμα όμως κι αν δεν γίνει δεν χάθηκε ο κόσμος, φάνηκε να υποστηρίζει από την πλευρά του ο Σιμόν Πέρες, για τον οποίο ήδη έχει πρακτικά διαμελισθεί η χώρα αυτή. Υπάρχουν 3-4 Συρίες, υποστήριξε, προσθέτοντας ότι κανείς δεν θα μπορέσει να τις ενώσει εκτός του Αραβικού Συνδέσμου.

 

Μεταξύ των «Μπολσεβίκων» και των «Μενσεβίκων» της Αυτοκρατορίας, ο Μπαράκ Ομπάμα μοιάζει αναποφάσιστος – ή, ίσως, το «παίζει» αναποφάσιστος για να δώσει τον χρόνο και τη δυνατότητα στο «αντιπολεμικό κόμμα» να μαζέψει ορμή και δυνάμεις, εγκλωβισμένος κι ο ίδιος από το παντοδύναμο «κόμμα του πολέμου», κατά ένα τρόπο αποκαλυπτικό, τόσο για το παρασκηνιακό παιχνίδι στο κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας, όσο και για τις προόδους του μεταμοντέρνου ολοκληρωτισμού. Δεν μπορεί πάντως, ιδίως μετά την εμπειρία του Ιράκ και αυτά που του σκάρωσαν στην Αίγυπτο, να μην ξέρει πόσες παγίδες έχει και για τον ίδιο ο δρόμος της κλιμάκωσης καθώς η «σύγκρουση στη Συρία έχει όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην εξέλιξη σε πόλεμο παγκοσμίων διαστάσεων», για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του Μάριο Τόμο, νέου «Υπουργού Δικαιοσύνης» ενός μικρού κράτους με παγκόσμια δύναμη, του Βατικανού δηλαδή.

 

 ‘Όλα αυτά βέβαια έγιναν δυνατά χάρη στην ψήφο της βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων που προηγήθηκε. Το χαστούκι στον Κάμερον ήταν μια μεγάλη στιγμή της απειλούμενης ευρωπαϊκής δημοκρατίας, όπως επίσης του βρετανικού αντιπολεμικού κινήματος, του Εργατικού Κόμματος και του Προέδρου του Εντ Μίλιμπαντ. Η ψήφος απέδειξε ότι δεν έχουν χαθεί τα πάντα στην Ευρώπη, παρά τις τρομακτικές προόδους του μεταμοντέρνου ολοκληρωτισμού και τον ασφυκτικό έλεγχο από την ολιγαρχία του Χρήματος και το βαθύ κράτος των ΗΠΑ των ευρωπαϊκών πολιτικών και εκδοτικών ελίτ. Παρά επίσης τις τεράστιες, συνεχιζόμενες προόδους στη χειραγώγηση μεγάλων συστημάτων πληροφοριών, κοινωνικών συνόλων και του  ανθρώπινου εγκεφάλου.

 

Οι Βρετανοί βουλευτές δεν εκλήθησαν στην πραγματικότητα να λάβουν μια απόφαση που αφορούσε μόνο τη Μέση Ανατολή, Υποστηρίζοντας κάθε «αηδία», κάθε ψέμμα που κατασκευάζει το «κόμμα του Πολέμου», οι Ευρωπαίοι δεν συνεχίζουμε μόνο τον μεγάλο πόλεμο κατά του αραβομουσουλμανικού κόσμου (τμήμα της σύγκρουσης των πολιτισμών που επιδιώκουν ολοκληρωτικοί ιδεολόγοι σαν τον Χάντιγκτον), αλλά και αποδεχόμαστε την αυτοκαταστροφή της δικής μας δημοκρατίας – όσης τέλος πάντων έχουμε.

 

Η συνέχεια προμηνύεται συναρπαστική, όσο και απρόβλεπτη. ‘Οσο για την Ελλάδα και την Κύπρο, μόνο λύπη μπορεί να προκαλέσει το γεγονός ότι έχουμε καταντήσει δύο αξιοθρήνητα, αξιολύπητα κράτη, χωρίς φωνή, χωρίς λόγο, χωρίς άποψη, με μόνη «εθνική» ιδεολογία μας την εξάρτηση, την υποτέλεια, τον ραγιαδισμό.

 

Για μας τους ‘Ελληνες δύο συμπεράσματα βγαίνουν από την υπόθεση της Συρίας. Το πρώτο είναι ότι αν αγωνιστούμε για να σώσουμε τα δικά μας κράτη θα βρούμε συμμάχους στην Ευρώπη και παραέξω. Το δεύτερο είναι ότι δεν πρέπει να καταλαβαίνουμε τον πόλεμο εναντίον μας ως μεμονωμένο συμβάν, αλλά ως τμήμα της επέλασης του νέου, παγκόσμιου ολοκληρωτισμού. Δυστυχώς, βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή του «ευρωπαϊκού κλάδου» με οικονομικά μέσα, όπως το Ιράκ και η Συρία βρέθηκαν με στρατιωτικά και, αν θέλουμε το «τομάρι» μας, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το σώσουμε, πάρεξ να αγωνιστούμε σκληρά γι’ αυτό.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Eπίκαιρα, 5.9.2013

ΣΥΡΙΑ: ΑΠΕΙΛΕΙ ΞΑΝΑ Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

Σε ερείπια μεταβάλλουν τη Μέση Ανατολή οι Δυτικοί

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας προτίθενται να παραχωρήσουν τα στρατιωτικά αεροδρόμια Ελλάδας και Κύπρου για την προγραμματιζόμενη στρατιωτική επέμβαση κατά του φίλου λαού της Συρίας;

 

Την απάντηση τη γνωρίζετε. Η Αθήνα δεν είχε καν το θάρρος να διατηρήσει, όπως επέβαλλε η εθνική ανάγκη, εν λειτουργία την ελληνική πρεσβεία στη Δαμασκό και τη συριακή στην Αθήνα, παρά τις έντονες  διαμαρτυρίες των Ελλήνων διπλωματών. Στην πραγματικότητα όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν σήμερα, σε Ελλάδα και Κύπρο, κυβερνήσεις που να μπορούν/θέλουν να ασκήσουν εθνική κρατική κυριαρχία εξυπηρετώντας ελληνικά συμφέροντα. Που να έχουν βρε αδερφέ όχι τον βαθμό αυτονομίας ενός Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά τουλάχιστον ακόμα αυτόν που διέθετε και ένας … Γεώργιος Παπαδόπουλος! Που, αν και πιθανώς πράκτωρ της CIA ο ίδιος, δεν συμφώνησε στη χρήση του ελληνικού χώρου εναντίον των Αράβων. Σε αυτό το σημείο έχουμε φτάσει τώρα, ως λαός, κράτος, χώρα. O tempora, o mores!

 

Για την ιστορία, να σημειώσουμε ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο τότε Υπουργός ‘Αμυνας Γεράσιμος Αρσένης είχε υπογράψει με τον πατέρα του σημερινού Σύρου Προέδρου συμφωνία μεταστάθμευσης ελληνικών μαχητικών στη Συρία. Τέτοιου επιπέδου ήταν οι ελληνοαραβικές σχέσεις προτού η Ελλάδα μπει, μετά τα 1996 κυρίως, στη διαδικασία αυτοκαταστροφής του κράτους και της εξωτερικής της πολιτικής, που την οδήγησε στη σημερινή εθνική καταστροφή και, μη διακοπτόμενη, μπορεί να οδηγήσει στην αυριανή, πιθανώς πολύ μεγαλύτερη, εθνική τραγωδία.

 

Η «μικρή» Αθήνα ήταν σπουδαία δύναμη στη Μέση Ανατολή. Τώρα, εκεί, όπως και παντού αλλού, είναι ο «καρπαζοεισπράκτωρ» της υφηλίου, παρά (ή εξαιτίας;) την προθυμία της να συμμετάσχει σε κάθε βρωμοδουλειά ζητάνε οι «πλούσιοι και ισχυροί», ακόμα και εις βάρος των πιο ζωτικών ελληνικών εθνικών συμφερόντων. Να σημειώσουμε ακόμα ότι το καθεστώς ‘Ασαντ είναι σήμερα το βασικό στήριγμα των Χριστιανών της Συρίας. Αρμένιοι, Κούρδοι, Ελληνορθόδοξοι τρέμουν το ενδεχόμενο της πτώσης του.

 

Με την ευκαιρία να υπογραμμίσουμε και κάτι ακόμα, εθνικά κρισιμότατο. Δεν είμαστε κατ’ αρχήν και εκ των προτέρων εναντίον κάθε συνεργασίας με το Ισραήλ. Αλλά ορισμένοι θερμοκέφαλοι, συχνά ανύπαρκτης εγκεφαλικής λειτουργίας «νεοεθνικόφρονες», Λευκωσίας και Αθήνας, καλό είναι να θυμούνται ότι η Μέση Ανατολή είναι το ηφαίστειο της υφηλίου και είναι σκόπιμο να κρατιόμαστε σε απόσταση ασφαλείας. Αν πας αύριο και δώσεις, π.χ., τα αεροδρόμιά σου για βάσεις διασποράς της ισραηλινής αεροπορίας σε σενάριο  μείζονος περιφερειακού πολέμου που μπορεί να εξελιχθεί δυνητικά σε «άτυπη» παγκόσμια σύρραξη (ή αν τάχεις κιόλας δώσει), θα πρέπει να είσαι και έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες των επιλογών σου, τις πιθανές επιθέσεις με πυραύλους, τρομοκρατία και δεν συμμαζεύεται, αλλά και την αποξένωση και εχθρότητα ενός τεράστιου ισλαμικού κόσμου. Ούτε η Ελλάδα, ούτε, πολύ περισσότερο η Κύπρος, μπορούν να επιβιώσουν ως κράτη μετατρεπόμενες σε βάσεις επίθεσης εναντίον του αραβομουσουλμανικού κόσμου. Αυτός θα ήταν ο συντομότερος τρόπος για την καταστροφή του έθνους μας.

 

Χημικές προβοκάτσιες και διαρκής πόλεμος

 

Τα «Επίκαιρα» απευθύνονται σε νοήμονες αναγνώστες. Δεν πιστεύουμε ότι χρειάζεται να ανασκευάσουμε εδώ τις αστειότητες περί χημικών όπλων που δήθεν χρησιμοποίησε το καθεστώς ‘Ασαντ. Ο Σύρος Πρόεδρος και οι επικεφαλής του καθεστώτος του θα έπρεπε να τρελλαθούν για να θέλουν, τη στιγμή που κερδίζουν μάλιστα τον πόλεμο, να χρησιμοποιήσουν χημικά όπλα που, χωρίς να μπορούν να τους αποφέρουν αξιοσημείωτο στρατιωτικό κέρδος, θα έδιναν το ιδανικό πρόσχημα για μια εναντίον τους επέμβαση.

 

Το γεγονός ότι η διπλωματία των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας υποστηρίζει τέτοιες θέσεις, υπερασπίζεται τόσο χοντροκομμένες προβοκάτσιες, δείχνει τη δυσκολία που έχουν αυτά τα κράτη να υπερασπιστούν την πολιτική τους, αλλά και τη βαθειά κρίση τους. ‘Εχουν παραδοθεί στο «κόμμα του διαρκούς πολέμου», δηλαδή σε μια στρατηγική διακυβέρνησης της Μέσης Ανατολής αρχικά, και του πλανήτη ολάκερου προοπτικά, δια του χάους και της καταστροφής. Αυτή είναι η ουσία των πολέμων που άρχισαν στο Αφγανιστάν το 2001, συνέχισαν με την εισβολή και καταστροφή του Ιράκ το 2003 και τώρα με την καταστροφή της Αιγύπτου, της Λιβύης και της Συρίας.

 

Τα προσχήματα αλλάζουν κάθε φορά, από την καταδίωξη των τρομοκρατών στον πόλεμο για την «δημοκρατία» ή τη μη διασπορά όπλων μαζικής καταστροφής. Στην πραγματικότητα όμως τα επί μέρους ζητήματα, επιχειρήματα και συνθήματα αλλάζουν, η ουσία παραμένει η ίδια: πρόκειται για τη μεγαλύτερη ίσως αποικιακή επιχείρηση της Ιστορίας που δεν αποσκοπεί παρά στον πλήρη έλεγχο όλης της «ευρείας Μέσης Ανατολής», «από το Μαρακές στο Μπαγκλαντές». Και, δι’ αυτής, στον έλεγχο όλης της Γης.

 

Η Μέση Ανατολή είναι εδώ και αιώνες αντικείμενο αποικιακής πολιτικής από τη Δύση – και το Ισραήλ μετά το 1947. Το νέο στοιχείο είναι άλλο – είναι το χάος ως τρόπος διακυβέρνησης. Δυτικοί και Ισραηλινοί δεν επιδιώκουν τόσο την εγκαθίδρυση δικών τους καθεστώτων, όσο τη διάλυση οποιουδήποτε καθεστώτος και τη μακροχρόνια εξασθένιση όλων των κρατών – αυτό, παρεμπιπτόντως, που κάνει στην Ευρώπη, με άλλα μέσα, η «Διεθνής του Χρήματος».

 

Από μια καθαρά γεωπολιτική άποψη, τα όσα συμβαίνουν με τα μνημόνια σε Ελλάδα και Κύπρο μπορούν να ερμηνευθούν και ως προετοιμασία μεγάλων «αποικιακών» επιχειρήσεων εναντίον της Ανατολής – ισλαμικής και ρωσικής. Οι Σταυροφόροι, παληοί και νεώτεροι, πάντα επεδίωξαν τον έλεγχο του ελληνικού χώρου, στην παραμονή μεγάλων εκστρατειών προς ανατολάς. Ο Χίτλερ ξόδεψε πολύτιμο χρόνο και ενέργεια στα Βαλκάνια προτού κινηθεί κατά της Ρωσίας, ο Τσώρτσιλ φρόντισε να ελέγξει την Ελλάδα προτού ξεκινήσει ο Ψυχρός Πόλεμος, το 1967 και το 1974 δεν αποσκοπούσαν αλλού παρά στον έλεγχο του χώρου μας ως βάσης εξόρμησης προς τη Μέση Ανατολή.

 

Μπρζεζίνσκι κατά Νετανιάχου

 

Εδώ και μία δεκαετία, οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή συνοδεύονται από έναν άλλο «πόλεμο», στην κορυφή της ίδιας της αυτοκρατορικής εξουσίας, ανάμεσα στους νεοσυντηρητικούς, τους οπαδούς του διαρκούς πολέμου και αυτούς που υποστηρίζουν μια πιο ισορροπημένη, συντηρητική διαχείριση των αυτοκρατορικών υποθέσεων. Μεταξύ των τελευταίων εξέχουσα θέση έχουν οι εκπρόσωποι των ενόπλων δυνάμεων και των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, ενώ κύριος εκπρόσωπός τους είναι, στο επίπεδο του πολιτικού λόγου και της στρατηγικής σκέψης ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Προέδρου Κάρτερ. Το τελευταίο διάστημα, ο κ. Μπρζεζίνσκι επιτίθεται έντονα στον Πρόεδρο Ομπάμπα με σκληρότατους χαρακτηρισμούς, ενώ υπαινίσσεται, εμμέσως πλην σαφώς, ότι το Ισραήλ του Νετανιάχου είναι πίσω από τους «παραλογισμούς» της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στη Συρία και το Ιράν.

 

Αυτή η «εσωτερική αντιπολίτευση» προς τα πλέον ρηξικέλευθα σχέδια των γερακιών ήταν που εμπόδισε μέχρι στιγμής την εξαπόλυση ενός μεγάλου πολέμου κατά του Ιράν, ενδεχομένως και με χρήση τακτικών ατομικών όπλων, μαζί με την αντίθεση της κοινής γνώμης. Που, όμως, βαίνει μειούμενη, λόγω των τεραστίων προόδων του ελέγχου των ευρωπαϊκών ΜΜΕ και όλης της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης από τον «κόσμο του Χρήματος». Επιπλέον, η αντιπολίτευση έχει το μειονέκτημα που έχει το «κέντρο», ο Νικίας έναντι της αποφασιστικότητας ενός Αλκιβιάδη.

 

Απομένει η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, κύρια δύναμη αντίστασης πλέον σε έναν πλανητικό ολοκληρωτισμό, που μπορεί να μην παίρνει τις φαινομενικά αποτρόπαιες μορφές του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, αλλά μοιάζει πολύ πιο απειλητικός και επικίνδυνος από το Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ. Χάρη στην αποφασιστικότητα του Κρεμλίνου, του Ιράν και της Χεζμπολά, ο Άσαντ παραμένει στη θέση του και οι Δυτικοί κινδυνεύουν μια σοβαρότατη ήττα. Μέχρι που όμως ο Πρόεδρος Πούτιν είναι έτοιμος να οδηγήσει την αντίστασή του στον γεωπολιτικό αναθεωρητισμό και ολοκληρωτισμό;

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Επίκαιρα», 29.8.2013