ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Αύξηση και «τσιμεντάρισμα» της επιρροής της Χρυσής Αυγής, νέα, σημαντικά βήματα προς αυταρχική εκτροπή και εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις – αυτός είναι ο προσωρινός απολογισμός της «Χρυσαυγιάδος» των τελευταίων ημερών, όπου, ως συνήθως, το γελοίο κυνηγάει το τραγικό και τούμπαλιν.

 

Η σύλληψη βουλευτών χωρίς άδεια της Βουλής, επί τη βάσει του άρθρου για εγκληματικές οργανώσεις του ποινικού κώδικα, του ίδιου που χρησιμοποιήθηκε για τη δίωξη των διαμαρτυρομένων πολιτών της Χαλκιδικής,  και η θεατρική περιφορά τους σιδηροδέσμιων, εγείρει σοβαρότατο ζήτημα συνταγματικής τάξης. Η νομική ακροβασία του … διαρκούς αυτόφωρου, από λειτουργούς ενός σώματος που, στο παρελθόν, χαρακτήρισε στιγμιαίο έγκλημα την κατάλυση του πολιτεύματος, από τη χούντα των συνταγματαρχών, ενεργούσα για λογαριασμό της Ουάσιγκτον, ακόμα κι αν θεωρηθεί «ακραία οριακά» εντός του γράμματος, μοιάζει σαφώς εκτός του πνεύματος του συντάγματος.

 

Κανείς δεν  εμπόδιζε τις ανώτερες δικαστικές αρχές και την κυβέρνηση να πάνε κανονικά στη Βουλή και να ζητήσουν από εκείνη την άδεια άσκησης δίωξης . Η εξαίρεση του αυτόφωρου υπάρχει όχι για να παρακάμπτεται η βουλευτική ασυλία, αλλά για να μπορεί να επεμβαίνει η αστυνομία αν, φερ’ ειπείν, τραβήξει ένας βουλευτής περίστροφο, και αρχίζει να πυροβολεί τον κόσμο. ‘Οσο για το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή και η ιδεολογία της είναι απεχθής σε μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, δεν σημαίνει ότι δεν ισχύουν για τους βουλευτές της, όσα ισχύουν για όλα τα μέλη του κοινοβουλίου.

 

«Παιχνίδια» αυταρχισμού με το πολίτευμα

 

Το ακαταδίωκτο των εκπροσώπων του λαού, η ασυλία τους έναντι του Βασιλέα και του δικαστικού του βραχίονα (του «Εισαγγελέα του Βασιλέως», «procureur du Roi»), είναι στη βάση του ευρωπαϊκού δημοκρατικού αιτήματος, από τον καιρό κιόλας του … Cromwell και της Magna Carta. Προφανώς όλα αυτά τα αγνοούν μάλλον οι … γίγαντες του ελληνικού αστικού κοινοβουλευτισμού και ης νομικής επιστήμης Δένδιας, Αθανασίου, Μεϊμαράκης, Βορίδης και δεν συμμαζεύεται. Στην ευρωπαϊκή συνταγματική παράδοση δεν υπάρχει ούτε ένα περιστατικό ανάλογο με όσα συνέβησαν στην Ελλάδα το περασμένο Σάββατο, εις βάρος της ηγεσίας του τρίτου σε επιρροή ελληνικού κοινοβουλευτικού κόμματος. Ακόμα και στο δημοκρατικά ελλειμματικό, μετεμφυλιακό περιβάλλον του δημοκρατικοφανούς αυταρχισμού (1949-67), ο βουλευτής εθεωρείτο ακαταδίωκτος. ‘Όχι μόνο δεν έμπαινε φυλακή, οι αριστεροί κρατούμενοι απελύοντο εκλεγόμενοι!

 

‘Οσο για το άρθρο περί εγκληματικών οργανώσεων, ελέγχεται ως πιθανώς καταχρηστική η εφαρμογή του επί πολιτικού κόμματος, όπως, ασφαλώς, και επί διαμαρτυρομένων κατοίκων στη Χαλκιδική. Θα ήταν πιο έντιμο να προταθεί ευθέως η απαγόρευση του κόμματος, παρά να χρησιμοποιείται η ποινική δίωξη για τον σκοπό αυτό. Κάτι άλλωστε που δεν είναι λύση, γιατί ουδέποτε η απαγόρευση εμπόδισε τη λειτουργία κόμματος με άλλο όνομα και ουδέποτε η καταστολή μπόρεσε να ανακόψει την απήχηση ιδεολογικο-πολιτικών ρευμάτων – τρανή απόδειξη οι φυλακίσεις, εκτελέσεις και παντοειδείς διωγμοί κατά το παρελθόν των «κομμουνιστοσυμμοριτών ΕΑΜοβούλγαρων».

 

Κακώς, κατά τη γνώμη μας, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έκανε διάκριση μεταξύ εγκληματικών ενεργειών και εγκληματικής οργάνωσης, πολύ περισσότερο γιατί είναι αστεία τα τεκμήρια που έχουν δοθεί έως τώρα στη δημοσιότητα για να υποστηρίξουν τον ισχυρισμό περί εγκληματικής οργάνωσης, κατά την ποινική έννοια του όρου. Δεν μπορεί να ακούμε για τέσσερις χιλιάδες όπλα και τρεις χιλιάδες ενόπλους και να παρουσιάζονται πέντε όπλα, τα μισά με άδεια των αρχών! Δεν μπορεί οι αρχές να μην έχουν ερευνήσει δεκάδες υποθέσεις και τώρα, ξαφνικά, εντός πέντε ημερών, επειδή έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση ή οι ξένοι εντολείς της, να συρράπτουν με το στανιό κατηγορητήρια της κακιάς ώρας. Στ’ αλήθεια, διερωτώμεθα τι μεσολάβησε μεταξύ του πρωϊνού της Τετάρτης και του πρωϊνού  της Πέμπτης, μεταξύ δηλαδή της αποφυλάκισης Κασιδιάρη και της φυλάκισης Μιχαλολιάκου. Αν πάντως, επιμένει κάποιος ότι η ΧΑ είναι εγκληματική οργάνωση, τότε οφείλει να ζητήσει την απαγόρευσή της. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός, κοινή λογική πρέπει να διαθέτει για να καταλάβει ότι δεν μπορεί μια οργάνωση να είναι ταυτόχρονα εγκληματική οργάνωση και νόμιμο κοινοβουλευτικό κόμμα.

 

Δεν περιορίζονται μόνο εκεί οι παραβιάσεις θεμελιωδών δημοκρατικών κανόνων που συνέβησαν. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τις παρακολουθήσεις βουλευτών, ήδη πριν τη δολοφονία Φύσσα, την απαγόρευση σε βουλευτές να επισκεφθούν τα γραφεία τους, τις σκέψεις περί διακοπής της χρηματοδότησης κλπ. μέτρων εναντίον της Χρυσής Αυγής. Η δημοκρατία δεν είναι αλά καρτ, οι πρόνοιές της ισχύουν και πρέπει να ισχύουν για όλους, ακόμα και για τους φασίστες, ακόμα και για τους αντιπάλους, γι’ αυτούς που δεν μας αρέσουν ή περιφρονούμε.

 

Το ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα και η Αριστερά

 

‘Εστω και καθυστερημένα, η ηγεσία της αριστεράς οφείλει να βρει το θάρρος να καταδικάσει τέτοιες ενέργειες, που σήμερα εκδηλώνονται εναντίον της Χρυσής Αυγής, αύριο θα εκδηλωθούν εναντίον οποιουδήποτε επικριτή και αντιπάλου του μνημονιακού, «κατοχικού» καθεστώτος. Κυρίως, οφείλει να το κάνει για να αποδείξει στα μάτια των οπαδών της Χρυσής Αυγής, που είναι σήμερα πιθανώς 15-20% του ελληνικού λαού, οπαδούς που δεν θα τους κερδίσει ασφαλώς βρίζοντάς τους ως «υπανθρώπους», αλλά νοιώθοντας την ψυχολογία και κατανοώντας τα κίνητρά τους, ότι η δημοκρατική ιδεολογία είναι στοιχείο ταυτότητας της αριστεράς, όχι καιροσκοπική επίκληση. Αν δεν το πράξει θα εμπεδώσει στη διευρυνόμενη τώρα λαϊκή βάση της ΧΑ την άποψη ότι είναι κι αυτή «συστημική δύναμη», πόσο μάλλον που είναι το μνημονιακό «καθεστώς», υπεύθυνο για την κοινωνική, δημοκρατική και εθνική καταστροφή της χώρας, που υψώνει τώρα τη σημαία του «αντιφασισμού», γεγονός που κινδυνεύει να κάνει μάλλον δημοφιλή τον … φασισμό! Αντίθετα, η Αριστερά, μόνο υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των αντιπάλων της, μπορεί να διεκδικήσει το ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα σε αυτή την κρίση.

 

Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι δεν πρέπει να διωχθούν παραδειγματικά στελέχη της ΧΑ που έχουν διαπράξει κακουργήματα, με αυστηρή τήρηση του νόμου και χωρίς επίκληση άρθρων του ποινικού κώδικα, προτού υπάρξει το σώμα των αποδείξεων που να δικαιολογεί τη χρήση τους. ‘Άλλο τα ποινικά, άλλο η πολιτική.

 

Ο «φασισμός» του κ. Μιχαλολιάκου δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί από τον «φασισμό» του Μνημονίου, των μέσων της διαπλοκής και της διαφθοράς, τον ολοκληρωτισμό των διεθνών Τραπεζών και της Τρόικας που έρχονται να ανατρέψουν δεκαετίες αν όχι αιώνες ευρωπαϊκών δημοκρατικών κατακτήσεω. Η Χρυσή Αυγή δεν κερδίζει οπαδούς εξαιτίας, αλλά παρά την ιδεολογία της. Μπορεί να είναι η λάθος απάντηση, αλλά η επιρροή της στηρίζεται στο ότι οι οπαδοί της τη νοιώθουν απάντηση σε πραγματικά προβλήματα-ερωτήματα α) της άναρχης υπερμετανάστευσης, β) της μνημονιακής κοινωνικής καταστροφής και υποδούλωσης στους πιστωτές, γ) του οικονομικού και πολιτικού πολέμου, της εθνικής ταπείνωσης που δέχεται ο ελληνικός λαός, δ) της απίθανης διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού. Και επειδή γίνεται αντιληπτή ως τέτοια από μερίδα της κοινής γνώμης, γι’ αυτό διευρύνει ταχέως την επιρροή της.

 

Καμμιά ηθικολογία βολεμένων μικροαστών δεν μπορεί να ανακόψει την διεύρυνση της επιρροής της ΧΑ. Μόνο ένα μαζικό, ισχυρό, ρωμαλέο, δημοκρατικό, κοινωνικό και πατριωτικό (εθνικό αν θέλετε) κίνημα σωτηρίας της χώρας, κοινωνικής-εθνικής αναγέννησης της Ελλάδας (με πολιτική και για το μεταναστευτικό), μια αποτελεσματική δηλαδή και αξιόπιστη απάντηση στην κοινωνική και εθνική τραγωδία που ζούμε από το 2010, θα περιόριζε την απήχηση της Χρυσής Αυγής, όχι βέβαια δικαστήρια και τηλεοράσεις, ούτε τα δήθεν «αντιφασιστικά μέτωπα» με τους πρωτεργάτες της διαφθοράς, των Μνημονίων και των Δανειακών.   

 

Χωρίς πολιτική για το μεταναστευτικό, χωρίς πατριωτικό λόγο, αν δεν δώσει το στίγμα μιας δύναμης που νοιώθει και νοιάζεται για τη χώρα, σθεναρής, αποφασιστικής, καλά προετοιμασμένης, στην οποία να μπορεί να στηριχτεί ο ελληνικός λαός για να δώσει τον αγώνα για τη σωτηρία της Ελλάδας και της Κύπρου, η ελληνική αριστερά, ανεξαρτήτως εκλογικών ποσοστών, δημοσκοπήσεων και της γνώμης που τα στελέχη και οι ηγέτες της έχουν για τον εαυτό τους, κινδυνεύει να γνωρίσει αναπόφευκτα μια μεγάλη πολιτική ήττα, ανεξαρτήτως μάλιστα του προσεχούς εκλογικού αποτελέσματος, ίσως τη μεγαλύτερη και τραγικότερη στην ιστορία της.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Δρόμος της Αριστεράς», 5.10.2013

Η ΕΛΛΑΔΑ, Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

Συρία: μεγάλη ήττα των ιεράκων

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Σοβαρότατες κατηγορίες απηύθυνε κατά του Ισραήλ για την υπόθεση των χημικών όπλων, σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ και  τη Huffington Post, o απόστρατος  συνταγματάρχης Λώρενς Γουίλκινσον, πρώην επικεφαλής του επιτελείου του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ.

 

Αφορμή για την επίθεση η υποτιθέμενη υποκλοπή από τις ισραηλινές υπηρεσίες συριακής τηλεφωνικής επικοινωνίας που φαίνεται να επιβεβαιώνει την ευθύνη του καθεστώτος ‘Ασαντ. Η υποκλοπή αυτή είναι, λέγεται, στη βάση των «στοιχείων» που τεκμηριώνουν, υποτίθεται πάντα, την υπόθεση κατά του ‘Ασαντ, αλλά που, μέχρι τώρα, οι ΗΠΑ έχουν αρνηθεί να κοινοποιήσουν στον ΟΗΕ.

 

Διπλωματικοί παρατηρητές στην Ουάσιγκτον υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση, αλλά για μια εισέτι ένδειξη σφοδρότατης σύγκρουσης στον ίδιο τον πυρήνα της αυτοκρατορικής εξουσίας. Η σύγκρουση αυτή συνεχίζεται επί πολλά χρόνια και αφορά την κεντρική στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στη Μέση Ανατολή και παγκοσμίως. Αυτή η σύγκρουση εκφράστηκε με ιδιαίτερα έντονο τρόπο στο θέμα του Ιράν. Είναι σαν να αντιπαρατίθεται αφενός μια ομάδα «μπολσεβίκων» του «ιμπεριαλισμού», αποφασισμένων να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για την πλήρη επικράτησή τους (π.χ. Μπους-νεοσυντηρητικοί) και μια ομάδα «μενσεβίκων» (Ομπάμα, Μπρζεζίνσκι, στρατός, CIA π.χ.), που επιθυμούν μια πιο ισορροπημένη και λιγότερο επικίνδυνη διαχείριση των διεθνών υποθέσεων.

 

Μιλώντας στο Current TV, ο Γουίλκινσον είπε ότι δεν αποκλείει να έριξαν τα χημικά οι αντάρτες ή οι Ισραηλινοί, και πιστεύει ότι η επιχείρηση ήταν μια “false flag” επιχείρηση του Τελ-Αβίβ. Ο Γουίλκινσον, με την εμπειρία της προβοκάτσιας για το Ιράκ που έζησε από μέσα, είπε ότι είναι «άλλη μια φορά τα ίδια» και ζήτησε σοβαρές, πραγματικές αποδείξεις προτού τεθεί καν ζήτημα επιχείρησης κατά της Συρίας.

 

Στο μεταξύ έρευνα και συνεντεύξεις από το Mint Press News υποδεικνύουν ότι οι χημικές επιθέσεις οφείλονται μάλλον στις ανταρτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ τα βέλη της καχυποψίας κατευθύνονται έντονα προς τη Σαουδική Αραβία.

 

Από την πλευρά του, ο πρώην Βρετανός Πρέσβης Craig Murray που υπηρέτησε στην Κύπρο στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αμφισβήτησε τα ευρήματα των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών που φέρονται υποκλέψασες συνομιλίες Σύρων στρατιωτικών. Ο κ. Murray υποστηρίζει ότι είναι αδύνατο για το Ισραήλ ή τις ΗΠΑ να υποκλέψουν μια συνομιλία που να μην υποκλέψει η βρετανική κατασκοπευτική εγκατάσταση στο Τρόοδος. Ο σταθμός της GCHQ είναι το «διαμάντι του στέμματος» της βρετανικής κατασκοπείας και παρακολουθεί τα πάντα από την ανατολική Λιβύη έως τον Καύκασο, έγραψε σε άρθρο του, προσθέτοντας ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν τίποτα συγκρίσιμο. Τα «στοιχεία» για «χημική επίθεση» που προέρχονται από τις μυστικές υπηρεσίες του Ισαρήλ, έγραψε, δεν έχουν μεγαλύτερη αξία από τα ψέμματα για τα δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, που χρησιμοποιήθηκαν ως πρόσχημα εισβολής και καταστροφής του Ιράκ.

 

Γεγονός είναι ότι η Ιστορία δεν γνωρίζει πολλούς πολέμους που να μην ξεκίνησαν με κάποια προβοκάτσια. Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του στον κυπριακό «Φιλελεύθερο» της Κυριακής, ο καλός αναλυτής Μάριος Ευρυβιάδης υπενθυμίζει την περίπτωση του κορεατικού Τζάμπο, η κατάρριψη του οποίου αποδόθηκε ψευδώς από τις ΗΠΑ σε σοβιετική πρόθεση, την προβοκάτσια στη Βοσνία που οδήγησε στον βομβαρδισμό των Σέρβων και στην περίπτωση των όπλων του Σαντάμ. Θα μπορούσαμε όμως να προσθέσουμε άνετα άλλα 100 ή 1000 ανάλογα περιστατικά.

 

Πάντως, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα εξακολουθεί να βρίσκεται σε στενή συνεργασία με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου – το ερώτημα είναι αν συμφωνεί μαζί ή αν διαφωνεί χωρίς όμως να το λέει, στήνοντας ενδεχομένως με τη σειρά του μια «προβοκάτσια στην προβοκάτσια». Πάντως, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ εξέπληξε τους συνεργάτες του στην περίφημη σύσκεψη κατά την οποία τους ανακοίνωσε ότι θα καθυστερήσει έως ότου λάβει την ψήφο του Κονγκρέσσου. Στη σύσκεψη δεν συμμετείχαν οι Υπουργοί Εξωτερικών και ‘Αμυνας που πληροφορήθηκαν την απόφαση αμέσως μετά,  με τηλεφώνημα του κ. Ομπάμα προς αυτούς και προς τον κ. Νετανιάχου.

 

Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός, που δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να εμφανιστεί η χώρα του ως πρωτεύον εμπλεκόμενο μέρος στην υπόθεση της Συρίας, έδωσε εντολή στους Υπουργούς του να σταματήσουν να μιλάνε για το θέμα οικτίροντας την αναποφασιστικότητα Ομπάμα. Αυτά βέβαια συνέβησαν αφού προλάβει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, απαντώντας στο σχετικό άγχος της δικής μας «Καθημερινής», με δηλώσεις του, ο πρώην αναλυτής της Μοσσάντ Γιόσι Αλφέρ (1.9.13). Ο Αλφέρ υπογράμμισε ότι το Ισραήλ προσβλέπει στην επίθεση κατά της Συρίας και σε επιχείρηση ανατροπής του ‘Ασαντ. Διαψεύδοντας με την ευκαιρία και πληθώρα ημετέρων «αναλυτών» της κακιάς ώρας, που έλεγαν, πιστεύοντας ότι γίνονται ευχάριστοι στα αυτιά των Ισραηλινών, ότι τρέμουν για την επικράτηση των ισλαμιστών στη Συρία.

 

Για το Τελ Αβίβ θάταν καλύτερα να γίνει η επίθεση κατά του ‘Ασαντ, ακόμα όμως κι αν δεν γίνει δεν χάθηκε ο κόσμος, φάνηκε να υποστηρίζει από την πλευρά του ο Σιμόν Πέρες, για τον οποίο ήδη έχει πρακτικά διαμελισθεί η χώρα αυτή. Υπάρχουν 3-4 Συρίες, υποστήριξε, προσθέτοντας ότι κανείς δεν θα μπορέσει να τις ενώσει εκτός του Αραβικού Συνδέσμου.

 

Μεταξύ των «Μπολσεβίκων» και των «Μενσεβίκων» της Αυτοκρατορίας, ο Μπαράκ Ομπάμα μοιάζει αναποφάσιστος – ή, ίσως, το «παίζει» αναποφάσιστος για να δώσει τον χρόνο και τη δυνατότητα στο «αντιπολεμικό κόμμα» να μαζέψει ορμή και δυνάμεις, εγκλωβισμένος κι ο ίδιος από το παντοδύναμο «κόμμα του πολέμου», κατά ένα τρόπο αποκαλυπτικό, τόσο για το παρασκηνιακό παιχνίδι στο κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας, όσο και για τις προόδους του μεταμοντέρνου ολοκληρωτισμού. Δεν μπορεί πάντως, ιδίως μετά την εμπειρία του Ιράκ και αυτά που του σκάρωσαν στην Αίγυπτο, να μην ξέρει πόσες παγίδες έχει και για τον ίδιο ο δρόμος της κλιμάκωσης καθώς η «σύγκρουση στη Συρία έχει όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην εξέλιξη σε πόλεμο παγκοσμίων διαστάσεων», για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του Μάριο Τόμο, νέου «Υπουργού Δικαιοσύνης» ενός μικρού κράτους με παγκόσμια δύναμη, του Βατικανού δηλαδή.

 

 ‘Όλα αυτά βέβαια έγιναν δυνατά χάρη στην ψήφο της βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων που προηγήθηκε. Το χαστούκι στον Κάμερον ήταν μια μεγάλη στιγμή της απειλούμενης ευρωπαϊκής δημοκρατίας, όπως επίσης του βρετανικού αντιπολεμικού κινήματος, του Εργατικού Κόμματος και του Προέδρου του Εντ Μίλιμπαντ. Η ψήφος απέδειξε ότι δεν έχουν χαθεί τα πάντα στην Ευρώπη, παρά τις τρομακτικές προόδους του μεταμοντέρνου ολοκληρωτισμού και τον ασφυκτικό έλεγχο από την ολιγαρχία του Χρήματος και το βαθύ κράτος των ΗΠΑ των ευρωπαϊκών πολιτικών και εκδοτικών ελίτ. Παρά επίσης τις τεράστιες, συνεχιζόμενες προόδους στη χειραγώγηση μεγάλων συστημάτων πληροφοριών, κοινωνικών συνόλων και του  ανθρώπινου εγκεφάλου.

 

Οι Βρετανοί βουλευτές δεν εκλήθησαν στην πραγματικότητα να λάβουν μια απόφαση που αφορούσε μόνο τη Μέση Ανατολή, Υποστηρίζοντας κάθε «αηδία», κάθε ψέμμα που κατασκευάζει το «κόμμα του Πολέμου», οι Ευρωπαίοι δεν συνεχίζουμε μόνο τον μεγάλο πόλεμο κατά του αραβομουσουλμανικού κόσμου (τμήμα της σύγκρουσης των πολιτισμών που επιδιώκουν ολοκληρωτικοί ιδεολόγοι σαν τον Χάντιγκτον), αλλά και αποδεχόμαστε την αυτοκαταστροφή της δικής μας δημοκρατίας – όσης τέλος πάντων έχουμε.

 

Η συνέχεια προμηνύεται συναρπαστική, όσο και απρόβλεπτη. ‘Οσο για την Ελλάδα και την Κύπρο, μόνο λύπη μπορεί να προκαλέσει το γεγονός ότι έχουμε καταντήσει δύο αξιοθρήνητα, αξιολύπητα κράτη, χωρίς φωνή, χωρίς λόγο, χωρίς άποψη, με μόνη «εθνική» ιδεολογία μας την εξάρτηση, την υποτέλεια, τον ραγιαδισμό.

 

Για μας τους ‘Ελληνες δύο συμπεράσματα βγαίνουν από την υπόθεση της Συρίας. Το πρώτο είναι ότι αν αγωνιστούμε για να σώσουμε τα δικά μας κράτη θα βρούμε συμμάχους στην Ευρώπη και παραέξω. Το δεύτερο είναι ότι δεν πρέπει να καταλαβαίνουμε τον πόλεμο εναντίον μας ως μεμονωμένο συμβάν, αλλά ως τμήμα της επέλασης του νέου, παγκόσμιου ολοκληρωτισμού. Δυστυχώς, βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή του «ευρωπαϊκού κλάδου» με οικονομικά μέσα, όπως το Ιράκ και η Συρία βρέθηκαν με στρατιωτικά και, αν θέλουμε το «τομάρι» μας, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το σώσουμε, πάρεξ να αγωνιστούμε σκληρά γι’ αυτό.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Eπίκαιρα, 5.9.2013

ΣΥΡΙΑ: ΑΠΕΙΛΕΙ ΞΑΝΑ Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

Σε ερείπια μεταβάλλουν τη Μέση Ανατολή οι Δυτικοί

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας προτίθενται να παραχωρήσουν τα στρατιωτικά αεροδρόμια Ελλάδας και Κύπρου για την προγραμματιζόμενη στρατιωτική επέμβαση κατά του φίλου λαού της Συρίας;

 

Την απάντηση τη γνωρίζετε. Η Αθήνα δεν είχε καν το θάρρος να διατηρήσει, όπως επέβαλλε η εθνική ανάγκη, εν λειτουργία την ελληνική πρεσβεία στη Δαμασκό και τη συριακή στην Αθήνα, παρά τις έντονες  διαμαρτυρίες των Ελλήνων διπλωματών. Στην πραγματικότητα όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν σήμερα, σε Ελλάδα και Κύπρο, κυβερνήσεις που να μπορούν/θέλουν να ασκήσουν εθνική κρατική κυριαρχία εξυπηρετώντας ελληνικά συμφέροντα. Που να έχουν βρε αδερφέ όχι τον βαθμό αυτονομίας ενός Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά τουλάχιστον ακόμα αυτόν που διέθετε και ένας … Γεώργιος Παπαδόπουλος! Που, αν και πιθανώς πράκτωρ της CIA ο ίδιος, δεν συμφώνησε στη χρήση του ελληνικού χώρου εναντίον των Αράβων. Σε αυτό το σημείο έχουμε φτάσει τώρα, ως λαός, κράτος, χώρα. O tempora, o mores!

 

Για την ιστορία, να σημειώσουμε ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο τότε Υπουργός ‘Αμυνας Γεράσιμος Αρσένης είχε υπογράψει με τον πατέρα του σημερινού Σύρου Προέδρου συμφωνία μεταστάθμευσης ελληνικών μαχητικών στη Συρία. Τέτοιου επιπέδου ήταν οι ελληνοαραβικές σχέσεις προτού η Ελλάδα μπει, μετά τα 1996 κυρίως, στη διαδικασία αυτοκαταστροφής του κράτους και της εξωτερικής της πολιτικής, που την οδήγησε στη σημερινή εθνική καταστροφή και, μη διακοπτόμενη, μπορεί να οδηγήσει στην αυριανή, πιθανώς πολύ μεγαλύτερη, εθνική τραγωδία.

 

Η «μικρή» Αθήνα ήταν σπουδαία δύναμη στη Μέση Ανατολή. Τώρα, εκεί, όπως και παντού αλλού, είναι ο «καρπαζοεισπράκτωρ» της υφηλίου, παρά (ή εξαιτίας;) την προθυμία της να συμμετάσχει σε κάθε βρωμοδουλειά ζητάνε οι «πλούσιοι και ισχυροί», ακόμα και εις βάρος των πιο ζωτικών ελληνικών εθνικών συμφερόντων. Να σημειώσουμε ακόμα ότι το καθεστώς ‘Ασαντ είναι σήμερα το βασικό στήριγμα των Χριστιανών της Συρίας. Αρμένιοι, Κούρδοι, Ελληνορθόδοξοι τρέμουν το ενδεχόμενο της πτώσης του.

 

Με την ευκαιρία να υπογραμμίσουμε και κάτι ακόμα, εθνικά κρισιμότατο. Δεν είμαστε κατ’ αρχήν και εκ των προτέρων εναντίον κάθε συνεργασίας με το Ισραήλ. Αλλά ορισμένοι θερμοκέφαλοι, συχνά ανύπαρκτης εγκεφαλικής λειτουργίας «νεοεθνικόφρονες», Λευκωσίας και Αθήνας, καλό είναι να θυμούνται ότι η Μέση Ανατολή είναι το ηφαίστειο της υφηλίου και είναι σκόπιμο να κρατιόμαστε σε απόσταση ασφαλείας. Αν πας αύριο και δώσεις, π.χ., τα αεροδρόμιά σου για βάσεις διασποράς της ισραηλινής αεροπορίας σε σενάριο  μείζονος περιφερειακού πολέμου που μπορεί να εξελιχθεί δυνητικά σε «άτυπη» παγκόσμια σύρραξη (ή αν τάχεις κιόλας δώσει), θα πρέπει να είσαι και έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες των επιλογών σου, τις πιθανές επιθέσεις με πυραύλους, τρομοκρατία και δεν συμμαζεύεται, αλλά και την αποξένωση και εχθρότητα ενός τεράστιου ισλαμικού κόσμου. Ούτε η Ελλάδα, ούτε, πολύ περισσότερο η Κύπρος, μπορούν να επιβιώσουν ως κράτη μετατρεπόμενες σε βάσεις επίθεσης εναντίον του αραβομουσουλμανικού κόσμου. Αυτός θα ήταν ο συντομότερος τρόπος για την καταστροφή του έθνους μας.

 

Χημικές προβοκάτσιες και διαρκής πόλεμος

 

Τα «Επίκαιρα» απευθύνονται σε νοήμονες αναγνώστες. Δεν πιστεύουμε ότι χρειάζεται να ανασκευάσουμε εδώ τις αστειότητες περί χημικών όπλων που δήθεν χρησιμοποίησε το καθεστώς ‘Ασαντ. Ο Σύρος Πρόεδρος και οι επικεφαλής του καθεστώτος του θα έπρεπε να τρελλαθούν για να θέλουν, τη στιγμή που κερδίζουν μάλιστα τον πόλεμο, να χρησιμοποιήσουν χημικά όπλα που, χωρίς να μπορούν να τους αποφέρουν αξιοσημείωτο στρατιωτικό κέρδος, θα έδιναν το ιδανικό πρόσχημα για μια εναντίον τους επέμβαση.

 

Το γεγονός ότι η διπλωματία των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας υποστηρίζει τέτοιες θέσεις, υπερασπίζεται τόσο χοντροκομμένες προβοκάτσιες, δείχνει τη δυσκολία που έχουν αυτά τα κράτη να υπερασπιστούν την πολιτική τους, αλλά και τη βαθειά κρίση τους. ‘Εχουν παραδοθεί στο «κόμμα του διαρκούς πολέμου», δηλαδή σε μια στρατηγική διακυβέρνησης της Μέσης Ανατολής αρχικά, και του πλανήτη ολάκερου προοπτικά, δια του χάους και της καταστροφής. Αυτή είναι η ουσία των πολέμων που άρχισαν στο Αφγανιστάν το 2001, συνέχισαν με την εισβολή και καταστροφή του Ιράκ το 2003 και τώρα με την καταστροφή της Αιγύπτου, της Λιβύης και της Συρίας.

 

Τα προσχήματα αλλάζουν κάθε φορά, από την καταδίωξη των τρομοκρατών στον πόλεμο για την «δημοκρατία» ή τη μη διασπορά όπλων μαζικής καταστροφής. Στην πραγματικότητα όμως τα επί μέρους ζητήματα, επιχειρήματα και συνθήματα αλλάζουν, η ουσία παραμένει η ίδια: πρόκειται για τη μεγαλύτερη ίσως αποικιακή επιχείρηση της Ιστορίας που δεν αποσκοπεί παρά στον πλήρη έλεγχο όλης της «ευρείας Μέσης Ανατολής», «από το Μαρακές στο Μπαγκλαντές». Και, δι’ αυτής, στον έλεγχο όλης της Γης.

 

Η Μέση Ανατολή είναι εδώ και αιώνες αντικείμενο αποικιακής πολιτικής από τη Δύση – και το Ισραήλ μετά το 1947. Το νέο στοιχείο είναι άλλο – είναι το χάος ως τρόπος διακυβέρνησης. Δυτικοί και Ισραηλινοί δεν επιδιώκουν τόσο την εγκαθίδρυση δικών τους καθεστώτων, όσο τη διάλυση οποιουδήποτε καθεστώτος και τη μακροχρόνια εξασθένιση όλων των κρατών – αυτό, παρεμπιπτόντως, που κάνει στην Ευρώπη, με άλλα μέσα, η «Διεθνής του Χρήματος».

 

Από μια καθαρά γεωπολιτική άποψη, τα όσα συμβαίνουν με τα μνημόνια σε Ελλάδα και Κύπρο μπορούν να ερμηνευθούν και ως προετοιμασία μεγάλων «αποικιακών» επιχειρήσεων εναντίον της Ανατολής – ισλαμικής και ρωσικής. Οι Σταυροφόροι, παληοί και νεώτεροι, πάντα επεδίωξαν τον έλεγχο του ελληνικού χώρου, στην παραμονή μεγάλων εκστρατειών προς ανατολάς. Ο Χίτλερ ξόδεψε πολύτιμο χρόνο και ενέργεια στα Βαλκάνια προτού κινηθεί κατά της Ρωσίας, ο Τσώρτσιλ φρόντισε να ελέγξει την Ελλάδα προτού ξεκινήσει ο Ψυχρός Πόλεμος, το 1967 και το 1974 δεν αποσκοπούσαν αλλού παρά στον έλεγχο του χώρου μας ως βάσης εξόρμησης προς τη Μέση Ανατολή.

 

Μπρζεζίνσκι κατά Νετανιάχου

 

Εδώ και μία δεκαετία, οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή συνοδεύονται από έναν άλλο «πόλεμο», στην κορυφή της ίδιας της αυτοκρατορικής εξουσίας, ανάμεσα στους νεοσυντηρητικούς, τους οπαδούς του διαρκούς πολέμου και αυτούς που υποστηρίζουν μια πιο ισορροπημένη, συντηρητική διαχείριση των αυτοκρατορικών υποθέσεων. Μεταξύ των τελευταίων εξέχουσα θέση έχουν οι εκπρόσωποι των ενόπλων δυνάμεων και των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, ενώ κύριος εκπρόσωπός τους είναι, στο επίπεδο του πολιτικού λόγου και της στρατηγικής σκέψης ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Προέδρου Κάρτερ. Το τελευταίο διάστημα, ο κ. Μπρζεζίνσκι επιτίθεται έντονα στον Πρόεδρο Ομπάμπα με σκληρότατους χαρακτηρισμούς, ενώ υπαινίσσεται, εμμέσως πλην σαφώς, ότι το Ισραήλ του Νετανιάχου είναι πίσω από τους «παραλογισμούς» της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στη Συρία και το Ιράν.

 

Αυτή η «εσωτερική αντιπολίτευση» προς τα πλέον ρηξικέλευθα σχέδια των γερακιών ήταν που εμπόδισε μέχρι στιγμής την εξαπόλυση ενός μεγάλου πολέμου κατά του Ιράν, ενδεχομένως και με χρήση τακτικών ατομικών όπλων, μαζί με την αντίθεση της κοινής γνώμης. Που, όμως, βαίνει μειούμενη, λόγω των τεραστίων προόδων του ελέγχου των ευρωπαϊκών ΜΜΕ και όλης της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης από τον «κόσμο του Χρήματος». Επιπλέον, η αντιπολίτευση έχει το μειονέκτημα που έχει το «κέντρο», ο Νικίας έναντι της αποφασιστικότητας ενός Αλκιβιάδη.

 

Απομένει η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, κύρια δύναμη αντίστασης πλέον σε έναν πλανητικό ολοκληρωτισμό, που μπορεί να μην παίρνει τις φαινομενικά αποτρόπαιες μορφές του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, αλλά μοιάζει πολύ πιο απειλητικός και επικίνδυνος από το Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ. Χάρη στην αποφασιστικότητα του Κρεμλίνου, του Ιράν και της Χεζμπολά, ο Άσαντ παραμένει στη θέση του και οι Δυτικοί κινδυνεύουν μια σοβαρότατη ήττα. Μέχρι που όμως ο Πρόεδρος Πούτιν είναι έτοιμος να οδηγήσει την αντίστασή του στον γεωπολιτικό αναθεωρητισμό και ολοκληρωτισμό;

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Επίκαιρα», 29.8.2013

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΦΩΝΙΑ/ΑΦΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Σε αυτή την ιστοσελίδα έχω απενεργοποιήσει τη διαδικασία σχολίων γιατί δεν μπορώ να διαθέσω τον χρόνο που χρειάζεται η επεξεργασία τους. 'Ενας Κεφαλλόνίτης φίλος όμως, κάτοικος Τουλούζης, μου έστειλε ένα σχόλιο, στο πρηγούμενο άρθρο που ανήρτησα, για την ελληνική αφωνία στην Ευρώπη και διεθνώς, ακόμη και των υποτιθέμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων. Νομίζω ότι έχει μια ιδιαίτερη σημασία και το αναδημοσιεύω ευχαριστώντας τον. Δεν βάζω το όνομά του γιατί δεν ξέρω αν το επιθυμει

"Αφορμή το άρθρο σας, απλά θα ήθελα να επιβεβαιώσω ΠΛΗΡΩΣ το επίπεδο γνώσης και ενημέρωσης στην γαλλική κοινωνία. 

Καμμιά απολύτως επαφή με την αλήθεια, αναμάσημα από όλα - ανεξαιρέτως - τα ΜΜΕ των απόψεων της τρόικας και των ευρωπαϊκών ελίτ.

Και αν ακόμα δίναμε αυτήν την μάχη, θα μπορούσαμε να ελπίζουμε σε κάτι, το πρόβλημα όμως είναι - όπως πολύ σωστά το εντοπίζετε - ότι ούτε και στο εσωτερικό υπάρχουν δυνάμεις να πάρουν πάνω τους την προσπάθεια.

'Ισως τελικά - για να γίνω και λίγο κυνικός - έχουμε μπροστά μας μια κοινωνία/έθνος που απλά οδεύει στο τέλος του και θα μείνει στην ιστορία σαν παράδειγμα πολιτικής και πνευματικής κατάπτωσης. Κάτι σαν τους Ινδιάνους, που πίτεψαν ότι θα σωθούν στις ρεζέρβες... "

 

Ελλάδα, Κύπρος, Ευρώπη: ελληνική αφωνία

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Τις προάλλες μου τηλεφώνησε ένας φίλος από τη Γαλλία, ο Ζεράρ Φιλός, παληός συνδικαλιστής με εξαιρετικά μαχητική παρουσία δεκαετιών στο εργατικό κίνημα, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος, στην αριστερή πτέρυγα του οποίου είναι ενταγμένος. Τον ρώτησα τι ξέρει ο μέσος Γάλλος για την Ελλάδα. Απάντηση: ότι η Ελλάδα είναι ένα μπουρδέλο, για το οποίο πληρώνει ο ίδιος, ότι οι ‘Ελληνες είναι τεμπέληδες, δεν πληρώνουν τους φόρους τους, το κράτος είναι διαλυμένο κλπ. Συνέχισα να επιμένω: «πόσοι Γάλλοι καταλαβαίνουν τη σημασία αυτού που γίνεται στην Ελλάδα για το μέλλον του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας;». Απάντηση: «Κανείς». Μα, του λέω, Ζεράρ, είναι σαν να μου λες ότι βρισκόμαστε φερ’ ειπείν στην εποχή του ισπανικού εμφυλίου (1936-39), έρχεται κάποιος και λέει ότι πρέπει να προσέξουμε γιατί, αν χάσουν οι Δημοκρατικοί, την έχουμε βάψει από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, και να του απαντάνε «μπα, γίνεται πόλεμος στην Ισπανία;». Αυτό μου λες;». Ναι, μου απαντάει, αυτό ακριβώς σου λέω. Τελευταία ερώτηση προς τον Ζεράρ: «Για την Κύπρο, τι λένε στη Γαλλία;». Απάντηση: «απολύτως τίποτα».

 

Ελληνική αφωνία

 

Για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια η απελπισία με κατέκλυσε. Καλά οι μνημονιακοί και οι απερίγραπτοι άνθρωποι «της τέχνης και των γραμμάτων», ξευτίλα για μια χώρα που, αν μη τι άλλο, παρήγαγε έναν Καβάφη και έναν Ελύτη, ένα Βάρναλη κι ένα Ρίτσο, ένα Θεοδωράκη κι ένα Χατζηδάκη, για να καταλήξει σήμερα να αντιπροσωπεύεται από τη … Σώτη Τριανταφύλλου και τον Νίκο Δήμου, που έφτασαν πέρυσι να καταπλήξουν τον συντάκτη εντός άρθρου της Μοντ Ντιπλοματίκ με την έμμεση συνηγορία τους στις γερμανικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας. Οι αντιμνημονιακοί όμως; Είναι προφανώς αδύνατον να επιχειρήσουν να διακόψουν αύριο το Μνημόνιο, χωρίς να ηττηθούν γρήγορα και να καταστραφούν, αν δεν έχουν δώσει προηγουμένως όχι μάχη, ολόκληρο πόλεμο για να αποκτήσουν (και η χώρα μαζί τους) συμμάχους στην Ευρώπη και τον κόσμο, για να διαφωτίσουν την ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινή γνώμη για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

 

Στις 3 Ιουλίου πήγα στη συνέντευξη που έδωσε στο Υπουργείο Εξωτερικών ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Γκίντο Βεστερβέλλε και του υπέβαλα την ακόλουθη ερώτηση: «Κύριε Υπουργέ καλώς ήρθατε στην Ελλάδα. Κι επειδή αναφερθήκατε στην Κασσάνδρα, να σας θυμίσω με την ευκαιρία ότι η Κασσάνδρα είχε δίκηο, δεν είχε άδικο. Σε αυτή τη χώρα από τότε που άρχισε το πρόγραμμα βοήθειας το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν έχει μειωθεί κατά 23%, ποσοστό που είναι μεγαλύτερο από το μεγάλο κραχ του 1929–1933 στις ΗΠΑ και από αυτό που πέτυχε ο Καγκελάριος Μπρούνινγκ στη Γερμανία πριν από την άνοδο του Χίτλερ εφαρμόζοντας ακριβώς την ίδια πολιτική. Η χώρα αυτή έχει 1.500.000 ανέργους και θα χρειαστεί 20 με 30 χρόνια θυελλώδους ανάπτυξης για να ξαναγυρίσει εκεί που ήταν. Γνωρίζει μια πραγματική οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Τι άλλο θα μπορούσατε να κάνετε αν θέλατε να καταστρέψετε τη χώρα και όχι να τη βοηθήσετε;»

 

Ο κ. Βεστερβέλλε μου απήντησε ότι βλέπει στην ερώτησή μου μια έκκληση και εξέφρασε μια γενική όσο και αβάσιμη αισιοδοξία ότι τα πράγματα θα φτιάξουν αν εφαρμόσουμε το πρόγραμμα. Οι πολιτικοί είναι μαθημένοι να λένε πάντα κάτι, έως ότου χάσουν ή παραιτηθούν. Αλλά σημασία δεν είχαν τόσο τα λόγια όσο η αίσθηση του σοκ που δημιουργήθηκε στον χώρο της συνέντευξης και δύσκολα θα μπορούσα να μεταφέρω σε γραπτό κείμενο. ‘Ηταν σαν να μπήκε ξαφνικά η ελληνική πραγματικότητα στο χώρο ενός εικονικού, ελληνικού και ευρωπαϊκού δημόσιου πολιτικού λόγου, που χρησιμοποιεί όρους όπως «μεταρρυθμίσεις», «διαρθρωτικές αλλαγές», «πρόγραμμα διάσωσης» για να περιγράψει ένα πρόγραμμα καταστροφής ενός λαού, της οικονομίας και του κράτους του. Φανταστείτε τώρα αν τέτοια επιχειρήματα, τέτοιες ερωτήσεις, αλλά και σοβαρές εναλλακτικές, ακουγόντουσαν σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο, όπου εμφανίζονται εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, των ευρωπαϊκών αρχών, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.

 

Ο ελληνικός λαός και τα δύο κράτη του κινδυνεύουν να πάνε άκλαυτοι στο τέλος, σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, γιατί ουδείς τον υπερασπίζεται διεθνώς και από το τι γίνεται διεθνώς εξαρτάται το 50% τουλάχιστο, αν όχι πολύ περισσότερο του προβλήματός μας. Το παράδοξο όμως είναι ότι εξαρτώμεθα από το διεθνές περιβάλλον όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία μας, ταυτόχρονα όμως είμαστε όσο ποτέ άλλοτε αυστηρά προσηλωμένοι στο εθνικό, «επαρχιακό» μας πλαίσιο, ανίκανοι να κατανοήσουμε και να επικοινωνήσουμε με το περιβάλλον, ιδανικά δηλαδή πειραματόζωα, σαν ποντικάκια που όχι μόνο μας έβαλαν σε κουτάκια, μπήκανε και στο μυαλό μας ακόμα να μας σπρώξουν μόνους μας στην καταστροφή, με τον συμφερότερο για αυτούς τρόπο.

 

Πως κερδίζονται οι πόλεμοι

 

Δεν θέλω να πω ότι μια κινητοποίηση υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου θα άλλαζε την ευρωπαϊκή πολιτική. Θέλω να πω ότι είναι μία από τις θεμελιωδέστερες προϋποθέσεις επιτυχίας οποιουδήποτε αγώνα για να σωθεί αυτή η χώρα και η Κύπρος. Η Γιουγκοσλαβία δεν ηττήθηκε όταν τη βομβάρδισε το ΝΑΤΟ. Ηττήθηκε γιατί ο Μιλόσεβιτς είπε στον Μλάντιτς να μην μπει στο Σεράγεβο, αυτός κάθησε στους λόφους γύρω-γύρω και, κάπου-κάπου, έριχνε και κανένα όλμο. Πήγαιναν εκεί οι δυτικές τηλεοράσεις και κατέστρεφαν καθημερινά την εικόνα της Γιουγκοσλαβίας, δημιουργώντας την απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνουν οι βομβαρδισμοί. Ο Καντάφι έχασε προτού καν του επιτεθούν, όταν οι δυτικές τηλεοράσεις άρχισαν να ουρλιάζουν ότι θα σφάξει ένα εκατομμύριο ανθρώπους στη Βεγγάζη – ουδείς σημείωσε ότι, ως αποτέλεσμα της επέμβασης για τη «σωτηρία» τους, καταστράφηκε η Λιβύη, όπως προηγουμένως η Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ. Αντιστρόφως, οι πόλεμοι του Βιετνάμ και της Αλγερίας κερδήθηκαν εξίσου στο πεδίο της μάχης και στους δρόμους της Αμερικής και της Ευρώπης. Και αν οι ΗΠΑ κατέλαβαν τελικά το Ιράκ, κατέβαλαν όμως ισχυρότατο, και καθαρά στρατιωτικό τίμημα ακόμα, γιατί ο τότε ηγεσίες της Γερμανίας και της Γαλλίας αντιτάχθηκαν στον πόλεμο, υποστηριζόμενες από τεράστιο ποσοστό της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

 

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο δεν έχουμε βομβαρδισμούς, έχουμε όμως οικονομικό πόλεμο και του οικονομικού προηγήθηκε και τον συνοδεύει πάντα ο «επικοινωνιακός», «πληροφορικός», ακόμα πιο σημαντικός και από τον καθεαυτό οικονομικό. Είναι τραγικό και απαράδεκτο να έχουν μείνει Ελλάδα και Κύπρος χωρίς φωνή διεθνώς, πλην της φωνής της πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ τους, αποφασισμένης, μεταξύ του έθνους τους και των Πιστωτών, να διαλέξουν ανεπιφύλακτα τους δεύτερους (και μάλιστα, δίπλα στις τρόικες των πιστωτών, διακρίνονται όλο και καθαρότερα οι ακόμα πιο απειλητικές γεωπολιτικές τριάδες, οι Εγγλέζοι, οι Αμερικανοί, η χρηματιστική ολιγαρχία έτοιμοι να εκμεταλλευθούν την καταστροφή της οικονομίας και της δημοκρατίας, ανέλπιστη ευκαιρία για την τελική, γεωπολιτική καταστροφή του ελλαδικού και κυπριακού κράτους). Στην ειδική μάλιστα περίπτωση της Κύπρου, η Γεωπολιτική Τρόικα (ΗΠΑ, Βρετανία, Χρήμα) ετοιμάζεται να πάρει το νησί, με τις υπογραφές μάλιστα της ηγεσίας του. Η ίδια Τρόικα εκπροσωπούνταν από τους «τρεις ξένους δικαστές» στην εξουσία των οποίων το σχέδιο Ανάν απέδιδε την Κυπριακή Δημοκρατία.

 

Διερωτάται κανείς γιατί ο Αρχιεπίσκοπος δεν απευθύνεται τρία και πλέον χρόνια τώρα στις Εκκλησίες της Ευρώπης και του κόσμου, εξηγώντας τους ότι το πρόγραμμα που επεβλήθη στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τις κυβερνήσεις της ΕΕ και την ΕΚΤ καταστρέφει τη χώρα και τον ελληνικό λαό, είναι το πιο αποτυχημένο πρόγραμμα ως πρόγραμμα σωτηρίας, το πιο επιτυχές ως πρόγραμμα καταστροφής στην ιστορία του σύγχρονου καπιταλισμού. Γιατί οι κοινωνικές κατηγορίες που πλήττονται δεν απευθύνονται στους συναδέλφους τους στην Ευρώπη; Διαμαρτύρεται κάθε μία κατηγορία ξεχωριστά, αλλά αυτές οι διαμαρτυρίες μπορούν να έχουν περιορισμένο αποτέλεσμα αν δεν προκαλέσουν εξέγερση. Γιατί δεν απευθύνονται στους «ομολόγους» τους εξηγώντας ότι αυτό το πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα έχει αυτές κι αυτές τις συνέπειες, που περιγράφουν και το δικό τους μέλλον. 

 

Γιατί επιτέλους δεν οργανώνεται μια διεθνής εκστρατεία κατά του Μνημονίου ανάλογη π.χ. με αυτή που οργανώθηκε διεθνώς εναντίον και απομόνωσε την απριλιανή δικτατορία. Στο κάτω-κάτω της γραφής, το τι έγινε και θα γίνει στην Ελλάδα και την Κύπρο έχει τεράστια σημασία για το μέλλον όλης της Ευρώπης, είμαστε το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο. Ούτε φτάνουν οι κριτικές της «λιτότητας», που μπορεί να γίνουν και αντιπαραγωγικές. Εδώ δεν έχουμε λιτότητα, έχουμε γενοκτονία, κοινωνικό ολοκαύτωμα, καταστροφή της δημοκρατίας, δύο κρατών και ενός έθνους, εν τέλει και του ίδιου του ευρωπαϊκού σχεδίου. Πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ιδίως όσοι επιθυμούν να διακόψουν το Μνημόνιο, οφείλουν να αποκτήσουν επίγνωση της κατάστασης και εσωτερικά και διεθνώς και να δράσουν ανάλογα και κατεπειγόντως.

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 28.7.2013

ΜΑΤΒΙΕΝΚΟ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΑ, ΧΡΕΟΣ, ΕΥΡΩΠΗ ΚΙΑΙ ΣΥΡΙΑ

Σύνδεσμος της τηλεοπτικής συνέντευξης:

 http://www.youtube.com/watch?v=L44yAA7Vsuw&feature=c4-overview&list=UUyKt5RULE8q6Sx7raYkxRSA

 

 

Κείμενο:

 

 Η πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της Ρωσίας, Β. Ματβιένκο μίλησε  στη WebTv του ΑΠΕ-ΜΠΕ για τις ελληνορωσικές σχέσεις, την ευρωπαϊκή κρίση χρέους και τη συμφωνία με τις ΗΠΑ για τη Συρία

 

Ημ/νία Δημιουργίας:  16/9/2013

 

 

Οι πιστωτές και οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης πρέπει να αναλάβουν τμήμα της ευθύνης και του κόστους για την έξοδο της Ελλάδας και της Κύπρου από την κρίση χρέους, γιατί δεν μπορεί να πληρώσει όλο το κόστος αυτής της κρίσης μόνο ο ελληνικός λαός, υπογραμμίζει η επικεφαλής του ενός από τα δύο νομοθετικά σώματα της Ρωσίας, του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, η Βαλεντίνα Ματβιένκο, πρώην πρέσβειρα στην Αθήνα.

Η ΕΕ πρέπει να λύσει τα προβλήματά της γιατί αν φύγει έστω και μία χώρα από την ευρωζώνη θα είναι η αρχή του τέλους για την ΕΕ, υποστηρίζει η κ. Ματβιένκο, που εκφράζει θαυμασμό για το «κουράγιο» της ελληνικής κυβέρνησης στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης.

Δηλώνει ότι η ΓΚΑΖΠΡΟΜ εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για τη ΔΕΠΑ και την επέκταση του South Stream προς την Ελλάδα, προοπτική που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μείωση της τιμής αερίου, που πληρώνει η Ελλάδα. Ζητά όμως οι τελικές αποφάσεις να παρθούν με οικονομικά κριτήρια από την ίδια την ελληνική κυβερνηση.

Τέλος, η κ. Ματβιένκο επαναλαμβάνει γι' άλλη μια φορά ότι δεν ήταν η συριακή κυβέρνηση που χρησιμοποίησε χημικά όπλα στη Συρία και υπογραμμίζει την αξία της συμφωνίας με τις ΗΠΑ για το συριακό.

 

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:

 

Ερ. Πώς εκτιμάτε τα αποτελέσματα των επαφών σας στην Αθήνα;

 

Απ. Πολύ θετικά. Εξετάσαμε όλο τον κύκλο των θεμάτων, που τίθενται στην ημερήσια διάταξη, ανταλλάξαμε απόψεις, μεταφέραμε την πολιτική θέση της ρωσικής ηγεσίας στην ελληνική. Τέτοιες συναντήσεις είναι πολύ σημαντικές για την εμβάθυνση και επέκταση της στρατηγικής σχέσης με την Ελλάδα, που είναι από τους σημαντικότερους εταίρους μας στην Ευρώπη. Και η ελληνική ηγεσία μου μετέφερε την επιθυμία της για διεύρυνση της στρατηγικής συνεργασίας με τη Ρωσία. Αυτό είναι βασικό.

 

Ερ. Υπήρξαν αρκετά δημοσιεύματα, ακούστηκαν απόψεις ότι ζούμε μια περίοδο χειροτέρευσης των ελληνορωσικών σχέσεων, ιδιαίτερα μετά την υπόθεση της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ. Πώς βλέπετε αυτό το ζήτημα; Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει για τη βελτίωση των ελληνορωσικών σχέσεων;

 

Απ. Το αντίστροφο συμβαίνει. Μετά από ορισμένες αναγκαίες παύσεις, το τελευταίο διάστημα ενεργοποιήθηκαν οι επαφές σε όλα τα επίπεδα. Διεξάγεται ενεργός πολιτικός διάλογος στο ανώτερο επίπεδο, γίνονται διαρκείς επαφές εργασίας μεταξύ των ηγεσιών των κρατών μας, υπάρχει συνεργασία μεταξύ Υπουργείων, δραστηριοποιήθηκε η διακυβερνητική επιτροπή για την οικονομική συνεργασία, Σήμερα, έχουν δημιουργηθεί συνθήκες για το πέρασμα της ελληνορωσικής συνεργασίας σε ποιοτικά ανώτερο επίπεδο.

Σε ό,τι αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα, ξανά θέλω να υπογραμμίσω ότι ο Πρόεδρος και η ρωσική κυβέρνηση υποστηρίζουν τη συμμετοχή ρωσικών εταιρειών στις ελληνικής ιδιωτικοποιήσεις και πάρθηκε επίσημα σχετική πολιτική απόφαση. Υπήρξε συμφωνία με τη ΓΚΑΖΠΡΟΜ για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, αλλά δεν υπήρξε η επαρκής νομική διατύπωσή της και η ΓΚΑΖΠΡΟΜ δεν μπορούσε, υπό αυτές τις συνθήκες, να υπογράψει. Αλλά οι συνομιλίες δεν τέλειωσαν, συνεχίζονται, η ΓΚΑΣΠΡΟΜ ενδιαφέρεται για την συμμετοχή της στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, χρειάζεται όμως η αμοιβαία ικανοποιητική προετοιμασία των νομικών όρων. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι αυτά τα ζητήματα να λυθούν σε διμερές επίπεδο. Αντιλαμβανόμαστε ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης και πρέπει να συμφωνήσει με τους εταίρους της τους όρους της ιδιωτικποποίησης. Το καταλαβαίνουμε αυτό. Αλλά όταν οι όροι συμφωνηθούν και γίνει ο διαγωνισμός, την τελική απόφαση για το ποιος θα τον κερδίσει πρέπει να την πάρει η ελληνική κυβέρνηση, χωρίς πολιτικές πιέσεις, ξεκινώντας από το ποιές είναι οι καλύτερες προσφορές. Η ΓΚΑΖΠΡΟΜ δεν είχε μόνο καλή προσφορά, αλλά είχε επίσης πολύ σοβαρή πρόθεση, όχι μόνο να συμμετάσχει στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, αλλά και να επενδύσει πολύ σημαντικά μέσα στην ανάπτυξη του ελληνικού ενεργειακού συμπλέγαμτος. Όπως ξέρετε, η ΓΚΑΖΠΡΟΜ είναι η μεγαλύτερη εταιρεία αερίου στον κόσμο, προτίθεται να αλλάξει το σύστημα παροχής αερίου στην Ελλάδα και με την κατασκευή διακλάδωσης του South Stream μέσω Ελλάδας να μειώσει και την τιμή του αερίου για την Ελλάδα. Η ΓΚΑΖΠΡΟΜ είναι, επίσης, έτοιμη να συμμετάσχει στην κατασκευή σταθμών ηλεκτρικής ενέργειας για την παραγωγή φτηνότερου ηλεκτρικού ρεύματος κλπ. Τα σχέδια της ΓΚΑΖΠΡΟΜ έχουν μεγάλη σημασία για την ελληνική οικονομνία, σημαίνουν νέες θέσεις εργασίες, σύγχρονη ανάπτυξη του ενεργειακού τομέα στην Ελλάδα και φυσικά είναι συμφέροντα και για την Ρωσία. Σημαίνουν εμβάθυνση της ενεργειακής συνεργασίας μας με την Ελλάδα, που είναι στρατηγικός μας εταίρος. Εφόσον προετοιμάσουμε από κοινού τους όρους του διαγωνισμού, ασφαλώς η ΓΚΑΖΠΡΟΜ θα συμμετάσχει σε αυτόν. ‘Οσοι τώρα λένε τα αντίθετα είτε δεν γνωρίζουν το θέμα, είτε θέλουν να το πολιτικοποιήσουν. Δεν χρειάζεται πολιτικοποίηση.

 

Ερ. Πιστεύετε επομένως ότι είναι πιθανό τελικά να φτάσουμε στην κατασκευή ενός κλάδου του South Stream που θα περνάει από την Ελλάδα, δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να ελπίσουμε και σε μια αναγέννηση του σχεδίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη που συζητάμε σχεδόν είκοσι χρόνια.

 

Απ. Σε ό,τι αφορά το πρώτο τμήμα της ερώτησής σας, ναι, τέτοια εκδοχή, η κατασκευή κλάδου του South Stream μέσω Ελλάδας, εξετάζεται, εφόσον ευοδωθεί η επενδυτική προσπάθεια της ΓΚΑΖΠΡΟΜ στην Ελλάδα. Σε ό,τι αφορά τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, σήμερα, στα πλαίσια των συνομιλιών, η ελληνική πλευρά εκ νέου επιβεβαίωσε το ενδιαφέρον της. Και η Ρωσία, επίσης, ενδιαφέρεται για την πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου. Τώρα, μαζί με την Ελλάδα, πρέπει να επιχειρήσουμε να πείσουμε την κυβέρνηση της Βουλγαρίας, ώστε να υποστηρίξει ενεργά αυτό το σχέδιο και να πραγματοποιηθεί.

 

Ερ. Η Ελλάδα και η Κύπρος περνούν ίσως τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση που σημειώθηκε στη δυτική, καπιταλιστική Ευρώπη, μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ποιά είναι η άποψή σας, η άποψη της Ρωσίας για την κρίση χρέους που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση;

 

Απ. Πριν απ’ όλα, η κατάσταση στην Ελλάδα και την Κύπρο είναι τμήμα της πανευρωπαϊκών οικονομικών και χρηματοπιστωτικών προβλημάτων. Μπορεί η Ελλάδα και η Κύπρος να υφίστανται σε μεγαλύτερο βαθμό τις συνέπειες της οικονομικής-χρηματοπιοστωτικής κρίσης απ΄ότι άλλες χώρες, αλλά πρόκειται για τμήμα γενικού προβλήματος. Η οικονομία των ευρωπαϊκών χωρών βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση, είτε μιλάμε για ύφεση, είτε για μείωση του ρυθμού ανάπτυξης. Η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση πρέπει να βρει τη λύση αυτών των προβλημάτων γιατί αν έστω και μία χώρα αν φύγει από την ‘Ενωση, από την ευρωζώνη, αυτό θα είναι η αρχή του τέλους για την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση, αυτό δεν μπορεί να το επιτρέψει η ‘Ενωση. Οι συνομιλίες με τους πιστωτές, με την τρόικα είναι πάντα πολύ δύσκολες. Θα πρέπει να επισημάνουμε εδώ τη συνέπεια, το κουράγιο της ελληνικής κυβέρνησης που αναγκάζεται να λάβει μέτρα που επιδεινώνουν το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού, για να βγάλει τη χώρα από αυτή την βαθειά κρίση. Ωστόσο, η κυβέρνηση επιδεικνύει μια ικανότητα σε συνθήκες θα έλεγα force majeure, έκτακτης ανάγκης, και να συγκρατήσει την οικονομική-πολιτική κατάσταση και τη σταθερότητα στη χώρα. Πιστεύω όμως ότι ένα διακριτό τμήμα της ευθύνης για τα προβλήματα πρέπει να αναληφθεί και από τους πιστωτές και από τις χώρες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, Δεν πρέπει ο ελληνικός λαός να πληρώσει τόσο μεγάλο τίμημα για την έξοδο από την κρίση.

 

Ερ. Το τελευταίο διάστημα η ρωσική διπλωματία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέμα της Συρίας. Είδαμε με ιδιαίτερη ικανοποίηση τη συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πιστεύετε ότι με αυτή τη συμφωνία, που επιτεύχθηκε, πάμε σε μια διακοπή αυτής της σειράς πολέμων, ή θα βρεθεί μετά από ένα διάστημα ένα καινούριο πρόσχημα για να συνεχιστεί αυτή η πολιτική;

 

Απ. Η Ρωσία δεν επεδίωξε ποτέ τη σύγκρουση. Ενδιαφερόμαστε για την επεξεργασία λύσεων στα πλαίσια του Συμβουλίου Ασφαλείας και με τον μείζονα στρατηγικό μας εταίρο, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Κι από την αρχή της συριακής κρίσης υιοθετήσαμε πολύ συνεπή και αυστηρή θέση ότι η λύση της συριακής κρίσης μπορεί να επιτευχθεί μόνο με πολιτικές, διπλωματικές μεθόδους. Ο ίδιος ο συριακός λαός πρέπει να αποφασίσει ποιος θα κυβερνάει τη χώρα του, χωρίς εξωτερικές βίαιες αναμείξεις στις υποθέσεις μιας κυρίαρχης χώρας, κατά παράβαση ή χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Γιατί αυτό είναι πολύ επικίνδυνη μέθοδος που μπορεί να καταστρέψει όλη την παγκόσμια τάξη και τον ΟΗΕ, όπως στον καιρό της διαλύθηκε η Κοινωνία των Εθνών. Ακολουθήσαμε αυτή την πολιτική και είμαστε τώρα ευτυχείς γιατί η πρωτοβουλία που ανέλαβε η Ρωσία για να θέσει τα χημικά όπλα της Συρίας υπό διεθνή έλεγχο υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ και τη συριακή κυβέρνηση που ανέλαβε την δέσμευση αυστηρής τήρησης της συμφωνίας. Η συμφωνία στη Γενεύη περιέχει την παραίτηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τις απειλές αεροπορικών επιδρομών κατά της Συρίας και την από κοινού προετοιμασία της ειρηνευτικής διάσκεψης «Γενεύη 2», για μια πολιτικο-διπλωματική λύση στο συριακό πρόβλημα.

 

Eρ. Πιστεύετε, δηλαδή, ότι βρισκόμαστε ίσως προ ενός τέρματος της πολιτικής αυτής των διαρκών πολέμων στη Μέση Ανατολή, που άρχισε πριν από δεκαπέντε χρόνια; Γιατί έχουμε και το θέμα του Ιράν.

 

Απ. Θα καταβάλουμε κάθε προσπάθεια στην κατεύθυνση ακριβώς που είπατε. Ακούστε, τα δικά μας στοιχεία λένε ότι τα χημικά δεν τα χρησιμοποίησε ο ‘Ασαντ, αλλά οι αντάρτες για να προσκαλέσουν την ξένη επέμβαση και γι’ αυτό ζητήσαμε έρευνα των Ηνωμένων Εθνών. Τώρα, αν γίνει τελικά επίθεση στη Συρία, αυτό θα έβαζε σταυρό σε όλη την ειρηνική παγκόσμια τάξη, θα οδηγούσε στις πιο άσχημες συνέπειες για αυτή την περιοχή, σε πολύ άσχημη ανθρωπιστική καταστροφή, σε μια περιοχή που είναι η πυριτιδαποθήκη του κόσμου. Η κατάσταση θα ήταν απρόβλεπτη, η Συρία θα έπαυε να υπάρχει ως χώρα, η εξουσία θα πέρναγε στα χέρια εξτρεμιστών και τρομοκρατών. Τα είδαμε και στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία, στη Λιβύη, στην Αίγυπτο. Αυτά όλα δεν οδηγούν σε καμία ειρήνη, καμία δημοκρατία, καμία ασφαλή ζωή για τους ανθρώπους. Γι’ αυτό, όσο κι αν είναι δύσκολο, πρέπει να αναζητούμε πολιτικο-διπλωματικές λύσεις των διενέξεων. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Κι αυτή τη θέση σε σχέση με τη Συρία, την υποστήριξαν πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και είδαμε στον κόσμο την ανάπτυξη ισχυρού φιλειρηνικού κινήματος. Κανείς δεν πρέπει να αγνοεί την κοινή γνώμη. Γι’ αυτό και είναι πολύ καλό προηγούμενο όταν δύο υπερδυνάμεις συμφωνούν και ελπίζω να συνεχίσουμε έτσι και στο μέλλον.

 

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

 

ΣΣ. Η συνέντευξη της κ. Ματβιένκο «φιλοξενείται» στη WebTv του ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ;

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

 

Μπορεί να σωθεί η Ελλάδα, ο ελληνικός λαός, το ελληνικό κράτος; Και αν ναι, πώς;

 

Αμείλικτο, στο φως των αντικειμενικών στοιχείων, το ερώτημα έρχεται και ξανάρχεται, τρία χρόνια μετά την είσοδο της χώρας, διά της Δανειακής και των Μνημονίων, σε αυτό που ο Τζορτζ Σόρος (ορθώς) αποκάλεσε «σπείρα θανάτου». Το δεύτερο κράτος με Έλληνες τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του, η Κύπρος, μπήκε στην ίδια και χειρότερη «σπείρα» εδώ και λίγους μήνες.

 

Το 2010, θυμίζουμε, υπέρ του Μνημονίου τάχθηκε φανατικά όλο σχεδόν το κατεστημένο της χώρας, πολιτικοί παράγοντες των δύο κομμάτων εξουσίας, οικονομικοί παράγοντες, οικονομολόγοι, εκδότες, δημοσιογράφοι κ.λπ. Η ΝΔ –είναι αλήθεια– τάχθηκε κατά. Αλλά στο φως όσων ακολούθησαν ελέγχεται η ειλικρίνειά της. Άλλωστε, αμφισβήτησε το Μνημόνιο, ουδέποτε όμως το θεμέλιό του, την πρόταση για αποπληρωμή πάση θυσία ενός μη βιώσιμου χρέους. 

 

Σήμερα δύσκολα βρίσκει κανείς υποστηρικτές του Μνημονίου. Το πολύ-πολύ το χαρακτηρίζουν «αναγκαίο κακό» – που ισοδυναμεί με το να δικαιολογείς μια δολοφονία λέγοντας ότι το θύμα θα πέθαινε έτσι κι αλλιώς κάποτε. Το ΔΝΤ, ακόμα και η Μέρκελ, λένε «κάναμε λάθος» – αλλά κανείς δεν διορθώνει αυτό το λάθος, παρά τις τραγικές συνέπειες για τον ελληνικό λαό.

 

 

Η αμείλικτη πραγματικότητα

 

«Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα», ήταν μια φράση που έμεινε διάσημη του Λένιν. Δεν θα κάνουμε εδώ τον (αναγκαίο) πλήρη απολογισμό του Μνημονίου, ενός από τα σημαντικότερα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά πειράματα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Θα σταθούμε μόνο στα πιο κεντρικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι το Μνημόνιο είναι ίσως το πιο αποτυχημένο οικονομικό πρόγραμμα της παγκόσμιας ιστορίας, αν το κρίνουμε ως «πρόγραμμα σωτηρίας» της χώρας, αλλά το πιο επιτυχές, αν το κρίνουμε ως πρόγραμμα καταστροφής της – κάτι που ο γράφων υποστήριξε ευθύς εξαρχής, άρα μπορούσαν να το ξέρουν και αυτοί που το εφάρμοσαν ή, τουλάχιστον, να το διαπιστώσουν σε μια χρονική στιγμή.

 

Τι δείχνουν τα στοιχεία

 

Η ελληνική οικονομία έχασε μέχρι τώρα το 23% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της και η πτώση συνεχίζεται με ετήσιο ρυθμό 5%-6%. Αυτοί οι αριθμοί είναι οι χειρότεροι στη δυτική οικονομική ιστορία σε ειρηνική περίοδο, χειρότεροι από τα ιστορικά ρεκόρ του Μεγάλου Κραχ στις ΗΠΑ (1929-1933) και της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, πριν από την άνοδο του Χίτλερ. Το οικονομικό κόστος που κατέβαλε ο ελληνικός λαός υπερέβη ήδη το κόστος ενός εμφύλιου πολέμου μεσαίας κλίμακας.

 

Σε ό,τι αφορά στο δεύτερο πιο κεντρικό μέγεθος της οικονομίας, την ανεργία, έφτασε επισήμως το 27%, στην πραγματικότητα όμως υπερβαίνει το 40%. Στους νέους κινείται επισήμως στο 60% και πραγματικά παραπάνω. Θα χρειαστούν δύο με τρεις δεκαετίες ισχυρής ανάπτυξης και ευνοϊκό παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον για να αναπληρωθεί το ενάμισι εκατομμύριο χαμένες θέσεις εργασίας.

 

Ακόμα κι αν περιοριζόμαστε σε αυτά προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η Ελλάδα υπέστη ήδη –εν ονόματι της σωτηρίας της!– μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές καταστροφές στην παγκόσμια ιστορία (η δε Κύπρος μπήκε επίσης στον ίδιο και χειρότερο δρόμο). Αν αυτά είχαν γίνει στην Ιαπωνία, η μνημονιακή πολιτική τάξη εκεί θα είχε κάνει ομαδικό χαρακίρι. Αλλά και η «αντιμνημονιακή» θα έκανε σοβαρή αυτοκριτική, γιατί δεν μπόρεσε να τα σταματήσει.

 

Στο μέλλον τα εγχειρίδια οικονομικών θα αρχίζουν με ένα κεφάλαιο για το «ελληνικό πρόγραμμα», με τον τίτλο «Τι δεν πρέπει να κάνει μια κυβέρνηση» ή «Τι πρέπει να κάνετε σε μια χώρα, αν θέλετε να την καταστρέψετε».

 

 

Κοινωνικό Ολοκαύτωμα

 

Δυστυχώς ο κατάλογος με τα αποτελέσματα της τριετίας του Μνημονίου είναι πολύ μεγαλύτερος από τα δύο μεγέθη που αναφέραμε. Για όσα γίνονται στην Ελλάδα ισχύει απολύτως η φράση του μεγάλου Γάλλου γενετιστή Ζακάρ: «Το κυριότερο εμπόδιο για να αντιληφθούμε την πραγματικότητα είναι τα όρια της φαντασίας μας».

Αξίζει να σημειώσουμε ενδεικτικά την κατεδάφιση του υποτυπώδους και προβληματικού κοινωνικού κράτους που δημιουργήθηκε αρχίζοντας με τις μεταρρυθμίσεις του Βενιζέλου το 1919, προχωρώντας στην ίδρυση του ΙΚΑ από τον Μεταξά και φτάνοντας στο ΕΣΥ και την όλη αναδιανεμητική πολιτική του ΠΑΣΟΚ μετά το 1981 – έστω και στηριγμένη σε σαθρά θεμέλια. Σε τρία χρόνια, ο ελληνικός λαός έχασε σχεδόν τα κοινωνικά επιτεύγματα ενός αιώνα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα το σύστημα υγείας και ασφάλισης της χώρας, στενάζοντας και αγκομαχώντας, λειτουργεί υποτυπωδώς – το οικοδόμημα ανατινάχτηκε, αλλά δεν έπεσε ακόμα. Όταν πέσει, θα διαπιστώσουμε την ακριβή έκταση της καταστροφής.

 

Πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι σιτίζονται σε συσσίτια, χιλιάδες σπρώχνονται στην αυτοκτονία ή χάνουν τη ζωή τους από πλημμελή περίθαλψη, το γενικό επίπεδο υγείας του πληθυσμού επιδεινώνεται, η κατάθλιψη παίρνει μαζικό χαρακτήρα. Διεξάγεται συστηματική προσπάθεια απόκρυψης της κοινωνικής πραγματικότητας, που ομολόγησε, άλλωστε, ανενδοίαστα, το ΕΣΡ εντέλλοντας τα Μέσα να μην προβάλλουν εικόνες κοινωνικής αθλιότητας.

 

Όταν έγινε η «τρομοκρατική επίθεση» με δύο νεκρούς στη Βοστώνη, το θέμα κυριάρχησε στα ελληνικά ΜΜΕ και όλα τα κόμματα εξέδωσαν ανακοινώσεις καταδίκης – υποβάλλοντας σέβη στην «Πρεσβεία». Πέρασε όμως στα «ψιλά» η αυτοκτονία οχτώ Ελλήνων το προηγηθέν Σαββατοκύριακο, μεταξύ τους και μιας κοπελίτσας είκοσι χρόνων που αυτοπυρπολήθηκε.

 

Το «πρόγραμμα χειραγώγησης» του ελληνικού λαού περιλαμβάνει και το πιο ύπουλο κομμάτι που είναι η εξοικείωση και αποδοχή της οργανωμένης φρίκης, είδος εκπαίδευσης των ανθρώπων να αποδεχτούν σταδιακά τη μετατροπή τους σε δούλους και ζώα και της χώρας σε καταστρεφόμενη αποικία χρέους, με μηχανισμούς που περιγράφουν συγγραφείς όπως οι Κάφκα και Όργουελ.

 

Δεν θα συνεχίσουμε. Ο κατάλογος των επιπτώσεων της ασκηθείσης πολιτικής είναι ατελείωτος, η Ελλάδα διαθέτει σήμερα πολύ χειρότερο κράτος από το 2009, οι κοινωνικές ανισότητες εκτινάχθηκαν, καταστράφηκε κάθε έννοια κοινωνικής, άρα και εθνικής συνοχής, η ίδια η ιδέα του κράτους και του έθνους, ολοένα και μεγαλύτερες μάζες ενεργών, δυναμικών και μορφωμένων νέων εγκαταλείπουν τη χώρα, οι λεγόμενες «μεταρρυθμίσεις» μοιάζουν όλο και περισσότερο με δράση «σχιζοφρενούς δολοφόνου με το πριόνι». Με ευθύνη πρωτίστως των ίδιων των Ελλήνων πολιτικών, ενεργούντων ως οργάνων του διεθνούς συστήματος που επιτίθεται στον ελληνικό λαό και στις χώρες του, κατέστη πολιτικά αποδεκτή η –αδιανόητη προ τριών ετών– δυνατότητα εκδίωξης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη ή/και την ΕΕ.

 

 

Αύξηση του χρέους!

 

Επισημαίνουμε ότι αυτή η πολιτική δεν αντιμετώπισε τα προβλήματα που υποτίθεται ότι επεχείρησε να λύσει και τα οποία επικαλέστηκε για να εφαρμοστεί. Το ελληνικό χρέος παρέμεινε ίδιο σε απόλυτους αριθμούς και εκτοξεύτηκε σε σχετικούς από 120% σε σχεδόν 180% του ΑΕΠ – είναι τώρα απολύτως βέβαιο ότι δεν θα πληρωθεί ποτέ. Αυτό που μένει να εξακριβωθεί είναι αν θα απομείνει τίποτα από την Ελλάδα, αν συνεχίζει την προσπάθεια να το αποπληρώσει.

 

Άλλαξε όμως η φύση του χρέους· από χρέος προς ιδιώτες, που ήταν πολύ ευκολότερο να αμφισβητηθεί, έγινε χρέος σε κράτη. Από χρέος υπαγόμενο στο ελληνικό Δίκαιο, στην ελληνική Βουλή και τα Δικαστήρια, έγινε χρέος καθοριζόμενο από το αγγλικό αποικιακό Δίκαιο και οι διαφορές αναφορικά με την πληρωμή του υπήχθησαν σε ξένα δικαστήρια. Οι δανειακές συμβάσεις που συνομολογήθηκαν περιέλαβαν σειρά καθαρά αποικιακούς όρους, οδηγώντας, σε συνδυασμό με το φαύλο κύκλο προσπάθειας αποπληρωμής μη βιώσιμου χρέους, στην έμμεση πλην ουσιαστική κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και της ελληνικής κρατικής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας στον «κανιβαλισμό» της ελληνικής οικονομίας, κοινωνίας και κράτους.

 

Ταυτόχρονα, εκτοξεύτηκαν τα κάθε είδους χρέη πάντων υπέρ πάντων, με μια γενικευμένη στάση πληρωμών κράτους και ιδιωτών. Το μεγάλο «αναπτυξιακό» έργο που εξήγγειλε η κυβέρνηση είναι η μετασκευή στρατιωτικών και άλλων εγκαταστάσεων σε φυλακές-στρατόπεδα για οφειλέτες προς το Δημόσιο, παγκόσμιας πρωτοτυπίας «γκουλάγκ» για τους νέους δούλους της αναδυόμενης «Ολοκληρωτικής Αυτοκρατορίας του Χρήματος», δηλαδή της παγκοσμιοποίησης.

 

Το άλλο μεγάλο ζήτημα, το έλλειμμα του προϋπολογισμού, βελτιώθηκε λίγο και κυρίως στα χαρτιά, αφού στηρίζεται σε άτυπη στάση πληρωμών του Δημοσίου. Το εμπορικό ισοζύγιο, κύριος δείκτης της ανταγωνιστικότητας της χώρας, βελτιώθηκε μεν αλλά βελτιώθηκε λόγω καταβαράθρωσης των εισαγωγών και όχι λόγω ιδιαίτερης αύξησης των εξαγωγών.

 

Η Ελλάδα δεν υφίσταται μόνο τεράστια οικονομική - κοινωνική και στη συνέχεια, αναπόφευκτα, γεωπολιτική ζημιά, χωρίς καμία προοπτική ανάκαμψης. Το χειρότερο είναι ότι ο ελληνικός λαός χάνει το κράτος του, δηλαδή τη δυνατότητα αξιοπρεπούς ύπαρξης σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Γίνεται «κοινότητα σε αναζήτηση κηδεμόνα».

 

Τι πρέπει να γίνει

 

Για να αντιμετωπιστεί η συνεχιζόμενη, όλο και πιο απειλητική εθνική τραγωδία, είναι φανερό ότι χρειάζεται:

 

α) Η αντικατάσταση ενός πολιτικού προσωπικού που πρόδωσε, κατέστρεψε και λεηλάτησε τη χώρα και η εμφάνιση ενός ηγετικού υποκειμένου, ικανού να αναλάβει την προσπάθεια σωτηρίας της. Αυτό το υποκείμενο πρέπει να νιώθει αποφασισμένο να φτάσει όπου χρειαστεί για να σώσει τη χώρα, γιατί μόνο έτσι μπορεί να εμπνεύσει.

 

Τα πολιτικά εργαλεία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, απάτες, κυρίως, και δημαγωγίες, οι πολιτικαντισμοί, το ανδρεοπαπανδρεϊκό στιλ δημαγωγίας έχουν χρεοκοπήσει. Τα αναλυτικά και πολιτικά εργαλεία όλων των πολιτικών δυνάμεων σήμερα, πλην της Χρυσής Αυγής, ανταποκρίνονται ακόμα στην εποχή προ καταστροφής, είναι φτιαγμένα σε μια και για μια εποχή σχετικά ακμάζοντος νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, και μάλιστα για την ιδιαίτερη, ελληνική «κλεπτοκρατική» εκδοχή του, όχι για μια χώρα σε κατάσταση «Βαϊμάρης», μεταβαίνουσας από το νεοφιλελεύθερο στον «καπιταλισμό της καταστροφής». Μόνο πολιτικό όπλο σωτηρίας της χώρας στις σημερινές συνθήκες είναι η Αλήθεια, το πιο αποτελεσματικό και επικίνδυνο γι’ αυτόν που το χρησιμοποιεί από όλα τα πολιτικά όπλα.

 

Για να ηγηθεί ένας ηγέτης ή μια πολιτική δύναμη μιας προσπάθειας σωτηρίας της χώρας με κάποιες αξιώσεις, πρέπει να πει στον ελληνικό λαό, και να το πιστεύει: «Θα ζήσουμε με ψωμί κι αλάτι, θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι, θα μοιράσουμε το φαΐ και τη δουλειά, δεν θα αφήσουμε κανέναν αβοήθητο, χωρίς ψωμί, στέγη και φάρμακα, αλλά θα σηκώσουμε πάλι τη χώρα μας όρθια και θα την κάνουμε καλύτερη». Οποιαδήποτε προσπάθεια εξωραϊσμού της κατάστασης και δημιουργίας αυταπατών είναι χειρότερη από λάθος, είναι έγκλημα στις σημερινές συνθήκες και μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις χειρότερες από της Αιγύπτου.

 

Για να μπορέσει, φυσικά, να πει τέτοια πράγματα οποιοσδήποτε ηγέτης ή πολιτική δύναμη οφείλει να δίνει ο ίδιος πρώτος το παράδειγμα αλληλεγγύης και αυταπάρνησης που ζητάει από την κοινωνία – χρειάζεται μια συστηματική και διαπαιδαγωγική προσπάθεια απόκρουσης των επιρροών της εγχώριας ολιγαρχίας, του διεθνούς παράγοντα και της κουλτούρας και των επιμέρους συμφερόντων που φέρουν αυτές τις επιρροές.

 

β) Η δημιουργία μιας ευρείας πολιτικής - κοινωνικής συμμαχίας, ενός είδους νέου «ΕΑΜ», τηρουμένων των αναλογιών, ενός μετώπου κοινωνικής - εθνικής σωτηρίας. Το μέτωπο αυτό πρέπει να στηριχτεί στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται από την κρίση, στη μειοψηφία του κεφαλαίου που έχει παραγωγική τάση και στο μέτωπο των μορφωμένων ανθρώπων με περίσσευμα συνείδησης και πατριωτισμού.

 

Μια τέτοια συμμαχία, ένα τέτοιο μέτωπο, δεν μπορεί να συγκροτηθεί στη βάση της υπεράσπισης κάθε είδους μικρών και μεγάλων προνομίων, αντικοινωνικών «συνηθειών» κ.λπ. Δεν είναι δυνατό να πληρώνουν την κρίση μόνο μισθωτοί και συνταξιούχοι, ιδιοκτήτες ακινήτων και αδύναμα τμήματα του πληθυσμού που χρήζουν προστασίας. Δεν είναι δυνατόν να περιοριζόμαστε σε ρητορικές κατά της φοροδιαφυγής, αφήνοντάς τη στο απυρόβλητο και επιβαρύνοντας ταυτόχρονα με ληστρικούς, δημευτικούς φόρους μόνο όσους δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματά τους ή τα ακίνητά τους και οι άλλοι να μην πληρώνουν τίποτα. Με δυο λόγια, χρειάζεται επανίδρυση όχι μόνο του κράτους, αλλά της ίδιας της χώρας, που κατάντησε ένα απέραντο «λαμογιστάν, εργολαβιστάν, ρουσφετιστάν», οργανωμένο γύρω από τη διαπλοκή και την πελατεία, προτού πέσει και για να πέσει θύμα των Αγορών.

 

Θα μου πείτε, είναι δυνατόν κοινωνικά στρώματα και άτομα που κερδίζουν από αυτή την κλίμακα διάχυτων προνομίων να συστρατευτούν σε τέτοιο πρόγραμμα; Είναι δυνατόν, και μόνο τώρα είναι. Γιατί ο κίνδυνος της καταστροφής είναι πολύ μεγάλος για τη συντριπτική πλειοψηφία, παρά και τη σχετικά προνομιούχο θέση μερικών, ώστε να κάνει συμφέρουσα την κατάργηση των προνομίων με αντάλλαγμα ένα εθνικό σχέδιο σωτηρίας και αναγέννησης που δεν αφήνει κανέναν αβοήθητο και προσφέρει ελπίδα και προοπτική.

 

γ) Η εκπόνηση προγράμματος κοινωνικής - εθνικής αναγέννησης, που πρέπει ασφαλώς να στηρίζεται σε πολύ υψηλή τεχνοκρατική προσπάθεια, για την οποία δεν επαρκούν οι δυνάμεις οποιουδήποτε κόμματος. Χρειάζεται κινητοποίηση όλων των διαθέσιμων Ελλήνων επιστημόνων και ξένη βοήθεια. Αλλά πρόγραμμα δεν είναι μόνο τεχνοκρατική επεξεργασία ούτε μπορεί να φτιαχτεί μόνο από ειδικούς. Πρέπει να αντανακλά επεξεργασίες σε κάθε χώρο δουλειάς και κοινωνικής οργάνωσης από ανθρώπους που ξέρουν τι γίνεται και μπορεί να γίνει σε κάθε τομέα, συλλογική κινητοποίηση της κοινωνίας, να γίνει κτήμα της προτού αναλάβει κάποιος να το εφαρμόσει. Καμιά «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση, παραλαμβάνοντας διαλυμένο κράτος σε συνθήκες σφοδρότατης εσωτερικής / διεθνούς σύγκρουσης, δεν θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα περισσότερο από μερικούς μήνες απλώς εκδίδοντας διοικητικές αποφάσεις και ψηφίζοντας νόμους, αν οι πολιτικές δυνάμεις που τη συγκροτούν δεν φροντίσουν εκ των προτέρων να έχουν αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς αλληλεπίδρασης και να έχουν κινητοποιήσει την κοινωνία.

 

Ένας από τους λίγους νικηφόρους επαναστάτες και μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές ιδιοφυίες όλων των εποχών, ο Λένιν, είχε περιγράψει ως εξής τους Μπολσεβίκους των οποίων ηγείτο: «Διακρίνονται από την ικανότητα να διεισδύουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, να τα επηρεάζουν και να επηρεάζονται από αυτά».

 

Ένα κίνημα παραγωγικών και καταναλωτικών συνεταιρισμών είναι τελείως αναγκαίο για την οργάνωση του αγώνα για επιβίωση, αλλά και την εκπαίδευση του Έλληνα σε συλλογική αντιμετώπιση των προβλημάτων  

 

δ) Μια ευρωπαϊκή και διεθνής εκστρατεία υπεράσπισης της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρώπης, η προσπάθεια σύμπηξης συμμαχιών προς όλα τα σημεία του ορίζοντα, με προτεραιότητα αφενός στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς, αφετέρου στη Ρωσία, την Κίνα και όλη την ομάδα των BRIICS.

 

Και οι τέσσερις αυτές προϋποθέσεις είναι αναγκαίες συνθήκες, τίποτα λιγότερο δεν μπορεί να σώσει την Ελλάδα.

 

Η χώρα πρέπει να ετοιμαστεί για να πάει σε στάση πληρωμών, να διαχειριστεί κατάσταση έκτακτης οικονομικής ανάγκης και προσωρινής διοικητικής οικονομίας «πολεμικού τύπου», για την επιβίωση του λαού και τη σωτηρία του κράτους, ακόμη και εισαγωγή προσωρινού εσωτερικού μέσου πληρωμής, όχι όμως με δική της πρωτοβουλία, και μόνο αν το απαιτήσουν οι περιστάσεις.

 

 

Για το θέμα του ευρώ

 

Δεν έχει κανένα νόημα η αποχώρηση από το ευρώ με δική μας πρωτοβουλία. Άλλο αν τελικά δεν μας αφήσουν άλλη λύση. Η έξοδος από το ευρώ δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα· αντίθετα, θα καταλύσει νέα φάση καταστροφής, ενισχύοντας τις τάσεις χαοτικής αποσύνθεσης του ευρωπαϊκού πλαισίου.

 

Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί στις σημερινές συνθήκες την εισαγωγή νέου νομίσματος να οδηγεί σε άμεση καταστροφική κατάρρευση της αξίας του και αναγκαστική πρόσδεση σε άλλο νόμισμα. Δεν πρέπει, εξάλλου, να θεωρηθεί τελείως αθώα η «διασπορά» ιδεών, όπως πρόσδεση στο δολάριο ΗΠΑ, στο σέκελ Ισραήλ (για την Κύπρο), την αγγλική λίρα. Με δήθεν «ωραίο σύνθημα» την αποκατάσταση της «εθνικής νομισματικής κυριαρχίας», κινδυνεύουμε να βρεθούμε από υποπροτεκτοράτο εντός ΕΕ, όχι ανεξάρτητο εθνικό κράτος, αλλά αποικία υπό πολύ χειρότερους όρους του άξονα ΗΠΑ - Ισραήλ ή ΗΠΑ - Ισραήλ - Τουρκίας.

 

Το επιχείρημα ότι ανακτούμε «εθνική νομισματική κυριαρχία» δεν λαμβάνει υπόψη την πραγματική κατάσταση και το συσχετισμό δυνάμεων. Για να μην πούμε ότι δύσκολα φανταζόμαστε ένα κράτος που δεν μπορεί να ανοίξει μια λακκούβα στο δρόμο να εισάγει νέο νόμισμα γρήγορα και υπό συγκρουσιακές συνθήκες.

 

Δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να φύγουμε από το ευρώ (τα περί προσωρινής ή συμφωνημένης αποχώρησης μοιάζουν αστειότητες - γιατί η Γερμανία, που αρνείται να χρηματοδοτήσει την οικοδόμηση, θα χρηματοδοτήσει την αποσύνθεση της Ευρώπης; - αν δεν υποκρύπτουν άλλες σκοπιμότητες.)

 

Η αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης είναι μόνο ένα από τα ελληνικά προβλήματα, προβλήματα που λύνονται μόνο με μια υποτίμηση, που σε μεγάλο βαθμό ήδη έγινε ως «εσωτερική».

 

Το κεντρικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα είναι το μη βιώσιμο χρέος. Δεν θα γίνει βιώσιμο αν κάνουμε απλά εξωτερική νομισματική υποτίμηση, καταβάλλοντας ταυτόχρονα όλο το κόστος μιας πολύ δύσκολης νομισματικής μεταβολής και το γεωπολιτικό κόστος - ρίσκο. Κανείς από τους προτείνοντες ηρωική έξοδο από το ευρώ δεν εξηγεί τι θα γίνει με το χρέος!

 

Προσωπικά, βρίσκω πολύ παράξενο πολιτικές δυνάμεις που δεν τόλμησαν επί δεκαετίες να τα βάλουν με τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας, τη λεηλασία του ΕΣΥ, τη φοροδιαφυγή γιατρών, δικηγόρων, ελεύθερων επαγγελματιών και ένα σωρό άλλα έρχονται τώρα με περισσή ευκολία να περιγράψουν φαντασιακές επαναστάσεις εναντίον όλου του παγκόσμιου συστήματος. Επανάσταση χρειαζόμαστε, δεν χρειαζόμαστε υπεκφυγές και προβοκάτσιες.

 

Έχουμε καταβάλει, ίσως κακώς, αλλά το καταβάλαμε, τεράστιο τίμημα για την ένταξή μας στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καλώς ή κακώς βρεθήκαμε εκεί μέσα και διαθέτουμε σειρά θεσμικών και πολιτικών όπλων που απορρέουν από τη συμμετοχή μας και τα οποία δεν έχουμε χρησιμοποιήσει. Αποχωρώντας με δική μας πρωτοβουλία, αυτοαφοπλιζόμεθα. Γιατί να το κάνουμε;

 

Γιατί, προτού το κάνουμε, δεν θέτουμε με όλη τη δύναμη των επιχειρημάτων που μπορούμε να βρούμε και όλα τα θεσμικά όπλα στη διάθεσή μας –οι μισές αποφάσεις στην ΕΕ και όλες οι αποφάσεις του Eurogroup είναι ομόφωνες– το ελληνικό πρόβλημα ζητώντας μορατόριουμ στο Μνημόνιο, διακοπή της αποπληρωμής του χρέους, ρήτρα ανάπτυξης, έκτακτη αναπτυξιακή - ανθρωπιστική βοήθεια, επικαλούμενοι

 

-        την άνευ προηγουμένου οικονομική και ανθρωπιστική καταστροφή,

-        το γεγονός ότι η συνομολόγηση της Δανειακής και του Μνημονίου από διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις ήταν προϊόν πολιτικής απάτης («λεφτά υπάρχουν», «αναδιαπραγμάτευση»),

-         

-        και διεθνούς, επαρκώς αποδείξιμης σήμερα, συνωμοσίας για να βρεθεί η Ελλάδα στην κατάσταση που βρέθηκε το Μάιο του 2010 και να έρθει το ΔΝΤ στην Ευρώπη όπως και τα

-         

-        εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουνίου του 2012, αποτέλεσμα απαράδεκτου, πρωτοφανούς και ωμού διεθνούς εκφοβισμού του ελληνικού λαού. 

 

Όμως όλα αυτά θέλουν προετοιμασία. Εκτιμούμε απαράδεκτο το γεγονός ότι οι αντιμνημονιακές δυνάμεις της χώρας και η πνευματική της ηγεσία δεν φρόντισαν να είναι ήδη πανέτοιμες για τη διεθνή νομική και πολιτική υπεράσπιση της ελληνικής υπόθεσης, γιατί δεν εξαπέλυσαν τεράστια διεθνή εκστρατεία πριν από τις γερμανικές εκλογές για την υπεράσπιση του ελληνικού και των ευρωπαϊκών λαών. Ακόμα και μέσα στον Αύγουστο, οι αντιμνημονιακοί βουλευτές θα ’πρεπε, με τη βοήθεια και των ομογενών μας, να πλημμυρίσουν την Ευρώπη και τη Γερμανία με στοιχεία και επιχειρήματα.

 

 

konstantakopoulos.blogspot.com

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα», τον Ιούλιο 2013