ΚΥΠΡΟΣ-ΕΛΛΑΔΑ: ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΡΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ

 

 

1. Αν οι πολιτικοί αρχηγοί της Κύπρου και ειδικά ο Πρόεδρος της Βουλής υποχωρήσουν από την αρχική θέση τους και δεχθούν οποιοδήποτε κούρεμα, η Κύπρος έχει τελειώσει και μαζί και η Ελλάδα. Θα είναι από κοινού με τον Νίκο Αναστασιάδη και τον Υπουργό Οικονομικών ένοχοι εσχάτης προδοσίας όχι μόνο της Κύπρου, αλλά όλου του ελληνικού λαού και ως τέτοιοι θα μείνουν στην όποια ιστορία γραφτεί αυτής της καταστροφής. Ούτε μπορούν να πάρουν μια απόφαση εναντίον της οποίας τάσσεται το 91% του πληθυσμού!!!

'Οταν ανοίξουν οι τράπεζες τα κεφάλαια θα φύγουν, η ΕΚΤ θα παράσχει ρευστότητα και θα αποκτήσει την κυριότητα των κυπριακών τραπεζών και, ουσιαστικά, του κυπριακού κράτους, το οπίο θα εξαναγκασθεί να υπογράψει οποιαδήποτε συμφωνία του επιβάλλουν, όπως π.χ. τη συμφωνία αυτοδιάλυσης του σχεδίου Ανάν. Ο ελληνισμός δεν θα επιβιώσει της αρπαγής του κράτους του, ούτε και η Ελλάδα της κυπριακής καταστροφής. 

2. Δεν είναι σοβαρό να θέλει κάποιος συμφωνία στήριξης με τη Ρωσία και να αναθέτει τη διαπραγμάτευση με τη Μόσχα στον Πρόεδρο και τον Υπουργό Οικονομικών που υιοθέτησαν την απερίγραπτη και μονομερώς αντιρωσική συμφωνία

 

3. Τις συνομιλίες για το κυπριακό τις κάνει σύσσωμο το Εθνικό Συμβούλιο. Για ποιο λόγο δεν αναλαμβάνει πάλι το Εθνικό Συμβούλιο τις διαπραγματεύσεις για το χρέος και τη ρωσική στήριξη.

 

4. Για πολλοστή φορά στην ελληνική ιστορία, ο ελληνικός λαός μεγαλουργεί και η ηγεσία του αποδεικνύεται αξιοθρήνητη. Αυτός είναι ο κλασικός μηχανισμός αυτοκαταστροφής στην ελληνική ιστορία κι αυτός ξαναμπήκε σε εφαρμογή

 

21.3.2013

H AYTΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Δεύτερη επίθεση δέχεται τώρα η Κύπρος, λίγες ώρες μόνο μετά το ιστορικό ‘Όχι της. Η προσπάθεια είναι διπλή:

 

πρώτον, να υπονομευθεί εκ των ένδον η αντίστασή της και να συγκατατεθεί τελικά σε μια παραλλαγή κουρέματος και τρόικας, με το επιχείρημα «δεν πάει άλλο, πρέπει να ανοίξουν οι τράπεζες».

 

Η Κύπρος δεν έχει κανένα λόγο να ανοίξει τις τράπεζες ούτε την επόμενη Δευτέρα, ούτε τον επόμενο μήνα, αν δεν έχει στα χέρια της βιώσιμο σχέδιο για τις τράπεζές της και το κράτος της. Αν τις ανοίξει με αυτές τις παραλλαγές που συζητώνται στη Λευκωσία, το κυπριακό κράτος θα καταστραφεί και προοπτικά το αυτό θα συμβεί με τον ελληνισμό του νησιού.

 

δεύτερο, γίνεται τεράστια προσπάθεια να τορπιλισθεί η προσπάθεια λύσης μέσω Ρωσίας του προβλήματος, αλλά και να διαρραγούν οριστικά οι σχέσεις της Ρωσίας με την Κύπρο και, ευρύτερα, τον ελληνικό χώρο. Για το σκοπό αυτό έχουν τώρα κινητοποιηθεί ισχυρότατες δυνάμεις στην Κύπρο, την Ευρώπη και την ίδια τη Ρωσία. Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, ο οξυδερκής παρατηρητής έχει την ευκαιρία να διαπιστώσει την πραγματική ατζέντα των κινητοποιούμενων προσώπων και δυνάμεων, ποιος είναι τι, γιατί το μέγεθος του διακυβεύματος δεν επιτρέπει πολλά παιχνίδια

 

Στο σημείο που πήγαν τα πράγματα, η Κύπρος χρειάζεται οπωσδήποτε τη Ρωσία και δύσκολα μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη Ρωσία, όχι μόνο για τα πέντε ή δέκα δις που χρειάζεται, αλλά και για την πολιτική και στρατηγική στήριξή της. Δεν φαίνεται να υπάρχει άλλος δρόμος. Αλλά και για τα ύψιστα στρατηγικά συμφέροντα της ίδιας της Ρωσίας έχει σημασία να μην οδηγηθεί στην πλήρη καταστροφή και εξανδραποδισμό ολόκληρος τελικά ο ελληνικός χώρος.

 

Οι πιθανές συνέπειες μιας συνθηκολόγησης, ειρήσθω εν παρόδω, θα είναι τεράστιες, δεν θα αφορούν μόνο την Κύπρο και την Ελλάδα, αλλά θα είναι α) ευρωπαϊκές, γιατί αυτό που θα γίνει στην Κύπρο θα σφραγίσει το μέλλον της ΕΕ, β) γεωπολιτικές, λόγω της τεράστιας στρατηγικής σημασίας του νησιού και γ) παγκόσμιες.

 

Αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο με το «κούρεμα» των καταθέσεων, είναι το τρίτο πραξικόπημα της Αυτοκρατορίας του Χρήματος εναντίον του «κανονικού» καπιταλισμού, αντανάκλαση της μετάβασης από τον νεοφιλελεύθερο στον καπιταλισμό της καταστροφής, από τον ίδιο τον καπιταλισμό στη φεουδαρχία του χρήματος, από την αστική δημοκρατία στον ολοκληρωτισμό. (Τα προηγούμενα ήταν η απόφαση να μη χρεωκοπήσουν οι τράπεζες, το 2008 και η συνταγή Μνημόνια-Τρόικες που εφαρμόζεται από το 2010, αρχής γενομένης από την Ελλάδα).

 

Πέμπτη Φάλαγγα

 

Το μεγαλύτερο όπλο του «διεθνούς συστήματος» παραμένει ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και η άρχουσα ελίτ του νησιού. Αυτό συνέβη άλλωστε συχνότατα στην ιστορία της Κύπρου και της Ελλάδας. Εκ των ένδον υπονομεύτηκε το έθνος και οι καταπληκτικοί αγώνες του κυπριακού και του ελληνικού λαού. Αυτό συνέβη τον καιρό της ΕΟΚΑ οδηγώντας στην αποδοχή της ανεξαρτησίας, τη Ζυρίχη και το Λονδίνο. Συνέβη μετά το 1963, με την εξαπόλυση ενός «εμφυλίου» πολέμου, που κατέληξε στο 1974. Συνέβη με την αποδοχή του σχεδίου Ανάν προτού το εισάγει ο ΓΓ του ΟΗΕ. Συνέβη με την υπονόμευση του Παπαδόπουλου και του ‘Όχι του από τους ‘Αγγλους με τη σύμπραξη του κυπριακού πολιτικού κόσμου. Συμβαίνει τώρα με τον Νίκο Αναστασιάδη.

 

Απορεί βέβαια κανείς πως, ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης, και οι συν αυτώ, ελπίζουν σε οποιοδήποτε προσωπικό μέλλον, αν ολοκληρώσουν την καταστροφή που δρομολόγησαν, και μάλιστα σε μια χώρα με τη μοναδική παράδοση της ΕΟΚΑ. Είναι και προς το δικό τους ύψιστο προσωπικό συμφέρον να αντιληφθούν άμεσα που οδηγούνται και οι ίδιοι, συνεχίζοντας ένα τέτοιο παιχνίδι.

 

Αλλά το θέμα μας δεν είναι η ψυχολογία των χαρακτήρων σε μια ιστορική τραγωδία χωρίς προηγούμενο. Είναι, όσο υπάρχει χρόνος, να αποτραπεί η τελική καταστροφή. Τις προϋποθέσεις δημιούργησε η απόφαση της Βουλής, ισοδυνάμου αξίας με την απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού λαού στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι τον Οκτώβριο του   1940. Τότε ήταν ο ολοκληρωτισμός του ‘Αξονα. Τώρα είναι ο ολοκληρωτισμός του χρηματιστικού κεφαλαίου, της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος»

 

Στον ψυχρό και ενημερωμένο παρατηρητή, είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο κ. Αναστασιάδης βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία και ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει με αυτόν τον άνθρωπο στη θέση του Προέδρου και τον Υπουργό Οικονομικών του να διαπραγματεύεται με τη Ρωσία.

 

Δείτε προσεκτικά το διάγγελμα Αναστασιάδη την Κυριακή και συγκρίνετέ το με το διάγγελμα Παπανδρέου από το Καστελόριζο. Το μήνυμα είναι σαφές και πάει κατευθείαν στα πιο τραυματισμένα τμήματα του ασυνείδητου: 1974, χρεωκοπήσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κανένας διαφημιστής ή επικοινωνιολόγος στην Ελλάδα ή την Κύπρο δεν μπορεί να φτιάξει αυτό το πράγμα. Τα διαγγέλματα αυτά έχουν γίνει από υψηλού επιπέδου ειδικούς του ψυχολογικού πολέμου, με βαθιά γνώση της ελληνικής ιστορίας και ψυχολογίας, και αποσκοπούν στην τρομοκράτηση και παράλυση του υποκειμένου που δέχεται την επίθεση.

 

Περιττό επίσης να σημειώσουμε ότι δεν είναι δυνατόν μια απόφαση όπως αυτή που πήρε το Eurogroup να μην έχει προετοιμαστεί ικανό χρόνο προηγουμένως. Ο δε κ. Ααναστασιάδης, πολύ προτού εκλεγεί, έκανε σαφή προς την εφημερίδα Μοντ, την απέχθειά του προς τον ρωσικό παράγοντα.

 

Δεν θα χρονοτριβήσουμε για να αποδείξουμε αυτό το σημείο, γιατί, ακόμα κι αν δεν ήταν έτσι, είναι φανερό ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί πλέον να διαχειριστεί τις τύχες της Δημοκρατίας.

 

Η συνέχεια του ‘Οχι

 

Αυτή τη στιγμή, η Βουλή των Αντιπροσώπων με τον Πρόεδρό της και οι δύο ανθυποψήφιοι του κ. Αναστασιάδη στις εκλογές, αν προτιμάτε το Εθνικό Συμβούλιο στο σύνολό του έχουν τα τεκμήρια νομιμοποίησης και εκπροσώπησης της συντριπτικής πλειοψηφίας του κυπριακού λαού που δεν έχει ο κ. Αναστασιάδης. Πρέπει να απαιτήσουν χωρίς χρονοτριβή την πλήρη συμμετοχή τους στο σύνολο των διαπραγματεύσεων που γίνονται και να στείλουν και δικό τους απεσταλμένο σήμερα κιόλας στη Μόσχα.

 

Αν δεν γίνουν αυτά, δεν έχει νόημα η ψήφος του ‘Όχι, γιατί πλέον το ‘Όχι πρέπει να γίνει Ναι σε κάτι και γρήγορα.

 

Στην Κύπρο επικρατεί συχνά μια κουλτούρα «καλών τρόπων». Εκτός άλλων παραγόντων, λιγότερο «αγνών», αντανακλά και τη βαθιά συνείδηση αλληλεγγύης μιας εθνικής ομάδας που επιβίωσε τόσων κατακτητών αγκιστρωμένη στο νησί της. Αντανακλά την τραγική εμπειρία της προδοσίας από διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, την εξίσου τραγική εμπειρία της περιόδου που κατέληξε στο 1974, τα βιώματα μιας κοινωνίας που έχασε την ψυχή της με το εύκολο χρήμα.

 

Μπορεί κανείς, ακόμα κι αν δεν συμφωνήσει, να καταλάβει τα πλεονεκτήματα ενός ορισμένου «οπορτουνισμού» τόσο εσωτερικά, όσο και διεθνώς.

‘Όταν όμως ο Ιμπραήμ έχει ήδη αποβιβασθεί στην Πελοπόννησο, κάθε δισταγμός και κάθε έλεος θα αποδειχθούν μοιραία. Μόνο η μέθοδος Κολοκοτρώνη μπορεί να έχει αποτελέσματα. «Στον πόλεμο, όπως στον πόλεμο» (A la guerre comme a la guerre) έλεγε ο Ναπολέων. Αύριο θα είναι αργά.

 

Κύπρος και Ευρώπη

 

Να σημειώσουμε ότι δεν φτάνει να μένουν οι τράπεζες κλειστές και να διαπραγματευόμαστε με τους Ρώσους. Χρειάζεται ενεργοποίηση στο ευρωπαϊκό μέτωπο. Η Βουλή των Αντιπροσώπων έπρεπε ήδη από την πρώτη μέρα να έχει απευθύνει έκκληση στους ευρωπαϊκούς λαούς και τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, εξηγώντας τι έχει συμβεί στην Κύπρο, εξηγώντας γιατί αυτό συνιστά κατάφωρη παραβίαση των αρχών της δημοκρατίας και της Ευρώπης, εξηγώντας γιατί είναι προς το συμφέρον των υπολοίπων ευρωπαικών λαών να συμπαρασταθούν στους Κυπρίους, προβάλλοντας όποιες γενικότερες ιδέες έχουν για το μέλλον της Ευρώπης και την αντιμετώπιση της κρίσης.

 

Οι φανατικοί κινδυνεύουν περισσότερο να γίνουν αιρετικοί. Στην πολιτική τάξη της Κύπρου ακούγονται τώρα φωνές υπέρ της εξόδου από το ευρώ. Ο γράφων έχει επικρίνει σφόδρα την αρχιτεκτονική του ευρώ και του Μάαστριχτ όταν όλοι αυτοί είχαν γίνει ιερείς της νέας θρησκείας του ευρωπαϊσμού. Η Κύπρος όμως, όπως και η Ελλάδα έχει απελπιστικά ανάγκη όχι να φύγει από το ευρώ, αλλά να φύγει από τη νοοτροπία του ραγιά, να συμπεριφερθεί ως ισότιμο μέλος της ΕΕ και όχι να αντιλαμβάνεται τη συμμετοχή στην ευρωζώνη/ΕΕ ως άσκηση υποταγής σε ότι της λένε. Υπενθυμίζουμε ότι πάνω από τις μισές αποφάσεις στην ‘Ενωση λαμβάνονται υποχρεωτικά δια ομοφωνίας.

 

Δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο η Κύπρος να φύγει με δική της πρωτοβουλία και τώρα από την ευρωζώνη ή την ΕΕ, ούτε φεύγοντας θα λύσει το πρόβλημα ζωής ή θανάτου που αντιμετωπίζει. ‘Ηταν πολύ καλύτερα με τη λίρα, όταν συνέβαινε αυτό όμως το κυπριακό νόμισμα αντανακλούσε ένα ισχυρό κράτος και μια ανθηρή οικονομία. Εδώ μπερδεύουμε αίτια και συμπτώματα.

 

Το μόνο που θα κάνει φεύγοντας με δική της πρωτοβουλία τώρα είναι να εξυπηρετήσει πρώτον τη Μέρκελ, δεύτερον την Αγγλία, τρίτον, ίσως και την Αμερική. Στην Κύπρο δυστυχώς, όταν εξετάζει κανείς τις φαεινές ιδέες, πρέπει επίσης να διερωτάται για το αν και πόσο μοιάζουν με τα βρετανικά desiderata. Συνήθως, το σωστό για την Κύπρο είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που θέλει το Λονδίνο και στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι προφανές ότι οι Βρετανοί θα ήταν ευτυχείς με μια αποχώρηση της Κύπρου από το ευρώ ή και την ΕΕ.

 

Αν θέλει η Μέρκελ να διώξει την Κύπρο από την ευρωζώνη, ας το πράξει με δική της ευθύνη και πρωτοβουλία. Φυσικά, στις σημερινές συνθήκες, η Λευκωσία πρέπει να σχεδιάσει την επείγουσα εισαγωγή εσωτερικού μέσου πληρωμής αν καταστεί αναπόφευκτο. ‘Άλλο όμως αυτό και άλλο να αυτοπυροβοληθεί αποχωρώντας από το ευρώ ή την ΕΕ. ‘Όταν περάσει η κρίση και σταθεροποιηθεί η κατάσταση, όλα αυτά μπορούν να συζητηθούν.

 

Δεν το γνωρίζουμε με βεβαιότητα, αλλά είναι πιθανό ότι έχει σχηματισθεί πάλι μια τεράστια παγκόσμια φούσκα χρήματος και ουσιαστικά, ήδη από τώρα, Βερολίνο, Ουάσιγκτον και Goldman Sachs τοποθετούνται στο περιβάλλον μιας μελλοντικής έκρηξης αυτής της φούσκας. Αν είναι έτσι – δεν το γνωρίζουμε, μόνο ενδείξεις έχουμε - η Αμερική και η Γερμανία ενεργούν για να τη σκάσουν η μία στα μούτρα της άλλης. Δεν έχουμε κανένα λόγο να παίξουμε εμείς ρόλο «χρήσιμου ηλίθιου». ‘Εχουμε όλους τους λόγους του κόσμου να προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού τα κράτη μας και τις δυνατότητες και προοπτικές τους. Τοποθετώντας πολιτικά τις προσπάθειές μας στη γενικότερη υπεράσπιση των καλών νοούμενων συμφερόντων των ευρωπαϊκών λαών και αναποτύσσοντας πολύπλευρες σχέσεις. Το κατάλαβαν μόνοι τους οι Ισπανοί διαδηλωτές, αυθόρμητα κινητοποιούμενοι υπέρ των Κυπρίων. Πόσοι ‘Ελληνες και Κύπριοι πολιτικοί πήγαν όμως στην Ισπανία να συζητήσουν πως μπορεί να συντονιστούν οι προσπάθειες;

 

Aθήνα, 21 Μαρτίου 2013

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Η ελληνική κυβέρνηση (ξανα)προδίδει

 

Goldman Sachs εναντίον Ρωσίας

 

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Για πρώτη φορά από την αρχή της κρίσης, ένας ευρωπαϊκός λαός, ο ευάριθμος κυπριακός, αν και ανοιχτά προδομένος από τον Πρόεδρό του, έχει - μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές - εμποδίσει τη συμμαχία των ανώτερων τάξεων της Ευρωγερμανίας και των αγορών να επιβάλλουν στην Κύπρο την επόμενη φάση του ευρωπαϊκού «Σοκ και Δέους».

 

Από τη νύχτα της περασμένης Παρασκευής η κυπριακή κοινωνία και το κυπριακό κράτος δέχονται έναν πόλεμο λιγότερο δραματικό μεν, αλλά πολύ πιο απειλητικό από την τουρκική εισβολή του 1974. ‘Έναν πόλεμο όχι με στρατιωτικά, αλλά με πολιτικά και οικονομικά μέσα, που εμμέσως πλην σαφώς ολοκληρώνει την επίθεση κατά της Ελλάδας του Μαίου 2010 και οδηγεί στην τελική φάση της καταστροφής του ελληνικού λαού στο σύνολό του και των δύο κρατών, Κύπρου  και Ελλάδας.

 

Διπλή επίθεση

 

Στην περίπτωση των δύο κρατών είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με διπλή επίθεση, οικονομικής και γεωπολιτικής στόχευσης. Τα μέτρα που επιβλήθηκαν σε Ελλάδα και Κύπρο ξεχωρίζουν από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, γιατί πάνε μεν στην ίδια κατεύθυνση, αλλά με πολύ μεγαλύτερη δριμύτητα, υπονομεύοντας άμεσα τη δυνατότητα αναπαραγωγής των δύο κοινωνιών και των δύο κρατών, τα οποία μεταβάλλονται σε καταστρεφόμενες αποικίες χρέους. Η τελευταία απόφαση για την Κύπρο «βγάζει μάτι», γιατί πλήττει αποκλειστικά ελληνικά, κυπριακά και ρωσικά συμφέροντα υπονομεύοντας τη σχέση του ελληνικού χώρου με τη Μόσχα (αλλά και τη σχέση Βερολίνου-Μόσχας!).

 

Με την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, η Ευρώπη έβαλε για πρώτη φορά «πόδι» στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν και Ελλάδα και Κύπρος παρέμειναν πάντα υπό την υψηλή στρατηγική εποπτεία των ΗΠΑ, όπως εδόθη στον κ. Σημίτη να καταλάβει καλά με την κρίση των Ιμίων και στον κ. Καραμανλή με την υπόθεση της Ρωσίας. Υπήρξε ένας καταμερισμός ηγεμονίας, οικονομικής υπό την Ευρώπη, στρατηγικής υπό τις ΗΠΑ. Οι αποφάσεις του Eurogroup, είτε εκ προθέσεως, είτε εκ συνεπειών, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πιθανώς το Βερολίνο έχει αποφασίσει να «πετάξει σαβούρα» στη Μεσόγειο, αναδιπλούμενο στρατηγικά στην Κεντρική Ευρώπη και αφήνοντας Ελλάδα και Κύπρο στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ.

 

Υφίσταται σήμερα αντικειμενική σύγκλιση μεταξύ της πιο πρωτόγονης και επαρχιακής εκδοχής γερμανικού εθνικισμού και των πιο ριζοσπαστικών ομάδων της Αυτοκρατορίας του Χρήματος. Το φαινόμενο είναι πολύ παληό κι αυτό περιγράφει στην ουσία ο Φάουστ του Γκαίτε!

 

Είτε γιατί είναι η κρυφή ατζέντα ορισμένων από τις δυνάμεις που επιτίθενται, είτε γιατί προκύπτει ως αποτέλεσμα του χαώδους χαρακτήρα των ασκούμενων πολιτικών, οι αποφάσεις για την Κύπρο επιβεβαιώνουν ότι η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση έχει μπει πιθανώς στην οδό που θα την οδηγήσει στον τελικό εκφυλισμό ή και την πλήρη διάλυση. ‘Οσο συνεχίζεται αυτή η κρίση χωρίς να εμφανίζονται αξιόπιστες εναλλακτικές, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες μιας ευρωπαϊκής αποσύνθεσης μέσα στο χάος και τον ανταγωνισμό όλων εναντίον όλων.

 

Τι πρέπει να κάνουμε

 

Αν αυτή η ανάλυση είναι σωστή προκύπτουν δύο συμπεράσματα. Πρώτον, ότι πρέπει οι εθνικές δυνάμεις στην Ελλάδα και Κύπρο, αυτές δηλαδή που θέλουν να υπερασπιστούν τον ελληνικό λαό, να μεταφέρουν άμεσα τη σύγκρουση σε όλη την Ευρώπη, κάτι που «εγκληματικώς» έχουν αμελήσει να πράξουν. Οι «αντιμνημονιακές» δυνάμεις στην Ελλάδα και οι πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο έχουν μέχρι τώρα κινηθεί με πάρα πολύ «επαρχιακό» τρόπο, είτε μην αναγνωρίζοντας τη σημασία της διεθνούς κινητοποίησης, είτε μην ξέροντας πώς να την κάνουν.

 

Ανεξαρτήτως του τι θα γίνει με την Ευρώπη, η εξέλιξη επιβάλλει και την αναζήτηση συμμαχιών εκτός Ευρώπης. Δεν θα επιμείνουμε στην, κατανοητή και από τον τελευταίο ‘Ελληνα (πλην διαφόρων «παπαγάλων» μιας αξιοθρήνητης ελίτ), σημασία της Ρωσίας για την Ελλάδα. Επισημαίνουμε μόνο ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, το ελληνικό και το κυπριακό κράτος κινδυνεύουν κυριολεκτικά με αφανισμό, οι δύο χώρες προοπτικά με διαμελισμό, αν επιτρέψουν την παραμικρή περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεών τους με τη Μόσχα. Η Κύπρος το γνωρίζει εξ εμπειρίας, αφού ήταν η Ρωσία που στήριξε τον Μακάριο, απέτρεψε μαζί με τις ΗΠΑ την τουρκική εισβολή το 1964, ήταν η φωνή της Κύπρου στο Συμβούλιο Ασφαλείας και έδωσε στη Λευκωσία τα όπλα που ζήτησε.

 

«Ελλάς – Ρωσία – συμμαχία»

 

Η σχέση είναι ζωτικής σημασίας για τον ελληνισμό και για τη Ρωσία. Η Μόσχα διέλυσε με πρωτοβουλία της το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και την ΕΣΣΔ, διαπιστώνοντας ότι πήρε σε αντάλλαγμα μια προφανή προσπάθεια περικύκλωσης και απειλής. Ο ψυχρός πόλεμος, που εκείνη τελείωσε μονομερώς, το 1989-91, ξανάρχισε με άλλα μέσα, όχι από το Βερολίνο και την Καμπούλ, αλλά από το Κίεβο, την Τασκένδη και το Γκρόζνι! Η απόφαση του Eurogroup συνιστά μνημείο ταυτόχρονης ανοησίας και θράσους, από την πλευρά του κ. Σόιμπλε, Υπουργού Οικονομικών μιας χώρας που δεν θα είχε ενωθεί ποτέ, αν δεν το είχε θελήσει το Κρεμλίνο.

 

Αν η Ρωσία επιτρέψει στον ελληνικό χώρο, την πιο φιλική δύναμη προς τη Ρωσία σε όλη τη Δυτική Ευρώπη, να αποκοπεί οριστικά από τη Μόσχα, αν ο ελληνικός κόσμος χάσει τα δύο κυρίαρχα σήμερα κράτη του, αν καταστραφεί ο ελληνικός χώρος, που κρατάει σε μεγάλο βαθμό την πρόσβαση της Ρωσίας στις «θερμές θάλασσες», τότε οι στρατηγικές συνέπειες για τη Μόσχα θα είναι πολύ μεγάλες.

 

Η Ρωσία είναι σήμερα η μεγαλύτερη δύναμη εκτός ΕΕ που μπορεί να βοηθήσει την Κύπρο να αντιμετωπίσει το τεράστιο πλήγμα στην εμπιστοσύνη στον τραπεζικό της τομέα και το κυπριακό κράτος που ήδη προέκυψε από την ανακοίνωση των αποφάσεων του   Eurogroup, έναντι μάλιστα σχετικά ασήμαντων κεφαλαίων. Η Κύπρος οφείλει να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες σε αυτή την κατεύθυνση.

 

Σήμερα η Λευκωσία κρατάει ακόμα στα χέρια της ένα «πυρηνικό όπλο» - τις κλειστές τράπεζές της. Πρέπει να τις ανοίξει μόνο όταν έχει εξασφαλίσει βιώσιμο χρέος και κράτος, στοιχειώδη αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας της, είτε από Ρωσία, είτε από Γερμανία και ΕΕ. Μέχρι τώρα μας λέγανε ότι είμαστε πολύ μικροί για να πούμε ‘Όχι. Αξίζει να δούμε τώρα, αυτοί πόσο μεγάλοι είναι απέναντι στο δικό μας ‘Όχι.

 

Σώστε τη Δημοκρατία

 

Τεράστιο θέμα εγείρει, όπως είναι φυσικό, η συμπεριφορά του Νίκου Αναστασιάδη που ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ εξαπάτησης του Γιώργου Παπανδρέου. Η προδοσία του νεοεκλεγέντος Προέδρου είναι τόσο συγκλονιστική, έγινε τόσο γρήγορα, που πολλοί Κύπριοι δεν την πιστεύουν – γιατί αν την πιστέψουν θα πρέπει να διερωτηθούν τι στο καλό σκέφτονταν όταν έκαναν όλα αυτά που τον οδήγησαν τελικά να εκλεγεί Πρόεδρος.

 

Σε ένα στοιχειωδώς ευνομούμενο κράτος, ένας Πρόεδρος που είχε πλήξει κατά τέτοιο τρόπο τα συμφέροντα του κράτους του, αλλά και δεν είχε σεβαστεί τις ρητές υποσχέσεις επί τη βάσει των οποίων εξελέγη Πρόεδρος, θα είχε καθαιρεθεί ή υποχρεωθεί σε παραίτηση. Επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία είναι αδύνατο να επιβιώσει του συγκεκριμένου Προέδρου, είναι απαραίτητο το σύνολο των κομμάτων, των προεδρικών υποψηφίων και η Βουλή να επιβάλλουν σε αυτό το άτομο αν μη τι άλλο την από κοινού διαχείριση της εθνικής υπόθεσης.

 

Είναι προφανές ότι το κυπριακό κράτος και η ΕΕ οφείλει να προστατεύσει κατά προτεραιότητα τους καταθέτες έως 100.000 ευρώ. Αλλά δεν φτάνει. Πρέπει να προστατευθεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας και ταυτόχρονα το κυπριακό κράτος. Υποθέτουμε ότι η ΕΚΤ θα παράσχει ρευστότητα όταν ανοίξουν οι τράπεζες για να μην καταρρεύσουν αμέσως. Σε αντάλλαγμα όμως θα αποκτήσει την πλήρη κυριότητα όλου του τραπεζικού τομέα και των σημαντικών πληροφοριών για ολόκληρη την άρχουσα τάξη της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ρωσίας που διαθέτει. Υπενθυμίζουμε ότι είναι η Blackrock, συμφερόντων Goldman Sachs, που έχει αναλάβει για λογαριασμό της «Ευρώπης» τον έλεγχο των τραπεζών της. Από το κυπριακό κράτος θα απομείνει ένα κουφάρι που θα εκτελεί πειθήνια τις εντολές των πραγματικών ιδιοκτητών του. Οι οποίοι απέφυγαν καν να μας πουν τους όρους τους, γιατί στη συμφωνία του Γιούρογκρουπ δεν υπάρχει καν το Μνημόνιο. Αυτό θα έρθει μετά και μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα προβλέπει. Καμία λύση δεν πρέπει να εφαρμοστεί αν δεν είναι ολοκληρωμένη και δεν αφήνει βιώσιμο κυπριακό κράτος.

 

 

 

ΥΓ. Υπάρχουν βέβαια όσοι λένε ότι η σωτηρία μας βρίσκεται στον άξονα Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα. Καμία αντίρρηση. Τώρα έχουμε την ανάγκη του Ισραήλ. Αυτή η χώρα έχει κολοσσιαία επιρροή στην ΕΕ και την ίδια τη Γερμανία, στις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου, στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική ελίτ, στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και το ΔΝΤ. Ας πάνε λοιπόν τώρα, αμέσως, οι οπαδοί της ελληνοισραηλινής προσέγγισης να ζητήσουν από το Τελ Αβίβ βοήθεια. Στην ανάγκη φαίνονται οι φίλοι

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Γράφτηκε λίγο πριν την ιστορική απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημοσιεύεται στο περιοδικό «Επίκαιρα», 21.3.2013

ΚΥΠΡΟΣ - ΤΡΙΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

Toυ Δημοσθένη Γεωργόπουλου

 

Αν οι προσπάθειες που γίνονται για Ρωσική συμμετοχή καταλήξουν σε αδιέξοδο ή/και παρ’ όλες αυτές , υπάρχει μια ακόμα δυνατότητα που πρέπει να εξετασθεί σοβαρά. Μια δυνατότητα που ίσως πλεονεκτεί σοβαρά και έναντι άλλων εναλλακτικών,  ιδίως αν οι όροι τους είναι εξαιρετικά ασύμφοροι. Την ονομάζουμε, εσωτερική λύση, ή λύση του ελληνισμού. Ουσιαστικά περιλαμβάνει δύο στοιχεία

Α) αντί να γίνεται προσπάθεια να καλυφθούν τα 5,8 δις με κούρεμα των καταθέσεων ή και δανεισμό από την Ρωσία, ή και μετατροπή μέρους (15-20%) των πάνω από τις 100.000 ευρώ καταθέσεων (οι έως 100.000  θα προστατευτούν σε κάθε περίπτωση) σε ομόλογα κυπριακού δημοσίου με ρήτρα φυσικού αερίου,  να δοθούν τα κίνητρα αυτά σε Κύπριους και Έλληνες καταθέτες αλλά όχι μόνο υποχρεωτικά. Θα μπορεί να αναφέρεται και σε ασφαλιστικά κτλ. ταμεία. Θα απαιτηθεί ίσως η εκχώρηση ενός μεγαλύτερου ποσού των ελληνικών και κυπριακών καταθέσεων (ίσως γύρω στα 25%+), αναλόγως της γενικότερης συμμετοχής.  Ήδη η Κυπριακή εκκλησία προσφέρει την περιουσία της και είναι απολύτως δυνατό να υπάρξει μια έκκληση προς την πανταχού ελληνική και κυπριακή διασπορά, το εφοπλιστικό κεφάλαιο (για να φανεί και μια φορά χρήσιμο), τους καταθέτες εξωτερικού κτλ. για να συγκεντρωθεί αυτό το ποσό με αντάλλαγμα την αποπληρωμή του με διασφάλιση τα έσοδα από τους υδρογονάνθρακες σε βάθος 5-8 ετών το πολύ. Εννοείται η προσφορά αυτή μπορεί να γίνει στους έλληνες και κύπριους καταθέτες και λοιπούς, σε εθελοντική βάση και να δούμε τα έσοδα που θα μαζευτούν. Παράλληλα θα υπάρχει η έκκληση στον ελληνισμό απανταχού της γης. Θα χρειαστεί η κυπριακή και η ελληνική ηγεσία αλλά και όλος ο ευρύτερος ελληνισμός μέσα από τους διάφορους θεσμούς που εκφράζεται να βγεί και σε δραματικούς τόνους να στηρίξει αυτήν την ενέργεια. Αλλοίμονο στο έθνος αν δεν μπορεί σε στιγμές σαν και αυτές που το μέλλον Ελλάδας και Κύπρου βρίσκεται σε καθοριστική καμπή να μην μπορεί να βρει 5-6 δις και μάλιστα εξασφαλισμένα από έσοδα του αερίου. Σε αντίθετη περίπτωση καλύτερα να πάμε να πνιγούμε όλοι. Θα χρειαστεί η διέξοδος αυτή να αναζητείται παράλληλα με την Ρωσική ή στενά εσωτερική κυπριακή  λύση και να απαιτηθεί χρόνος από την ΕΕ για την ολοκλήρωση της λύσης. Στο διάστημα αυτό θα υπάρξει δυνατότητα μικρών μόνο αναλήψεων, ή σημαντικών, μόνο κατόπιν εγκρίσεως από ειδική επιτροπή (διακομματική) από τις κυπριακές τράπεζες.  

Β) ακόμα και αν οι παραπάνω προσπάθειες  με την μορφή μιας δεύτερης ή τρίτης εναλλακτικής πάνε καλά, ένα σημείο θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα. Η τελική συμφωνία με την τρόικα ακόμα και αν δεν καταστεί δυνατό να είναι πλήρης μέσα στις προσεχείς μέρες, ώστε να συνυπογραφεί μαζί με τα 10+5,8 δις, θα πρέπει να υπάρχει κάτι σαν προσύμφωνο που να εξασφαλίζει την αποπληρωμή του δανείου και μνημόνιο μαζί με όρους i) ανάπτυξης, ii) εξασφάλισης συνέχισης λειτουργίας του συρρικνωμένου έστω κυπριακού τραπεζικού συστήματος. Το δάνειο θα πρέπει να έχει όρους μακροχρόνιας εξόφλησης με πολύ χαμηλό επιτόκιο, και το όποιο μνημόνιο συμφωνηθεί θα πρέπει να μην περιλαμβάνει εξοντωτικούς όρους που θα καθιστούν μόνιμη την ύφεση στην Κύπρο, πάνω στα ελληνικά δεδομένα. Με κάθε τρόπο το ελληνικό μάθημα –πάθημα πρέπει να αποτραπεί. Η μικρή Κύπρος είναι αβέβαιο αν μπορεί να δεχθεί τα πλήγματα που δέχθηκε η Ελλάδα και να επιβιώσει πανταχόθεν βαλλόμενη και επωφελούμενη από φίλιες- ή υποτιθέμενες φίλιες- χώρες (ΕΕ, Ισραήλ, ΗΠΑ, Ρωσία κτλ.) και εχθρικές (Τουρκία).

Και κάτι τελευταίο για τις εν Ελλάδι κυπριακές τράπεζες: γιατί να μην αναζητηθεί η δημιουργία ενός μεικτού ελληνικού-κυπριακού κρατικού οχήματος, με στόχο την σύσφιξη των σχέσεων και την ανάπτυξη στις χώρες μας, αντί να δοθούν μπιρ παρά σε ιδιώτες, όταν τόσο έχουν στοιχίσει στον ευρύτερο ελληνισμό; 

ΣΗΜΕΡΑ ΚΡΙΝΕΤΑΙ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Τα μέλη της κυπριακής Βουλής κρατάνε κυριολεκτικά στα χέρια τους τη μοίρα του ελληνισμού, σε Κύπρο και σε Ελλάδα, ενώ οι αποφάσεις που θα λάβουν θα έχουν μεγάλη επιρροή στην περαιτέρω εξέλιξη της ευρωπαϊκής κρίσης. Αν πουν ναι στην απόφαση του Eurogroup δεν έχει τελειώσει μόνο η κυπριακή οικονομία, τελειώνει και το κυπριακό κράτος, η ύπαρξη του οποίου είναι προϋπόθεση ασφαλούς επιβίωσης των Ελληνοκυπρίων στο νησί. ‘Ηδη τρωθείσα από το Μνημόνιο και τις Δανειακές, η Ελλάδα δεν έχει μεγάλες πιθανότητες να αντέξει επιπλέον τις οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες μιας κυπριακής καταστροφής. Θα οδηγηθεί στο τελικό κραχ και θα παύσει να υπάρχει ως συγκροτημένο κράτος. Οι κυπριακές εξελίξεις οδηγούν σύντομα σε ελληνική έκρηξη.

 

Το ‘Όχι είναι η αναγκαία συνθήκη σωτηρίας όχι όμως και ικανή. Χρειάζεται άμεσα η εκπόνηση μιας στρατηγικής που θα επιτρέψει τη σωτηρία Κύπρου και Ελλάδας και θα εντάξει τον αγώνα τους σε ένα ευρύτερο διεθνές πλαίσιο.

 

‘Ηδη, οι εξελίξεις των δύο τελευταίων ημερών κομίζουν μια πληθώρα πολύ χρήσιμων, κρίσιμων πληροφοριών γύρω από το τι συμβαίνει σε Κύπρο, Ελλάδα και Ευρώπη. Καταγράφουμε στη συνέχεια μερικές πρόχειρες σημειώσεις-σκέψεις για την εξελισσόμενη κρίση

 

1.   Ο Νίκος Αναστασιάδης έχει ξεπεράσει, με τη δράση του, τα ιστορικά προηγούμενα του Εφιάλτη και του Γιώργου Παπανδρέου. Χρειάστηκε μόνο 15 μέρες για να καταστρέψει την κυπριακή οικονομία και το κυπριακό κράτος. Προφανώς αυτό δεν προέκυψε σε δύο ώρες, οργανώθηκε πολύ νωρίτερα και ήταν σε γνώση και της ελληνικής κυβέρνησης.

 

Θυμίζουμε ότι οι αποφάσεις του Εurogroup είναι ομόφωνες, ελήφθησαν δηλαδή με τη συγκατάθεση της Αθήνας

 

      Αν ο κ. Αναστασιάδης ήθελε να διαπραγματευθεί και να φερθεί εντός του πνεύματος του κυπριακού συντάγματος, μπορούσε και όφειλε να ζητήσει να πάει όλο το Εθνικό Συμβούλιο στο Eurogroup, όπως συνέβαινε στις διαπραγματεύσεις για το κυπριακό.

 

      Οι όροι που χρησιμοποίησε στο διάγγελμά του μοιάζουν απελπιστικά με τους όρους που χρησιμοποίησε ο Γιώργος Παπανδρέου: αναφορά στο 1974, στη χρεωκοπία, στη έλλειψη εναλλακτικής κλπ. Το πιθανότερο είναι ότι αυτοί οι όροι έχουν συμπεριληφθεί και στα δύο διαγγέλματα από ανθρώπους της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, που επιχειρούν να χειραγωγήσουν τον ελληνικό λαό, παίζοντας επιδέξια με έννοιες πολύ φορτισμένες στο συλλογικό μας ασυνείδητο.

 

2.   Η τρομακτική σημασία της αποκάλυψης Σόιμπλε

 

Στριμωγμένος ο Σόιμπλε αποκάλυψε δημόσια χωρίς να διαψευστεί ότι η Γερμανία διαφωνούσε με το κούρεμα του χρέους των καταθετών έως 100.000 ευρώ, ποσό εγγυημένο από την ΕΕ. Υπέρ του κουρέματος αυτού τάχθηκε η Κομισιόν, η ΕΚΤ και η κυπριακή κυβέρνηση.

 

Αφήνουμε κατά μέρος το εκπληκτικό κατόρθωμα του Αναστασιάδη. Αν η περιγραφή Σόιμπλε είναι ακριβής, τότε σημαίνει ότι την ατζέντα δεν τη βάζει η Γερμανία. Και επειδή δεν είναι δυνατόν να τη βάζουν οι ανώτεροι γραφειοκράτες των Βρυξελλών ή της ΕΚΤ, σημαίνει ότι το Χρήμα έχει βρει τον τρόπο να χρησιμοποιεί επιδέξια τη Γερμανία, ειδικά την απελπιστικά πρωτόγονη, επαρχιακή μορφή του γερμανικού εθνικισμού αλά Σόιμπλε και Λάμερς, ως ιδιοτελή χρήσιμο ηλίθιο. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ ανήκει στο πανευρωπαϊκό κόμμα της Goldman Sachs, όπως και σειρά σημαινόντων παραγόντων σε όλα τα κέντρα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας της Ευρώπης και της ίδιας της Γερμανίας.

 

Κουρεύοντας τις καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ, που είχε εγγυηθεί η ΕΕ δεν πλήττουν μόνο τις κυπριακές τράπεζες. Πλήττουν την εμπιστοσύνη σε όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες και την ίδια την ΕΕ. Αν κάποιος θέλει να προκαλέσει «ελεγχόμενη έκρηξη» της τραπεζικής φούσκας, όπως το 2008, ή/και διάλυση της ΕΕ, αυτά ακριβώς θα έκανε.

 

 

3.   Ο ρόλος του ΔΝΤ

 

Επιχειρείται τελευταία να εξωραϊσθεί ο ρόλος του ΔΝΤ στην Ελλάδα και να εμφανισθεί ως δήθεν φιλικότερη δύναμη και να επιρριφθούν όλες οι ευθύνες για την ευρωπαϊκή κρίση στη Γερμανία. Η κυβέρνηση του Βερολίνου φέρει ασφαλώς σοβαρότατες ευθύνες, εξίσου όμως σοβαρές ευθύνες φέρουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ, δηλαδή οι δυνάμεις που αφανώς τις επηρρεάζουν, το ΔΝΤ και βεβαίως, και οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας που συγκατατίθενται στα μέτρα και ευχαριστούν για το «ενδιαφέρον»

 

Η Κυρία Λαγκάρντ ήταν παρούσα στις αποφάσεις. Επιπλέον, όλη η ιστορία του κουρέματος ξεκίνησε από την απαίτηση του ΔΝΤ να γίνει βιώσιμο το χρέος.

 

4.   Από το Ανάν στο κούρεμα

 

Το 2004, είπαν στους Κυπρίους ότι θα καταστρεφόντουσαν αν δεν ψήφιζαν το σχέδιο Ανάν. Τώρα τους λένε ότι δεν τους κατέστρεψαν, όπως ήδη έκαναν με την ανακοίνωση του κουρέματος, που υπήρξε τρομερό πλήγμα στην αξιοπιστία Κύπρου και τραπεζών της, και θα ολοκληρώσουν αν τυχόν επικυρωθεί από τη Βουλή. Το πρόβλημα πια είναι α. ο περιορισμός των ζημιών από το φοβερό πλήγμα στην οικονομική εμπιστοσύνη και β. η σωτηρία του κράτους

 

5.   Μια ιστορική ίσως ανεπανάληπτη ευκαιρία

 

Η τακτική του σοκ και δέους φαίνεται για πρώτη φορά να μη λειτουργεί στην Ευρώπη με τις αντιδράσεις των κυπριακών κομμάτων και πολιτικών και πολιτών. Η Κύπρος μπορεί να αντιστρέψει την κατάσταση και να επιστρέψει το σοκ, αρνούμενη να ανοίξει τις τράπεζές της όσο δεν βρίσκεται ικανοποιητική λύση στο πρόβλημα. Αν ανοίξει σήμερα τις τράπεζες τάχασε όλα. ‘Οσο τις κρατάει κλειστές θα έχει όλο τον πλανήτη στην αυλή ης

 

Ικανοποιητική λύση θα μπορούσε να σημαίνει για παράδειγμα ρητή εγγύηση της ΕΚΤ και της Γερμανίας ότι θα συνδράμουν την Κύπρο εάν α. καταρρεύσει η οικονομία της λόγω φυγής κεφαλαίων μόλις ανοίξουν οι τράπεζες και β. γνωρίσει μεγάλη  ύφεση ως αποτέλεσμα των μέτρων που πρόκειται να ληφθούν.

 

Εννοείται ότι δεν μπορεί να υπάρξει το παραμικρό κούρεμα κάτω των εγγυημένων 100.000 ευρώ και ενδεχομένως δεν πρέπει να γίνει καθόλου κούρεμα. Τα εν λόγω ποσά άλλωστε είναι αστεία για την Ευρώπη, τελείως δυσανάλογα προς τη ζημιά που προκαλείται.

 

Επίσης, το πακέτο πρέπει να περιλάβει και ικανοποιητικό μνημόνιο και όχι το μνημόνιο να αφεθεί για μελλοντική διαπραγμάτευση και στην ανύπαρκτη καλή πίστη των εταίρων.

 

6.   Διεθνοποίηση του κυπριακού

 

Χρειάζεται μια πανευρωπαϊκή καμπάνια με θετική εναλλακτική στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους και θεσμών, που να μη στηρίζεται στο αίτημα αλληλεγγύης, αλλά στην οργανική σύνδεση της μοίρας των υποκείμενων στον πόλεμο των αγορών ευρωπαϊκών λαών

 

7.   Ρωσία και γεωπολιτική

 

Είναι προφανής η γεωπολιτική στόχευση απομόνωσης και αποκοπής του ελληνικού χώρου (Ελλάδας και Κύπρου) από τον ρωσικό ή/και τον κινεζικό παράγοντα. Η απάντηση στη γεωπολιτική επίθεση η αποδοχή των ρωσικών προτάσεων εξαγοράς κυπριακών τραπεζών και εισόδου στον τομέα αερίου της Κύπρου, εφόσον αυτές ισχύουν.

 

      Οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται. Καμιά χώρα δεν μπορεί να θεωρεί φιλική και συμμαχική προς την Κύπρο αν δεν συνδράμει τώρα τη σωτηρία του κυπριακού κράτους και αντίθετα τη σπρώξει στον όλεθρο. ‘Ολη η εξωτερική και ενεργειακή πολιτική της Δημοκρατίας πρέπει να υποταγούν στην ανάγκη σωτηρίας του κυπριακού κράτους

 

    8. Το ευρώ ως πρόβλημα και το ευρώ ως όπλο

 

Δεν έχει νόημα να θέσει η Κύπρος με δική της πρωτοβουλία θέμα εξόδου της από το ευρώ σήμερα. Αντίθετα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα τα πολιτικά και θεσμικά εργαλεία που διαθέτει ως μέλος της ΟΝΕ και της ΕΕ για να φέρει σε δύσκολη θέση τις κυρίαρχες δυνάμεις της Ευρωγερμανίας. Αν θέλει η Μέρκελ να τη διώξει ας πάρει εκείνη την ευθύνη, το κόστος και την πρωτοβουλία

    

8.   ΔΗΚΟ, ΕΥΡΩΚΟ και η αστική τάξη της Κύπρου

 

Αυτά τα δύο κόμματα έκαναν μια σειρά αμφιλεγόμενων επιλογών. Σήμερα καλούνται με την πράξη τους να αποδείξουν ότι τιμούν τη μνήμη των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, των διαδηλωτών στην Αθήνα που σκοτώθηκαν για την ένωση, του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του Δώρου Λοϊζου, του Σπύρου Κυπριανού, του Τάσσου Παπαδόπουλου. ‘Οσο για την αστική τάξη της Κύπρου, ας μην εχει αυταπάτες ότι θα επιβιώσει μιας εθνικής καταστροφής χωρίς ιστορικό προηγούμενο.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Αθήνα 18 Μαρτίου

Πραξικόπημα στη Λευκωσία

ΚΥΠΡΙΑΚΗ KΑΤΑΣΤΡΟΦΗ – Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

                                    

 

  «Θέλω με τον πλέον ξεκάθαρον και κατηγορηματικόν τρόπον να δεσμευτώ και δεσμεύομαι προς τους Κυπρίους συμπατριώτες μας αλλά και τους ξένους επενδυτές, αλλά και ταυτόχρονα να στείλω σαφέστατα μηνύματα προς όλους τους αποδέκτες στο εξωτερικόν ότι δεν πρόκειται –και το υπογραμμίζω- ο Νίκος Αναστασιάδης να υπογράψει το όποιο Μνημόνιο που θα περιέχει οποιαδήποτε πρόνοια για κούρεμα καταθέσεων».
                                                    Νίκος Αναστασιάδης, δήλωση πριν τις ποοεδρικές εκλογές

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

 

 

Η απόφαση του Eurogroup να «κουρέψει» τα κατατεθειμένα στις κυπριακές τράπεζες κεφάλαια συνιστά δυνάμει θανάσιμο πλήγμα στην κυπριακή οικονομία και το κυπριακό κράτος και, εμμέσως πλην σαφώς, στην ελληνική οικονομία και το ελληνικό κράτος, στο σύνολο δηλαδή του ελληνικού λαού.

 

Η απόφαση αυτή δεν οδηγεί μόνο την Κύπρο στην καταστροφή. Συνιστά επίσης ένδειξη ότι, πιθανώς, οι ισχυρές δυνάμεις της παγκόσμιας ολιγαρχίας που ενορχήστρωσαν την επίθεση κατά της Ελλάδας, αποφάσισαν τώρα να περάσουν στην τελευταία και πιο αποφασιστική φάση της «λύσης» του «ελληνικού ζητήματος».

 

Πρέπει το σύνολο των αντιμνημονιακών δυνάμεων, σε Κύπρο και Ελλάδα, να συμπήξουν άμεσα ενιαίο μέτωπο, ανθιστάμενες με τον πιο αποφασιστικό τρόπο στην επίθεση που δέχεται ο ελληνικός λαός και τα δύο κράτη και κινητοποιούμενες σε όλη την Ευρώπη, εξηγώντας την πανευρωπαϊκή σημασία της επίθεσης που δέχεται η Κύπρος, μετά την Ελλάδα, και καλώντας σε δημιουργία του ευρύτερου δυνατού μετώπου όλων των δυνάμεων της ηπείρου που αντιτάσσονται στον νέο «τραπεζικό ολοκληρωτισμό»

 

Οι αποφάσεις του Eurogroup είναι ομόφωνες. Η συγκατάθεση της κυπριακής και της ελληνικής κυβέρνησης και των δύο Υπουργών Οικονομικών σε αυτές είναι πράξη εσχάτης προδοσίας.

 

Οι Κύπριοι πολίτες και οι πολιτικές δυνάμεις, αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας οφείλουν να δράσουν άμεσα κάνοντας ότι μπορούν για να σταματήσουν την επικύρωση αυτών των μέτρων από την κυπριακή Βουλή, απαιτώντας την καθαίρεση του Αναστασιάδη και την προκήρυξη νέων εκλογών και δημοψηφίσματος. Να συγκεντρωθούν και να μη φύγουν από τους δρόμους της Λευκωσίας, όσο τους κυβερνά ο Εφιάλτης. Η Κύπρος, όπως και το 2004, πρέπει και τώρα, για να σωθεί, να μετατραπεί στις Θερμοπύλες του ελληνισμού αλλά και της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας, απέναντι στον επελαύνοντα ολοκληρωτισμό των Αγορών.

 

Πέραν των άλλων, η απόφαση του Αναστασιάδη συνιστά ωμή παραβίαση της λαϊκής κυριαρχίας, πραξικόπημα για λογαριασμό ξένων συμφερόντων, στο μέτρο που εξελέγη Πρόεδρος με την ρητή υπόσχεση να μην συγκατατεθεί σε κούρεμα καταθέσεων. Πρέπει να καταγγελθεί ως τέτοια σε όλη την Ευρώπη. Μετά το ελληνικό μνημόνιο και την είσοδο του ΔΝΤ στην Ευρώπη δια της Ελλάδας, έχουμε δεύτερο πραξικόπημα στην Κύπρο και δεύτερη μείζονα εκδήλωση της στρατηγικής του «Σοκ και Δέους».

 

Προειδοποιήσαμε επανειλημμένως τους Κύπριους πολίτες και πολιτικούς ότι η εκλογή του Αναστασιάδη, εκπροσώπου των μεταλλαγμένων Εφιαλτών της ΕΟΚΑ Β’ και του «Ναι» στο σχέδιο Ανάν, μπορούσε να οδηγήσει στο τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας και του κυπριακού ελληνισμού. Δυστυχώς δεν εισακουσθήκαμε. ‘Εστω και σήμερα, οι Κύπριοι πολίτες πρέπει να ξυπνήσουν άμεσα και να συγκεντρωθούν στη Λευκωσία, εμποδίζοντας την Βουλή να επικυρώσει τις αποφάσεις. Αύριο θα είναι πολύ αργά. Κινδυνεύουν όχι να μην μπορούν να σώσουν το κράτος τους. Κινδυνεύουν να μην έχουν κράτος για να σώσουν.

 

Επίθεση στην Κύπρο και την Ελλάδα

 

Η απόφαση να κουρευτούν οι καταθέσεις (και μάλιστα ανεξαιρέτως ποσού, παρά τον σχετικό νόμο) συνιστά συντριπτικό πλήγμα στην εμπιστοσύνη προς τον τραπεζικό τομέα του νησιού, από τους βασικούς πυλώνες της οικονομίας του.

 

Αν θεωρήσουμε ότι θα έπρεπε να κουρευτούν τα χρέη εξαιτίας της κρίσης, δεν είναι δυνατόν να μένουν στο απυρόβλητο όλες οι ευρωπαϊκές τράπεζες, σκανδαλωδώς ευνοημένες από την πολιτική της ΕΚΤ και τις τεράστιες χαμηλότοκες πιστώσεις της και οι μόνοι που την πληρώνουν τελικά να είναι ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και δημόσιοι οργανισμοί και οι καταθέτες στις κυπριακές τράπεζες. Δεν είναι δυνατόν σε μία ‘Ενωση να υιοθετούνται τέτοια μέτρα για δύο και μόνο δύο χώρες και τις τράπεζές τους.

 

Μιλάμε για ένα ποσό 10 ή 20 δις ευρώ, για ένα ποσό δηλαδή ασήμαντο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα και πάντως  τελείως δυσανάλογο προς το κόστος για την Κύπρο από την καταστροφή της οικονομίας της. Αυτό δεν είναι ‘Ενωση, είναι κρεατομηχανή.

 

Η στόχευση αυτή εγείρει την υποψία ότι στην περίπτωση της Ελλάδας και της Κύπρου υφίσταται και γεωπολιτική συνιστώσα στον εναντίον τους οικονομικό πόλεμο. ‘Οσο για το είδος των μέτρων που λαμβάνονται

επιβεβαιώνουν ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό οικονομικό πρόγραμμα με το οποίο θα μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει. ‘Εχουμε να κάνουμε με ένα πρόγραμμα καταστροφής κρατών και της όποιας δημοκρατίας απολαμβάνουμε, αφού αυτή η δημοκρατία μόνο σε επίπεδο κρατών λειτουργεί. Μέσω του μηχανισμού του μη βιώσιμου χρέους, της «αποφυγής της χρεωκοπίας» (και των νομικών δεσμεύσεων των Δανειακών), η Ελλάδα μετετράπη ήδη σε «αποικία χρέους», δεν είναι, σήμερα που μιλάμε, ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, με την έννοια που ήταν έως το 2010. Δεν υπάρχει ανοιχτή στρατιωτική κατοχή από ξένη δύναμη, υπάρχει όμως το οικονομικό και νομικό της ισοδύναμο. Μάλιστα πρόκειται για «καταστρεφόμενη αποικία χρέους», αφού το «πρόγραμμα σωτηρίας» εξασφαλίζει την παραμονή μας εντός της - κατά Σόρος - «δίνης θανάτου».

 

Στον ίδιο δρόμο, της μετατροπής σε «καταστρεφόμενη αποικία χρέους» θα μπει η Κύπρος αν επικυρώσει αυτά τα μέτρα. Μόνο και μόνο το πλήγμα στις κυπριακές τράπεζες από την απώλεια εμπιστοσύνης θα είναι τέτοιο που θα ξεπεράσει κατά πολύ την όποια «ανακούφιση» από το κούρεμα των καταθέσεων, εξασφαλίζοντας την έναρξη και στην Κύπρο της «δίνης θανάτου».

 

Δεν θα πληγούν βέβαια μόνο οι τράπεζες, θα πληγεί επίσης και όλη η υπόλοιπη οικονομία της Κύπρου με το κούρεμα των καταθέσεων επιχειρήσεων και ασφαλιστικών ταμείων. Θα πληγεί παράλληλα ακόμα μια φορά η Ελλάδα, αφενός με το κούρεμα των καταθέσεων πολιτών της, αφετέρου με το ότι, αν και κατεστραμμένη, προβλέπεται από τις αποφάσεις του Eurogroup να φορτωθεί τις θυγατρικές των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα! Οι σημερινές κυβερνήσεις στη Λευκωσία και την Αθήνα δεν διαφέρουν πρακτικά στον τρόπο ενεργείας τους από τις «ελληνικές» κυβερνήσεις που είχαν εγκαταστήσει οι Ναζί στην Αθήνα, μεταξύ 1941 και 1944. Αντί για τους Ναζί εξυπηρετούν τους Πιστωτές, εκπροσωπούμενους από την Τρόικα.

 

Ο ρωσικός παράγων και το «ξέπλυμα χρήματος»

 

Η Κύπρος είναι κατ’ εξοχήν τόπος καταθέσεων Ρώσων. Το κούρεμα αυτών των καταθέσεων σημαίνει ότι τα ρωσικά κεφάλαια θα εγκαταλείψουν το νησί. Η παρουσία τους όμως είναι και μια σημαντική ασπίδα ασφαλείας για το κράτος αυτό που έχει υποστεί εισβολή, υφίσταται πάντα κατοχή και τελεί υπό διαρκή απειλή.

 

Η Κύπρος έχει κατηγορηθεί ως μέρος «ξεπλύματος» των χρημάτων της «ρωσικής μαφίας». Εδώ όμως περισσεύει η  υποκρισία. Αν σκοπός είναι να τιμωρηθεί η «μαφία», τόσο ας κουρευτούν επίσης οι καταθέσεις της στο Λουξεμβούγο, το Λονδίνο και ένα σωρό άλλα μέρη εντός ΕΕ. Δεύτερον, ας γίνει έλεγχος και ας κατασχεθούν τα κεφάλαια που ανήκουν στη «μαφία»-από πού κι ως που θα δει ένας φουκαράς Κύπριος συνταξιούχος, με είκοσι ή διακόσιες χιλιάδες ευρώ στην τράπεζα, να κουρεύονται οι δικές του καταθέσεις επειδή δήθεν γίνεται «ξέπλυμα χρήματος»; Στην πραγματικότητα άλλωστε, η περίφημη «ρωσική μαφία» δεν ήταν ποτέ αποκλειστικά ρωσική, ήταν πάντα το υβρίδιο της ρωσικής εγκληματικότητας και δυτικών οικονομικών και στρατηγικών συμφερόντων.

 

Πάλι βλέπουμε ότι η συστηματική και διακηρυγμένη προσπάθεια των δυτικών δυνάμεων παραμένει η αποκοπή, πάση θυσία, του ελληνικού χώρου, Ελλάδας και Κύπρου, από οποιαδήποτε σχέση και επαφή με τη Ρωσία. Μια τέτοια απομόνωση δείχνει με τη σειρά της να επιβεβαιώνει την πιθανή τελική γεωπολιτική στόχευση, την προσπάθεια υπαγωγής Ελλάδας και Κύπρου στον αποκλειστκό, πλήρη έλεγχο του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ και μάλιστα των πιο τυχοδιωκτικών δυνάμεων στο ισραηλινό και αμερικανικό κατεστημένο.

 

Κύπρος και Ελλάδα ούτε μπορούν να αγνοήσουν την τεράστια ισχύ του Ισραήλ, ούτε θάπρεπε να αρνηθούν κάθε σχέση μαζί του. Αλλά οι ηγεσίες στις δύο χώρες όφειλαν να έχουν συνείδηση του που βρίσκονται, γεωγραφικά και ιστορικά, της ανάγκης, που επιβεβαιώνει όλη η ιστορία τους, να ισορροπούν επιδέξια ανάμεσα στον δυτικό, τον μεσανατολικό και τον σλαβικό κόσμο, όπως και ανάμεσα στον αραβομουσουλμανικό κόσμο αφενός, το Ισραήλ αφετέρου. Ιστορικά, όποτε η Ελλάδα μπάταρε προς έναν πόλο, έπαθε τις μεγαλύτερες καταστροφές.

 

Κύπρος, Ευρώπη και Goldman Sachs

 

Οι εξελίξεις σχετικά με την Κύπρο στο Eurogroup επιβεβαιώνουν ότι, στην πραγματικότητα, όλες οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης, ακόμη και η γερμανική, έχουν πρακτικά είτε περάσει υπό τον έλεγχο της «Διεθνούς του Χρήματος», είτε δεν τολμούν να αντισταθούν στις θελήσεις της.

 

Οι κυπριακές και ελλαδικές πολιτικές δυνάμεις πρέπει να κινητοποιηθούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο καταγγέλλοντας ότι, όπως το 1933, οι άρχουσες τάξεις της Γερμανίας παρέδωσαν την εξουσία στον εθνικοσοσιαλισμό, έτσι και σήμερα, οι ιθύνουσες τάξεις της «Ευρωγερμανίας» παραδίδουν την εξουσία στην ήπειρο στους εκπροσώπους του χρηματιστικού κεφαλαίου, προδίδοντας το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό σχέδιο μιας Ευρώπης ειρήνης, ευημερίας, δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Η καμπάνα χτυπάει στην Ελλάδα και στην Κύπρο, αλλά χτυπάει για όλη την Ευρώπη.

 

Ακούγονται τώρα φωνές υπέρ της αποχώρησης της Κύπρου από το ευρώ. Μια τέτοια αποχώρηση μπορεί, κάποια στιγμή στο μέλλον, να καταστεί αναγκαία ή αναπόφευκτη. Προς το παρόν όμως είναι πολύ πιο έξυπνο, και για την Κύπρο και για την Ελλάδα, να παραμείνουν εκεί που βρίσκονται εκμεταλλευόμενες το σύνολο των πολλών πολιτικών και θεσμικών όπλων που τους παρέχει η ιδιότητά τους ως μελών της ευρωζώνης και της ΕΕ και κάνοντάς το «μπάχαλο», εφόσον δεν ικανοποιούνται τα λογικά και θεμιτά τους αιτήματα. (Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι δεν ήταν η «Ευρώπη» μόνη της που τάκανε ή μπορούσε να τα κάνει αυτά. Τόσο το ελληνικό μνημόνιο, όσο και οι κυπριακές αποφάσεις του Eurogroup, φέρουν, φαρδιές πλατιές, τις υπογραφές των δικών μας κυβερνήσεων).

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η Ελλάδα λεηλατείται, καταστρέφεται, προδίδεται καθ’ έξιν από την τρίτη κυβέρνηση της Τρόικας. Μας παίρνουν πετρέλαια, αγωγούς, ακόμα και το νερό που πίνουμε. Μας καταδικάζουνε στην πείνα, την αρρώστια, τον θάνατο. Μας πήρανε, καιρό τώρα, την αξιοπρέπεια.

 

Προσπεράσαμε συλλογικά, ως ενοχλητική λεπτομέρεια, τον θάνατο των παλληκαριών στη Λάρισα, αντί να κατέβουμε στους δρόμους και τις πλατείες της Ελλάδας και να μη φύγουμε προτού παραιτηθεί ο Στουρνάρας και όλη η κυβέρνηση των Πιστωτών, συλλογικά υπεύθυνη για τη δολοφονία και προτού σχηματιστεί μια κυβέρνηση λαϊκής και εθνικής σωτηρίας. Δεν έχει σημασία αν μια κυβέρνηση σκοτώνει με τα κοινωνικά μέτρα που παίρνει ή με τα πολυβόλα. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, ματοβαμμένη είναι.

 

Ανεχόμαστε τώρα διάφορους κλόουν να προσβάλλουν τους νεκρούς, λέγοντας ότι δεν ήξεραν τις ιδιότητες του μονοξειδίου του άνθρακα. Πέντε φορές πάνω από τα επιτρεπτά όρια ανέβηκαν οι ρυπαντές στον αέρα. Αυτό σημαίνει ανθρώπους που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν. Τόση βρωμιά κυκλοφορεί ανάμεσά μας, που άπειρες φορές στήσανε το πρόχειρο μνημείο για τον Χριστούλα στο Σύνταγμα και άλλες τόσες το κατέστρεψαν (συνέβη και κατά την προεκλογική συγκέντρωση της ΝΔ). ‘Όταν κατέλαβαν οι υπάλληλοι του μετρό το αμαξοστάσιο, δεν πήγαμε να τους συμπαρασταθούμε, αλλά παραπονιόμαστε για την αναστάτωση. Θλιβεροί μικροαστοί, θέλουμε να γίνει «επανάσταση» στη χώρα, να μη θιγεί όμως καθόλου το (κατακρημνιζόμενο!) βιοτικό μας επίπεδο, ούτε να ενοχληθούμε κατ’ ελάχιστο στις … μετακινήσεις μας! Εν πρωτοφανή παρακρούσει τελούντες, οι σύνεδροι του ΠΑΣΟΚ καταχειροκρότησαν τον … Γιώργο Παπανδρέου!

 

Ηγεσία και Λαός

 

Υπάρχει βέβαια, πάντα, σπουδαία αλληλεπίδραση, ανάμεσα στο λαό και την ηγεσία του. Το 1944, μέσα στο σκοτάδι της ναζιστικής κατοχής και των δοσίλογων, που έκτοτε μας κυβερνάνε, αλλά και στο αποκορύφωμα της εαμικής επανάστασης, που υπήρξε το μεγαλύτερο κίνημα αντίστασης στο Γ’ Ράιχ, συγκριτικά με το μέγεθος της χώρας, ο Δημήτριος Γληνός έλεγε έγραφε, στο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ»:

 

«Όταν αφήνεις το λαό να πεθαίνει στους δρόμους, να κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά, και λες έπειτα πως θα κάνεις στον κατάλληλο καιρό εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι σα να λες ότι θα βάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει»

 

Σήμερα κιόλας, όλες οι γνήσια αντιμνημονιακές δυνάμεις της χώρας πρέπει να ξεκινήσουν παλλαϊκό-πανεθνικό αγώνα για την απαλλαγή της Ελλάδας από το (τυπικά όχι, αλλά ουσιαστικά πλήρως) κατοχικό καθεστώς που επιβλήθηκε μέσω των Δανειακών και των Μνημονίων, μέσω του διεθνούς εκφοβισμού και της τρομοκρατίας μιας μικρής χώρας, λίκνου του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας. Δεν υπάρχει πια ούτε δευτερόλεπτο να χαθεί. Τα στελέχη της αντιπολίτευσης πρέπει να μπουν επικεφαλής του αγώνα για να σταματήσουν τις ιδιωτικοποιήσεις-λεηλασίες της περιουσίας των Ελλήνων. Οι βουλευτές της να πάνε αύριο έξω από το Ευρωκοινοβούλιο και την Κομισιόν, έξω από το ΔΝΤ και να διαδηλώσουν λέγοντας ότι δεν φεύγουν αν δεν σταματήσει το πρόγραμμα καταστροφής της Ελλάδας, η γενοκτονία του ελληνικού λαού προς όφελος των Τραπεζών, του χρηματιστικού κεφαλαίου και του τοκογλυφικού κεφαλαίου.

 

Καλές είναι οι  επικλήσεις του Κέυνς, αλλά η επιτυχία των ιδεών του δεν οφείλεται κυρίως στη δύναμη των επιχειρημάτων του. ‘Εγινε δυνατή χάρη στο φόβο μιας εργατικής-κομμουνιστικής επανάστασης πριν από τον πόλεμο, στον σοβιετικό θρίαμβο επί του Χίτλερ μετά. Και ο ‘Αγιος φοβέρα θέλει. Πολύ περισσότερο που δεν υπάρχει κανένας ‘Αγιος εδώ. Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να αφήνει την ΕΕ να λειτουργεί απρόσκοπτα όταν οι μισοί ‘Ελληνες είναι άνεργοι, όταν έχασε ήδη το ένα τέταρτο της οικονομίας της, χρεοκοπώντας μεν, χωρίς όμως κανένα πλεονέκτημα όσων κηρύσσουν πτώχευση και επιτρέποντας στο χρηματιστικό κεφάλαιο να συνεχίζει να μετακυλά στους λαούς τις αξιώσεις του, ισχυριζόμενο μάλιστα ότι τους σώζει. Οφείλει να ζητήσει άμεσα διακοπή του προγράμματος, καθιστώντας σαφές ότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα υποχρεωθεί να διακόψει την εξυπηρέτηση των δανείων επικαλούμενη ανάγκη επιβίωσης του λαού και ασφάλειας του κράτους. Αν είναι να μπούμε στο τρελοκομείο, θα μπούμε όλοι μαζί

 

‘Ενα «μέτωπο του Νότου» και μια πρωτοβουλία για την πείνα

 

Αύριο κιόλας, πρέπει να συμπτυχθεί ένα μέτωπο του ευρωπαϊκού νότου, αλλά ακόμα και στον βορρά να αναζητηθούν σύμμαχοι μεταξύ όσων δεν θέλουν την καταστροφή της Ευρώπης από το Χρήμα. Ο Χέλμουτ Σμιτ και ο Γκίντερ Γκρας έχουν μιλήσει για την Ελλάδα με λόγια τόσο θερμά που δεν βρήκαν ‘Ελληνες πολιτικοί να υπερασπιστούν τη χώρα τους.

 

Πρέπει να αναληφθεί άμεσα νομοθετική πρωτοβουλία για να μην μείνει ούτε ένας ‘Ελληνας χωρίς ένα πιάτο φαί και ένα κατάλυμα, να ικανοποιηθούν κατ’ απόλυτη προτεραιότητα οι ανάγκες των νοσοκομείων, των σχολείων, της άμυνας, πριν και ανεξάρτητα από τους πιστωτές.

 

Η στρατηγική της αντιπολίτευσης

 

Θα αποτελούσε μοιραίο λάθος για την αντιπολίτευση -  και φανταζόμαστε ασφαλώς ότι δεν θα το κάνει – αν εκτιμήσει ότι θα έρθει «κανονικά» στην εξουσία μετά έξη μήνες, ένα ή τρία χρόνια. Πρώτον γιατί δεν πρέπει να είναι καθόλου σίγουρη για τέτοια πρόβλεψη. Δεύτερο, γιατί κινδυνεύει να μην παραλάβει παρά ένα «κουφάρι» διαπιστώνοντας, όταν θα είναι πολύ αργά, ότι δεν την προόριζαν παρά για να βάλει ταφόπλακα στον νεώτερο Ελληνισμό και το κράτος του, να φορτωθεί αυτή την ευθύνη μιας εθνικής τραγωδίας χωρίς προηγούμενο.

 

(Στο θέμα αυτό είναι εξόχως διδακτική η τύχη του ΠΑΣΟΚ και του ΑΚΕΛ. Τα δύο κόμματα χρησιμοποιήθηκαν, το πρώτο από Χρήμα και Αμερικανούς, το δεύτερο από Αγγλοαμερικανούς ως «χρήσιμοι ηλίθιοι», για να βρεθούν τελικά εκεί που βρεθήκανε. Στην Κύπρο, φόρτωσαν στο ΑΚΕΛ όλες τις αμαρτίες του νησιού, το εξουδετέρωσαν ως κεντροαριστερό-αριστερό κόμμα και τώρα προχωρούν ακάθεκτοι τα σχέδιά τους. Στην Ελλάδα θα ήθελαν πάρα πολύ να φορτώσουν στην αριστερά την ευθύνη είτε  εθνικής τραγωδίας, είτε «προδοσίας», με τη μια ή την άλλη μορφή). 

 

Κοινωνία και ‘Εθνος

 

Σε κατάσταση όπως η σημερινή, το εθνικό συμπίπτει με το λαϊκό, το λαϊκό με το εθνικό. ‘Η, με τα λόγια πάλι του Γληνού:

 

«Μόνο ένας λαός που αγωνίζεται για να βγάλει από πάνω του τον ξένο καταχτητή μπορεί να καταχτήσει και την εσωτερική λευτεριά…’Εθνος και λαός τείνει και πρέπει να συμπέσουν… Δεν μπορεί να είναι εθνικό, ότι δεν είναι παλλαϊκό».

 

Δεν είναι εύκολος, ανώδυνος, ακίνδυνος δρόμος. Είναι ο μόνος δυνατός, αν θέλουμε να σώσουμε τη χώρα. Ηγεσία που μπαίνει ψυχωμένα σε αυτό το δρόμο, αποφασισμένη να συγκρουστεί για να σώσει την Ελλάδα, όχι αναζητώντας τρόπους να συμβιβαστεί πριν την ώρα της, έχει δικαίωμα να ζητήσει και θυσίες από τους πολίτες της, και να τους ρωτάει, ενδεχομένως με δημοψήφισμα, πριν κάθε απόφαση στρατηγικής σημασίας. Πρέπει βέβαια πρώτα, τα στελέχη της, οι ηγέτες της, οι βουλευτές της, να δώσουν πρώτοι παράδειγμα της αλληλεγγύης, υποταγής φιλοδοξιών στον αγώνα, παραίτησης από αδικαιολόγητα προνόμια, σοβαρότητας,  αυταπάρνησης, που χρειάζεται να εμπνεύσουν στην κοινωνία. Χρειάζεται και συγκροτημένο σχέδιο εθνικής αναγέννησης και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Δυστυχώς, κριτική σκέψη και τοποθέτηση, προϋπόθεση δημιουργίας, ατρόφησε πολλά χρόνια και τώρα δεν ξέρουμε που να την βρούμε.

 

Κανένα κόμμα δεν μπορεί να φέρει σε πέρας μόνο του τέτοια προσπάθεια. Χρειάζεται κινητοποίηση όλων των ζωντανών δυνάμεων του έθνους. Δεν χρειάζεται ανακύκλωση απομειναριών προηγούμενων πολιτικών κύκλων. Χρειάζονται διεθνείς σύμμαχοι, πολύ πιο επεξεργασμένα πολιτικά, οικονομικά, νομικά επιχειρήματα, ικανά να κινητοποιήσουν ευρύτατες δυνάμεις στην Ευρώπη, αλλά και εκτός. ‘Ώστε να πάμε στην Ευρώπη ζητώντας διακοπή μνημονίων, επαναδιαπραγμάτευση δανειακών, έκτακτη ανθρωπιστική βοήθεια, με πιθανότητες επιτυχίας, Πρέπει η ηγεσία του να εξηγεί διαρκώς στον ελληνικό λαό τι κάνει και γιατί.

 

Για να μη διακόψουν τη χρηματοδότηση, οφείλουμε να κάνουμε από τώρα πολιτική κόλαση τη ζωή όσων Ευρωπαίων πολιτικών επιτίθενται στη χώρα μας και την απειλούν και να την κάνουμε κόλαση στις γλώσσες τους, με όρους της  δικής τους πολιτικής γλώσσας και κουλτούρας. Χάσαμε ήδη πολύτιμο χρόνο και δυνατότητες. ‘Εχει μείνει ελάχιστος μέχρις ότου η Ελλάδα συναντήσει ενδεχομένως το πεπρωμένο της.

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 7.3.2013