EΛΛΑΔΑ 2013: Η γέννηση του ολοκληρωτισμού

Οι επιδιώξεις της τρόικας: Υποταγή των δικαστών, κατάργηση του δικαίου

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Από την αρχή της κρίσης υπογραμμίσαμε ότι το σύστημα «μνημόνιο-δανειακές» δεν συνιστά απλό πρόγραμμα νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης, αλλά προσπάθεια κατάλυσης κράτους και δημοκρατίας, με προφανείς κινδύνους για το έθνος, τον ελληνικό λαό. Δεν εννοούμε αναγκαστικά πλήρη κατάλυση, αλλά καταστροφή του μέρους της κρατικής λειτουργίας που εξυπηρετεί λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική προστασία. Αυτό μπορεί να γίνει και με την «αεροπειρατεία» του κράτους από τις «αγορές». 

 

Σε δύο άρθρα («Επίκαιρα», 22.11 και 29.11) υποστηρίξαμε ότι το Μνημόνιο 3 ολοκληρώνει την επιβολή ιδιότυπης «οικονομικής» και «κοινοβουλευτικής» δικτατορίας (υπενθυμίζουμε και το προηγούμενο της «Οικουμενικής» του 1926, που κατέληξε στη δικτατορία Πάγκαλου). Υποστηρίξαμε ότι η μετάβαση από τον νεοφιλελεύθερο στον «καπιταλισμό της καταστροφής» προϋποθέτει/συνεπάγεται σταδιακή μεταβολή του πολιτεύματος, προσαρμογή του στον αναδυόμενο ολοκληρωτισμό.

 

Με χαρά μας διαπιστώσαμε, στον μήνα που μεσολάβησε, ότι αυτές οι ιδέες μπαίνουν τώρα εύκολα στον πολιτικό και τον λόγο των διανοουμένων, αντανακλώντας ίσως τη ζωτική ανάγκη να καταλάβουμε τι συμβαίνει και να το αντιμετωπίσουμε. Για τη μετάβαση από τον νεοφιλελεύθερο στον «καπιταλισμό της καταστροφής» μίλησε ο Αλέξης Τσίπρας στην Ισπανία, υπογραμμίζοντας επίσης τον διαρκή, «κατ’ εξαίρεση», «έκτακτο» χαρακτήρα της νομοθετικής διαδικασίας. Για «ιδιότυπη κοινοβουλευτική δικτατορία» έκανε λόγο ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, μιλώντας στη Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, ορίζοντάς την ως «δικτατορία των αγορών και του ευρώ». Για «σταδιακή μεταβολή του πολιτεύματος» μίλησε ο συνταγματολόγος Κωνσταντίνος Χρυσόγονος («Δρόμος της Αριστεράς»), για «διακοσμητική δημοκρατία» ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς («Εφημερίδα Συντακτών»).

 

 

Ποιος είναι ο αποικιοκράτης;

 

Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε ότι είμαστε ακόμα μακριά από μια επαρκή κατανόηση, απόδειξη και ορισμό της λειτουργίας της νέας «αποικιοκρατίας του χρέους», των τρόπων που ασκείται και προωθείται και, ιδίως, του υποκειμένου της, του ασκούντος την εξουσία. Ποιος είναι ο αποικιοκράτης; Η Γερμανία, η ΕΕ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ, οι «αγορές» και τι ακριβώς είναι αυτές;

 

Εκτιμάμε ότι ο τελικός «αποικιοκράτης» είναι η «Αυτοκρατορία του Χρήματος» (σε είδος παγκόσμιας γεωπολιτικής συμμαχίας με το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα) – τούτο όμως μένει να αποδειχθεί. Η «Αυτοκρατορία» εκπροσωπείται μεν με σχετική καθαρότητα από θεσμούς όπως η ΕΚΤ (σε περιφερειακό επίπεδο), το ΔΝΤ (σε παγκόσμιο), το δίκτυο κεντρικών τραπεζών (ευρωπαϊκό και παγκόσμιο)  και άλλους, αλλά δεν διαθέτει ακόμα αρκετή νομιμοποίηση/ισχύ για να ασκήσει μόνη εξουσία. Χρειάζεται τη διαμεσολάβηση της Γερμανίας και της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας.

 

Πρόκειται για συμμαχία «τύπου Φάουστ» των ανώτερων τάξεων ιδίως της Γερμανίας με τις «αγορές». Με κριτήριο την όλη ιστορική εμπειρία και τον χαρακτήρα της γερμανικής οικονομίας και πολιτικής, πιθανολογούμε ότι δεν θα οδηγήσει σε κάποιο «Τέταρτο Ράιχ», αλλά σε ήττα του Βερολίνου, αφού «φορτωθεί» όμως προηγουμένως όλο το πολιτικό κόστος της κατεδάφισης του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και των ευρωπαϊκών εθνών. Οι Γερμανοί θέλουν παράλληλα να ξεφύγουν από τις «υποχρεώσεις της ενοχής» τους για το ναζισμό, το μόνο όμως που καταφέρνουν, με τον τρόπο που επέλεξαν να ικανοποιήσουν τις κυριαρχικές τους τάσεις, είναι να ξαναγίνουν οι «κακοί της Ευρώπης». 

 

 

Ελλάδα – στην πρωτοπορεία του νέου ολοκληρωτισμού

 

Η τρόικα – ή όσοι τη διευθύνουν, χρησιμοποιώντας τον αυτοματισμό του νεοφιλελεύθερου «αλγόριθμου» - μοιάζει έχουσα σαφή συνείδηση του τι πράττει. Καταργεί όχι μόνο βασικές λειτουργίες του ελληνικού κράτους, αλλά θέλει να καταστρέψει και στο μυαλό των υπηκόων την ιδέα ότι μπορεί να έχουν ένα κράτος και να το διοικούν δια των εκπροσώπων τους. ‘Ότι δεν έχουμε, ως άτομα, λαός, κοινωνία, έθνος καμιά άλλη δυνατότητα από το να υποταγούμε στη μοίρα μας, κυττάζοντας ο καθένας «την πάρτη μας» και μετατρεπόμενοι, στο σύνολό μας, σε ανταγωνιστικούς μεταξύ τους εθελόδουλους. Μέχρι τώρα το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό.

 

Η ελληνική εκτελεστική και νομοθετική εξουσία έχουν μετατραπεί ήδη σε ανοιχτά και πειθήνια όργανα της «δικτατορίας των αγορών», δικαιολογούμενες με την επίκληση «εξαιρετικών συνθηκών» και της «επόμενης δόσης», δηλαδή του «κινδύνου χρεωκοπίας και εξόδου από το ευρώ». (Στην πραγματικότητα, έχουμε ήδη χρεωκοπήσει από τον Μάιο 2010, χωρίς όμως τις προστασίες όσων κηρύσσουν πτώχευση. Ενώ πολιτικά γίναμε μέλος β’ κατηγορίας της ΕΕ και της ευρωζώνης, δηλαδή μισοφύγαμε μόνοι μας, χωρίς να το δηλώνουμε και να το καταλαβαίνουμε, από την ΕΕ στην οποία είμαστε μέλη προ του 2010, ιδρύοντας τη β’ κατηγορία και συμβάλλοντας στον μετασχηματισμό επί το ολοκληρωτικότερο της ΕΕ).

 

Από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες στην ιστορία της φιλοσοφίας του Δικαίου, ο Καρλ Σμιτ, επικεφαλής των ναζί νομικών της χιτλερικής Γερμανίας, επισημαίνει στο έργο του, με ιδιοφυή τρόπο, τη σημασία της «εξαίρεσης», φτάνοντας στο σημείο να ορίσει τον πραγματικό κάτοχο της εξουσίας, τον Δικτάτορα, ως τον αποφασίζοντα κατ’ εξαίρεση (1). Υπό την Δαμόκλειο Σπάθη της δόσης, της χρεωκοπίας, της εξόδου από το ευρώ, με διαδικασίες κατεπείγουσες και ελάχιστα νόμιμες, κατεδαφίζεται τώρα υπό την επίβλεψη της τρόικα το κράτος δικαίου στην Ελλάδα και ανατρέπονται τύπος και ουσία του Συντάγματός μας, χωρίς καμμία αναθεωρητική Βουλή και καμία συζήτηση!

 

 

Στο στόχαστρο δίκαιο και δικαστική εξουσία

 

Η υποταγή της δικαστικής εξουσίας είναι, πολύ φυσιολογικά, ο επόμενος στόχος της τρόικας, μαζί όμως και η καταστροφή της έννοιας του δικαίου.

 

Στο κόσμο που ανατέλλει, τίποτα δεν πρέπει να έχει τη δύναμη να ορθωθεί στη Βασιλεία του Χρήματος. Το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης «ελευθερία-ισότητα-αδελφωσύνη» πρέπει να καταπέσει – καταπίπτει όχι δια της ρητής αναιρέσεώς του, αλλά της πρακτικής αχρηστεύσεώς του.

 

Αυτό εξηγεί γιατί η τρόικα πίεσε τον κ. Στουρνάρα, αν και είχε άλλη λύση, να εκδώσει την πρωτοφανή εγκύκλιο που κήρυσσε μη εφαρμοστέα τη δικαστική απόφαση για το «χαράτσι». Ο κ. Στουρνάρας, εκ της θέσεώς του (Υπουργοί Οικονομικών και Κεντρικοί Τραπεζίτες είναι ανθύπατοι στις αποικίες χρέους) και της διανοητικής του συγκρότησης, ανήκει σε αυτούς που ευκολότερα μπορούν να εκδώσουν τέτοιες διαταγές και ολιγότερο καταλαβαίνουν την πραγματική σημασία τους.

 

Οι υπήκοοι πρέπει να καταλάβουν ότι ούτε τα δικαστήρια μπορούν να τους προστατεύσουν. Οι δικαστές ότι ασκούν την εξουσία τους μόνον δικάζοντας σύμφωνα με τις επιταγές του Χρήματος. Η κορυφή της ελληνικής δικαιοσύνης καλείται, από την τρόικα και την κυβέρνηση, να «πειθαρχήσει» το σώμα, παίζοντας ξανά τον ρόλο που έπαιξε στις 21 Απριλίου 1967, νομιμοποιώντας τη χούντα των συνταγματαρχών (και πρακτόρων της CIA). (2)

 

Η συνθήκη του Μάαστριχτ οδήγησε εμμέσως πλην σαφώς στην αντικατάσταση της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας από την αρχή της απόδοσης του χρήματος. Αλλά δεν προέβλεψε μηχανισμούς επιβολής. Αυτοί οι μηχανισμοί οικοδομούνται τώρα στην Ελλάδα, με χρήση όχι τόσο των ευρωπαϊκών θεσμών, όσο του χρέους. Γι’ αυτό και η κριτική μας στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση δεν συνεπάγεται αναγκαστικά, όπως κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί, υιοθέτηση της εξόδου από το ευρώ, ως κεντρικής πολιτικής διεκδίκησης.

 

Σημειώσεις

 

1. Σε δύο μελέτες του γράφοντος για το σχέδιο Ανάν («Η αρπαγή της Κύπρου» και «Η Κύπρος σε παγίδα», εκδ. Λιβάνη), επιμείναμε κυρίως στον ρόλο σειράς οργάνων που εισήγαγε το σχέδιο, υποκαθιστώντας την κανονική εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία στο υπό ίδρυση κράτος. Θα λειτουργούσαν βέβαια «κατ’ εξαίρεση», μόνο όταν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θα διαφωνούσαν.  Επί της (εξαιρετικά πιθανής) διαφωνίας τους όμως, θα σχηματιζόταν η πλειοψηφία στα ad hoc όργανα από πρόσωπα διορισμένα από τον ΓΓ του ΟΗΕ, τα οποία, πάλι επί διαφωνίας, θα εξέλεγαν τους διαδόχους τους! Αυτοί εκπροσωπούσαν τον αληθινό «Δικτάτορα». Στο κυπριακό, ο ΓΓ θα διόριζε πρόσωπα της εμπιστοσύνης ΗΠΑ-Βρετανίας. Το σχέδιο Ανάν ήταν ένα καφκικό, περίπλοκο, πλήρες σύστημα οικειοθελούς επαναφοράς της νήσου υπό τον αποικιακό ζυγό ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ (το τελευταίο, μέσω της επιρροής του σε Ουάσιγκτων και Λονδίνο).

 

2. Προ ετών, η Monde επεσήμανε το “παράδοξο”, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, δικαστές και διπλωμάτες, παραδοσιακά «καθεστωτικά» στηρίγματα, να πρωταγωνιστούν σε κινητοποιήσεις, ακόμα και δημιουργία άτυπων, μυστικών αντιπολιτευτικών συσπειρώσεων, ιδίως εναντίον του νατοϊκού προσανατολισμού της Γαλλίας. Το «παράδοξο» αντανακλά την αίσθηση τμήματος αυτών των στρωμάτων ότι το κράτος, ως εθνική και δημοκρατική πραγμάτωση, δέχεται επίθεση από τις αγορές και την «αυτοκρατορία».

 

Επίκαιρα, 3 Ιανουαρίου 2012

 

konstantakopoulos.blogspot.com

Aπό τη "λαϊκή κυριαρχία" στην κυριαρχία του Χρήματος: Μνημόνια και Δανειακές ως κατάργηση του πολιτεύματος

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Γράφοντας στα «Επίκαιρα» την περασμένη Πέμπτη, για τις «πολιτειακές» συνέπειες του συστήματος «Μνημόνιο-Δανειακές», υπογραμμίσαμε ότι το ελληνικό «πρόγραμμα» οδηγεί, από τη φύση του, σε ανατροπή του πολιτεύματος, στην εγκαθίδρυση μιας, συγκαλυμμένης  προς το παρόν, οικονομικής και κοινοβουλευτικής «δικτατορίας των αγορών», «του Χρήματος», που αποτυπώνεται στους μηχανισμούς μεταφοράς κυριαρχίας και ιδιοκτησίας που εγκαθιδρύει, αλλά και στις μεθόδους επιβολής του. Στην Ελλάδα πραγματοποιείται μια βαθιά, αν και σταδιακή «μετάλλαξη» του πολιτεύματος, που την μετατρέπει από ανεξάρτητο, κυρίαρχο, δημοκρατικό κράτος σε «αποικία χρέους».

 

Στο κέντρο του μετασχηματισμού είναι η αντικατάσταση της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας, που θεμελιώνει τα ευρωπαϊκά συντάγματα μετά τη Γαλλική Επανάσταση, από την αρχή της κυριαρχίας του χρήματος, υποκειμένου ενός νέου ολοκληρωτισμού (που δεν είναι, όπως μερικοί νομίζουν, «Τέταρτο Ράιχ», ούτε εκτιμάμε εφικτό παρόμοιο σχέδιο). Η τάση αυτή μπορεί εύκολα να διαπιστωθεί και στη δομή των ευρωπαϊκών συνθηκών από το Μάαστριχτ (και, με ειδική μορφή, στο σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, όπου όμως δεν πρόκειται τόσο για την αρχή κυριαρχίας του χρήματος, που επίσης υπάρχει, αλλά για τη «γεωπολιτική βούληση» της Αυτοκρατορίας εκπροσωπούμενης δια των «τριών ξένων δικαστών»).

 

Τον ίδιο μετασχηματισμό, από την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας στην αρχή του σεβασμού της αξίας του χρήματος, ως συνταγματικού θεμελίου της ΕΕ, επιτυγχάνει η συνθήκη του Μάαστριχτ, με την πάγια αντιπληθωριστική εντολή προς την ΕΚΤ, τη ρήτρα «μη διάσωσης» (no bailout), την «ανεξαρτησία» της ΕΚΤ κ.α. Με το ελληνικό πρόγραμμα όμως, η νέα «αρχή» συμπληρώνεται με τους απαραίτητους νομικούς και οικονομικούς μηχανισμούς καταναγκαστικής επιβολής της.   

 

Η Βουλή των Ελλήνων νομοθετεί μόνο τυπικά πλέον, υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης και υπό τη διαρκή επίκληση «εξαιρετικών» περιστάσεων. Το Σύνταγμα, προς ενόχληση του πρώην νομικού συμβούλου του κ. Παπαδήμου, αναφέρεται ακόμα στην αρχή της «λαϊκής κυριαρχίας», ήδη όμως οι βουλευτές ψηφίζουν όπως αποφασίζουν οι «αγορές». Η Ελλάδα έγινε η πρώτη χώρα, και μάλιστα του «πρώτου κόσμου», που οι αγορές νομοθετούν και, όλο και περισσότερο, διοικούν. Η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία δεν λειτουργούν πια ως εντολοδόχοι του λαού, αλλά ως εντολοδόχοι των αγορών, εκπροσωπουμένων από την τρόικα.

 

Η τρόικα αντιπροσωπεύει θεσμικά (θα δείξουμε πως) το υποκείμενο του νέου Ολοκληρωτισμού, την Αυτοκρατορία του Χρήματος, που ακόμα όμως δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνο του και απερίφραστα, χρειάζεται τη συνδρομή, αλλά και επιδιώκει την εμπλοκή (για να μην μπορέσουν αύριο να ταχθούν εναντίον του) τουλάχιστο δύο κυβερνήσεων, της γερμανικής και της αμερικανικής.  

 

Γερμανία, ΕΕ, ΗΠΑ

 

Στο σημείο αυτό ας μας επιτραπεί, και λόγω φλέγουσας επικαιρότητας, μια παρέκβαση-διευκρίνιση. Η «στρατηγική τύφλωση» της γερμανικής και η «ηγεμονική ευελιξία» της αμερικανικής κυβέρνησης συνδυάστηκαν πάλι για να επιτύχουν ένα εκπληκτικό κατόρθωμα (κάπως ανάλογο με αυτά που συνέβησαν προ εικοσαετίας με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας). ‘Εσπρωξαν όλη την (δικαιολογημένη) ενοχή, ευθύνη και οργή για όσα συμβαίνουν σε Ελλάδα και Ευρώπη κατά της Γερμανίας, αφήνοντας στο απυρόβλητο ΗΠΑ και ΔΝΤ.

 

Κατά πολύ βολικό για τους Αμερικανούς τρόπο, λησμονήθηκε εντελώς η δεσπόζουσα επιρροή της Ουάσιγκτον στο ένα από τα μέλη της τρόικας, το ΔΝΤ. ‘Όπως και η τεράστια επιρροή που διαθέτουν στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και μεγάλο αριθμό ευρωπαϊκών κρατών και κυβερνήσεων, περιλαμβανομένης της ελληνικής. Το ΔΝΤ μάλιστα, που η Γενική του Διευθύντρια θεωρούσε πρέπον να περιμένει να γίνει η Ελλάδα Νίγηρας, προτού τη συμπονέσει, εμφανίζεται τώρα, σε ένα απίστευτο ρεσιτάλ κυνισμού και υποκρισίας, ως «φωνή της λογικής» και όχι ως εργαλείο εκβιασμού της ΕΕ, όπως πραγματικά είναι, μιας ΕΕ που το έβαλε στις υποθέσεις της, με την ίδια ευφυία που επέδειξαν οι Τρώες, εισάγοντας εντός των τειχών τους τον Δούρειο ‘Ιππο.  (1)

 

Οι «Αγορές» σε ρόλο νομοθέτη και κυβέρνησης

 

Οι βουλευτές ψηφίζουν κατά συνείδηση, επιτάσσει, ακόμα, το Σύνταγμα, παρά την ενόχληση που αυτή η διάταξη προκαλεί στον κ. Αθανασίου. Μόνο που εδώ, νομοθέτησαν ένα κείμενο 800 σελίδων, το οποίο ήταν αδύνατο να διαβάσουν στο διάστημα μερικών ωρών. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι θέλουμε για το πώς ψηφίζουν οι βουλευτές και τι γίνεται με τη συνείδησή τους, γνωρίζουμε όμως ότι δεν μπορούν να διαβάσουν, άρα και να κρίνουν το κείμενο. Ψηφίζοντάς το με τον τρόπο που το έπραξαν παραβίασαν κραυγαλέα ένα άρθρο του Συντάγματος και, λόγω της σημασίας, έστω και θεωρητικής, του συγκεκριμένου άρθρου, το ίδιο το πνεύμα του Συντάγματος και την ουσία του πολιτεύματος.

 

Που είχε ήδη άλλωστε αρχίσει να παραβιάζεται με τον τρόπο εισαγωγής ενός τέτοιου νομοθετήματος. Η νομοπαρασκευαστική λειτουργία δεν μπορεί να θεωρηθεί διαδικαστική λεπτομέρεια, είναι επίσης ουσία του πολιτεύματος, γιατί μόνο αυτή δίνει τη δυνατότητα να σκεφτούν οι βουλευτές τι ψηφίζουν και να μπορέσει η «συνείδησή» τους να εκφράσει τη «λαϊκή βούληση». Κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτα και κανενός η «συνείδηση» δεν λειτουργεί με ένα περίστροφο στον κρόταφο.    

 

Η ίδια η διαδικασία απόρριψης των ενστάσεων αντισυνταγματικότητας συνιστά επίσης κραυγαλέα και αποδείξιμη παραβίαση του κανονισμού της Βουλής, παραβίαση όμως που ακυρώνει τον συνταγματικό της ρόλο, δηλαδή το ίδιο το Σύνταγμα, δεν πρόκειται ούτε εδώ για απλό διαδικαστικό θέμα.

 

Τα ίδια επίσης, κατά πολύ εντονότερο μάλιστα τρόπο, συμβαίνουν με το απερίγραπτο όργιο (πως αλλοιώς να το ονομάσει κανείς;) των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου.

 

Επειδή στην Ελλάδα έχουμε εξοικειωθεί με τη γενικευμένη ανομία, τείνουμε να μη δίνουμε και πολλή σημασία  σε όλα αυτά. ‘Όμως, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο νομοθετούν οι βουλευτές, ασκούν εξουσία οι κυβερνήσεις και υπογράφονται οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, άνθρωποι χάνουν καθημερινά τη ζωή τους σε αυτή τη χώρα, η ζωή και το μέλλον εκατομμυρίων Ελλήνων καταστρέφεται, η δυνατότητα επιβίωσης του ελληνικού κράτους απειλείται. Δεν είναι χωρίς σημασία η στέρηση των Ελλήνων πολιτών από τις συνταγματικές προστασίες τους, ούτε η στέρηση του κράτους από τις ασφαλιστικές δικλείδες του νομοθετημένου πολιτεύματος.

 

Το «διαρκές πραξικόπημα»

 

Βλέπουμε στα προαναφερθέντα παραδείγματα ότι μόνο μια λεπτή κλωστή συνδέει ακόμα την αναδυόμενη «νέα νομιμότητα» με την «παληά νομιμότητα», της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, από την οποία απομένει πια ένα λεπτό «τσόφλι», αλλά της αφαιρείται όλο και πιο απερίφραστα το πραγματικό περιεχόμενο. Βλέπουμε επίσης ότι εισάγεται ένα διαρκές στοιχείο πραξικοπήματος.

 

Θα επιχειρήσουμε, σε άλλο άρθρο, να δείξουμε πως η ίδια η δομή των νομοθετημάτων και των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, συγκλίνει με το πρακτικό αποτέλεσμα της υιοθέτησής τους για να οδηγήσουν στην κατάργηση του κράτους, τουλάχιστο ως οργάνου του ελληνικού λαού.

 

(1) Εδώ και ένα διάστημα, σημειώνεται μια ύποπτη προσπάθεια εξωραϊσμού του ρόλου του Ταμείου που ξαφνικά ισχυρίστηκε ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Το 2010 έλεγε, αντίθετα με αυτό που καταλάβαινε και η «κουτσή Μαρία», ότι είναι βιώσιμο και συνυπέγραψε το πρόγραμμα καταστροφής της Ελλάδας. Μια υπογραφή και μια πρακτική άλλωστε εμπλοκή, που προφανώς βαρύνει πολύ περισσότερο από, εκ των υστέρων, αμφίβολα «διεθνή κουτσομπολιά» για το ποιος τάχα διαφωνούσε και ποιος όχι. Αφού μετέτρεψε το χρέος προς ιδιώτες κατόχους χρήματος σε χρέος προς Ευρωπαϊκά κράτη και το έδεσε με το αγγλικό δίκαιο, τώρα το Ταμείο λέει να πληρώσουν μέρος οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, αδιαφορώντας αν θα (ή επιδιώκοντας να) τσακωθούν μεταξύ τους. Και δεν προτείνει ταυτόχρονα καμία σοβαρή λύση για την Ελλάδα. Μήπως άλλωστε οι άνθρωποι του κ. Τόμσεν δεν ήταν που ήθελαν  να απομακρύνουν τον πληθυσμό από τα νησιά; Μήπως κάνουμε λάθος;

 

Στην πραγματικότητα, Ταμείο και Αμερικανοί δεν έχουν τη παραμικρή διάθεση να φύγουν από την Ευρώπη, όπου ήρθαν για να μείνουν. ‘Οπως δεν είχαν διάθεση «να φύγουν» όταν «απειλούσαν» τους Ευρωπαίους ότι θα πάρουν τον στρατό τους από τα Βαλκάνια επί γιουγκοσλαβικού. Αν πράγματι το ήθελαν δεν θα έχτιζαν στο Κόσοβο και την πΓΔΜ τις μεγαλύτερες βάσεις τους.

 

Επίκαιρα, 29.11.2012

 

konstantakopoulos.blogspot.com

KOINΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

«Διαρκές πραξικόπημα» του Χρήματος δια των Μνημονίων

Το Μνημόνιο 3 και οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου ως ανατροπή του πολιτεύματος

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

                          «Οι νικητές δεν έκαναν καμιά χάρη στους ηττημένους. Πήραν κάποιο αντάλλαγμα για τη ζωή τους. Κι αντί να τους σκοτώσουν χωρίς όφελος, τους σκοτώνουν με κέρδος»

 

                                 Ζαν-Ζακ Ρουσσώ

 

Ολοκληρώναμε την ανά χείρας ανάλυση, που σχεδιάζουμε σε τρία άρθρα, για τις σπουδαιότατες πολιτειακές συνέπειες του Μνημονίου3, όταν ήρθε ο ορυμαγδός των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, που παραβιάζουν άμεσα και κραυγαλέα, όχι μόνο το άρθρο 44 του Συντάγματος, αλλά και όλο το πνεύμα του, εγκαθιστώντας πρακτικά στην Ελλάδα μια ελάχιστα συγκαλυμμένη «οικονομική» και «κοινοβουλευτική» δικτατορία. Και, μαζί, αναπόφευκτα, οι πρώτες διώξεις δικαστικών που στάθηκαν κριτικά απέναντι στη μεταβολή της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας σε όργανα των «Πιστωτών».

 

Η αποδόμηση του δημοκρατικού πολιτεύματος από μια κυβέρνηση-μαριονέττα, στα χέρια εχθρών του ελληνικού λαού και του ελληνικού έθνους, συνεχίζεται με τόσο επιταχυνόμενους ρυθμούς, που δεν προλαβαίνουμε να αναλύσουμε μια ενέργεια και ακολουθούν δέκα ακόμη. Η απειλή (προς το παρόν) για τις πολιτικές ελευθερίες του ελληνικού λαού είναι η μεγαλύτερη που εκδηλώθηκε στη χώρα, μετά την περίοδο της αμερικανοκίνητης χούντας. Η απειλή για το ελληνικό κράτος, είναι η σοβαρότερη που εκδηλώθηκε μετά τη ναζιστική επίθεση του 1941,  αν όχι την Επανάσταση του 1821.

 

Τα πρόσφατα μέτρα, το «Μνημόνιο 3», εξετάσθηκαν στη δημόσια συζήτηση κυρίως ως οικονομικά-κοινωνικά μέτρα – ορθώς, επισημάνθηκε ο καταστρεπτικός χαρακτήρας τους. Επί του καταστρεπτικού χαρακτήρα των μνημονίων, υπάρχει τώρα μεταξύ των οικονομολόγων διεθνώς, ο ίδιος βαθμός συναίνεσης που υφίσταται, μεταξύ των φυσικών, για τον νόμο της βαρύτητας ή τη θεωρία της σχετικότητας!

 

Υποτιμήθηκε στη συζήτηση μια άλλη διάσταση, η πολιτική, νομική, «πολιτειακή» και εθνική σημασία της υιοθέτησής τους. Που, από άποψη διαδικασίας και ουσίας, συνιστά βάναυση παραβίαση θεμελίων του πολιτεύματος, ειδικά των αρχών της λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας, εκδήλωση ενός εξελισσόμενου, ιδιότυπου, «διαρκούς», ελληνικού και διεθνούς, «πραξικοπήματος του Χρήματος».

 

Κυβερνητικοί και τροϊκανοί κύκλοι, εν επιγνώσει της ενοχής για το έγκλημα που διαπράττουν κατά του ελληνικού λαού και της Ελληνικής Δημοκρατίας, πεπεισμένοι για τον έκνομο, αντισυνταγματικό χαρακτήρα  των μέτρων που προωθούν και της  διαδικασίας ψήφισης,  εκφράζουν τώρα ανησυχίες για το ενδεχόμενο κατάπτωσης στα δικαστήρια.

 

Η τύχη των Μνημονίων/Δανειακών και της φιλοσοφίας που συνοψίζουν-υλοποιούν θα κριθεί, και δεν μπορεί να κριθεί, παρά από την έκβαση των κοινωνικών συγκρούσεων που αναπόφευκτα προκαλούν, σε Ελλάδα/Ευρώπη. Οι αποφάσεις δικαστηρίων δεν είναι αποφασιστικός παράγοντας, είναι όμως σημαντικός. Οι δικαστές θα τεθούν σύντομα προ του σημαντικότερου διλήμματος στην ιστορία τους: θα υποκύψουν  στη νέα, ολοκληρωτική εξουσία της Αυτοκρατορίας, όπως ήδη προτείνει ο κ. Αθανασίου, που θέλει συνταγματικά τους βουλευτές αντιπροσώπους αρχηγών κομμάτων, γνωρίζοντας ότι οι αρχηγοί είναι υπάλληλοι αφανών κέντρων, ή θα ταχθούν, για μια φορά, όπως ελπίζουμε και πιστεύουμε, με τον Λαό και το ‘Εθνος, εν ονόματι των οποίων ασκούν την εξουσία τους; (Το ίδιο δίλημμα αντιμετωπίζει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που κινδυνεύει να ολοκληρώσει τον πολιτικό του βίο συμμετέχοντας στην κατάλυση αυτής της Δημοκρατίας).

 

Πιθανώς, οι δικαστές θα κληθούν τώρα να γνωμοδοτήσουν και επί της διαδικασίας ψήφισης του Μνημονίου 3, κάτι που συνήθως απέφευγαν να πράξουν  – τόσο σπουδαίες είναι οι συνέπειες της διαδικασίας, που συνιστά άλλωστε και ουσία, κατά το πνεύμα του πολιτεύματος. Να επισημάνουμε ότι τα νομικά θέματα που εγείρει και οι προβλέψεις της ελληνικής συνταγματικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς έννομης τάξης που παραβιάζει το Μνημόνιο είναι πάμπολλα. 

 

Η Βουλή πρέπει να νομοθετεί σεβόμενη τα εύλογα, συνταγματικά κατοχυρωμένα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα, δεν μπορεί να θεωρούνται νόμιμα μέτρα που ισοδυναμούν με στέρηση πολιτών από στοιχειώδη μέσα προς το ζην, δηλαδή η δολοφονία κοινωνικών ομάδων ή, πολύ περισσότερο, η καταστροφή της χώρας, της δυνατότητας αναπαραγωγής της κοινωνίας, η δημιουργία συνθηκών καταναγκαστικής εξόδου των Ελλήνων από την Ελλάδα!

 

Το Διεθνές Γραφείο Εργασίας γνωμοδότησε ότι μέτρα που νομοθετήθηκαν στην Αθήνα συγκρούονται με θεμελιώδεις διατάξεις υποχρεωτικών διεθνών συμβάσεων. Τίθεται μια πληθώρα σοβαρών ζητημάτων ελληνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς έννομης τάξης, που δεν είναι όμως αντικείμενο αυτής της ανάλυσης. Θα απασχολήσουν, υποθέτουμε, τους νομικούς. Εμείς εξετάζουμε εδώ τον κεντρικό πολιτειακό μετασχηματισμό που επιφέρουν Μνημόνια-Δανειακές, τον μετασχηματισμό του κράτους που συνοδεύει και αντανακλά τον επιχειρούμενο οικονομικο-κοινωνικό μετασχηματισμό της Ελλάδας.

 

Υπογραμμίσαμε, από τις στήλες αυτές, από την αρχή της κρίσης, ότι Μνημόνιο-Δανειακές δεν συνιστούν απλό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων – είναι πρόγραμμα καταστροφής μιας κοινωνίας, της δημοκρατίας, του ελληνικού έθνους-κράτους. Το κράτος αυτό εμφάνιζε τεράστια προβλήματα, γι’ αυτό και έπεσε πρώτο θύμα της επίθεσης των «αγορών» στην Ευρώπη. Αλλά το πρόγραμμα «μεταρρυθμίσεων» δεν αποσκοπεί, και πάντως δεν επιτυγχάνει την ανόρθωση/αναγέννηση του κράτους – οδηγεί στην κατάλυσή του και τη «νομότυπη» μετατροπή της χώρας, με νομικά και οικονομικά μέσα, σε «αποικία χρέους». Μάλιστα, «καταστρεφόμενη αποικία χρέους», μετασχηματίζοντας τη χώρα σε χώρο, από τον οποίο αποδημεί η μερίδα Ελλήνων που μπορεί!

 

Δεν πρόκειται απλώς περί συγκαλυμμένου, ντε φάκτο προτεκτοράτου, όπως ήταν η Ελλάδα, μεταξύ 1945 και 1974. Είναι αυτό, αλλά είναι και αποικία. «Αποικία χρέους», γιατί ο μηχανισμός του χρέους χρησιμοποιείται πολλαπλά: α) για να δημιουργήσει έννομα δικαιώματα επί της δημόσιας και ιδιωτικής ιδιοκτησίας των Ελλήνων, β) να αφαιρέσει άμεσα ή έμμεσα από εκλεγμένα όργανα την άσκηση των σπουδαιότερων λειτουργιών τους και γ) να διατηρήσει τη χώρα σε διαρκή κατάσταση «ημιπνιγμού», αδύναμη να υπάρξει ως αυτόνομο υποκείμενο.

 

Το ελληνικό πρόγραμμα έχει παγκόσμια σημασία, γιατί αντανακλά και σηματοδοτεί το αδιέξοδο και την κατάρρευση (μέσω του θριάμβου του, όπως ο καρκίνος) του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού προς όφελος του «καπιταλισμού της καταστροφής», του παραγωγικού καπιταλισμού προς όφελος μιας «φεουδαρχίας του χρήματος» και της ειδικής της έκφρασης, ενός «τοκογλυφικού ιμπεριαλισμού». Αλλά, όπως έλεγε ο Μαρξ, οι Ιδέες καθυστερούν εν σχέσει με το Είναι – πολύ περισσότερο σε «ακραίες» περιόδους ταχείας μετάβασης. Δεν θέλουμε συνήθως να παραδεχτούμε τι συμβαίνει κι έχουμε σοβαρούς λόγους να μην το θέλουμε.

 

Κάθε νέο σύστημα οικονομικής οργάνωσης αναζητεί και βρίσκει νέες πολιτικές μορφές και «ιδεολογίες», νέο «εποικοδόμημα», πολιτικό, νομικό και πολιτειακό σύστημα που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του. Αν εξαιρέσουμε τις διαδικασίες επαναστάσεων/αντεπαναστάσεων, συνήθως αυτό γίνεται με συνύπαρξη, για ένα ολόκληρο διάστημα, «παλαιών» και «νέων» μορφών.

 

Η μετατροπή της Ελλάδας σε «αποικία χρέους», μια επιδίωξη που ανατρέπει τον πυρήνα της συνταγματικής μας τάξης και του διαφωτιστικού προτάγματος, άρχισε με μια «νομοθεσία έκτακτης ανάγκης», «κατ’ εξαίρεση», δικαιολογημένη, υποτίθεται, από την κατάσταση της χώρας τον Μάιο 2010, την αρχική Δανειακή και το Μνημόνιο. Αν ο αρχικός «εξαναγκασμός» οδήγησε στην πρώτη υποδούλωση, η μονιμοποίησή του επιβάλλει τη σταδιακή εμπέδωση νέων ρυθμίσεων στους κανόνες και τη φιλοσοφία του δικαίου, όπως και τη μη εξέγερση των πολιτών που μετατρέπονται σε δούλους.

 

Σταδιακά, η κοινοβουλευτική διαδικασία επικύρωσης τείνει να γίνει όλο και πιο τυπική, θεσμοποιούνται μονιμότερες μορφές αποικιακής εξάρτησης, αντίθετες με κεντρικές προβλέψεις του πολιτεύματος, όπως οι επίτροποι σε τράπεζες και υπουργεία, το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων, ο EFSF και ο ΕSM, οι «ειδικοί λογαριασμοί», που καθιστούν την αφανιζόμενη Ελλάδα απλό «όχημα» μεταβίβασης διεθνών πόρων σε διεθνείς κατόχους χρήματος, με παράλληλη μεταβολή των Ελλήνων σε δουλοπάροικους. Η κοινοβουλευτική διαδικασία χάνει την ουσία της, αρχίζουμε από την Ελλάδα την μετάβαση της Ευρώπης σε μια «δημοκρατία κατόχων χρήματος», που θυμίζει τη «δημοκρατία των ιδιοκτητών», πριν από την εφαρμογή της καθολικής ψηφοφορίας. Οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σταδιακά σε δουλοπάροικους, οι πολίτες σε σκλάβους, οι άνθρωποι σε ανδράποδα.

 

Την ερχόμενη Πέμπτη, θα επιχειρήσουμε να εξετάσουμε πως η νόθευση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας και του πολιτεύματος εξυπηρετεί τέτοιους σκοπούς, τις βαθιές δομικές ομοιότητες, ουσίας και διαδικασίας, ανάμεσα στο ελληνικό μνημόνιο, μείζονα κείμενα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ακόμα και το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο. Ομοιότητα που προδίδει τον καθόλου συμπτωματικό χαρακτήρα των ρυθμίσεων και αντανακλά την κολοσσιαία, ιστορική και παγκόσμια σημασία του ελληνικού «υποδείγματος».

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Eπίκαιρα, 12.11.2012

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΗΡΥΞΟΥΜΕ ΑΟΖ

Μνημόνιο, υδρογονάνθρακες και ελληνοτουρκικά

(μια δεύτερη «προδοσία» της Ελλάδας!)

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το 2009, η κυβέρνηση, αφού φούσκωσε το έλλειμμα και επέτρεψε την κερδοσκοπία επί του ελληνικού χρέους, πήγε στις Βρυξέλλες κατηγορώντας με όλους τους δυνατούς τρόπους τη χώρα της (στο αυτό «σπορ» είχε προηγηθεί ο κ. Αλογοσκούφης, καθιστώντας ακόμα σοβαρότερες τις αυτοκατηγορίες Παπανδρέου- Παπακωνσταντίνου). Ως αποτέλεσμα, η Αθήνα υπέγραψε δανειακή σύμβαση, πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας (Κασιμάτης), εκχωρώντας ουσιαστικά όλο τον πλούτο της στους Πιστωτές και θέτοντας την Ελλάδα στη σημερινή «δίνη θανάτου», προκαλώντας τη μεγαλύτερη οικονομική-κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του δυτικού κόσμου, σε ειρηνική περίοδο.

 

Τρία χρόνια μετά, από το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου πηγαίνουμε στο «πετρέλαια υπάρχουν και ΑΟΖ χρειάζεται». Ξεσηκώνουμε έναν – ήδη διεθνή – τεράστιο θόρυβο περί υποτιθέμενα, κολοσσιαία αποθέματα υδρογονανθράκων, που δήθεν διαθέτουμε, το αποτέλεσμα του οποίου είναι να δυσκολέψουμε το τελείως απαραίτητο κούρεμα του χρέους. Μειώνουμε τις πιθανότητες να πετύχουμε την όπτιμουμ στις σημερινές συνθήκες λύση, που είναι ένας συμβιβασμός με την «Ευρωγερμανία», (τύπου έστω «Μπρεστ-Λιτόβσκ», όχι «Βάρκιζας»), ενώ αυξάνουμε τις πιθανότητες σοβαρής έντασης με την Τουρκία, που είναι ένας από τους μηχανισμούς που η παρούσα οικονομική, μπορεί να γίνει και γεωπολιτική κρίση. Ο ελληνικός λαός περισπάται από την ανάγκη ορθολογικής, συγκροτημένης αντιμετώπισης της τραγικής του κατάστασης.

 

Αν η καινούρια απάτη ολοκληρωθεί με όλα τα πιθανά αποτελέσματα, θα αποδειχθεί χειρότερη αυτής του Γιώργου Παπανδρέου, ολοκληρώνοντάς την.

 

Δεν μας φτάνει η εθνική απελπισία, η κατάρρευση των νοσοκομείων, των σχολείων, των ασφαλιστικών ταμείων, του κράτους και της οικονομίας, έχουμε και τους Αι Βασίληδες, που μας υπόσχονται να γίνουμε Κουβέιτ. Ξεχνάμε ότι, για το 90% των χωρών όπου ανακαλύφθηκαν υδρογονάνθρακες, απεδείχθησαν, από πάσης πλευράς, κατάρα και καθόλου ευλογία.

 

Από διετίας γίνεται συστηματική προσπάθεια μαζικής παραπλάνησης, στηριζόμενη σε βουνό από ψέμματα και ανακρίβειες, σε ότι αφορά τα κοιτάσματα, αλλά και την  ΑΟΖ. Δυστυχώς παρέσυρε και σοβαρούς, καλόπιστους ανθρώπους, που δεν είναι όμως ούτε μηχανικοί πετρελαίων, ούτε ειδικοί στο δίκαιο της θάλασσας και των οποίων ο ενθουσιασμός ή απελπισία οδηγούν συχνά να υποστηρίζουν, και αυτοί, απίθανες ανοησίες. Η καμπάνια στηρίζεται και εκμεταλλεύεται την απελπισία, καχυποψία και τον «οπορτουνισμό» των πολιτών, που αναζητούν εύκολες, ανώδυνες λύσεις. Μπορεί όμως να έχει τεράστιες συνέπειες για τη χώρα, ολοκληρώνοντας την καταστροφή.

 

Ο δρόμος της σωτηρίας και οι παράδρομοι της καταστροφής

 

Ποιος δεν θα ήθελε να γίνει ξαφνικά η Ελλάδα Κουβέιτ ή Σαουδαραβία, να βρεθεί από μηχανής Θεός να διακόψει τον εθνικό εφιάλτη; Και μάλιστα άκοπα και ανώδυνα, αποφεύγοντας τους κινδύνους και τις δυσκολίες του κανονικού δρόμου, που για την Ελλάδα είναι η διεκδίκηση διακοπής του μνημονίου, μερικής διαγραφής του χρέους ώστε να γίνει βιώσιμο και έκτακτης ανθρωπιστικής βοήθειας, με την παράλληλη προειδοποίηση ότι, χωρίς αυτά, θα πάει σε στάση πληρωμών.

 

Δεν είναι εύκολος δρόμος. Το πολιτικό υποκείμενο που θα τον αναλάβει πρέπει νάχει κότσια, να πει στον ελληνικό λαό ότι θα ζήσει, αν χρειαστεί, «με ψωμί κι αλάτι», ότι «θα μοιραστούμε εν ανάγκη το φαί, τα φάρμακα και τα καύσιμα», για να επιζήσει η χώρα και να ξανασταθεί στα πόδια της. Μόνο τέτοιο πολιτικό υποκείμενο μπορεί να ηγηθεί προσπάθειας σωτηρίας. Δεν κάνεις έξοδο του Μεσολλογίου σα νάτανε πικνίκ.  

 

Ούτε μπορεί η χώρα να μπει σε τέτοιο δρόμο διατηρώντας τις νοοτροπίες του κλεπτοκρατικού καπιταλισμού και τον απίθανο εγωκεντρισμό και αναισθησία, που αυξήθηκε αντί να μειωθεί στην κρίση. Μια κοινωνία που δεν μπορεί να τα βάλει με τον γιατρό, τον εφοριακό, τον δικαστή, τον δικηγόρο που λαδώνεται, που δεν προσφέρει τίποτα, αλλά απαιτεί τα πάντα από το κράτος, βουτηγμένη στη σαπίλα, δεν θα τα βάλει στα σοβαρά με τις υπερτράπεζες, την Ευρώπη και την Αμερική, το ΔΝΤ. Κι επειδή το ξέρουμε, γι’ αυτό είναι δημοφιλείς οι ιδέες να φέρουμε κάποιον «νταβατζή» να τα βάλει με τη Μέρκελ (Αμερική, ΔΝΤ), να βρούμε μαγική λύση (πετρέλαια), να ξεσπάσουμε στους  φουκαράδες, τους μετανάστες (χωρίς να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το σοβαρότατο αυτό πρόβλημα).

 

Γι’ αυτό επίσης και ορισμένοι προτιμούν την φυγή από την πραγματικότητα προκρίνοντας, ως plan A, αν και το λένε Β, την έξοδο από το ευρώ, που ασφαλώς θα είναι μια τεράστια εθνική περιπέτεια υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες. Και στην οποία μπορεί μεν να αναγκαστεί η χώρα να πάει, στο χειρότερο, υπό τις παρούσες συνθήκες, σενάριο, δεν έχει όμως κανένα λόγο να το επιλέξει μόνη της. Πλήρωσε, κακώς, τεράστιο τίμημα για να μπει στη λέσχη, δεν έχει λόγο να φύγει απεκδυόμενη των θεσμικών, οικονομικών και πολιτικών χαρτιών που της παρέχει η συμμετοχή και υπό συνθήκες εθνικής τραγωδίας και με ένα κράτος που δεν μπορεί να προγραμματίσει το σκάψιμο μιας λακούβας, όχι την εισαγωγή νέου νομίσματος. Πρέπει να μείνει και να τους κάνει μπάχαλο, όχι στρεφόμενη κατά, αλλά επικαλούμενη την ευρωπαϊκή ιδέα.

 

Απίθανα ψέμματα

 

Προτού ανιχνεύσουμε τις προθέσεις του ετερόκλιτου λόμπυ «της ΑΟΖ και των πετρελαίων», ας αναφερθούμε στους βασικούς μύθους του:

 

Α. Η Ελλάδα έχει αμύθητο ενεργειακό πλούτο. Μπορεί και νάχει, μπορεί και όχι, εμείς προτιμάμε να κρατάμε «μικρό καλάθι», αλλά χωρίς εκτεταμένες, συστηματικές σεισμικές έρευνες δεν έχουμε σοβαρές ενδείξεις και χωρίς γεωτρήσεις δεν έχουμε βεβαιότητες. Ακόμα κι αν τον έχουμε, θα χρειαστούμε πολλά χρόνια για να τον βγάλουμε από κει που είναι. Στο μεταξύ τι θα γίνει; Θα μείνουμε χωρίς νοσοκομεία, θα στείλουμε όλους τους νέους στο εξωτερικό και θα πηδάμε απελπισμένοι από τις ταράτσες;

 

Το «λόμπυ της ΑΟΖ και των πετρελαίων» ισχυρίζεται ότι έχει στοιχεία από νορβηγικές, αμερικανικές, γαλλικές και δεν ξέρω ποιες άλλες πηγές, που καθιστούν βέβαιη την ύπαρξη τεραστίων κοιτασμάτων. Το μόνο που δεν μας λένε είναι για ποιο λόγο τους δίνουν τέτοια στοιχεία. Κρίση φιλελληνισμού έπαθαν; Προφανώς, στοιχεία για τα ενεργειακά αποθέματα οποιασδήποτε περιοχής του πλανήτη δεν είναι ακριβώς κάτι που βρίσκει κανείς εύκολα στο μπακάλικο της γειτονιάς.

 

Β. Ο πλούτος μας ανήκει. Αυτός είναι ο πυρήνας της απάτης, γιατί κάνει αφαίρεση των δανειακών συμβάσεων που υπέγραψε η χώρα και όλου του νομοθετικού πλαισίου  «αποικίας χρέους» που εισάγεται τώρα με κατεπείγουσες διαδικασίες. Δεν είμαστε πια κανονικό κράτος, που ότι παράγει και εξάγει γίνεται σε ώφελός του. Ο εξωτερικός οικονομικός καταναγκασμός (προσπάθεια εξυπηρέτησης μη βιώσιμου χρέους) σε συνδυασμό με τις πρωτοφανείς νομικές δεσμεύσεις, έχουν το ίδιο οικονομικό αποτέλεσμα που θα είχε η κατοχή της χώρας από ξένη δύναμη. Αν είμαστε όμως υπό το ισοδύναμο κατοχής, και είμαστε, είναι έγκλημα η εξαγωγή-εκποίηση των πόρων, που φυσικά θα διατεθούν στις «κατοχικές δυνάμεις», εν προκειμένω τους πιστωτές και όχι για τις ανάγκες του ελληνικού λαού. Αν ζούσαμε στα 1943, θα ανατινάζαμε τις πλατφόρμες πετρελαίου, δεν θα φωνάζαμε τους Γερμανούς να αρχίσουν την άντληση!

 

Γ. Υποστηρίζεται, τελείως ανακριβώς, ότι απαιτείται για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων η ανακήρυξη ΑΟΖ. Στην πραγματικότητα την κυριότητα επί των υδρογονανθράκων εξασφαλίζει πλήρως η ισχυρότερη της ΑΟΖ έννοια της υφαλοκρηπίδας, που μπορεί να εκτείνεται μάλιστα και πέραν των 200 ν.μ. της ΑΟΖ. Αυτό που απαιτείται είναι η οριοθέτηση, που ακλουθεί τους ίδιους ακριβώς κανόνες με αυτούς της ΑΟΖ. (*)

 

Δ. Λέγεται ότι οι «διεθνείς νταβατζήδες» εμπόδισαν την Ελλάδα να προχωρήσει στην αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου. Αν δεχθούμε ότι ισχύει κάτι τέτοιο, τι κάνει αυτές τις δυνάμεις να διευκολύνουν τώρα μια τέτοια «αξιοποίηση» και να διοχετεύουν πραγματικά ή ψεύτικα στοιχεία στους εγχώριους «σωματοφύλακες» της ΑΟΖ και των πετρελαίων, τους οποίους μάλιστα η κυβέρνηση έχρισε αρμόδιους για την ενεργειακή πολιτική της χώρας; Γιατί αυτή η κυβέρνηση, που κόπτεται τόσο πολύ για τους υδρογονάνθρακες, δεν στελεχώνει την εθνική αρχή διαχείρισης υδρογονανθράκων, που νομοθετήθηκε πέρυσι, αλλά έμεινε στα χαρτιά; Σε ποια άλλη χώρα του κόσμου γίνεται εθνική ενεργειακή πολιτική από διάφορους τυχοδιώκτες που το παίζουν «ειδικοί» και «σωτήρες»; Τι είναι όλο αυτό το απίθανο θέαμα και ποιος τόστησε;

 

Θα μας πείτε ίσως. «Εντάξει. Και τι σε πειράζει εσένα αν εγώ θέλω να πιστεύω στον Αη Βασίλη; Κάνω κακό σε κανένα;» Δυστυχώς δεν είναι έτσι για τους εξής λόγους:

 

1.   ‘Ηδη, ο διεθνής θόρυβος περί τα αμύθητα ενεργειακά αποθέματα της Ελλάδας, που διακινεί η Ντώυτσε Μπανκ, στηριζόμενη αποκλειστικά σε εκθέσεις Ελλήνων επιστημόνων ή «επιστημόνων», δημιουργεί ένα σοβαρό επιχείρημα. που θα χρειαστούν αύριο οι Πιστωτές, αν αίφνης θελήσουν να αντικρούσουν μια ελληνική κυβέρνηση, π.χ. του ΣΥΡΙΖΑ, που θα πάει στην Ευρώπη και θα ζητήσει μερική διαγραφή χρέους και διακοπή Μνημονίου. Θα πούνε τότε: «μα εσείς πλέετε στο αέριο και το πετρέλαιο, γιατί να σας κουρέψουμε το χρέος;»

 

2.   Παρεκτρέπεται ο ελληνικός λαός από τον αγώνα που οφείλει να δώσει μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ όπου βρέθηκε, καλώς ή κακώς, σε διάφορες δήθεν «μαγικές λύσεις», προκειμένου να δημιουργήσει η κυβέρνηση μια ευφορία γύρω από την πραγματική, τραγική κατάσταση της χώρας και να διασκεδάσει την ανάγκη άμεσης αντιμετώπισής της

 

3.   Αν πάμε υπό τις παρούσες συνθήκες σε εκμετάλλευση τυχόν υδρογονανθράκων, αυτό δεν θα μας απαλλάξει από τον βραχνά του χρέους, θα επιτρέψει όμως τη λεηλασία των φυσικών μας πόρων

 

4.   Η ανακήρυξη ΑΟΖ δεν θα προσφέρει τίποτα ως προς την διεκδίκηση της κυριότητας των υδρογονανθράκων (άλλωστε γίνονται ήδη έρευνες στο Λιβυκό και το Ιόνιο χωρίς καμιά ΑΟΖ, ενώ ο νόμος για τους υδρογονάνθρακες, που ψηφίστηκε πέρυσι σχετικά αθόρυβα, προβλέπει τη μέση γραμμή ως γραμμή οριοθέτησης όλων των θαλασσίων ζωνών, αν δεν προβλέπεται διαφορετικά από άλλη συμφωνία οριοθέτησης). Αν η ανακήρυξη ΑΟΖ γίνει μόνο μακράν των θαλασσών που ευλόγως ενδιαφέρουν την Τουρκία (Αιγαίο, περιοχή Καστελόριζου), συνιστά έμμεση αναγνώριση από την Ελλάδα τυχόν τουρκικών αμφισβητήσεων για το Αιγαίο και το Καστελόριζο. Αν γίνει για όλες τις θάλασσες που αφορά, τότε εμπεριέχει τον κίνδυνο έντασης με την Τουρκία, στις δυσμενέστερες δυνατές συνθήκες για την Ελλάδα.

 

Ο γράφων υποστήριξε επί πολλά χρόνια την ανάγκη μαχητικότερης εξωτερικής πολιτικής έναντι της ‘Αγκυρας. Αλλά βέβαια, κανένας λογικός και πατριώτης άνθρωπος δεν θα επέλεγε αυτή τη στιγμή, ιστορικά πρωτοφανούς διεθνούς απομόνωσης, βαθιού κλονισμού των σχέσεών μας με την ΕΕ, εξασθένισης που δημιουργεί πρόβλημα ακόμα και στις κινήσεις του Στόλου και της Αεροπορίας, για να ανοίξει τα ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

 

Η χώρα πρέπει να αντιμετωπίσει τώρα κατά προτεραιότητα, με τον τρόπο που περιγράψαμε ανωτέρω, την κύρια απειλή, που είναι οικονομική, για την επιβίωση του ελληνικού λαού και του κράτους του. Πρέπει να κάνει ότι μπορεί για να αποφύγει εντάσεις με την Τουρκία και εμπλοκές με τα εκρηκτικά πολεμικά σχέδια του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Προς την ‘Αγκυρα το μήνυμα πρέπει να είναι «σεβόμαστε το modus vivendi, περιμένουμε να το κάνετε κι εσείς, θα σας είμαστε ευγνώμονες αν το κάνετε. Φυσικά, αν επιδιώξετε να εκμεταλλευθείτε την παρούσα κρίση, η απάντησή μας, μην έχετε αμφιβολία, θα είναι συντριπτική, ανεξαρτήτως κόστους για σας και για μας».

 

(*) Πριν από έξη μήνες, ανασκευάσαμε σε ένα άρθρο μας όλα, ένα προς ένα, τα επιχειρήματα των «ΑΟΖολογούντων» («Η Ελλάδα αύριο», 13.6.2012). ‘Εκτοτε, όλοι σχεδόν οι ασχολούμενοι διαπρεπείς νομικοί της χώρας, όπως οι  Τσάλτας, Συρίγος, Ροζάκης, Περάκης, έχουν υποστηρίξει δημοσίως ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ δεν προσθέτει τίποτα στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων (ανάλογο είναι και το συμπέρασμα αφιερώματος του περιοδικού «Αμυνα και Διπλωματία»).

 

              Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 2012

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nexus του Ιανουραίου 2013

ΜΑΥΡΟΣ ΗΛΙΟΣ (*)

                                                                                  

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η Ελλάδα οδεύει πλέον, με μεγάλη ταχύτητα, σε ιστορικών διαστάσεων εθνική καταστροφή, για λόγους που έχουμε επανειλημμένα δείξει από τις στήλες αυτού του περιοδικού. ‘Εχουν απομείνει ακόμα ελάχιστα περιθώρια αποτροπής της και εξαντλούνται καθημερινά. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Αθήνας συγκατατίθεται και έχει γίνει το όργανο αυτής της καταστροφής, αφοπλίζοντας πολιτικά την Ελλάδα, έχοντας κάνει τη «φωνή της Ελλάδας» φωνή της τρόικας, συμβάλλει όχι μόνο στη δική μας καταστροφή, αλλά και στην καταστροφή της Ευρώπης. ‘Ενας αρχαίος συγγραφέας έλεγε ότι οι βάρβαροι υποτάσσονται «δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν», γιατί δεν μπορούν να πούνε όχι. Στην περίπτωσή μας είναι οι ‘Ελληνες που υποτάσσονται. Η ιδιομορφία της περίπτωσής μας όμως είναι ότι δεν υποτασσόμεθα απλώς, καταστρεφόμαστε υποτασσόμενοι. Αν συνεχίσουμε πορευόμενοι σε αυτό το δρόμο, θα γνωρίσουμε τελικά την  τύχη των Εβραίων που διασκόρπισε ο Τίτος στα πέρατα της Γης. 

 

Η τρικομματική κυβέρνηση και, προσωπικά, ο Αντώνης Σαμαράς, αν συνεχίσουν σε αυτό το δρόμο, θα επωμισθούν μια ιστορική ευθύνη που, όμοιά της, δεν βάρυνε καμιά άλλη κυβέρνηση ή ηγεσία του νεοελληνικού κράτους, περιλαμβανομένων αυτών που οδήγησαν το ελληνικό έθνος στη Μικρασιατική καταστροφή, τον εμφύλιο πόλεμο ή την κυπριακή τραγωδία. Αν ο «σοσιαλιστής» Γιώργος Παπανδρέου έθεσε τις βάσεις μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, οι δήθεν «εθνικόφρονες» του Σαμαρά (και του σκιώδους, πρώην «αριστερού» Πρωθυπουργού του, Χρύσανθου Λαζαρίδη) θέτουν τώρα, με την πολιτική τους, τα θεμέλια για την καταστροφή του έθνους, όπως άλλωστε μόνο οι «εθνικόφρονες» (συχνά με τη βοήθεια διαφόρων πρώην και δήθεν «αριστερών»), μπόρεσαν να το κάνουν στην ελληνική ιστορία.

 

Ατελές υποκείμενο και ξένη εξάρτηση

 

Ιστορικά, αξίζει να τα θυμίζουμε τώρα, η «εθνικόφρων» δεξιά παράταξη είναι υπεύθυνη για τις μεγαλύτερες εθνικές τραγωδίες, όπως ιδίως η προδοσία και καταστροφή της Κύπρου, στην οποία συνέβαλε διαχρονικά, με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου (κυβέρνηση Καραμανλή), την απόσυρση της μεραρχίας (χούντα Παπαδόπουλου), το πραξικόπημα κατά Μακαρίου που άνοιξε τις πύλες του νησιού στην Τουρκία (χούντα Ιωαννίδη) και τη μη αποφασιστική άμυνα κατά τον β’ Αττίλα (κυβέρνηση Καραμανλή). Είναι καλό να τα θυμόμαστε αυτά γιατί πολύ σπέκουλα γίνεται τελευταία. Είναι αλήθεια ότι στον δρόμο αυτό μπήκε και ο πασοκικός «εκσυγχρονισμός» των Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ιδίως με το σχέδιο Ανάν, γεγονός που έχει κάπως συσκοτίσει τις ευθύνες της άλλης παράταξης. Αυτό που έχει κρίσιμη σημασία να θυμόμαστε είναι ότι αυτά συνέβησαν εξαιτίας της βαθιάς εξάρτησης του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, της ιθύνουσας τάξης και του ελληνικού κράτους, από ξένες δυνάμεις και κέντρα αποφάσεων. Η έκταση μάλιστα της καταστροφής ήταν ευθέως ανάλογη, κάθε φορά, με τον βαθμό ξένης εξάρτησης. Το πρόβλημα της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του ελληνικού κράτους ποτέ δεν λύθηκε ικανοποιητικά, στους δύο αιώνες της τυπικής ανεξαρτησίας μας κι αυτό κινδυνεύει τώρα να μας συμπαρασύρει στον όλεθρο.

 

Κατά τον 19^ο αιώνα, είχαμε το αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό κόμμα. Στο δεύτερο μισό του 20^ού το «αμερικανικό» με τις διάφορες «συνιστώσες» του. Τώρα, τελούμε υπό την οικονομική κατοχή του χρήματος και τη γεωπολιτική «διείσδυση» του Ισραήλ, με τις ΗΠΑ σε ρόλο γενικού επιβλέποντος.

 

Οικονομικός πόλεμος

 

Αν δεν βρεθεί τρόπος να ανακοπούν οι διαδικασίες εσωτερικής αποσύνθεσης της Ελλάδας και της Ευρώπης, η τελική προοπτική δεν θα είναι απλώς μια μείζων οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Η καταστροφή αυτή έχει, σε μεγάλο βαθμό, συντελεσθεί ήδη και είναι ανυπολόγιστη. Μόνο ένα μικρό τμήμα των συνεπειών της έχει γίνει αισθητό. Γιατί, όταν συζητάνε για το αν οι συντάξεις θα έχουν πλαφόν 2400 ή 2200 ευρώ, ξεχνάνε να πούνε ότι έχουν καταστρέψει και λεηλατήσει τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι συντάξεις θα φτάσουν επομένως στα 200 ή 300 ευρώ, που είναι ο πραγματικός σκοπός, αλλά δεν μπορεί να ανακοινωθεί. Αν σήμερα ένας δημόσιος υπάλληλος ή ένας συνταξιούχος δοκιμάσει να κάνει απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, θα διαπιστώσει ότι πρακτικά πρέπει να τις πληρώσει από την τσέπη του. Τυπικά βέβαια, υπάρχει ακόμα δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Επειδή δεν πάνε όλοι μαζί για εξετάσεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι αγνοούν ακόμα την πραγματικότητα. ‘Ένα νοσοκομείο μπορεί να λειτουργήσει ένα διάστημα, όπως και μια οικογένεια να επιβιώσει ή μια επιχείρηση να αντέξει, αλλά τρώει τα αποθέματα, τις δυνατότητες και τις εφεδρείες της. Είναι θέμα χρόνου βέβαια να κλείσουν, αλλά αυτό δίνει μια ψευδή ελπίδα, που, σε συνδυασμό με το πρόγραμμα τρομοκρατίας και τις αδυναμίες των εναλλακτικών, μαζί και τις απάτες Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη, επέτρεψαν την οριακή επικράτηση των μνημονιακών στις εκλογές. ‘Αλλωστε, ο μέσος πολίτης τελών εν πλήρει συγχύσει από το επικοινωνιακό μπαράζ, σε πολύ μικρό βαθμό μοιάζει να συνειδητοποιεί τι σημαίνει για τη ζωή του το αγγλικό δίκαιο, η ρήτρα εθνικής κυριαρχίας ή η ιδιωτικοποίηση των υποδομών μεταφοράς αερίου. Είναι σα να πέφτεις από τον πεντηκοστό όροφο του ουρανοξύστη και στον 25^ο να λες: «Μέχρις εδώ καλά τα πήγαμε».

 

Οι δανειακές και το Μνημόνιο οργανώνουν μια βαθειά κοινωνική «αντεπανάσταση», όπως αυτή που οργάνωσε η Θάτσερ στη Βρετανία και ο Ρέηγκαν στις ΗΠΑ, αλλά δεν περιορίζονται σε αυτό. Εδώ η κρίση απειλεί το ίδιο το καθεστώς, όπως στη Ρωσία του 1917 και τη Γερμανία του 1930-33. Επιπλέον έχει και μια, λανθάνουσα προς το παρόν, γεωπολιτική συνιστώσα. Προς το παρόν λέμε, γιατί είναι σαφές ότι μια χρεωκοπημένη Ελλάδα σε σύγκρουση με την Ευρώπη, θα γίνει το αντικείμενο εξαιρετικά ενεργού ανταγωνισμού για τον έλεγχό της από μη ευρωπαϊκές δυνάμεις. ‘Ηδη η Κύπρος μετατρέπεται ταχέως και οικειοθελώς, σε ντε φάκτο προτεκτοράτο του Ισραήλ.

 

‘Εθνος, κράτος, κοινωνία

 

‘Ενας φίλος μούλεγε τις προάλλες ότι  θεωρεί αναπόφευκτη την κατάρρευση και ελπίζει σε μια αναγέννηση μετά την καταστροφή. Του απήντησα ότι για να συμβεί έστω αυτό, θα πρέπει να διατηρηθεί ζωντανή η χώρα. «Οι χώρες δεν εξαφανίζονται» μου απήντησε, μια παραλλαγή του «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Η συγκρότηση της ανθρωπότητας, και ιδίως της Ευρώπης, σε έθνη κράτη, αναμφισβήτητη δημοκρατική κατάκτηση είναι πολύ πρόσφατη στην ιστορία για να θεωρηθεί δεδομένη. Για να μην πάμε στο τέλος των ελληνικών πόλεων και των ελληνιστικών βασιλείων, μπορούμε να σκεφθούμε τι θα συνέβαινε αν είχε περάσει το σχέδιο Ανάν το 2004. Δεν θα υπήρχε σήμερα Κυπριακή Δημοκρατία και η ελληνοκυπριακή πλειοψηφία του πληθυσμού θα είχε μετατραπεί σε «κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα». Κηδεμόνα που θα αναζητούσε αλλά μπορεί να μην έβρισκε, γιατί, μετά την κατάλυση της διεθνούς υπόστασης του κράτους, η ίδια η πλειοψηφική παρουσία των Ελλήνων στο νησί θα γινόταν το κυριότερο εμπόδιο στον πλήρη έλεγχό του, με ότι αυτό συνεπάγεται! Μόνο οι Τούρκοι μπορεί ίσως να μας σώζανε, αν απειλούσαν τότε αυτοί να πάρουν όλο το νησί, ενεργοποιώντας την Αυτοκρατορία που δεν θέλει, φυσικά, να το ελέγχουν, ούτε οι ‘Ελληνες, ούτε οι Τούρκοι, για τον εαυτό της το χρειάζεται.

 

Η ελληνική άρχουσα τάξη τελεί σήμερα σε κατάσταση διανοητικής παράκρουσης, γιατί νοιώθει κι αυτή ότι την έχουν βάλει να αυτοκαταστραφεί και, βαθιά διεφθαρμένη, εξαρτημένη, εκβιάσιμη, δεν μπορεί να συγκροτηθεί σε ελάχιστα αξιοπρεπές υποκείμενο. Με ελάχιστες, ιδεοληπτικές εξαιρέσεις, το πάσης φύσεως κατεστημένο της χώρας έχει εδραία πεποίθηση ότι βαδίζει στην καταστροφή, αλλά συνεχίζει να το πράττει, «μοιραίο και άβουλο». Αν μάλιστα τους πιέσεις σε καμιά συζήτηση, μπορεί να εισπράξεις και απίστευτες απαντήσεις, όπως συνέβη προ μηνών στον γράφοντα, όταν άκουσε από κορυφαίο πολιτικό παράγοντα να του λέει: «Το Γένος επιβίωσε και χωρίς Κράτος!». Με «έστειλε» βέβαια ο άνθρωπος, αλλά έχει και επί της ουσίας άδικο. Επιβίωσαν οι ‘Ελληνες χωρίς κράτος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αυτό όμως συνέβη επειδή ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αντί να καταφύγει στην Πελοπόννησο, είπε στον Μωάμεθ ότι δεν είναι δικαίωμα του ίδιου και των κατοίκων της Βασιλεύουσας να του την παραδώσουν! Κυρίως όμως, επιβίωσε επειδή το επέτρεπαν οι τότε διεθνείς συνθήκες και το μοντέλο της οθωμανικής κυριαρχίας.

 

Σήμερα βρισκόμαστε στο περιβάλλον μιας ανερχόμενης «ολοκληρωτικής αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης» και μεγάλων μεταναστεύσεων λαών. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία μας που απειλείται, γιατί, εκτός των άλλων, σε μια χώρα με αυτή την ιθύνουσα τάξη, μόνο ο λαός, οι πληβείοι υπερασπίζονται το έθνος. Οφείλουμε επίσης να υπερασπιστούμε, ως κόρην οφθαλμού, το έθνος-κράτος, γιατί είναι το μόνο διαθέσιμο πλαίσιο αξιοπρεπούς ύπαρξης του ελληνικού λαού και διασφάλισης της κυριαρχίας του στον τόπο του. Οφείλουμε να το κάνουμε με έξυπνο τρόπο, γιατί το έθνος-κράτος είναι μεν τελείως απαραίτητο, είναι όμως ταυτόχρονα και τελείως ανεπαρκές ως πλαίσιο άμυνας στον σημερινό διεθνή συσχετισμό ισχύος.

 

Οφείλουμε να αποφύγουμε τις τόσο συχνές προβοκάτσιες που οδήγησαν την Ελλάδα εκεί που την οδήγησαν. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να πιστεύουμε ότι υπάρχουν απλές λύσεις στο μεταναστευτικό. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να ισχυριζόμαστε ότι η ΑΟΖ έχει σχέση με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να εμφανίζουμε διάφορες δήθεν θαυματουργές λύσεις, όπως τα πετρέλαια ή διάφορους πρόθυμους «νέους γεωπολιτικούς συμμάχους», δήθεν από μηχανής Θεούς.

 

Ελλάδα και Ευρώπη – το σοβιετικό παράδειγμα

 

Ακριβώς γιατί το έθνος-κράτος είναι απαραίτητο, αλλά ανεπαρκές πλαίσιο, ο γράφων, αν και σφοδρός επικριτής από ετών του Μάαστριχτ, τάσσεται εναντίον της αποχώρησης από το ευρώ με δική μας πρωτοβουλία, προτού εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια αγώνα στα πλαίσια της ΕΕ, προτού εξαντλήσουμε όλα τα θεσμικά και πολιτικά περιθώρια εντός αυτής. Ακόμα κι αν δεν μπορέσουμε να μείνουμε στο ευρώ, έχει μεγάλη σημασία το πώς θα φύγουμε, γιατί χρειαζόμαστε την Ευρώπη όχι ως συγκεκριμένο μηχανισμό, αλλά ως πεδίο διεθνούς σύγκλισης των ευρωπαϊκών λαών για να αμυνθούν από τον πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι αγορές και γιατί, υπό τις παρούσες συνθήκες, η καταστροφή της ΕΕ μπορεί να αποτελέσει μια παγκόσμιας, ιστορικής σημασίας, ήττα του ανθρωπισμού.  ‘Όπως η διάλυση της Σοβιετικής ‘Ενωσης υπήρξε μια παγκόσμια, ιστορική ήττα του σοσιαλισμού και της ανεξαρτησίας των λαών, στοιχείων δηλαδή μιας παγκόσμιας δημοκρατίας, παρόλο που στη Σοβιετική ‘Ενωση δεν υπήρχαν πολλά στοιχεία ούτε σοσιαλισμού, ούτε δημοκρατίας. Ένα από τα πολλά, ιστορικά εγκλήματα των Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και ΣΙΑ είναι ότι, ενεργώντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, ως όργανα του Χρήματος, αντί να υπερασπισθούν την Ελλάδα στην Ευρώπη, μετατρέποντας το ελληνικό σε ευρωπαϊκό πρόβλημα, δημιουργώντας συμμαχίες και επάγοντας ευνοϊκή πολιτική δυναμική, την αφόπλισαν διεθνώς με τη συγκατάθεσή τους στα Μνημόνια και τις Δανειακές, βοήθησαν και βοηθούν αποφασιστικά να γίνει η Ελλάδα και το πρόβλημα και το εργαλείο καταστροφής της Ευρώπης.

 

Οι «ευρωπαϊστές» και οι «αντιευρωπαϊστές» θυμίζουν δυστυχώς κάπως τις αντίπαλες φιλοδυτικές και φιλοτουρκικές φράξιες στο ύστερο Βυζάντιο. Και οι μεν και οι δε δεν πιστεύουν στο δικό τους έθνος, διολισθαίνουν ανεπαίσθητα από την αναζήτηση συμμάχων στην εξάρτηση από τους συμμάχους, δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και δεν συμπεριφέρονται ως υποκείμενα. Νομίζουν ότι η ελευθερία είναι συνάρτηση του συσχετισμού δυνάμεων. Αυτό δεν είναι τελείως λάθος, αν και το διέψευσε ο Δαυίδ. Αλλά η ελευθερία και η αξιοπρέπεια, ανεξαρτήτως συσχετισμού δυνάμεων, είναι κατ’ αρχήν εσωτερική, όχι εξωτερική συνθήκη. Οι «ευρωπαϊστές» λένε ότι πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε, γιατί μόνο έτσι θα μας καταδεχτούν, οι «αντιευρωπαϊστές» ότι πρέπει να κάνουμε αυτά που μας λένε για να μείνουμε, κι αφού δεν θέλουμε να τα κάνουμε, πρέπει να φύγουμε. Η βάση του συλλογισμού αμφοτέρων είναι η ίδια. Κατά τρόπο βαθειά ειρωνικό, η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη προκάλεσε μια μεγάλη μετατόπιση της ψυχολογίας και ιδεολογίας των ελληνικών ελίτ προς την Ανατολή!

 

‘Ισως, η προσέγγιση των καταστροφών και ιδίως η συνειδητοποίησή τους, επιτρέψει στην Ελλάδα και την Ευρώπη να αντιστρέψουν ξαφνικά τη διαδικασία. Η έγκαιρη συνειδητοποίηση επικείμενης μεγάλης καταστροφής μπορεί να θεμελιώσει ελπίδα, συνιστά ένα «παράθυρο ευκαιρίας» και μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν «θαύμα». ‘Ένα τέτοιο «θαύμα» έγινε στην Ευρώπη το 1945-50, όταν απετράπη ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, στην Κούβα αργότερα, όταν απετράπη ξανά μια παγκόσμια σύρραξη, ή στην Κύπρο το 2004, όταν απερρίφθη το σχέδιο Ανάν. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και πολλά άλλα παραδείγματα.

 

(*) Στην εκπομπή του για τις ψυχικές επιπτώσεις της κρίσης στη ΝΕΤ, ο Στέλιος Κούλογλου εμφάνισε ένα παιδί από ένα δημοτικό σχολείο της Νίκαιας που ζωγράφισε τον ήλιο μαύρο. Αν και ανατριχιαστική, αυτή η ζωγραφιά περιγράφει τη θεμελιώδη εξίσωση της παρούσας ελληνικής και διεθνούς διαδικασίας, των μεθόδων (που μοιάζουν κάπως με την «αντιστροφή προσήμου» στη θεωρία καταστροφών), του σκοπού της, της «θρησκείας» της νέας, κρυπτόμενης «Αυτοκρατορίας», με την ίδια μεγαλοφυή απλότητα που έχουν οι εξισώσεις του Νεύτωνα και του Αϊνστάιν.

 

Hellenic Nexus, Aύγουστος 2012

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

 

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το 1998, ο ηγέτης του ΡΚΚ Αμπντουλά Οτσαλάν έπαιρνε την πτήση των Συριακών Αερογραμμών Δαμασκός-Στοκχόλμη, με ενδιάμεσο σταθμό την Αθήνα, όπου και αποβιβάστηκε. Στο Ελληνικό έσπευσε ο τότε διοικητής της ΕΥΠ Σταυρακάκης. Ο Οτσαλάν ζήτησε πολιτικό άσυλο και ο Σταυρακάκης απήντησε: «Σου απαγορεύω να ζητήσεις». ‘Ετσι άρχισε ο πολύμηνος και «πολυεθνικός» Γολγοθάς του αρχηγού των Κούρδων ανταρτών που κατέληξε σε ένα ακόμα πιο απίστευτο «ελληνικό κεφάλαιο».

 

‘Όταν ο Κούρδος ηγέτης-φυγάς ξαναβρέθηκε στην Αθήνα, τον απήγαγε παραπλανώντας τον ο τότε Υπουργός Εξωτερικών  Θεόδωρος Πάγκαλος («όλοι μαζί τα φάγαμε»), τον έστειλε «πακέτο» στην Κένυα και, από εκεί, στο δεσμωτήριο του ‘Ιμραλι, όπου «διαμένει» μέχρι σήμερα. Φυσικά, η Αθήνα αγνόησε το δεύτερο, έγγραφο αίτημα ασύλου που υπέβαλε, από το ελληνικό έδαφος της ελληνικής πρεσβείας στο Ναϊρόμπι. Ενώ η τραγωδία πλησίαζε στην κορύφωση, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα δήλωνε ότι είναι απολύτως ικανοποιημένος από τη συνεργασία με την Ελλάδα επί του θέματος.

 

Κυρίαρχο κράτος ή προτεκτοράτο

 

Τον Οτσαλάν δεν τον ήθελε καμία χώρα. Αλλά και καμία δεν διανοήθηκε να κάνει τα απίστευτα που κάναμε. Ο Πρωθυπουργός Ντ’Αλέμα έφτασε, στην προσπάθεια να τον διώξει από την Ιταλία, να βάλει κομπρεσέρ να δουλεύουν εικοσιτετράωρο, να του σπάσουνε τα νεύρα! Αλλά δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να τον στείλει στην Τουρκία, παραβιάζοντας την ιταλική και διεθνή νομοθεσία, παρά τις βιαιότατες αντιδράσεις της ‘Αγκυρας. ‘Όταν η ολλανδική κυβέρνηση πληροφορήθηκε το σχέδιο του Οτσαλάν να κατευθυνθεί αεροπορικώς από τη Λευκορωσία στην Ολλανδία για να ζητήσει πολιτικό άσυλο, σήκωσε τα F-16 της πολεμικής της αεροπορίας, να εμποδίσει το αεροπλάνο του να μπει στον ολλανδικό εναέριο χώρο. Γιατί, αν έμπαινε και προσγειωνόταν, θα ήταν υποχρεωμένη να εξετάσει την αίτηση ασύλου.

 

Η Ιταλία και η Ολλανδία δεν συμπαθούσαν τον Οτσαλάν περισσότερο από την Ελλάδα. Είναι όμως κράτη που σέβονται την κρατική τους κυριαρχία, τους νόμους και τη συνταγματική τους τάξη – κι όταν τα παραβιάζουν το κάνουν εν κρυπτώ και παραβύστω.  Το ίδιο δεν κάνουν μόνο ευρωπαϊκά κράτη, το κάνει και η Τουρκία. Τόκανε, όσο ζούσε, ακόμα και ο Ντενκτάς, αρχηγός ενός «κρατιδίου» της πυρκαγιάς, που δεν αναγνωρίζει κανείς στον κόσμο. Το «ψευδοκράτος» σεβόταν μέχρι κεραίας τη συνταγματική του υπόσταση. Είναι το «κανονικό» κράτος, η Κυπριακή Δημοκρατία, που συμπεριφερόταν και συμπεριφέρεται συχνά ως «ψευδοκράτος». Με αποκορύφωμα την περίοδο 2002-04, όταν συζητούσε επισήμως την αυτοκατάλυσή του δια του σχεδίου Ανάν!

 

Εκατόν ενενήντα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821, το ελληνικό κράτος παραμένει «ατελές» μόρφωμα και τα αιτήματα που έθεσε ο ελληνικός λαός στις Εθνοσυνελεύσεις του, ουσιαστικά ανεκπλήρωτα. Και συχνά, το πολιτικό μας προσωπικό χωρίζεται σε κόμματα που δεν εκπροσωπούν κοινωνικές τάξεις και μερίδες, αλλά διαφορετικές «φράξιες» του «διεθνούς παράγοντα», όπως στον 19^ο αιώνα το αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό κόμμα.

 

Αποικιακό υποκείμενο

 

Πάρτε π.χ. τη συζήτηση για την Ευρώπη. Το ΚΚΕ και ο Αντώνης Σαμαράς πιστεύουν κατά βάθος το ίδιο πράγμα για την Ευρώπη, αν εξετάσετε τον πυρήνα των απόψεών τους. Ξαφνιαστήκατε; Κακώς. Και οι δύο θεωρούν ότι, άπαξ και είσαι στην Ευρώπη, πρέπει να κάνεις αυτό που σου λένε. Διαφέρουν βέβαια ως προς το συμπέρασμα. Ο Σαμαράς κάνει αυτό που του λένε για να μην τον διώξουνε. Το ΚΚΕ λέει να φύγουμε για να μην κάνουμε αυτό που μας λένε. Ούτε όμως ο ένας, ούτε η άλλη, δεν σκέφτονται, προτού φτάσουμε στις αποβολές ή τις αποχωρήσεις, να κάνουμε το φυσιολογικό, αυτό δηλαδή που θάπρεπε να κάνει ένα υποκείμενο που υπερασπίζεται τα συμφέροντά του: να πάμε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και να πούμε την αλήθεια, τι συμβαίνει, τι ζητάμε, γιατί το ζητάμε.

 

Ψυχολογικά, και οι δύο στάσεις είναι κατά βάθος εκφράσεις του ραγιαδισμού, βαθιών στρωμάτων εθνικής μειονεξίας, που αντανακλώνται και στην βαθιά ατομική «ελλειματικότητα» που συχνά μας χαρακτηρίζει, πολύ έκδηλη και χαρακτηριστική στις επαφές μας με τους ξένους, ίδιον αγροτικών στρωμάτων που «προήχθησαν» ταχέως, φοράνε τα σύμβολα της μοντέρνας κουλτούρας χωρίς να την αποκτήσουν. Γι’ αυτό και η Ελλάδα σπανίως κατάφερε να κάνει τις «διορθώσεις» της δια μεταρρυθμίσεων, χρειάστηκε να κάνει μεγάλες επαναστάσεις και αυτές ποτέ ολοκληρωμένες.

 

Αυτό που ισχύει στις εξωτερικές σχέσεις, ισχύει και στην εσωτερική τάξη. Πάρτε τον κ. Στουρνάρα. Κανείς άλλος Υπουργός σε καμία άλλη χώρα δεν θα μπορούσε να εκδώσει εγκύκλιο για να μην τηρείται απόφαση δικαστηρίου. Υποπτεύομαι μάλιστα, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω, ότι πρόκειται για συνειδητή πολιτική της τρόικας, που θέλει να σπάσει την ίδια την έννοια της έννομης τάξης, και μαζί την αντίσταση των δικαστικών, της τελευταίας από τις τρεις εξουσίες που δεν έχει μεταβληθεί σε υπηρέτη των Πιστωτών, όπως επίσης την έννοια της κοινωνικής και εθνικής συνοχής. Μια κοινωνία όπου αλλάζεις τους κανόνες φορολογίας πιο γρήγορα από τον καιρό, οι δικαστικές αποφάσεις δεν τηρούνται, οι πολίτες μετατρεπόμαστε σε γουρούνια, επιτρέποντας στον εαυτό μας να αδιαφορούμε για τους συμπολίτες μας που πεινάνε και να τους προσπερνάμε αδιάφορα, είναι ένα κράτος, μια κοινωνία, ένα έθνος που τέλειωσαν, που τελειώνουν.

 

«Τήξη αντιδραστήρα»

 

Η άρχουσα τάξη της χώρας και το πολιτικό της προσωπικό «έλειωσαν», όπως συμβαίνει στην τήξη αντιδραστήρων, δεν διαθέτουν σπονδυλική στήλη, σημείο αντιστήριξης. Δεν μπορούν να φανταστούν καν τον εαυτό τους ως φορείς οποιουδήποτε εθνικού σχεδίου και, ως αποτέλεσμα, ούτε συμμάχους μπορούν να βρουν, ούτε να διαπραγματευτούν, ούτε, πολύ περισσότερο, να τσακωθούν. Περιορίζονται να προσεύχονται να τους λυπηθούν οι πολλαπλοί αφέντες τους, αγκιστρώνονται, ο καθένας από τον προστάτη που διαλέγει, όπως τα κορίτσια στην Αθηνάς αγαπάνε τον «αγαπητικό» που ζει από αυτά και τα δέρνει από καιρού εις καιρόν. «Το γένος επιβίωσε και χωρίς κράτος», άκουσα μια μέρα κατάπληκτος κορυφαίο πολιτικό παράγοντα να μου αντιτείνει, όταν τούπα ότι το σύστημα «Δανειακές-Μνημόνιο» καταλύει το κράτος. Επαναλαμβάνοντας, σε πολύ διαφορετικές συνθήκες και χωρίς καμία δικαιολογία, την ιδεολογία του Φαναρίου. Καταλήξαμε να υπογράψουμε μια Δανειακή Σύμβαση που, αν πιστέψουμε τον συνταγματολόγο Κασιμάτη, είναι το χειρότερο τέτοιο κείμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας!

 

Ο Σαμαράς ως Αντενάουερ!

 

Για Αντενάουερ περνάει ίσως τον εαυτό του ο Πρωθυπουργός. Ξεχνάει ότι στον Αντενάουερ έδωσαν  σχέδιο Μάρσαλ, όχι Μοργκεντάου, ότι η Γερμανία έχασε τον πόλεμο, ενώ η Ελλάδα παραδόθηκε μόνη της, ότι η Γερμανία έπρεπε να απολογείται για τα φοβερά εγκλήματα των ναζί, η Ελλάδα όχι. Ξεχνάει, ο κ. Σαμαράς ότι έχει ένα εκατομμύριο ευρώ καταθέσεις την ώρα που ‘Ελληνες ψάχνουν στους σκουπιδοντενεκέδες για να φάνε ή πεθαίνουν σε νοσοκομεία χωρίς στοιχειώδη μέσα.

 

Δεν ξέρω αν οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν, όπως λένε οι Γάλλοι, αλλά είναι εξαιτίας αυτού του κοινωνικού υποστρώματος που ονειρευόμαστε να βρούμε έναν «νταβατζή» να πλακώσει για λογαριασμό μας τη Μέρκελ, να της κάνει αυτό που δεν τολμάμε εμείς να κάνουμε (ΗΠΑ, ΔΝΤ), γι’ αυτό είναι τόσο δημοφιλής η ιδέα «να πιάσουμε την καλή με τα πετρέλαια», ή μερικοί βγάζουν το άχτι τους στους μετανάστες. ‘Όλα αυτά (η αξία διεθνών ελιγμών, το θέμα υδρογονανθράκων, το μεταναστευτικό) έχουν βάση, αλλά αντανακλούν και μια τεράστια δόση δειλίας, ιδιοτέλειας και καιροσκοπισμού, στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την κατάσταση.

 

Η αλήθεια σώζει

 

Ασφαλώς χρειαζόμαστε απελπιστικά συμμάχους και τους χρειαζόμαστε όπου βρεθούν, σε οποιοδήποτε σημείο του ορίζοντα. Αλλά η λέξη σύμμαχος βγαίνει από τις λέξεις συν και μάχη. Πρέπει να δίνουμε μάχη, για να χρειαζόμαστε συμμάχους και νάχουμε τι να τους κάνουμε. Αυτό που σίγουρα δεν χρειαζόμαστε, είναι να πολλαπλασιάζουμε τους νταβατζήδες πάνω από το σπαρασσόμενο κορμί της χώρας μας.

 

Υπάρχει διέξοδος; Ασφαλώς, αν και δύσκολη, επικίνδυνη, «κακοτράχαλη». Προϋποθέτει όμως μια αληθινή «επανάσταση», ηθική, πνευματική κα πολιτική. Χρειάζεται ριζική, πλήρη αντιστροφή του μοντέλου της απάτης που χαρακτήρισε την περίοδο 1974-2010, αν όχι όλη σχεδόν την παράδοση του νεώτερου ελληνισμού, νέο «υπόδειγμα». Χρειάζεται να ξαναγίνουμε υποκείμενο του εαυτού μας κι αυτό μπορούμε να το πετύχουμε μόνο σταματώντας «άλλα να λέμε, άλλα να σκεφτόμαστε, άλλα να κάνουμε». Χρειάζεται να μπει η αλήθεια στο κέντρο της κοινωνικής οργάνωσης, της πολιτικής ζωής και του διεθνούς διαβήματος της Ελλάδας. Η αλήθεια σώζει, δίδαξε το Ευαγγέλιο.

 

konstantakopoulos.blogspot.com

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, 27.12.2012

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ "ΓΚΡΕΜΟ"

Τέσσερα σενάρια για τους επόμενους μήνες

Η Ελλάδα γίνεται «Μαύρη Τρύπα»

Ασυμπτωτική «βύθιση» οικονομικών κλπ. δεικτών προς το «άπειρο»

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Μας διηγούνται τώρα, για πολλοστή φορά, την ιστορία ότι σωθήκαμε. Kανείς παγκοσμίως δεν την πιστεύει. Το πράγμα γίνεται σταδιακά όλο και πιο παράλογο. Αλλά στην ιστορία, ο παραλογισμός δεν είναι ένδειξη διανοητικής ανεπάρκειας. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για να σημειωθεί μεγάλη καταστροφή και η καλύτερη ένδειξη ότι πλησιάζει. Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι. Αντιστρόφως, αυτός είναι ο κύριος λόγος που πρέπει να κάνουμε σωστή και ακριβή διάγνωση του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε, έστω κι αν προκαλεί αρχικά τρόμο και απαισιοδοξία. Η ορθή διάγνωση δεν είναι ικανή, είναι όμως αναγκαία συνθήκη θεραπείας.

 

Το παράλογο ως μέσο σύγχυσης, τρόμου και καταστροφής

 

Ο παραλογισμός είναι και ο ίδιος εργαλείο αποσύνθεσης του πληττόμενου υποκειμένου. Ενσταλάζει τρόμο και σύγχυση, κλονίζει συθέμελα ανθρώπους, κοινωνίες και έθνη, τους καταστρέφει τη σκέψη, τη βούληση που στηρίζεται στη σκέψη και στη λογική, την αυτοεκτίμηση και την ασφάλεια. Σε ευρεία κλίμακα, είναι μέθοδος μετατροπής του ανθρώπου σε ανδράποδο, του πολίτη σε δούλο. Γι’ αυτό ο στρατός «παραδοσιακού τύπου» βάζει τους φαντάρους να φωνάζουν «ο γάιδαρος πετάει». Πρέπει να μπορούν να εκτελούν διαταγές ακόμα κι αν πεθάνουν ή είναι παράλογες. Κατά τον ίδιο τρόπο, πρέπει η Ελλάδα να εφαρμόζει ένα εκτεταμένο πρόγραμμα επιταχυνόμενης ηθικής, κοινωνικής, κρατικής και εθνικής «αυτοκατεδάφισης», λέγοντας όμως ότι πρόκειται για πρόγραμμα σωτηρίας!

 

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη χώρα ξεπερνάει κάθε φαντασία, δυνατότητα περιγραφής και ανάλυσης. Η ελληνική κοινωνία, το κράτος και το έθνος διαλύονται με τέτοια ταχύτητα, που θυμίζει εξέλιξη μεταστατικού καρκίνου στο τελευταίο στάδιο. Το μυαλό δεν προκάνει να συλλάβει, η ψυχή δεν θέλει να πιστέψει. Το χειρότερο δεν είναι ότι διαλύονται κοινωνικός ιστός, κράτος, έθνος – διαλύεται η ίδια η ιδέα της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης, κάθε κοινωνικό κεφάλαιο ή συμβόλαιο, κάθε εμπιστοσύνη στο κράτος. Δεν ξέρεις αν θα πάρεις ή όχι σύνταξη, η φορολογική πολιτική αλλάζει συχνότερα από τον καιρό, παραμένει άδηλο το νόμισμα της χώρας, δεν υφίσταται απολύτως καμία σταθερά στην ατομική και εθνική ζωή. Ακόμα κι αν η οικονομία έχαιρε άκρας υγείας, καμιά χώρα δεν θα άντεχε τέτοια πράγματα πάνω από εξάμηνο. Καταστροφή ιδεών και υλική καταστροφή αλληλοτροφοδοτούνται.  

 

Οικονομικό Κραχ και Σπείρα Θανάτου

 

Θεμελιώδη αντικειμενικά μεγέθη, όπως ΑΕΠ και ανεργία, πάνε κυριολεκτικά στο διάβολο. Σπάσαμε τα ρεκόρ ύφεσης στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, από άποψη έντασης και διάρκειας, και είμαστε πάντως για τα καλά στα επίπεδα του Κραχ του 1929. Η Ελλάδα συνεχίζει να καταστρέφεται. Κανείς οικονομολόγος παγκοσμίως δεν ισχυρίζεται το αντίθετο, φιλελεύθερος, κεϋνσιανός ή μαρξιστής. Ο όρος ύφεση (recession) που χρησιμοποιούμε είναι επιστημονικά αδόκιμος και παραπλανητικός. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τυπικό κραχ (depression). (Αντιμετωπίζει επίσης μια εξίσου κρίσιμη παγκόσμια «επικοινωνιακή» καταστροφή, που δεν εξετάζουμε εδώ).

 

Η εσωτερική δομή μιας «σπείρας θανάτου» όπως η ελληνική, μοιάζει με την ροή του νερού σε επιταχυνόμενες κυκλικές τροχιές στον νεροχύτη προς το σημείο απορροής. Κάθε επιμέρους καταστροφή κρύβει μια μεγαλύτερη, όπως οι ρώσικες ματριόσκες. Συζητώντας αίφνης για τις φοβερές περικοπές μισθών, συντάξεων, παροχών, βλέπουμε λιγότερο την αφαίρεση ζωτικών πόρων από ταμεία, φορείς και κράτος, που θα οδηγήσουν αναπόφευκτα όχι στη μείωση, αλλά στην κατάργηση αύριο κάθε σύνταξης και περίθαλψης, ανεξαρτήτως του τι νομοθετεί η Βουλή.

 

Μαύρη Τρύπα: Η δυναμική της καταστροφής

 

Στο κεντρικό θέμα της εξέλιξης του ΑΕΠ, όλοι βλέπουν το βασικό, τη φοβερή βουτιά, λίγοι βλέπουν το χειρότερο. Στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο, ίσως μοναδικό στην ιστορία των καπιταλιστικών κρίσεων. ‘Ολες οι υφέσεις, ακόμα και οι βαθύτερες, ακολουθούν κατανομή Γκάους. Μετά από τόσα χρόνια, θάπρεπε να είχαμε περάσει το ναδίρ, αρχίζοντας σταδιακά την άνοδο. Τίποτα τέτοιο δεν υποδεικνύει η δυναμική των στατιστικών στοιχείων (κορυφαίοι μάλιστα παράγοντες του «μνημονιακού μπλοκ», σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, κάνουν λόγο για ύφεση 10% του χρόνου!). Οι καμπύλες δεν οδηγούν σε επαναφορά του συστήματος σε ισορροπία, έστω και από πολύ χαμηλότερο σημείο στήριξης, αλλά τείνουν ασυμπτωτικά στο άπειρο, δηλαδή πλήρη κατάρρευση ή έκρηξη του οικονομικού και κοινωνικού σχηματισμού. Αυτό είναι το σημείο απορροής στον «νεροχύτη» του σχήματός μας, το σημείο δηλαδή που στριμώχνονται προς εξαφάνιση οι πιο ζωτικές κοινωνικές, κρατικές, εθνικές λειτουργίες.

 

Αυτό που υποδεικνύουν οι οικονομικές στατιστικές, συμπίπτει με την υποκειμενική αίσθηση καταρρέουσας χώρας, «βαρελιού χωρίς πάτο». Συμπίπτει επίσης με την εικόνα των δημοσκοπικών δεδομένων. Δεν «εξαερώνεται» μόνο το ΠΑΣΟΚ, «εξαερώνεται» το ελληνικό πολιτικό καθεστώς στην πραγματικότητα, ενώ εκπέμπεται μια σοβαρή προειδοποίηση στο σύνολο της σοσιαλδημοκρατίας, αν όχι όλου του πολιτικού εποικοδομήματος της μεταπολεμικής Ευρώπης. ‘Ένα τρίτο του ελληνικού λαού βαθμολογεί με μηδέν το κοινοβούλιο και το 70% το αξιολογεί αρνητικά, στην κλίμακα εμπιστοσύνης της Metron (Νικολακόπουλος, Αυγή, 2.12). Η σχετική στασιμότητα επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ και η θυελλώδης αύξηση της Χρυσής Αυγής συνιστούν επίσης σαφή ένδειξη ταχύτητας προσέγγισης καταστροφής.

 

Τις ίδιες ενδείξεις παίρνουμε και από την παιδική ψυχολογία. Τα παιδιά βλέπουν καθαρότερα από τους μεγάλους, παρόλο που οι μεγάλοι πιστεύουν το αντίθετο. Από μικρό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια. Βλέπουν καθαρότερα γιατί δεν έχουν ούτε τα «φίλτρα» και τις προκαταλήψεις των μεγάλων, ούτε τους λόγους των τελευταίων να υποκρίνονται και να κοροϊδεύουν αυταπατώμενοι.

 

Ο Κούλογλου πήγε στη Νίκαια και τράβηξε σε ένα σχολείο τι ζωγραφίζουν τα μικρά παιδιά, για μια εκπομπή που έκανε στη ΝΕΤ αφιερωμένη στις ψυχικές συνέπειες της κρίσης. Τα παιδάκια λοιπόν ζωγραφίζουν πολιτικούς που εκτελούνται γιατί «τα φάγανε» και άνεργες, μαυροφορεμένες γυναίκες που περπατάνε έχοντας φύγει από τα σπίτια τους. Υποδεικνύουν, εκτός των άλλων, μια πιθανή, αιματηρή κορύφωση της ελληνικής τραγωδίας.

 

Το «αιματηρό» σενάριο και ο «Μαύρος ‘Ηλιος»

 

‘Ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι απίθανο αν θυμηθεί κανείς – τόκανε ο ιστορικός Μαζάουερ π.χ. – ότι η Ελλάδα, για λόγους ιστορικούς, γεωγραφικούς και κοινωνικούς, έχει συχνά το προνόμιο να συμπυκνώνει, ιδίως σε μεταβατικές εποχές, πολύ ευρύτερες αντιθέσεις. Εδώ έσπασε, το 1821, η ευρωπαϊκή νύχτα της Ιεράς Συμμαχίας, από δω ξεκίνησε η αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εδώ μπήκαν τα θεμέλια της ήττας του φασισμού και του ναζισμού στον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, εδώ πρωτομπήκε ο κόσμος στον Ψυχρό Πόλεμο – μόνο που εδώ είχαμε το θλιβερό προνόμιο να τον ξεκινήσουμε με έναν «θερμότατο» εμφύλιο. Για το τι μπορεί να σημαίνει αυτό μας προειδοποίησε άλλωστε εγκαίρως, ως «μήνυμα από το μέλλον», η εξέγερση του Δεκεμβρίου 2008, με το μηδενιστικό της περιεχόμενο και τη φοβερή της βία, ένα τεράστιο ‘Όχι, χωρίς καθόλου Ναι.

 

Είμαστε η χώρα του Απόλλωνα. Το πιο συγκλονιστικό στις ζωγραφιές νομίζω πως ήταν ο μαύρος ήλιος που ζωγράφισε ένα παιδάκι, αντιστρέφοντας το πρόσημο του συμβόλου της ζωής και υποδεικνύοντας, με τη μεγαλοφυή λιτότητα των εξισώσεων του Νεύτωνα ή του Αϊνστάιν, την πορεία της χώρας μας και του κόσμου, συνθέτοντας στο ίδιο σύμβολο μέθοδο, κατεύθυνση, θρησκεία και προορισμό! Η Ελλάδα μετατρέπεται από κάθε άποψη στο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό ισοδύναμο αυτού που οι αστροφυσικοί ονομάζουν «μαύρη τρύπα», ένα σώμα από την έλξη του οποίου δεν ξεφεύγει κανείς και που είναι ταυτόχρονα χαοτικός «ελκυστής» ευρωπαϊκής καταστροφής.

 

Σενάρια (και ΣΥΡΙΖΑ)

 

Αυτές οι «εξισώσεις» υποδεικνύουν αριθμό πιθανών σεναρίων, υποθέτουμε για τους επόμενους μήνες, όπως:

 

-          συνέχιση, εν σχετική «ηρεμία» και «αποδοχή», της μνημονιακής αυτοκαταστροφής

-          μεγάλη κοινωνική έκρηξη

-          πλήρης κατάρρευση κράτους ή υποσυστημάτων

-          κατάρρευση κυβέρνησης και εκλογική νίκη της αντιπολίτευσης

 

Το τελευταίο, για να μην αποτελέσει μεταβατικό σταθμό προς το δεύτερο ή τρίτο, να μην επιταχύνει απλά τις εξελίξεις, φορτώνοντας, άδικα, στην ελληνική αριστερά την ευθύνη μιας εθνικής τραγωδίας, προϋποθέτει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα σταθεί ικανός να πραγματοποιήσει αληθινό θαύμα σε πολύ σύντομο χρόνο, μετατρεπόμενος σε ένα εντελώς νέου τύπου, πολιτικό και ιστορικό, εθνικό υποκείμενο, μακριά από τα πρότυπα «ΠΑΣΟΚ» και «ΚΚΕ», έστω και χρησιμοποιώντας στοιχεία από την παράδοση δύο ρευμάτων με πολύ σημαντικό ρόλο στην ελληνική ιστορία.

 

Δημοσιεύτηκε στην «Ελλάδα αύριο», 5.12.2012

 

Konstantakopoulos.blogspot.com