O ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, ΟΙ ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Ανάγκη παγκόσμιας καμπάνιας για τη σωτηρία της Ελλάδας

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Καθημερινά εκδίδονται ανακοινώσεις των πιο διαφορετικών ομάδων, που περιγράφουν την τραγική κατάστασή τους. Οι κυβερνώντες, όχι μόνο εφαρμόζουν τη γενικώς και απολύτως καταστροφική πολιτική του Μνημονίου, το κάνουν και με τον πιο απάνθρωπο τρόπο! Τα κριτήριό τους είναι βαθύτατα ταξικό, καθόλου εθνικό. Οι υπολογισμοί τους ξεκινάνε από ποιο στρώμα είναι ισχυρότερο. ‘Αρρωστοι, συνταξιούχοι, άνεργοι, ανάπηροι είναι αδύνατοι και αυτοί, πούχουν μεγαλύτερη ανάγκη, σφαγιάζονται από τρόικα-«κυβέρνηση» - η διάλυση της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης αποσυνθέτει μετά κράτος και έθνος. Το πρόβλημα βέβαια είναι γενικό, αφορά όλες τις κοινωνικές-κρατικές λειτουργίες, πανεπιστήμια, μουσεία, τους πάντες. Η τρόικα δρα ως «σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι», με προτίμηση όμως στις πιο ζωτικές για την κρατική κυριαρχία-ανεξαρτησία λειτουργίες.

 

Για να σταματήσει το Μνημόνιο, βασική πηγή καταστροφής, χρειάζεται, λόγω της δομής του, «επανάσταση». Στις 17.6 ψηφίσαμε να μη γίνει, αλλά μπορεί αύριο να γίνει, να πει δηλαδή εξ ανάγκης «‘Όχι» η Ελλάδα. Θα χρειαστεί τότε, απελπιστικά, την παραμικρή διεθνή συμπαράσταση. Αυτό παραμένει όμως ελάχιστα κατανοητό. Το Χρήμα διαθέτει παγκόσμια στρατηγική, οι ιθύνοντες της «Ευρω-Γερμανίας» περιφερειακή, λαοί όμως και έθνη παραμένουν απελπιστικά θαμμένοι σε εθνικές «εικονικές πραγματικότητες». Πολιτικός διάλογος, παραστάσεις,  ενημέρωση, τα διανοητικά-πολιτικά μας εργαλεία παραμένουν τραγικά εθνικά, επαρχιακά,  άσχετα με μεγάλο μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε, η διεθνής μας «αίσθηση» εξαιρετικά περιορισμένη. Μπορούμε και πρέπει να κάνουμε πολλά εσωτερικά, η «επανάστασή» μας πρέπει να είναι και διεθνής και «εσωτερική», αλλά κανείς ευρωπαϊκός λαός, ούτε ο ισχυρότερος δεν θα σωθεί μόνος του, εν μέσω ευρωπαϊκών ερειπίων. 

 

Θάταν πολύ αποτελεσματικότερο αν, φορείς και πληττόμενες ομάδες «βομβάρδιζαν» με έξυπνες εκκλήσεις-ενημερώσεις όλους τους αντίστοιχους φορείς διεθνώς, για το τι γίνεται στην Ελλάδα, την «αποτυχία» του Μνημονίου - ιδίως τις αιτίες της - το βάθος της ανθρωπιστικής κρίσης, τις οικονομικές-κοινωνικές στατιστικές, τη σημασία για την Ευρώπη του ελληνικού «παραδείγματος» και, κάτι εξόχως σημαντικό, υπάρχουσες εναλλακτικές αν διαθέτουν. Δεν χρειάζονται πρωτόγονες κραυγές, ούτε πάθος δικαιολογημένο, αλλά κακός σύμβουλος. Χρειάζονται τεκμηριωμένα κείμενα. Να μην αραδιάζουν απλώς ότι πιστεύουν οι συντάκτες, να απαντάνε στα συγκεκριμένα επιχειρήματα που έχουν απήχηση σε διάφορες χώρες. Συγκεντρώθηκε τώρα για την αποτυχία του μνημονίου και τον χαρακτήρα ενός «προγράμματος βοήθειας», που θέλει να σώσει τις τράπεζες καταστρέφοντας μια χώρα και δημιουργώντας πανευρωπαϊκό προηγούμενο, ένα βουνό στοιχείων. Δεν υπάρχει κανένα θέμα στην οικονομική επιστήμη που να θεωρείται τόσο δεδομένο, όσο ο καταστροφικός χαρακτήρας του μνημονίου. Τα μελλοντικά εγχειρίδια οικονομικών θα ξεκινάνε με ένα κεφάλαιο: «Τι έγινε στην Ελλάδα το 2010-12. Τι δεν πρέπει να κάνει μια χώρα». ‘Όλα αυτά μπορούν και πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Γιατί να γράψουμε εμείς την άποψή μας, όταν τα λένε καλύτερα όλα τα οικονομικά ινστιτούτα της Γερμανίας ή όταν τα πανίσχυρα συνδικάτα της ζητάνε «σχέδιο Μάρσαλ»;  

 

Η αξία του ‘Ιντερνετ

 

Είμαστε στην εποχή του διαδικτύου. Φανταστείτε τη σημασία που έχει αν ομοειδείς κατηγορίες παγκοσμίως, από τους γονείς αυτιστικών έως τους καρκινοπαθείς, από τους σκακιστές έως τους πανεπιστημιακούς ή τους αθλητές, λάμβαναν καλογραμμένα, τεκμηριωμένα κείμενα για το ελληνικό «κοινωνικό ολοκαύτωμα». Πρέπει, βέβαια, τα κείμενα, για να μην κάνουν ζημιά, αλλά να ωφελούν, το επαναλαμβάνουμε, να είναι καλογραμμένα, τεκμηριωμένα, να τα συντάσσουν άνθρωποι με καλή γνώση ξένων γλωσσών και της κουλτούρας και νοοτροπίας του κοινού που απευθύνονται και των επιχειρημάτων που το κοινό αυτό ακούει. Δεν είναι σκοπός να βγάλει κάθε πικραμένος τα απωθημένα του, όπως τόσο συχνά γίνεται στο ελληνικό διαδίκτυο, ούτε να διατυμπανίσει τα πιστεύω του.

 

Τα επισημαίνουμε γιατί καταστραφήκαμε με την «προχειράντζα», τον εξυπνακισμό, την εύκολη δημαγωγία, την αποφυγή σοβαρής, ποιοτικής δουλειάς, την αναξιοκρατία, εγωπάθεια, διάθεση αυτοπροβολής, κατάρα του σύγχρονου ελληνισμού, την «επικοινωνία» και τις υπόλοιπες αηδίες που χαρακτήρισαν μια δημόσια ζωή και ενημέρωση που έκανε το θράσος κεντρική  «αξία». «’Αλλα λέμε, άλλα σκεφτόμαστε, άλλα κάνουμε», λέμε ότι μας κατεβαίνει στο κεφάλι, χωρίς κόστος και συναίσθηση, και τώρα δεν έχουμε, ακόμα κι όταν θέλουμε, τον τρόπο να ενεργήσουμε αλλοιώς. Κοροϊδεύοντας τους πάντες, καταλήξαμε να κοροϊδεύουμε μόνο τον εαυτό μας. Τα τεράστια, τόσο σύνθετα  προβλήματά μας απαιτούν σοβαρότητα, δουλειά, πνευματική επάρκεια – δεν φτάνουν οι, αναγκαίες ασφαλώς, όταν είναι ειλικρινείς, κραυγές, το απαραίτητο πνεύμα εξέγερσης, που αρχίζει τη μετατροπή του ραγιά σε πολίτη, ούτε και κάνουν τίποτα απέναντι σε τόσο  πολύπλοκα προβλήματα «μαγικές λύσεις» και εύκολα, πλην ανέξοδα λόγια.    

 

Τις προάλλες έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο του Γάλλου οικονομολόγου Σαπίρ. Δεν ξέρει τι ακριβώς γίνεται στην Ελλάδα, ούτε έχει βιωματική σχέση.  Πήρε τα στοιχεία της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας, «τρελλάθηκε», έγραψε ένα άρθρο που, βασισμένο στους αριθμούς, περίπου έλεγε «σκοτώνουμε μια χώρα», εγκαλώντας μάλιστα τον Ολάντ, γιατί παραμένει αδρανής. Η ΕΣΗΕΑ, η Ακαδημία, ένα σωρό άλλοι φορείς, η χρησιμότητα των οποίων δεν είναι πάντοτε απολύτως σαφής, τουλάχιστο στον γράφοντα, δεν μπορούν να κάνουν τέτοια δουλειά; Θέλουμε να αντισταθούμε ως κοινωνία-έθνος σε αυτό που συμβαίνει ή θα αυτοκτονήσουμε ομαδικά, όπως κάνουμε συστηματικά από τον Μάιο του 2010 – και στην πραγματικότητα από αρκετά νωρίτερα;

 

Αν θέλουμε να έχουμε μια ελπίδα ως χώρα πρέπει να κάνουμε ότι έκαναν οι Εβραίοι με το δικό τους ολοκαύτωμα. Είμαστε είκοσι εκατομμύρια ‘Ελληνες μέσα και έξω από τη χώρα και διαθέτουμε το ιστορικά βαρύτερο «όνομα» παγκοσμίως. Πρέπει να μας βρίσκουν συνέχεια μπροστά τους, αξιωματούχοι της Ευρώπης, του ΔΝΤ, της Goldman Sachs και των άλλων τραπεζών, όλων όσων έχουν μικρή ή μεγάλη ευθύνη ή συμμετοχή στην ελληνική καταστροφή, να τους θυμίζουμε ότι καταστρέφουν μια χώρα, όχι την πιο ασήμαντη, ότι οδηγούν σε εμφυλίους πολέμους και σε «Βαϊμάρη»! Και δι’ ημών μια ολόκληρη ήπειρο, στην καταστροφή τεράστιων κοινωνικών, δημοκρατικών, πολιτιστικών επιτεύξεων, απαραίτητων όχι μόνο στους Ευρωπαίους, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο! Πρέπει να αποκαλύπτουμε διαρκώς, τεκμηριωμένα και λεπτομερώς, το δολοφονικό έργο της τρόικα, αλλά και τη σημασία, το «διαρκές πραξικόπημα» του Χρήματος.

 

Μια διαρκής διεθνής κινητοποίηση

 

Δεν πρέπει να γίνεται ούτε μια συνεδρίαση ευρωπαϊκού οργάνου ή του ΔΝΤ που να μην έχει απέξω έστω και δέκα διαδηλωτές να φωνάζουν για την καταστροφή της Ελλάδας. Δεν πρέπει να πηγαίνει σε κανέναν οργανισμό και ίδρυμα ο Γιώργος Παπανδρέου και να μην κατακλύζεται από ευγενικές αλλά αυστηρές επιστολές, που να θυμίζουν στους προσκαλούντες ότι προσβάλλουν Ελλάδα και ‘Ελληνες προσκαλώντας τον Πρωθυπουργό που μας εξαπάτησε και κατέστρεψε. Δεν υπάρχει τίποτα προσωπικό σε αυτό – ο κ. Παπανδρέου ως άτομο είναι ευγενέστατος και συμπαθέστατος. Δυστυχώς όμως κατέστρεψε μια χώρα. Φέρει, όπως και όλοι όσοι υποστήριξαν αυτές τις πολιτικές, τη ματωμένη ευθύνη για χιλιάδες συμπολίτες μας που αυτοκτόνησαν, μην αντέχοντας την καταστροφή, που αρρώστησαν ή πέθαναν εξαιτίας της ασκηθείσης πολιτικής, για εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια ζωές που καταστράφηκαν, μια χώρα που έχει μεταβληθεί σε ερείπιο και  βρίσκεται στο χείλος τη; Αβύσσου.

 

Ακριβώς γιατί δεν εκπροσωπεί εγκόσμια πολιτική δύναμη, αλλά πνευματική πίστη, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά, με μια εμπνευσμένη  διεθνή παρέμβασή του, στην αφύπνιση της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας συνείδησης, στο να τοποθετηθεί το ζήτημα της Ελλάδας στην ηθική του βάση. Κι αυτό μπορεί να είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο σημαντικό από το σπουδαίο φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας. Δεν φτάνει η συμπαράσταση και αλληλεγγύη, πρέπει να διακοπούν οι πολιτικές που τροφοδοτούν τα συσσίτια!

 

Αν αύριο, μια ελληνική κυβέρνηση δοκιμάσει να διακόψει το μνημονιακό πρόγραμμα, θα εκτεθεί σε πληθώρα δυνατών αντιποίνων, περιλαμβανομένης της πιθανότητας διακοπής της χρηματοδότησης από την ΕΚΤ. Για να αντιμετωπίσει τέτοια αντίποινα, για να δώσει τη μάχη στις καλύτερες δυνατές συνθήκες, για να έχει το μικρότερο κόστος, οφείλουμε, από τώρα, να κάνουμε τα πάντα, για να μεταβληθεί το πολιτικό κλίμα διεθνώς και ειδικά στην Ευρώπη. Και, κυρίως,  εξηγώντας πειστικά,  πέραν της διάστασης ηθικής και αλληλεγγύης, ότι είναι προς το συμφέρον τους, το συμφέρον όλης της Ευρώπης, η διακοπή της ελληνικής καταστροφής και η ανόρθωση χώρας και ηπείρου.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Δημοσιεύτηκε στην «Ελλάδα αύριο», στις 19.11.2012

OΙ ΠΙΣΤΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Γράφαμε αυτό το κείμενο, όταν πληροφορηθήκαμε τη δολοφονική επίθεση κατά του βουλευτή της Αρσιτεράς και μαχητικού υπερασπιστή, όλη του τη ζωή, των δικαιωμάτων των εργαζομένων, Δημήτρη Στρατούλη.

 

Δεν γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή επαρκή δεδομένα, ώστε να μπορούμε να εξάγουμε ένα ασφαλές συμπέρασμα για την επίθεση. Eπιφυλασσόμεθα. Ελπίζουμε να μη συνιστά ένδειξη εισόδου σε ελληνικό «κύκλο της έντασης», σαν αυτόν που γνωρίσαμε στο παρελθόν σε Ελλάδα, Κύπρο, Ιταλία. Δεν μπορούμε όμως να το αποκλείσουμε.

 

Ανεξαρτήτως του τι συνέβη με τον Στρατούλη έχουμε στην Ελλάδα, από τη μια την βίαιη, εμφυλιοπολεμική κουλτούρα που «εκπέμπει» η Χρυσή Αυγή, από την άλλη τις καθόλου ακίνδυνες δυνάμεις που «επιστάτησαν»/«επιστατούν» στα Μνημόνια,  αρχικά δια της επιρροής τους στους συμβούλους του Γιώργου Παπανδρέου και, μετά, στις κυβερνήσεις που ακολούθησαν. Δεν πρόκειται μόνο για οικονομικές/πολιτικές δυνάμεις. Διαθέτουν αυτόνομη, διεθνή παρακρατική υποδομή. ‘Εχουν δραστηριοποιηθεί σε «καυτά σημεία» (Βαλκάνια, πρ. ΕΣΣΔ, Μέση Ανατολή), σε συνεργασία με διάφορες υπηρεσίες. Για να μη μιλήσουμε για τη δράση «συνιστωσών» ξένων συμφερόντων στο ίδιο το ελληνικό «βαθύ κράτος».

 

Επανειλημμένα υποστηρίξαμε ότι ο δρόμος του Μνημονίου οδηγεί στην καταστροφή της ελληνικής δημοκρατίας, όσης και όποιας υπάρχει τέλος πάντων. Γι’ αυτό είναι γελοία η πρόταση σύμπηξης «αντιφασιστικού μετώπου» από τον ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα των Πιστωτών. Πως είναι δυνατόν να ενωθούν οι ‘Ελληνες που πέφτουν από τα μπαλκόνια κι αυτοί που τους σπρώχνουν με την πολιτική τους; Η Χρυσή Αυγή είναι γνήσιο τέκνο του Μνημονίου. Αν θέλεις να την καταπολεμήσεις, πρέπει να σταματήσεις το Μνημόνιο! Μόνο την αυτοκαταστροφή της μπορεί να προκαλέσει η αριστερά, συνεργαζόμενη με πολιτικές δυνάμεις που προώθησαν/προωθούν την καταστροφή, λεηλασία και προδοσία του ελληνικού λαού.

 

Τελειώνει η μετεκλογική «ισορροπία»

 

Φεύγοντας από τη βία, διαπιστώνουμε μια γενικότερη πολιτική «αντεπίθεση», εσωτερικά και διεθνώς, των δυνάμεων του Μνημονίου, των κομμάτων των Πιστωτών. Πριν από έξη μήνες, όλοι εξεπλάγησαν και πανικοβλήθηκαν από τα αποτελέσματα των εκλογών της 6.5. Αποτελέσματα που απέδειξαν την έκταση της αποδοκιμασίας των δύο κομμάτων που διοίκησαν τη χώρα μετά το 1974, εκτοξεύοντας βίαια τον ΣΥΡΙΖΑ στη δεύτερη θέση, εξαιτίας ιδίως του κύριου προεκλογικού του μηνύματος «Θέλουμε να σταματήσουμε το μνημόνιο και θα το κάνουμε αν μας εμπιστευτείτε». Το μικρό έως τότε κόμμα της αριστεράς έθεσε έτσι υποψηφιότητα να γίνει κύριο εθνικό υποκείμενο για τη διακοπή της αυτοκαταστροφικής «δίνης θανάτου» στην οποία μπήκε η χώρα με τη Δανειακή και τα Μνημόνια.

 

Υπό συνθήκες πρωτοφανούς και μαζικής παρέμβασης των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, ο ελληνικός λαός δεν αποφάσισε να ολοκληρώσει το βήμα της 6^ης Μαίου στις εκλογές της 17^ης Ιουνίου. Οι εκλογές κερδήθηκαν, σύμφωνα με τα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν, οριακά, από τη ΝΔ, που σχημάτισε κυβέρνηση με τη συνδρομή του εκλογικού νόμου, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Και συνέχισε, χωρίς καμιά «επαναδιαπραγμάτευση», την πορεία καταστροφής.

 

Ο ελληνικός λαός δεν τόλμησε να κάνει το επόμενο βήμα, είτε γιατί φοβήθηκε τις συνέπειες, είτε γιατί έκρινε «ασταθές» το σήμα που λάμβανε από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και ανεπαρκώς έτοιμο το κόμμα να ηγηθεί του έθνους στον τιτάνιο αγώνα που οφείλει να δώσει, αν θέλει να διακόψει τη μνημονιακή πορεία.

 

‘Εκτοτε, τα πράγματα έμειναν σε μια σχετική ισορροπία, με το μνημονιακό μπλοκ να καταρρέει σε όλες τις εκφράσεις του, τη Χρυσή Αυγή να γίνεται βασικός υποδοχέας της αγανάκτησης των νέων, συνεχώς καταστρεφόμενων κοινωνικών στρωμάτων και τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σταθεροποιημένο με ελαφρή αυξητική τάση στα θερινά ποσοστά του. Αυτή όμως δεν ήταν και δεν μπορούσε να είναι, από την ίδια τη φύση της μνημονιακής διαδικασίας καταστροφής, τίποτα περισσότερο από μια ασταθής, προσωρινή και, παρά τα φαινόμενα, δυναμική και όχι στατική ισορροπία.  Τα ποδήλατα δεν μπορούν να σταματήσουν. Αν δεν προχωρήσεις πέφτεις.

 

 

Τα Plan A και B των Πιστωτών

 

Το διεθνές κόμμα του Μνημονίου και τα εγχώρια κόμματα των Πιστωτών είχαν προσώρας αδρανοποιηθεί από το σήριαλ της επόμενης δόσης και την προσπάθεια να πεισθεί η κυβέρνηση Σαμαρά να προχωρήσει σε απίστευτες πράξεις κοινωνικής βαρβαρότητας και εθνικού ακρωτηριασμού, με τις νέες νομικές ρυθμίσεις που δένουν την Ελλάδα στο καθεστώς της αποικίας. Με το που γίνανε αυτά, ξεκίνησαν ήδη την πολιτική τους αντεπίθεση, σε μια στρατηγική που περιέχει, κατά τα φαινόμενα plan A και plan B, αν όχι και περισσότερα.

 

To plan A συνίσταται στο να εμποδιστεί η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σε περίπτωση νέων εκλογών και ο σχηματισμός αντιμνημονιακής κυβέρνησης, ιδίως πριν τις γερμανικές εκλογές.

 

Το plan B είναι, εφόσον το πρώτο δεν καταστεί δυνατό, να σχηματιστεί κυβέρνηση με πυρήνα την Αριστερά και να συντριβεί, ώστε αφενός να πέσει σε αυτή την παράταξη η ευθύνη μιας μείζονος ιστορικής τραγωδίας, που δεν τη βαρύνει ασφαλώς και, καταστρεφόμενης αυτής της παρατάξεως, που συνιστά αντικειμενικά, την κύρια και μάλλον τελευταία ευκαιρία ειρηνικής και δημοκρατικής εξέλιξης, να ανοίξει ο δρόμος πολύ χειρότερων καταστροφών για τον ελληνικό λαό, από αυτές που γνωρίσαμε τα δυόμισυ τελευταία χρόνια.

 

Αυτή είναι η στρατηγική του Μνημονίου και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Δεν έχουμε λόγους να εκτιμάμε ότι, επ’ αυτού του ζητήματος, διαφοροποιείται ουσιωδώς η προσέγγιση των κυρίαρχων κύκλων της «Γερμανοευρώπης» και των ΗΠΑ, έστω κι αν οι τελευταίες (και το ΔΝΤ, και ακόμα περισσότερο η πιο ριζοσπαστική πτέρυγα της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος») προφανώς θα χρησιμοποιήσουν, αν δεν ενθαρρύνουν ενδεχομένως, μια σύγκρουση Βερολίνου και Αθήνας, εφόσον κρίνουν ότι είναι προς το συμφέρον τους.

 

Πρώτες πολιτικές πρωτοβουλίες

 

Αν αυτή η ανάλυση είναι σωστή, τότε μπορούμε καλύτερα να ερμηνεύσουμε το παζλ των πιο πρόσφατων πολιτικών εξελίξεων.

 

Πολλά μπορεί ενδεχομένως να προσάψει κανείς στον Πάνο Καμμένο, πράγματα βέβαια που δεν έγιναν γνωστά στους βουλευτές του την τελευταία εβδομάδα – οι αποχωρήσαντες τα γνώριζαν και τα ανέχθηκαν πολύ καιρό. Η κίνηση όμως των βουλευτών της ΝΔ που προσχώρησαν την τελευταία στιγμή σε αντιμνημονιακές θέσεις και δεν έπαψαν ποτέ να κλείνουν στην πραγματικότητα το μάτι στη ΝΔ, και μάλιστα με το επιχείρημα ότι ο Καμμένος θέλει να συνεργασθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να θεωρηθεί ενδεικτική των επιδιώξεων που έρχεται να εξυπηρετήσει η νέα κίνηση.

 

Η εκδήλωση αυτής της κίνησης είναι βέβαια και αντανάκλαση της κατάστασης που επικρατεί στην κοινωνία, των ανεπαρκειών και αδυναμιών δηλαδή της αντιμνημονιακής τάσης στο επίπεδο των ιδεών και των

πολιτικών πρωτοβουλιών.

 

Η διάλυση των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» περιορίζει ακόμα περισσότερα τα περιθώρια ελιγμών του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, αν χρειαστεί δυνητικούς συμμάχους για τη διακοπή των Μνημονίων. Πόσο μάλλον αν οι μνημονιακοί επιβάλλουν την απλή αναλογική, που ορθώς έχει υποστηρίξει, κακώς έχει θεοποιήσει, κατά τη γνώμη μας, η αριστερά. Στην περίπτωση αυτή, και με τα σημερινά δεδομένα, καθίσταται σχεδόν αδύνατος ο σχηματισμός αντιμνημονιακής κυβέρνησης. Και, περαιτέρω, πιέζεται ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί με μνημονιακές δυνάμεις για να κυβερνηθεί η χώρα.

 

Ταυτόχρονα, η ανακήρυξη τώρα ΑΟΖ, θα περισπάσει την προσοχή του ελληνικού λαού από τα κρίσιμα για την επιβίωσή του θέματα της συνεχιζόμενης μνημονιακής καταστροφής, της πλήρους κατάρρευσης της δυνατότητας αναπαραγωγής της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους. Διεθνώς, θα δώσει ένα σοβαρό επιχείρημα σε όσους αντιτίθενται σε οποιαδήποτε διαγραφή του ελληνικού χρέους, απαραίτητο συστατικό οποιασδήποτε «στρατηγικής βιωσιμότητας» του ελληνικού λαού και του κράτους του.

 

Τόσο βραχυπρόθεσμα, όσο και μεσο-μακροπρόθεσμα είναι ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ να εκπονήσει τεκτικές και στρατηγική, αντιμέτωπος με πολύ δύσκολα προβλήματα, ορισμένα παγκοσμίως πρωτότυπα και με τελικό διακύβευμα που δεν είναι συγκρίσιμο με οτιδήποτε αντιμετώπισε η αριστερά μετά το 1949.

 

Είναι φυσικό να αντιμετωπίζει δυσκολίες, γιατί μόνο η Αθηνά βγήκε πανέτοιμη, με την πανοπλία της, από το κεφάλι του Δία. Οπωσδήποτε όμως η τόλμη, η σοβαρότητα  και το ανοιχτό μυαλό, θα αποτελέσουν κρίσιμους παράγοντες για την επιτυχία της προσπάθειάς της και την δική της και την τύχη της Ελλάδας.

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 20.12.2012  

 

 

ΑΠΟ ΤΟ "ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ" ΣΤΟ "ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ"!

και από τις "σοσιαλιστικές" στις εθνικές (αυτ)απάτες 

(Η δεύτερη φάση της ελληνικής τραγωδίας)

 

 

                                    «Το έθνος πρέπει να μάθει να

                                     θεωρεί εθνικόν το αληθές»

                                                      Διονύσιος Σολωμός

 

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

«Eθνικό έγκλημα» χαρακτηρίζει, κορυφαίος οικονομικός παράγων, τον θόρυβο για τα «ελληνικά κοιτάσματα», σχολιάζοντας την έκθεση της Deutsche Bank για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες. Και συνεχίζει:

 

«Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Το γνωρίζουν όλοι, όπως κι ότι ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή. Επιπλέον, το πρόγραμμα που ονομάζεται Μνημόνιο προκαλεί πρωτοφανή καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, απειλώντας την επιβίωση του ελληνικού λαού και κράτους, αν όχι της ΕΕ. Δεν πρόκειται για υπόθεση, πρόκειται για κάτι αποδεδειγμένο με όλους τους τρόπους. Αυτά έχουν μεγάλη σημασία αν βρεθεί κυβέρνηση να ζητήσει άμεση διακοπή Μνημονίων, μερική διαγραφή χρέους ώστε να καταστεί βιώσιμο και έκτακτη ανθρωπιστική βοήθεια. Ακόμα κι αν δεν βρεθεί, όλοι ξέρουν ότι, αργά ή γρήγορα, το «ελληνικό» θα ξανασκάσει. Τώρα, έρχονται κυβέρνηση, Ντώυτσε Μπανκ και ΜΜΕ να πουν «έχουμε θησαυρό». Προσφέρουμε σοβαρό επιχείρημα για να αρνηθούν αλλαγή προγράμματος και σοβαρή μείωση χρέους!»

 

 

«’Οπου ακούς πολλά κεράσια…»

 

Η έκθεση δεν περιέχει κανένα νέο ή αξιόπιστο στοιχείο. Περιορίζεται να αναπαράγει τα ελληνικά «στοιχεία», που επεξεργάζονται οι «τρεις σωματοφύλακες» (Φώσκολος, Κονοφάγος, Λυγερός), υπό την καθοδήγηση του Λαζαρίδη, «στρατηγικού εγκεφάλου» του «Μνημονίου Β’», πιέζοντας τον Πρωθυπουργό να ανακηρύξει ΑΟΖ εδώ και τώρα. Προστατεύοντας την αξιοπιστία της, η τράπεζα διευκρινίζει ότι όλα είναι απλές ενδείξεις, δεν σημαίνουν ότι υπάρχουν κοιτάσματα.

 

Ο ελληνικός θόρυβος συντηρεί τον διεθνή και τον χρησιμοποιεί για να αντλήσει αξιοπιστία. Τα εμφανισθέντα «στοιχεία» είναι πρώτον, η γεωλογική ομοιότητα των λεκανών Ηροδότου και Λεβαντίνης. Αφού υπάρχει αέριο στη δεύτερη, μπορεί να υπάρχει και στην πρώτη. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Υδρογονανθράκων, που συνέστησαν οι πλείστοι αξιόλογοι ειδικοί της χώρας, η γεωλογική ομοιότητα είναι μία από εννέα ενδείξεις που πρέπει να πληρούνται, για να θεωρηθεί πιθανή η ύπαρξη κοιτασμάτων. Οι γεωτρήσεις είναι απαραίτητες για βεβαιότητες.

 

Σημειωτέον, η κυβέρνηση που ανέθεσε στους «τρεις σωματοφύλακες» την εθνική πολιτική σε τόσο κρίσιμο τομέα, δεν φρόντισε να στελεχώσει την εθνική αρχή υδρογονανθράκων, που νομοθετήθηκε πριν ένα χρόνο, και παραμένει στα χαρτιά. Η Ελλάδα διαθέτει άφθονους τυχοδιώκτες, όχι όμως κρατικό φορέα να ασχολείται επισήμως και υπεύθυνα με το θέμα.   

 

Το δεύτερο «στοιχείο» είναι τα αποτελέσματα παρανόμων νορβηγικών ερευνών νοτίως της Κρήτης. Ως παράνομες δεν μπορούν παρά να είναι ατελείς, για να μη τους πάρουν χαμπάρι. Δεν γνωρίζουμε την αξιοπιστία τους, ούτε γιατί διοχετεύουν τα αποτελέσματα.

 

Κατά την κρατούσα «θεωρία», ισχυρές δυνάμεις μας εμπόδισαν στο παρελθόν να εκμεταλλευθούμε τον ορυκτό πλούτο. Αλλά τότε, γιατί οι ίδιες δυνάμεις μας  σπρώχνουν τώρα να το κάνουμε κατεπειγόντως; ‘Η μήπως, η Ελλάδα δεν ήταν στο παρελθόν ανεξάρτητη,  αλλά ανέκτησε, μαζί και το πολιτικό της προσωπικό, την εθνική ανεξαρτησία επί Μνημονίων-Δανειακών;  

 

Υπάρχει ‘Αγιος Βασίλης;

 

Παραμονές Χριστουγέννων, ένας ‘Αγιος Βασίλης, της ΑΟΖ και των πετρελαίων/αερίων, εμφανίζεται ενώπιον του εν απελπισία τελούντος ελληνικού λαού, που, πολύ φυσιολογικά, προσεύχεται να βρεθεί μια 

λύση στο δράμα του, ένας «θείος από την Αμερική», «από Μηχανής Θεός», να διακόψει τον εφιάλτη του, να του ξαναδώσει ελπίδα και προοπτική, κατά προτίμηση άκοπα κι ακίνδυνα. Ποιος δεν θάθελε ένα τέτοιο δώρο;

 

Την ίδια ανάγκη νοιώθει και η κυβέρνηση, που γνωρίζει ότι δεν έλυσε κανένα πρόβλημα με την τελευταία δόση, έστω κι αν προσπαθεί να πείσει εμάς και τον εαυτό της για το αντίθετο. ‘Εχει αποδειχθεί ιστορικά ότι κυβερνήσεις και καθεστώτα σε αδιέξοδο, τείνουν να γίνουν πολύ επικίνδυνα. Κανείς ‘Ελληνας δεν πρέπει να ξεχνάει την τραγική εμπειρία του 1974. Δεν είπε κάποιος στον Ιωαννίδη «πρόδωσε τη χώρα σου». Τούπαν «να η ευκαιρία να πραγματοποιήσεις τη μεγάλη ιδέα της ‘Ενωσης». Και την πραγματοποίησε: ένωσε την Τουρκία με την Κερύνεια.

 

Ο κ. Σαμαράς κατάλαβε κάποια στιγμή την παγίδα και, παρόλο που τελείως ανακριβώς δήλωνε προεκλογικά στην «Καθημερινή» ότι «απαιτείται η ανακήρυξη ΑΟΖ για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων», έδωσε εντολή να σταματήσει η υπερπροβολή της ΑΟΖ από τα τηλεοπτικά σποτάκια. Αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, ιδίως τελών υπό τη διαρκή πίεση του λόμπυ της ΑΟΖ και των πετρελαίων και του βομβαρδισμού για τους αμύθητους θησαυρούς νοτίως της Κρήτης (από πίσω έρχεται και το τρίγωνο «Κάσος-Κάρπαθος-Καστελόριζο, δεν πολυπροβάλλεται όμως για να μη φοβίσει). Το λόμπυ όμως, ή τουλάχιστον οι γεωπολιτικοί του φίλοι, έχουν δική τους ατζέντα και δεν είναι η σωτηρία μας.

 

Αν οι προθέσεις του ‘Αη Βασίλη ήταν καλές, δεν θα βρισκόταν στην ανάγκη να χρησιμοποιήσει τόσα ψέμματα. Ζούμε δυστυχώς στη χώρα του Καματερού και της «φαιδράς πορτοκαλέας», όπου «είσαι ότι δηλώσεις» (Τσαρούχης). Νομίζουμε ότι είμαστε πανέξυπνοι και μάγκες κι έτσι καταστραφήκαμε. Θα χρειαζόμαστε βιβλίο, όχι άρθρο, για να καταγράψουμε το βουνό από ανακρίβειες, ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς, βάναυσες παραβιάσεις κάθε επιστημονικής δεοντολογίας και ξεγυρισμένες απάτες πάνω στις οποίες στήθηκε η ιστορία της «ΑΟΖ και των πετρελαίων».

 

Τα τρία βασικότερα ψέμματα είναι τα ακόλουθα

 

 

Α. «Σαουδική Αραβία»

 

«Υπάρχουν αμύθητοι ενεργειακοί πόροι, ικανοί να λύσουν το ελληνικό πρόβλημα».

 

Για τους λόγους που προαναφέραμε, δεν γνωρίζουμε αν οι πόροι υπάρχουν, ούτε πόσοι είναι. Πιθανολογούμε ότι υπάρχουν, όχι ότι είμαστε Σαουδική Αραβία. Ο αισιόδοξος κ. Μανιάτης εικάζει έναν πόρο 150 δις, σε τριάντα χρόνια, διατηρώντας πάσα επιφύλαξη. Αν υπάρχει, είναι σημαντικός, ανεπαρκής όμως για την αντιμετώπιση του χρέους.

 

Η χώρα καταστρέφεται τώρα, δεν αντέχει να περιμένει δέκα χρόνια να διαπιστώσει τι πόρους έχει να τη βγάλουν από την κρίση. Αγοράζω λαχεία, αλλά δε σκέφτηκα ποτέ να ξοδέψω εκεί όλο το μισθό μου.

 

 

Β. Σε ποιόν ανήκουν τα κοιτάσματα και που θα πάνε τα λεφτά;

 

Η χώρα τελεί σε κατάσταση εξωτερικού οικονομικού καταναγκασμού για την αποπληρωμή μη βιώσιμου χρέους. Οι φυσικοί της πόροι είναι δεσμευμένοι από  τις Δανειακές. Αν η Ελλάδα ήταν επιχείρηση και όχι κράτος, θα είχε διακανονίσει το χρέος της ή θα πήγαινε στο άρθρο 99,  τον Μάιο 2010. Η Ελλάδα πήρε ένα τεράστιο δάνειο και ανέλαβε την υποχρέωση να πληρώσει κανονικά τα χρέη της. Για να εξυπηρετήσει μη βιώσιμο χρέος υποχρεώνεται να δίνει όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πλούτου της στους πιστωτές, προκαλώντας διαρκή ύφεση και γενική, κοινωνική-κρατική αποδιοργάνωση, τροφοδοτώντας αμφιβολίες για το μέλλον και το ευρώ, που αποτρέπουν κάθε επένδυση. Αυτό είναι η «δίνη θανάτου».

 

Αν το χρέος ήταν βιώσιμο, ο εξορυσσόμενος πλούτος και οι θυσίες θα μπορούσαν να πιάσουν τόπο ξεχρεώνοντάς μας, έστω φτωχότερους. Η παρούσα διαδικασία είναι αυτή που  ακολουθούσαν οι τσιφλικάδες μετατρέποντας τους ελεύθερους αγρότες σε δουλοπάροικους, χρεώνοντάς τους και υποθηκεύοντας τα χτήματά τους. Υπό παρόμοιες συνθήκες, η εξόρυξη του ορυκτού πλούτου ισοδυναμεί με λεηλασία, αρπαγή του τελευταίου οικονομικού χαρτιού που έχει η χώρα.

 

Η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε επίσης δανειακή σύμβαση από την οποία ανακύπτει ο κίνδυνος εκτελέσεως απαιτήσεων των πιστωτών σε βάρος της όλης δημόσιας περιουσίας, παραιτούμενη κάθε ασυλίας εθνικής κυριαρχίας και υπάγοντας το χρέος στη δικαιοδοσία αγγλικού δικαίου και διεθνών δικαστηρίων. ‘Εκτοτε, συνεχίζει να υπογράφει ότι της βάζουν στο χέρι, εισάγοντας το νομικό πλαίσιο μιας «αποικίας χρέους». Ο ελληνικός λαός οφείλει να προστατεύσει την περιουσία του, όχι να διευκολύνει την αρπαγή της.

 

Γ. Επικίνδυνα ψέμματα για την ΑΟΖ

 

«Η ανακήρυξη ΑΟΖ χρειάζεται για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων»

 

Είναι το πιο τερατώδες ψέμμα. Η κυριότητα των υδρογονανθράκων εξασφαλίζεται με την υφαλοκρηπίδα. Αυτό που χρειάζεται είναι η οριοθέτηση, είτε υφαλοκρηπίδας, είτε ΑΟΖ - και με την Τουρκία ειδικά προσκρούει στις γνωστές δυσκολίες. Στις 13.6.2012 γράψαμε αναλυτικό άρθρο για όλες τις σχετικές ανακρίβειες στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο». ‘Εκτοτε, την ίδια άποψη υποστήριξαν σχεδόν όλοι οι πανεπιστημιακοί ειδικοί (Περράκης, Ροζάκης, Συρίγος, Τσάλτας, μεταξύ άλλων). Το μόνο που μπορεί ενδεχομένως να βοηθήσει η ανακήρυξη (αλλά πάλι χρειάζεται οριοθέτηση) είναι στην εγκατάσταση πλωτών νησίδων άντλησης, αλλά δε φτάσαμε καν εκεί. Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι πιθανότατα χρήσιμη στα στρατηγικά-οικονομικά σχέδια του Ισραήλ, αυτό όμως δεν αφορά εμάς.  

 

Η Ελλάδα έπρεπε ίσως να ανακηρύξει ΑΟΖ από το 1996. Αλλά είναι άραγε σκόπιμο να ανοίξει όποια ανοιχτή εκκρεμότητα έχει με την Τουρκία, σε μια περίοδο πρωτοφανούς διεθνούς απομόνωσης, με υπαρξιακά προβλήματα και ανοιχτά όλα τα θέματα της ΕΕ, χωρίς βενζίνη για τον στόλο της; Δεν νομίζουμε ότι λογικοί και πατριώτες άνθρωποι θα έκαναν τέτοιες επιλογές.

 

Σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, η Αθήνα ένα και μόνο, όσο δεν παίρνει σαφέστερο μήνυμα, πρέπει να εκπέμψει προς την ‘Αγκυρα: «Θα σεβαστούμε το υπάρχον  modus vivendi μεταξύ των δύο χωρών. Σας ζητάμε να κάνετε το ίδιο. Αν επιχειρήσετε να εκμεταλλευθείτε την παρούσα ελληνική κρίση, η απάντησή μας θα είναι συντριπτική, ανεξαρτήτως κόστους». Μόνο μια τέτοια πολιτική μπορεί να απομονώσει την ελληνική οικονομική κρίση από γεωπολιτικούς παράγοντες, όπως είναι τυχόν  τουρκική απειλή και οι τρομακτικοί κίνδυνοι από ανάμειξη στο μεσανατολικό, αλλά και να αδρανοποιήσει τυχόν σχέδια «γεωπολιτικής χρήσης» της Ελλάδας εναντίον της Ευρώπης, κατά τρόπο αντίθετο με το δικό μας συμφέρον.

 

Συμπέρασμα

 

Ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται ούτε περισπασμούς, ούτε εξωτερικές περιπέτειες. ‘Εχει έναν δρόμο σωτηρίας, κακοτράχαλο, δύσκολο, επικίνδυνο, αλλά μόνο διαθέσιμο. Οφείλει να προετοιμάσει πολιτικά, οικονομικά, διεθνοπολιτικά, επικοινωνιακά την έξοδό του από το καθεστώς Μνημονίων και Δανειακών. Ο Πρωθυπουργός μιας χώρας στην κατάσταση αυτή οφείλει, αφού προετοιμάσει τον λαό και τη χώρα του, να βρει το θάρρος να πάει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και να πει στα ίσια στην κυρία Μέρκελ, τον κύριο Ολλάντ και τους υπόλοιπους εταίρους την αλήθεια, απαιτώντας τη διακοπή του προγράμματος και διατεθειμένος να το πράξει μόνος του, αν δεν βρει κατανόηση. Η άλλη εναλλακτική είναι να συνεχίσουμε την αυτοκαταστροφή μας κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας και ελπίζοντας ότι κάποτε θα μας λυπηθούν. Τη δοκιμάσαμε δυόμισυ χρόνια. Το μόνο που καταφέραμε ήταν να προκαλέσουμε την μεγαλύτερη οικονομική, κρατική, κοινωνική κατάρρευση σε ειρηνική περίοδο στη δυτική οικονομική ιστορία.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Aυγή της Κυριακής, 23.12.2012

 

 

 

 

 

 

.

Η παγίδα του εύκολου "αντιγερμανισμού" - και τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε τον περασμένο Νοέμβριο με αφορμή ένα άρθρο στο "Βήμα" και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα"

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Να φύγουμε αυτοβούλως από το ευρώ τινάζοντας στον αέρα την ευρωζώνη, έγραψε ένας αρθρογράφος. Δεν θα ήταν παράξενο, αν ανήκε στους λαύρους «αντιευρωπαϊστές», αριστεράς ή δεξιάς. Μόνο που προέρχεται από το κέντρο ενός κατεστημένου που, έως πρόσφατα, και επί δεκαετίες, έκανε «θρησκεία» του την «Ευρώπη», και θα την ξανακάνει, αν περάσουμε τον «κάβο της δόσης». Θρησκεία για το πόπολο αφού, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις στη χώρα «μας», ‘Αγγλους, Αμερικανούς και άλλους βρίσκεις από κάτω! Μοιραζόμαστε με τους Ευρωπαίους την ξεφτίλα να δωροδοκούν αυτοί τους πολιτικούς μας, για να τους εκβιάζουν μετά οι υπηρεσίες των άλλων. Στην Ελλάδα μπορείς κάλλιστα να λατρεύεις την Ευρώπη και, όταν σβήνουν τα φώτα, να κάνεις σεξ με την Αμερική (ή και οποιονδήποτε άλλον – στην Αθηνάς δεν κάνουν face control). Κατά βάθος όμως, «νταβατζή» και όχι απλό πελάτη, διαλέγεις ανάλογα με την αίσθηση της εικαζόμενης ισχύος του. Και είναι γνωστό ποιος είναι ο διαχρονικός μας νταβατζής.

 

Επειδή δύσκολα γίνεσαι Παπαφλέσσας στα εξήντα, ή Σαμουήλ, που ετοιμάζει Αρκάδι πίνοντας φρέντο στην Πλατεία Κολωνακίου, υποθέτω ότι πρόκειται για απειλή συναρμολογημένη εκ του προχείρου, την τελευταία στιγμή, υπό το κράτος του πανικού μη καταβολής της δόσης. Την τελευταία στιγμή για όσους την εκφέρουν, καθόλου την τελευταία στιγμή για όσους επεξεργάζονται, εδώ και πολλά χρόνια, για λογαριασμό του Χρήματος και μιας μερίδας του αμερικανικού κατεστημένου, τα σχέδια καταστροφής της Ελλάδας και δι’ αυτής της Ευρώπης, σχέδια που πιθανώς περιλαμβάνουν μια ανεξέλεγκτη, κακά προετοιμασμένη ελληνογερμανική σύγκρουση, που γίνεται όλο και πιο αναπόφευκτη (1).

 

Γίνεται όλο και πιθανότερο, ότι θα πρέπει να πάμε σε μεγάλη σύγκρουση με το Βερολίνο, για να επιβιώσουμε ως έθνος. Να το κάνουμε, όχι όμως για να ωφεληθούν άλλοι, κι αφού κάνουμε ότι μπορούμε για να προετοιμαστούμε με κάθε δυνατό τρόπο, όχι να πάει ο ελληνικός λαός σα το σκυλί στ’ αμπέλι.

 

Αφήνουμε αυτό το «αυτοβούλως» του αρθρογράφου – κάναμε ποτέ τίποτα «αυτοβούλως», να το κάνουμε τώρα; Για ποιό λόγο μας προτείνει να απειλήσουμε να καταστρέψουμε το σύμπαν; Δεν το λέει, είναι προφανές όμως, η απειλή εκφέρεται για να πάρουμε τη δόση, δηλαδή να παραμείνουμε εντός επιταχυνόμενης αυτοκαταστροφικής τροχιάς! Και λέγοντας τι, εν ονόματι ποιάς πολιτικής ιδέας θα «τινάξουμε στον αέρα» την ευρωζώνη, ψύλλοι που γίναμε ελέφαντες; Εμείς δεν είμαστε, «αυτοβούλως», που αποδεχτήκαμε την πλήρη ενοχή μας για όσα μας συμβαίνουν; Εμείς δεν αυξήσαμε, μόνοι μας, το έλλειμμα του 2009, εμείς δεν κακολογήσαμε με όλους τους δυνατούς τρόπους τη χώρα μας; Εμείς δεν φτάσαμε χωρίς αντίδραση την Ελλάδα στο σημείο που βρέθηκε το Μάιο 2010; Ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Σαμαράς δεν διακήρυξαν ότι το χρέος είναι βιώσιμο, όταν όλος ο κόσμος – και οι αγορές – πίστευαν το αντίθετο, ώστε να μη ζημιωθούν οι τραπεζίτες; Παπανδρέου και Σαμαράς δεν υπόσχονταν ότι θα ικανοποιηθούν οι αξιώσεις των τραπεζών από την Ελλάδα εις το ακέραιο; (κι αυτό δεν κάνουμε άλλωστε έκτοτε, ίσως ελπίζοντας ότι δεν θα μείνει συνταξιούχος που να μην αυτοκτονήσει ή αποβιώσει ελλείψει περίθαλψης και νέος να μη φύγει μετανάστης;) Ο Παπανδρέου δεν ήταν που αγωνίστηκε να φέρει το ΔΝΤ στην Ευρώπη, η σύσταση και κάθε πράξη της κυβέρνησής του δεν ελέγχθηκε από τον Σόρος; Ο Παπαδήμος, με τη στήριξη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δεν εισήγαγε το αγγλικό δίκαιο, αφαιρώντας από την Ελλάδα το μεγαλύτερο νομικό όπλο της; Εμείς δεν υπογράψαμε τα πιο απίστευτα νομικά κείμενα, δένοντας χεροπόδαρα την Ελλάδα στους πιστωτές και πανηγυρίσαμε από πάνω για το μνημόνιο; – που θα έπρεπε «να το εφεύρουμε αν δεν μας το επέβαλαν» (Παπανδρέου); Οι πολιτικοί μας δεν κατέστησαν πρώτοι πολιτικά εφικτό το αδιανόητο, θέτοντας, με δική τους πρωτοβουλία, υπό αίρεση τη συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη;

 

‘Εχουμε κάνει κάτι για να μη πιστεύει ο Γερμανός υπάλληλος στο σούπερ μάρκετ ότι θέλουμε να του φάμε τα λεφτά για να πίνουμε ουζάκια στις παραλίες; Το 90% των Ελλήνων που έχουν πρόσβαση στα διεθνή μέσα, προσπαθούν να κερδίσουν την αναγνώριση των Ευρωπαίων βρίζοντας τη χώρα τους. Διεθνώς και στη Γερμανία, αν κάποιος υπερασπίζεται την Ελλάδα είναι ξένοι και Γερμανοί από μόνοι τους, περισσότερο από μας τους ίδιους. ‘Εχουμε κάνει τίποτα για να καταπολεμήσουμε τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά και την κλεπτοκρατία, για να έχουμε μια χώρα υπερασπίσιμη; ‘Εχουμε μεταφέρει στο εξωτερικό την πραγματικότητα της «νεκρής χώρας» που εμφανίζουν οι δρόμοι των πόλεών μας, το τι και κυρίως το γιατί συμβαίνει με τους νεφροπαθείς, τους άστεγους, τους άπορους, τους ανθρώπους που αυτοκτονούν κλπ. Περισσότερα κάνουν μερικοί φιλότιμοι ξένοι δημοσιογράφοι, από όλους τους ‘Ελληνες μαζί. ‘Εχουμε εξηγήσει τις βαθύτερες αιτίες του ελληνικού «κοινωνικού ολοκαυτώματος», έχουμε διατυπώσει συγκροτημένη αντιπρόταση στο Μνημόνιο και στα επιχειρήματα των υπερασπιστών του; Παραπονείται ο Σαμαράς ότι μας θέλουν Ιφιγένεια, αλλά εμείς προσφερθήκαμε για τον ρόλο. Μετά τρία χρόνια ανελέητου επικοινωνιακού πολέμου κατά της Ελλάδας, χωρίς καμμία προσπάθεια απάντησης και αντίδρασης, με τη συνδρομή στην επίθεση των ελληνικών ελίτ, η χώρα βρίσκεται σήμερα στο σημείο που βρέθηκε η Σερβία και το Ιράκ προτού τις βομβαρδίσουν.

 

‘Ερχεται τώρα ο αρθρογράφος μας, που υπερασπίζεται τρεις δεκαετίες κάθε ευρωπαϊκή επιλογή και επί τριετία το Μνημόνιο, και μας προτείνει να γίνουμε Αρκάδι, ελπίζοντας να γίνει πειστικός! Γιατί όμως, προτού αυτοκτονήσουμε, παίζοντας το παιχνίδι των πιο ριζοσπαστικών δυνάμεων Χρήματος και ΗΠΑ, δεν δοκιμάζουμε μια φορά να γίνουμε Ευρωπαίοι αντί για ευρωπαϊστές, να σταματήσουμε, μια φορά, την ελληνική σπεσιαλιτέ του δούλου και του ραγιά; Γιατί, προτού «φύγουμε αυτοβούλως» από το ευρώ, «τινάζοντας στον αέρα» την ευρωζώνη – και τον εαυτό μας - δεν εξαντλούμε προηγουμένως όλα τα πολιτικά και θεσμικά μέσα που διαθέτουμε στο εσωτερικό της ευρωζώνης που βρεθήκαμε, μπορεί κακώς, αλλά βρεθήκαμε; Γιατί, αντί να καταργούμε τη δημοκρατία μας, ψηφίζοντας την καταστροφή μας στη Βουλή, δεν πάμε να ζητήσουμε ευθαρσώς και τεκμηριωμένα μια άλλη πολιτική για την Ελλάδα, για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και μια άλλη πολιτική για την Ευρώπη, γιατί δεν οργανώνουμε ένα πλέγμα συμμαχιών με όποιον μπορούμε, μια τεράστια διεθνή καμπάνια «Save Europe, save Greece, stop the Banks», γιατί δεν προετοιμάζουμε plan B; Γιατί δεν σπάμε το κεφάλι μας να προτείνουμε, μαζί με ένα OSI, μια λύση που να εξυπηρετεί το σύνολο της ηπείρου, ή, τουλάχιστο, να βάζει τις βάσεις μιας συμμαχίας της περιφέρειας, γιατί δεν προσπαθούμε να αποσυναρμολογήσουμε την παγίδα που έχουμε βρεθεί;

 

Εκ γενετής δούλος, το ελληνικό κράτος δεν αντιλαμβάνεται ότι η προετοιμασία της διαπραγμάτευσης περιλαμβάνει την προετοιμασία της ρήξης, ότι δεν πας στο ένα χωρίς νάχεις έτοιμο το άλλο, για τον απλούστατο λόγο ότι μια διαπραγμάτευση, αν είναι διαπραγμάτευση, και όχι προσπάθεια εξευμενισμού του αφέντη, όπως την αντιλαμβάνονται οι ‘Ελληνες πολιτικοί, μπορεί να μην καταλήξει. Ο Δαυίδ για να νικήσει τον Γολιάθ πρέπει, πρώτον, να είναι παλληκάρι, δεύτερο, να μη διαθέτει μυαλό αμοιβάδας. Και η διαπραγμάτευση και η ρήξη με τις κυρίαρχες δυνάμεις της «Ευρω-Γερμανίας», προϋποθέτουν σαφή πολιτικο-στρατηγική πρόταση και στόχευση, και για το ελληνικό και για το ευρωπαϊκό, σοβαρή πολιτική πρόταση για την αναδιοργάνωση της ελληνικής οικονομίας, κοινωνίας, κράτους, μια αληθινή επανάσταση δηλαδή, αναζήτηση κάθε διαθέσιμης συμμαχίας, αλλά συμμαχίας, όχι προσκόλλησης ή υποταγής, υψηλό βαθμό κατανόησης του διεθνούς περιβάλλοντος, προετοιμασία σε βάθος, του λαού και της χώρας, εναλλακτικά σχέδια δράσης. ‘Εχει απομείνει εξαιρετικά λίγος χρόνος για τεράστια καθήκοντα.

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Γερμανία, μόνο από τα μεγάλα ευρωπαϊκά έθνη χωρίς νικηφόρα επανάσταση στη νεώτερη ιστορία της, διαχρονικά το μάλλον αυταρχικό σχέδιο των ιθυνουσών της τάξεων ή των κατακτητών της, εξελίσσεται τώρα στο «πρόβλημα» της ηπείρου. Αυτό όμως δεν καθιστά αυτομάτως φίλους τους άλλους διεθνώς διαθέσιμους «νταβατζήδες», έστω κι αν μπορούν και πρέπει να επιδιωχθούν κάθε είδους τακτικές «συμμαχίες» και ελιγμοί. Καλό είναι που θυμόμαστε τη γερμανική κατοχή, καλό είναι όμως να θυμόμαστε το σύνολο της ιστορίας μας – εμφύλιο, ναπάλμ, πως έφυγε ο Καραμανλής, κυπριακό, δικτατορία, τις δυνάμεις πίσω από τον Κίσσιγκερ κλπ. ‘Οποιος θυμάται τα μισά, κακός είναι ο σκοπός του.  

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

(1) ‘Όπως και στην περίπτωση της ΕΣΣΔ, δεν μπορείς να καταστρέψεις εύκολα μια μεγάλη δομή εκ των έξω. Ούτε μπορείς να παρουσιάσεις ανοιχτά ένα πρόγραμμα που προβλέπει τη μετατροπή της Ευρώπης σε δικτατορία των «αγορών» ή, εναλλακτικά, τη διάλυσή της και την κατεδάφιση των κοινωνικών, πολιτικών, πολιτιστικών κατακτήσεων εβδομήντα χρόνων, της αστικής δημοκρατίας και του Διαφωτισμού. Για να πετύχεις μια τέτοια, κολοσσιαίας ιστορικής σημασίας επιδίωξη, πρέπει να θέσεις επιδέξια την προς καταστροφή δομή, δια της επιρροής που διαθέτεις, και εκμεταλλευόμενος την ανώτερη «στρατηγική ευφυία» σου, θα έλεγε (και στην πραγματικότητα είπε) ο Σόρος, σε τροχιά αυτοκαταστροφής, «δίνη θανάτου», δια του παροξυσμού των εσωτερικών της αντιθέσεων, οδηγώντας την ενώπιον προβλημάτων που αδυνατεί να αντιμετωπίσει και καταρρέει «μόνη» της. Πρέπει να είσαι στραβός για να μη βλέπεις ότι υπάρχει σήμερα ένα πανίσχυρο παγκόσμιο κόμμα, πιο ισχυρό από κυβερνήσεις, κράτη και πολιτικές δυνάμεις, η «Αυτοκρατορία του Χρήματος», παρούσα στην Ελλάδα, στα άδυτα της ΕΚΤ, όλων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και θεσμών, παρούσα επίσης παγκοσμίως, ακόμα και στην Κίνα. Μέχρι και η επιθεώρηση «American Interest», που διευθύνει ο Φουκουγιάμα, το κατάλαβε, έστω και πολύ καθυστερημένα, αφιερώνοντας ένα ολόκληρο τεύχος στην προτροπή «Μην ακολουθείτε το Χρήμα». Αυτή θα ωφεληθεί, στις σημερινές συνθήκες, από μια ανεξέλεγκτη, κακά προετοιμασμένη ελληνογερμανική σύγκρουση, που γίνεται όλο και περισσότερο αναπόφευκτη, καθώς όλοι οι επιμέρους παίκτες οδηγούνται από την ανάγκη τους, όπως οι ίδιοι την καταλαβαίνουν, να παίξουν ρόλους σε έργο που ο στρατηγικός παίκτης σκηνοθετεί. Η Ελλάδα έχει ήδη εισέλθει στην τελευταία φάση προ ενός Κραχ, ικανού να εγκαινιάσει την είσοδο της Ευρώπης στην τελευταία φάση αυτοκαταστροφής.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΟΙ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ (ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΟΖ)

                                               «Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται»

                                               «Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται»

                                                               λαϊκές  παροιμίες

                                                                     

                                               «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό το αληθές»

                                                               Σολωμός

 

                                               «Νομίζουμε ότι είμαστε έξυπνοι και έτσι καταστρεφόμαστε»

                                                               Μπρεχτ, «‘Οπερα της Πεντάρας»

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πιστεύετε στον Αη-Βασίλη; Αν σας ρωτήσω, θα πείτε όχι. Δεν βλέπετε όμως τον λόγο να διαψεύσετε την ωραία ιστορία που διηγείστε στα παιδιά σας, ούτε να χαλάσετε την ατμόσφαιρα γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Αυταπάτη, ψέμμα, ακίνδυνα όμως και χαριτωμένα. Αλλά δεν είναι πάντα έτσι.

 

Προ ετών, ένας φίλος που έχανε τη γυναίκα του πήγε στη Λάρισα να αγοράσει δυο μπουκαλάκια νερό έναντι 10.000 ευρώ. Είναι πανέξυπνος και «κωλοπετσωμένος», δεν τον πιάνεις εύκολα κορόιδο. ‘Ηθελε όμως να αγκιστρωθεί από την ελπίδα, αβάσιμη έστω. Ο φίλος μου δεν έπαθε τίποτα από  την αυταπάτη. Το 1976 όμως, όταν ο Καματερός άρχισε να διαφημίζει, με την υποστήριξη ισχυρών ΜΜΕ, ένα δήθεν θαυματουργό νερό κατά του καρκίνου, ένα παιδάκι πέθανε στο «Αγλαϊα Κυριακού», γιατί σταμάτησε την κανονική θεραπεία.

 

‘Όταν βρίσκεσαι σε απελπισία και αδιέξοδο, η κρίση θολώνει, η λογική υποχωρεί. Δεν συμβαίνει μόνο σε απλούς ανθρώπους, συμβαίνει και σε πολιτικούς, κοινωνίες, έθνη - και χρησιμοποιείται από τους εχθρούς τους για να τα καταστρέψει. Το 1963, ενώπιον του αδιεξόδου ενός μη λειτουργούντος κράτους, ο Μακάριος κάλεσε τον ‘Αγγλο πρέσβη, που τον ενθάρρυνε να θέσει τα «13 σημεία». Τετραπέρατος, πανέξυπνος, παμπόνηρος, την «πάτησε» όμως από την ανάγκη: η Αγγλία, αφού τούδωσε τη συγκατάθεση, χρησιμοποίησε την υπόθεση για να χαράξει την πρώτη «πράσινη γραμμή» της διχοτόμησης. Το 1973, ο ταξίαρχος Ιωαννίδης, επικεφαλής μιας χούντας σε πλήρη απομόνωση και αδιέξοδο, πείστηκε από τους Αμερικανούς και Ισραηλίτες φίλους του ότι θα ενώσει, με το πραξικόπημα, την Κύπρο με την Ελλάδα. ‘Ενωσε τη Λευκωσία με την ‘Αγκυρα και πέθανε στη φυλακή σιωπηλός («αν μιλήσω, θα γίνουν όλοι οι ‘Ελληνες κομμουνιστές»). Ο Σαακασβίλι και ο Σαντάμ Χουσείν έπεσαν θύματα της αυτής μεθόδου. Καταστράφηκαν, αφού κατέστρεψαν τις χώρες τους.

 

Επειδή ζούμε στιγμές πρωτοφανούς εθνικής τραγωδίας και αδιεξόδου, οφείλουμε να εντείνουμε τις ουσιώδεις (εν εθνική ανεπαρκεία) ιδιότητες της λογικής και του ελέγχου, ιδίως όταν εμφανίζονται από μηχανής Θεοί και εύκολες, σχετικά ανώδυνες λύσεις στα τραγικά προβλήματα της χώρας, είτε πρόκειται για «Θείους από την Αμερική» (Ομπάμα, ΔΝΤ), είτε για πολλά υποσχόμενα «πετρελαϊκά Ελντοράντο». Να προτιμάμε το «Ερευνάτε τας Γραφάς» από το «Πίστευε και μη ερεύνα». Να ακολουθούμε το αξίωμα της αμερικανικής διπλωματίας, κατά τις διαπραγματεύσεις με τους Σοβιετικούς: «Εμπιστέψου αλλά επαλήθευσε».

 

‘Ένα «πετρελαϊκό Ελντοράντο»;

 

Εδώ και τρία χρόνια περίπου, ενώ η Ελλάδα έμπαινε στο Μνημόνιο και έχανε σταδιακά κυριαρχία και ανεξαρτησία, άρχισε συστηματικά να συγκροτείται και να παρεμβαίνει στη δημόσια ζωή ένα ετερόκλιτο «λόμπι» των «πετρελαίων και της ΑΟΖ». Δημοσιολογούντες, αυτοαναγορευθέντες ειδικοί, συνήθως όχι του συγκεκριμένου τομέα των πετρελαίων και διάφοροι άλλοι κινητοποιήθηκαν για να υποστηρίξουν α) ότι η Ελλάδα έχει έναν αμύθητο πλούτο σε υδρογονάνθρακες, β) ότι χρειάζεται επειγόντως ανακήρυξη ΑΟΖ για να τον εκμεταλλευθεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι αυτοί που θορυβωδώς απαιτούσαν «εδώ και τώρα» την ανακήρυξη ΑΟΖ, όχι μόνο ελάχιστη ή καμιά σχέση είχαν με  το αντικείμενο, αλλά δεν επέδειξαν καμία ευαισθησία επί θεμάτων ΑΟΖ και εξωτερικής πολιτικής στο παρελθόν. ‘Όταν παρολίγον να καταλυθεί το κυπριακό κράτος με ένα σχέδιο Ανάν, που ήταν «πρώιμο Μνημόνιο», σχεδόν κανένας από αυτούς δεν άνοιξε το στοματάκι του να πει μια λέξη. ‘Όταν ο γράφων υποστήριξε με άρθρο του, το 2007, σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, την ανάγκη οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Κύπρο, ουδείς εξ αυτών συγκινήθηκε. Μόνο μετά το Μνημόνιο, κάποια «μύγα» τους τσίμπησε ξαφνικά.

 

Τις τελευταίες μέρες, το πράγμα πήρε διεθνή διάσταση, με την έκθεση της Ντώυτσε Μπανκ. Δεν είναι καθόλου ασήμαντη, γιατί η έκθεση, ενώ δεν κομίζει κανένα αξιόπιστο ή νέο στοιχείο, προσφέρει σοβαρό επιχείρημα σε όσους αρνούνται το απολύτως αναγκαίο, απαραίτητο για την επιβίωση της χώρας αυθεντικό «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Αν οι ‘Ελληνες έχουν ένα θησαυρό στα χέρια τους, ποιος ο λόγος να τους ελαφρύνουμε τώρα το χρέος; Η έκθεση, σημειωτέον, στηρίζεται στα «στοιχεία» του εγχώριου λόμπυ, το οποίο με τη σειρά του τη χρησιμοποιεί για να στηρίξει τη δική του «αξιοπιστία». Η ίδια η τράπεζα, κατά την εκτίμησή μας μάλλον όργανο του Χρήματος επί της Γερμανίας, παρά το αντίστροφο, επειδή θέλει να προστατεύσει τη δική της αξιοπιστία δεν παραλείπει να υπογραμμίσει στην ανακοίνωσή της ότι όλα αυτά είναι απλές, αναπόδεικτες υποθέσεις.

 

Θα χρειαζόμαστε ένα βιβλίο, όχι ένα άρθρο, κι αν χρειαστεί θα το γράψουμε, για να αναφέρουμε απλώς όλες τις ανακρίβειες και τερατολογίες, όπως και τις βάναυσες παραβιάσεις, δυστυχώς από επιστήμονες, κάθε στοιχειώδους επιστημονικής δεοντολογίας, που εκδηλώθηκαν και εκδηλώνονται στη διάρκεια αυτής της τρίχρονης «συζήτησης».  

 

Σε ότι αφορά την ύπαρξη υδρογονανθράκων, οι οπαδοί του λόμπι υποστηρίζουν πραγματικές τερατωδίες, φτάνοντας να συγκρίνουν τα εικαζόμενα αποθέματα αερίου νοτίως της Κρήτης με αυτά της Ρωσίας! Βασίζονται σε διάφορες διεθνείς «εκθέσεις», που δεν εξηγούν πως έβαλαν στο χέρι και κάνουν ατεκμηρίωτες εικασίες.

 

Αυτό που μπορούμε να πούμε στο παρόν στάδιο των γνώσεών μας, μας λέει ο Γενικός Διευθυντής του ΙΓΜΕΜ κ. Παπαβασιλείου, από τους σοβαρότερους επιστήμονες που διαθέτει η χώρα, είναι ότι υπάρχουν ενδείξεις ύπαρξης υδρογονανθράκων, που θα γίνουν ισχυρές ενδείξεις μόνο με την ολοκλήρωση των σεισμικών ερευνών και σχεδόν αποδείξεις μόνο με τις γεωτρήσεις.

 

Αν είναι έτσι τα πράγματα, για σκοπούς τρεχούσης πολιτικής δεν μπορούμε να βασιστούμε σε τίποτα από αυτά, έστω κι αν όλοι θα θέλαμε να βρεθεί ένας τρόπος να ξαναποκτήσουμε μια κανονική χώρα και μια κανονική ζωή. Ο κ. Μανιάτης του ΠΑΣΟΚ, που, αν μη τι άλλο, αποφεύγει να λέει προφανείς σαχλαμάρες, υποστηρίζει ότι, με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, μιλάμε πιθανώς για ένα έσοδο 140 δις σε βάθος τριάντα χρόνων, με την επιφύλαξη ότι αυτές οι εκτιμήσεις θα επιβεβαιωθούν από τις έρευνες. Πολύ σημαντικό έσοδο μεν, αν υπάρχει, όχι όμως ικανό να μας βγάλει από τη θηλιά του χρέους και του Μνημονίου.

 

Πόθεν έσχες τα στοιχεία;

 

‘Ένα πολύ σημαντικό ερώτημα είναι ποιος και γιατί τροφοδοτεί το «λόμπι» με στοιχεία, είτε είναι αληθινά, είτε είναι ψεύτικα, για την ύπαρξη τεραστίων κοιτασμάτων; Τα στοιχεία για εικαζόμενα ενεργειακά αποθέματα δεν κυκλοφορούν διεθνώς στα μπακάλικα, είναι ένα από τα καλύτερα φυλασσόμενα μυστικά του κόσμου. Προτού γίνω δημοσιογράφος δούλεψα σε ευρωπαϊκά ερευνητικά ινστιτούτα, μεταξύ των οποίων η πολυεθνική εταιρεία Schlumberger, κύριος προμηθευτής παγκοσμίως τεχνολογίας για πετρελαϊκές έρευνες. Θυμάμαι ότι για να μπω στα εργαστήριά τους, αν και δούλευα εκεί, πέρναγα από δεκαπλάσιους ελέγχους από αυτούς που περνούσα αργότερα για να μπω στο ελληνικό Υπουργείο ‘Αμυνας ή στο ερευνητικό κέντρο της Αεροπορίας, όταν έκανα τη θητεία μου.  Τι πάθανε τώρα, κρίση φιλελληνισμού, και  μας δίνουν τις εκθέσεις τους Καναδοί, Νορβηγοί, Γάλλοι και δεν ξέρω ποιος άλλος;  

 

Κατ’ ουσίαν, αναπτύσσεται από το «λόμπι» μια «θεωρία συνωμοσίας» που δεν γνωρίζουμε αν είναι βάσιμη. ‘Ότι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις απέφευγαν τις έρευνες για ορυκτά, γιατί κάποιοι «διεθνείς νταβατζήδες» δεν ήθελαν να προχωρήσει η Ελλάδα σε τέτοιες έρευνες. Υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις ότι συνέβη κάτι τέτοιο, όχι όμως αποδείξεις. Η κυβέρνηση Σημίτη π.χ. διέλυσε, εγκληματικώ τω τρόπω, το 1999, τη βασική ερευνητική υποδομή της χώρας για υδρογονάνθρακες, τη ΔΕΠ-ΕΚΥ, που διέθετε εξειδικευμένους επιστήμονες, γεωφυσικό εξοπλισμό, τρυπάνια και δυνατότητα αυτοδύναμης έρευνας, στα πλαίσια των ιδιωτικοποιήσεων. Η προετοιμασία για την σταδιακή εξασθένιση και τελική «κατάληψη» ή καταστροφή του ελληνικού κράτους προφανώς  δεν άρχισε το 2010!

 

Αν όμως δεχθούμε ως βάσιμη μια τέτοια θεωρία, τίθεται άλλο ερώτημα. Για ποιο λόγο οι «διεθνείς νταβατζήδες», που απέτρεπαν προ μνημονίου, κάθε έρευνα στην Ελλάδα, ενδιαφέρονται τώρα, επί μνημονίου, να αρχίσουν κατεπειγόντως οι έρευνες; ‘Η μήπως ανέκτησε πρόσφατα η Ελλάδα την πλήρη ανεξαρτησία της ή το πολιτικό προσωπικό μας τον εθνικό του προσανατολισμό και ενδιαφέρεται τώρα για την κατεπείγουσα εξόρυξη ορυκτών;

 

Ας υποθέσουμε ότι οι πολιτικοί μας όντως συνειδητοποίησαν ξαφνικά τις εθνικές ανάγκες. Για ποιό λόγο, ενώ άρχισαν να δίνουν άδειες ερευνών και ετοιμάζονται να ανακηρύξουν ΑΟΖ, συρρίκνωσαν ταυτόχρονα τη βασική εθνική υποδομή της χώρας για τα ορυκτά, το ΙΓΜΕ; Για ποιο λόγο, αφού κόπτονται τόσο πολύ και επείγονται για την έρευνα, νομοθέτησαν μεν, πριν ενάμισυ χρόνο, νέο φορέα για τη διαχείριση υδρογονανθράκων, αλλά απέφυγαν να τον στελεχώσουν, με αποτέλεσμα να υπάρχει μόνο στα χαρτιά;

 

Απάτες με την ΑΟΖ

 

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται, σύμφωνα με καλά πληροφορημένους κύκλους, να προχωρήσει άμεσα στην ανακήρυξη ΑΟΖ, αφού ολοκληρώσει την σχετική προετοιμασία. Βασικός εισηγητής της άποψης αυτής στον πρωθυπουργό είναι ο πρώην «Β’ Πανελλαδικάριος», της «αλτουσεριανής άκρας αριστεράς» (!), σήμερα βασικός «στρατηγικός εγκέφαλος» της ελληνικής δεξιάς Χρύσανθος Λαζαρίδης. Ο κ. Λαζαρίδης διαθέτει άριστες σχέσεις με την Ουάσιγκτον και το Τελ-Αβίβ και λέγεται ότι ήταν ο άνθρωπος-κλειδί για τη μεταστροφή του Πρωθυπουργού το 2011 από το ‘Όχι στο Ναι στο Μνημόνιο. Πιστεύει ότι, πέραν των άλλων, η ανακήρυξη ΑΟΖ θα δώσει και μια εσωτερική ανάσα σε μια κυβέρνηση που πιέζεται άσχημα από την εξέλιξη της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης και πρέπει να απολογείται τώρα για τους ‘Ελληνες που πεθαίνουν εξαιτίας της ασκούμενης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της.

 

‘Ότι κάποιο λάκκο έχει όμως η φάβα της ΑΟΖ, γίνεται ακόμα πιο φανερό με τις εξωφρενικές ανακρίβειες που αναπτύσσονται γύρω από την έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), μια εξειδικευμένη έννοια του δικαίου της θάλασσας που τείνει να γίνει «εθνική ιδεολογία». Η ΑΟΖ είναι μια χρήσιμη έννοια και η ανακήρυξή της μπορεί να είναι υπό όρους (κατά τη γνώμη μας δεν εκπληρούνται σήμερα) πολύ χρήσιμη για πολλά πράγματα, όχι όμως για την διεκδίκηση υποθαλάσσιων υδρογονανθράκων.

 

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται καμιά ανακήρυξη ΑΟΖ για την διεκδίκηση της κυριότητας των υποθαλασσίων υδρογανανθράκων της, διότι έχει ήδη την κυριότητα με την, ισχυρότερη της ΑΟΖ, ως προς τον υποθαλάσσιο πλούτο, έννοια της υφαλοκρηπίδας, όπως ορίζεται από τη σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι. Μάλιστα, η υφαλοκρηπίδα ξεπερνάει σε ορισμένες θάλασσες τα όρια των 200 ναυτικών μιλίων της ΑΟΖ, αλλά αυτό δεν αφορά τις ελληνικές θάλασσες. Το πρόβλημα είναι η οριοθέτηση είτε της υφαλοκρηπίδας, είτε της ΑΟΖ με τα αντικείμενα κράτη και στο πρόβλημα αυτό έχουν σκοντάψει σαράντα χρόνια οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι έρευνες στο Αιγαίο. Σε ότι αφορά τους κανόνες οριοθέτησης και διανομής, που προβλέπει η συνθήκη, είναι ταυτόσημοι και για την ΑΟΖ και για την υφαλοκρηπίδα. Αυτά τα έχουν πει και γράψει δημοσίως οι καλύτεροι και σοβαρότεροι ειδικοί μας, όπως ο Πρύτανης του Παντείου Καθηγητής Τσάλτας ή ο Καθηγητής ‘Αγγελος Συρίγος και μπορεί να τα διαπιστώσει κάθε νοήμων αναγνώστης μπει στον κόπο να διαβάσει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας στο ‘Ιντερνετ.

 

Αλλά ούτε κανείς μελετάει τίποτα στην Ελλάδα, ούτε οι τηλεοράσεις φωνάζουν τους ειδικούς να συζητήσουν σοβαρά. Δημιουργήθηκε έτσι μια «εθνική ιδεολογία» γύρω από το ζήτημα της ΑΟΖ, που είναι μεν παντελώς αβάσιμη, μπορεί όμως να έχει πολύ σπουδαίες πολιτικές και γεωπολιτικές συνέπειες. Μια τέτοια «ιδεολογία» και αντίστοιχη «συμβολοποίηση», υπενθύμισε πρόσφατα ο συνταγματάρχης Καλλεντερίδης, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, δημιουργήθηκε και γύρω από την ορθότατη, κατά τα άλλα, ιδέα της «’Ενωσης» Κύπρου και Ελλάδας, με τα γνωστά αποτελέσματα.

 

 

Επικίνδυνες γεωπολιτικές

Το μόνο που μπορεί πραγματικά να κάνει η ανακήρυξη ΑΟΖ υπό τις παρούσες συνθήκες είναι να προσθέσει ένα μηχανισμό έντασης με την Τουρκία. Ο γράφων ασχολείται επί 15 χρόνια με την ελληνική εξωτερική πολιτική και υποστήριξε συστηματικά την ανάγκη μιας μαχητικότερης ελληνικής πολιτικής έναντι της ‘Αγκυρας, όταν ουδείς από τους νυν «ΑΟΖολογούντες» ενδιαφερόταν για το θέμα. Θεωρεί ότι η Ελλάδα πρέπει να απαντήσει με κάθε μέσο στη διάθεσή της, αν η Τουρκία επιβουλευθεί την ελληνική εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία, ή την ασφάλεια των Ελληνοκυπρίων. Αλλά δεν πιστεύει ότι η παρούσα κατάσταση ιστορικά πρωτοφανούς διεθνούς απομόνωσης και εξασθένισης του διεθνούς στάτους της χώρας, όταν λέγεται ότι έχουμε προβλήματα ακόμα και με τα καύσιμα του στόλου, προσφέρεται για να ανοίξουμε με δική μας πρωτοβουλία όλα τα ανοιχτά θέματα με τη γείτονα! Πολύ περισσότερο, να εφαρμόσουμε τις ιδέες των πιο «μαχητικών» του «λόμπι»,  που θέλουν να πάμε στην περιοχή του Καστελόριζου να κάνουμε τον έξυπνο, στηριζόμενοι στη στρατιωτική υποστήριξη που νομίζουν ότι8 θα έχουν από το Ισραήλ!

 

Το οποίο Ισραήλ, αν πιστέψουμε πληροφορίες του τύπου, έχει ενθαρρύνει την Αθήνα να ανακηρύξει την ΑΟΖ. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες, που δεν είναι δυνατό να ελεγχθούν, έχει ασκήσει την επιρροή του στην αμερικανική διπλωματία ώστε η «κυβέρνηση» της Λιβύης, που ελέγχεται απολύτως από τις ΗΠΑ, να μη φέρει προσκόμματα στην οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Λιβύης και Ελλάδας.  Αντίθετα το Κάιρο του Μόρσι, σε προσέγγιση με τον Ερντογάν και δυσαρεστημένο από την προσέγγιση Κύπρου και Ελλάδας με το Ισραήλ, δυσκολεύει πολύ τα πράγματα για την οριοθέτηση με την Ελλάδα.

 

Τα ζητήματα αυτά μπορεί να μην έχουν άμεση, αλλά μπορεί να αποκτήσουν στρατηγική και ιστορική σημασία για το μέλλον του ελληνισμού, σε ένα περιβάλλον που έχει βαθιά διαταραχθεί ένας προσανατολισμός τριών αιώνων προς την Ευρώπη και δεν ξέρουμε καν αν θα υπάρχει ΕΕ σε μερικά χρόνια. Είναι το μέλλον και η μορφή του ελληνικού κράτους που μπορεί να παιχτούν στις μεγάλες ανακατατάξεις μπροστά μας. Η γεωοικονομία θα συναντήσει αναπόφευκτα τη γεωπολιτική. Ποιος θα ελέγξει τον ελληνικό χώρο και τους πόρους του δεν είναι το πιο ασήμαντο από τα θέματα!

 

Σε ποιόν ανήκουν τα αέρια/πετρέλαια;

 

Το βασικότερο πρόβλημα με τους πόρους είναι όμως το οικονομικό καθεστώς υπερχρέωσης και το νομικό καθεστώς των δανειακών/μνημονίων. ‘Οσο η Ελλάδα προσπαθεί να πληρώσει ένα μη βιώσιμο χρέος καταστρέφεται η ίδια, μεταφέρονται στους Δανειστές οι πόροι της, λεηλατείται η χώρα και το χρέος αυξάνεται διαρκώς, όπως συμβαίνει συνεχώς μετά τον Μάιο 2010, όταν χρεωκοπήσαμε χωρίς να το πούμε. Υπό παρόμοιες συνθήκες, η εξόρυξη των ενεργειακών πόρων θα ωφελήσει τους Πιστωτές, διοχετεύοντάς τους πολύτιμο για τη σωτηρία μας εθνικό πλούτο.

 

Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα, λόγω της Δανειακής Σύμβασης που έχει δεσμεύσει, τονίζει ο πρύτανης των Ελλήνων συνταγματολόγων, πρώην νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου, Καθηγητής Κασιμάτης (αλλά και ο επίσης διαπρεπής Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Κωνσταντίνος Χρυσόγονος), με το άρθρο 4, όλη τη δημόσια περιουσία, ενώ με το άρθρο 15 έχει εισάγει το αγγλικό δίκαιο για τις διαφορές και έχει άρει όλες τις ασυλίες εθνικής κυριαρχίας. Επιπλέον έχει δημιουργηθεί Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων με νομοθετημένη, σε εφαρμογή της Σύμβασης, εντολή χρήσης όλων των πόρων αποκλειστικά για τις ανάγκες εξυπηρέτησης χρέους, που κατατίθενται μάλιστα σε ειδικό λογαριασμό επ’ ονόματι των πιστωτών στην Τ.τ.Ε. και στη συνέχεια θα μεταφέρονται σε τράπεζα του Λουξεμβούργου.

 

Στην Ελλάδα εισάγεται τώρα, με διαδικασίες εξπρές, χωρίς κανείς να προλάβει καλά-καλά να διαβάσει και να μελετήσει τα κείμενα, ολόκληρο το θεσμικό πλαίσιο, αποτελούμενο από χιλιάδες σελίδες δυσνόητων νομικών κειμένων, της εγκαθιδρυόμενης σταδιακά αποικίας χρέους των Πιστωτών, του Χρήματος. Αν αυτή η διαδικασία δεν ανατραπεί, αν η Δανειακή δεν καταγγελθεί, υποστηρίζει ο κ. Κασιμάτης, τα υπόλοιπα δεν έχουν πολύ νόημα.

 

Πράγματι. Αν όντως η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς έμμεσης, πλην πραγματικής κατοχής, μέσω όλων αυτών των νομικών δεσμεύσεων, τότε πρέπει μάλλον να προστατεύσει, παρά να εκμεταλλευθεί τους πόρους, όπως θα έπρατταν οι πατριώτες το 1943.

 

‘Αγιος Βασίλης

 

Χριστουγεννιάτικες μέρες που πλησιάζουν, πολύ θάθελα να υποσχεθώ στον εαυτό μου και σε σας έναν Αη-Βασίλη, να ξέρω ότι θα πεθάνω τουλάχιστον με σύνταξη και περίθαλψη, στη χώρα μου που αγαπάω. Αλλά δεν θα ήμουν πολύ χρήσιμος στους αναγνώστες αν τόκανα. Η αλήθεια είναι ότι αντιμετωπίζουμε ένα από τα τραγικότερα διλήμματα της ιστορίας μας. ‘Η θα εξακολουθήσουμε την παρούσα πορεία σταδιακής αυτοκαταστροφής, προσπαθώντας να αποδείξουμε στις αγορές ότι μπορούμε να πληρώσουμε ένα χρέος που δεν μπορούμε να πληρώσουμε, και ελπίζονtας ότι κάποια στιγμή θα μας λυπηθούν μόνοι τους οι Ευρωπαίοι, ή θα πάμε να πούμε στα ίσια ότι το πρόγραμμα είναι λάθος, δεν βγαίνει, χρειαζόμαστε έκτακτη ανθρωπιστική βοήθεια και ευρωπαϊκή αλληλεγγύη γιατί καταστρεφόμαστε κι ότι εμείς πάντως, αν δεν μας τα δώσουν, θα το διακόψουμε μονομερώς. Αφού προηγουμένως χαλάσουμε τον κόσμο στην Ευρώπη και διεθνώς και αφού αναζητήσουμε συμμάχους στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Και γνωρίζοντας ότι, κι αυτός ο δρόμος, θα είναι γεμάτος δυσκολίες και κινδύνους.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Το μεγαλύτερο τμήμα αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο», στις 15.12.2012

AOZ, ορυκτός πλούτος και το "παζάρι" των δανειστών

Οι κίνδυνοι και η άλλη άποψη

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Σοβαρά ερωτήματα θέτει η πρόσφατη δημοσιοποίηση έκθεσης της Ντώυτσε Μπανκ για τα ενδεχόμενα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στις ελληνικές θάλασσες. Πρώτον, σε ότι αφορά την σκοπιμότητα της δημοσιοποίησής της, σε μια περίοδο που γίνεται διεθνής συζήτηση και διαπραγμάτευση μεταξύ ΔΝΤ και Γερμανίας για το βιώσιμο του ελληνικού χρέους. Δεύτερον, για το ποια είναι τα σχέδια των Πιστωτών για τον ελληνικό ορυκτό πλούτο, κατά πόσον δηλαδή θέλουν να χρησιμοποιήσουν προς ώφελός τους τυχόν ενεργειακούς πόρους της χώρας. Σύμφωνα με πληροφορίες του περιοδικού μας, απεφεύχθη την τελευταία στιγμή η υπαγωγή συμβάσεων για μέταλλα στο ΤΑΙΠΕΔ, το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων, που έχει συσταθεί με νομοθετημένη εντολή να διαχειρίζεται τους πόρους για την αποκλειστική αποπληρωμή του χρέους και μάλιστα, υπογραμμίζει ο καθηγητής Κασιμάτης, σε λογαριασμό επ’ ονόματι των Πιστωτών, αρχικά στην  Τ.τ.Ε. και αργότερα σε τράπεζα του Λουξεμβούργου.

 

Η δημοσιοποίηση συμπίπτει με έντονη κινητικότητα στο θέμα της ΑΟΖ, καθώς η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, να προχωρήσει στην ανακήρυξη, αφού ολοκληρωθούν ορισμένες κινήσεις ιδίως με τη Λιβύη. «Λιβυκή κυβέρνηση» δεν υπάρχει ακριβώς, αλλά υπάρχει ο αμερικανικός έλεγχος επί της Λιβύης και η ισραηλινή επιρροή επί της αμερικανικής διπλωματίας. Αντιθέτως, το Κάιρο του Μόρσι δημιουργεί προσκόμματα ως προς την οριοθέτηση της ΑΟΖ, αφενός λόγω προσέγγισης με την ‘Αγκυρα του Ερντογάν,  αφετέρου λόγω αραβικής δυσαρέσκειας για την προσέγγιση της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ. Υπέρ της ανακήρυξης ΑΟΖ λέγεται ότι συνηγορεί έντονα ο σύμβουλος του πρωθυπουργού Χρύσανθος Λαζαρίδης και για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους. Είναι γνωστό ότι ο κ. Λαζαρίδης ασκεί σημαντική επιρροή στον κ. Σαμαρά, φέρεται άλλωστε και ως ο βασικός εισηγητής και το στήριγμα της στροφής του, τον Νοέμβριο 2011, από το «‘Όχι» στο «Ναι» στα Μνημόνια. Διατηρεί επίσης εξαίρετες σχέσεις με τον «διεθνή παράγοντα», ιδίως Ισραήλ και ΗΠΑ.

 

Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι χρήσιμη για τους αλιευτικούς πόρους, για την διεκδίκηση της ευθύνης έρευνας και διάσωσης στις θάλασσες που αφορά, ενώ διευκολύνει, χωρίς όμως να είναι απαραίτητη, την πόντιση υποβρυχίων καλωδίων και αγωγών. Αντίθετα, δεν είναι απαραίτητη για τους υποθαλάσσιους υδρογονάνθρακες, δεδομένου ότι η κυριότητα επ’ αυτών διασφαλίζεται ήδη με την υφαλοκρηπίδα που είναι φυσικό δικαίωμα κάθε κράτους (δεν προϋποθέτει ανακήρυξη). Η υφαλοκρηπίδα εκτείνεται σε απόσταση ίση ή μεγαλύτερη από το όριο της ΑΟΖ (200 ν.μ.) και η διαδικασία οριοθέτησης είναι ταυτόσημη με αυτή της οριοθέτησης της ΑΟΖ. Το βασικό για όλες τις θαλάσσιες ζώνες είναι όχι η ανακήρυξη, όσο η οριοθέτηση με τα αντικείμενα κράτη, που επιτυγχάνεται, είτε με διαπραγματεύσεις, είτε με προσφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη. Το μόνο πρόβλημα που ενδεχομένως να προκύψει από την ανακήρυξη ΑΟΖ είναι ότι μπορεί να θεωρηθεί από την Τουρκία ανατροπή του ατύπου, πλην πραγματικού modus vivendi μεταξύ των δύο χωρών (διερευνητικές), προκαλώντας μια μάλλον ανεπιθύμητη, υπό τις παρούσες συνθήκες, ένταση.    

 

Τα ερωτήματα που τίθενται από την προοπτική ανεύρεσης ενδεχομένως σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων είναι το κατά πόσον μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να ξεφύγει η χώρα από τη θηλιά του χρέους και των Μνημονίων, κατά πόσον μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις εθνικές μας ανάγκες και όχι να καταλήξουν στις τσέπες των Πιστωτών, που ασφαλώς τα ορέγονται όπως ορέγονται και τη γεωπολιτική «υπεραξία» της χώρας (τα δύο πάνε συνήθως μαζί).

 

Ανεξαρτήτως  πάντως του τι θα γίνει με τα ίδια τα κοιτάσματα, η καταρχήν παράξενη (αφού δεν είναι θέμα της η ενέργεια) έκθεση της Ντώυτσε Μπανκ, προκαλεί εντύπωση για δύο λόγους. Πρώτον γιατί δεν αναφέρει κανένα νέο ή βέβαιο στοιχείο, στηρίζεται αποκλειστικά σε εκτιμήσεις Ελλήνων επιστημόνων, που επισημαίνουν την αναλογία των λεκανών Λεβαντίνης και Ηροδότου και η ίδια άλλωστε τηρεί επιφυλάξεις ως προς τη βασιμότητα των εκτιμήσεων, έως ότου ολοκληρωθούν οι έρευνες. Δεύτερον γιατί δημοσιοποιείται σε μια εποχή που τίθεται εκ των πραγμάτων αλλά και του ΔΝΤ, θέμα βιωσιμότητος του ελληνικού χρέους. Η δημοσιοποίηση μιας τέτοιας έκθεσης, αυτή τη χρονική στιγμή, ενισχύει τα επιχειρήματα όσων αντιτίθενται σε μια περικοπή του ελληνικού χρέους. Αν η Ελλάδα διαθέτει ένα «Ελντοράντο αερίου» γιατί να μην πληρώσει το χρέος μέχρι τελευταία δεκάρα;

 

Για σχεδόν όλους τους οικονομολόγους παγκοσμίως, το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και πρέπει να περικοπεί. Δεν είναι όμως αυτή η άποψη των κ.κ. Σαμαρά και Μέρκελ, οι οποίοι επιμένουν ότι το χρέος είναι βιώσιμο και η Ελλάδα οφείλει, μέσω «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», όπως λένε, να βρει τον τρόπο να το ξεπληρώσει και να ξαναγίνει «αξιόπιστη» έναντι των «αγορών», ώστε να μπορεί να επαναχρηματοδοτηθεί. Για τον λόγο αυτό λέγεται ότι ο κ. Σαμαράς αναφέρει συχνά στις διεθνείς επαφές του την εικαζόμενη ύπαρξη πόρων, ως επιχείρημα ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να αποπληρώσει το χρέος της.

 

Τα ερωτήματα που τίθενται όμως από πολλούς αναλυτές είναι, εν προκειμένω, δύο και αφορούν την οικονομική κατάσταση της χώρας  και το διεθνές νομικό καθεστώς της. Εάν το χρέος είναι βιώσιμο, η διοχέτευση πόρων στην εξυπηρέτησή του είναι σκόπιμη για να μειωθεί. Αν δεν είναι, τότε μια τέτοια διοχέτευση εξασθενεί τη χώρα, αυξάνοντας ταυτόχρονα το χρέος!

 

Δεύτερον, όπως υπογραμμίζει ο πρύτανης των Ελλήνων συνταγματολόγων καθηγητής Κασιμάτης, αλλά και άλλοι διαπρεπείς συνταγματολόγοι, όπως ο καθηγητής Χρυσόγονος του ΑΠΘ, η Δανειακή Σύμβαση έχει δεσμεύσει με το άρθρο 4 το σύνολο της ελληνικής δημόσιας περιουσίας, ενώ, με το άρθρο 15, ήρε όλες τις ασυλίες εθνικής κυριαρχίας και εισήγαγε το αγγλικό δίκαιο. Σε εφαρμογή αυτών των διατάξεων και της Δανειακής στο σύνολό της θεσπίστηκε το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων και εισάγονται τώρα στην ελληνική νομοθεσία μια σειρά διατάξεων που καθιστούν τη χώρα «αποικία χρέους». Είναι αλήθεια, όπως παρατηρεί ο νομικός Αλέξης Μητρόπουλος, ότι η πρόσφατη νομοθεσία για το ΤΑΙΠΕΔ άφησε σε «ασαφές» καθεστώς τον ορυκτό πλούτο, αλλά είναι θέμα κατά πόσον οι Πιστωτές θα αφήσουν ελεύθερη τη διαχείρισή του από το ελληνικό κράτος. Κυβερνητικές πηγές, υπόψιν των οποίων θέσαμε το θέμα, δεν απέκλεισαν την πιθανότητα εμπλοκής, υποστήριξαν όμως ότι ίσως μπορεί να βρεθεί κάποια λύση, με την εξεύρεση κάποιας φόρμουλας για το νομικό καθεστώς της εκμετάλλευσης.

 

Στην πραγματικότητα λίγοι άνθρωποι στην Ελλάδα και διεθνώς, πλην της ίδιας της τρόικας, γνωρίζουν τι ακριβώς γίνεται με τα κείμενα χιλιάδων σελίδων δυσνόητων και περίπλοκα διατυπωμένων νομικών όρων, που εισάγονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος στην ελληνική νομοθεσία, χωρίς κανείς να μπορέσει όχι να αναλύσει και σκεφθεί, αλλά συχνά και να διαβάσει ακόμα.

 

Υπό παρόμοιες συνθήκες φοβάται κανείς ότι, αν υπάρχουν, οι πόροι από τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων της χώρας κινδυνεύουν να μη χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες και τη σωτηρία μας, αλλά να καταλήξουν τελικά στα θησαυροφυλάκια των τραπεζών των Πιστωτών.

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, 13/12/2012

 Konstantakopoulos.blogspot.com