Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012
Κύπρος: στο όριο του αφανισμού
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Στην Αμερική, εδώ και μερικά χρόνια, κάνει θραύση η ιδέα της «συναισθηματικής νοημοσύνης». Δεν είναι μόνο αυτά που καταλαβαίνουμε με τη λογική μας, είναι κι αυτά που καταλαβαίνουμε με το συναίσθημα. Αν ζούσα στην Αμερική ίσως νάμουν τώρα πλούσιος. Θα λάνσαρα και τρίτη νοημοσύνη, την «ηθική νοημοσύνη». Αλλά δεν ζω στην Αμερική και δεν ξέρω αν η Αμερική είναι το κατάλληλο μέρος για να μελετήσει κανείς ένα τέτοιο θέμα. Στην Ελλάδα ζω και η Ελλάδα, μαζί με την Κύπρο, μοιάζουν ιδανικές όχι για τη μελέτη της ηθικής, αλλά μάλλον της ανηθικότητας και των συνεπειών της.
Γιορτάζουμε το ‘Oχι, στις 28 Οκτωβρίου γιατί, αν γιορτάζαμε τα Ναι, δεν θα δουλεύαμε ούτε μια μέρα τον χρόνο, είχε πει εύστοχα μια μέρα ο Θύμιος Καλαμούκης της «Ελληνοφρένειας». Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Τάσσου Παπαδόπουλου, του αγωνιστή της ΕΟΚΑ και του «Προέδρου του ‘Όχι», αλλά επίσης τα κόκκαλα του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του Σπύρου Κυπριανού με την υποψηφιότητα του Νίκου Αναστασιάδη για την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και, ακόμα περισσότερο, με την απόφαση του κόμματός τους, του Δημοκρατικού Κόμματος (ΔΗΚΟ), να την υποστηρίξει.
Στην Κύπρο μου λένε, κάθε τόσο, ότι στην εξωτερική πολιτική μετράνε μόνο τα συμφέροντα, όχι τα δίκαια. Εγώ δεν πιστεύω τίποτα από αυτά – η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει αν μετρούσαν μόνο τα συμφέροντα. Το δίκαιο και η ηθική είναι επίσης τεράστια υλική δύναμη. Συνήθως, όσοι εκτοξεύουν αυτές τις ανοησίες κάποια βρωμιά ετοιμάζονται να κάνουν ή να αποδεχτούν. Βρωμιά στη βρωμιά, στην εξωτερική και στην εσωτερική πολιτική, κινδυνεύει τώρα να χαθεί ολάκερο το ελληνικό έθνος, σε Ελλάδα και Κύπρο, κυριολεκτικά κάτω από έναν όγκο «εθνικών σκατών». (Ζητούμε συγγνώμη για τη χρήση τέτοιου όρου. Είμαστε συστηματικά αντίθετοι στη χυδαιογραφία, που δεν συνεισφέρει άλλωστε στη δύναμη του επιχειρήματος, αλλά σε ορισμένες περιστάσεις, όπως είναι η σημερινή εθνική παρακμή του ελληνισμού, μόνο τέτοιες εκφράσεις παρέχουν δυστυχώς τη δυνατότητα ακριβούς αποτύπωσης της θλιβερής πραγματικότητας).
Ο Νίκος Αναστασιάδης, που διεκδικεί τώρα την Προεδρία του κυπριακού κράτους, είναι ο άνθρωπος που εργάσθηκε όσο κανείς άλλος για να διαλύσει αυτό το κράτος το 2004, υπερασπιζόμενος το σχέδιο Ανάν. Το σχέδιο Ανάν προέβλεπε την υποταγή και των τριών εξουσιών του νησιού σε τρεις ξένους αξιωματούχους που θα διόριζε ο ΓΓ του ΟΗΕ, δηλαδή η Βρετανία, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ και αυτοί, με τη σειρά τους, θα διόριζαν τους διαδόχους τους. Ο κατάλογος των απερίγραπτων και τερατωδών ρυθμίσεων του σχεδίου Ανάν δεν έχει τέλος. Ο κορυφαίος συνταγματολόγος Δημήτρης Τσάτσος το είχε χαρακτηρίσει «έργο παράφρονος», ενώ ο επίσης συνταγματολόγος Βαγγέλης Βενιζέλος είχε πει ότι χρειαζόταν δύο λεπτά για να το ξετινάξει κανείς από πλευράς ευρωπαϊκού, συνταγματικού και διεθνούς δικαίου. Το σχέδιο Ανάν, εκτός όλων των άλλων, απαγόρευε επίσης στο νέο «κράτος» που δημιουργούσε στην Κύπρο, να διατηρεί μέσα άσκησης της κυριαρχίας του και αυτοάμυνας! Αν οι Κύπριοι το ψήφιζαν το 2004, θα αποποιούντο οικειοθελώς και ανεπιστρέπτως του κράτους τους, εγκαθιδρύοντας στο νησί και υποτασσόμενοι αυτοβούλως σε μια μεταμοντέρνα αποικία του Λονδίνου, της Ουάσιγκτων και του Τελ Αβίβ, μετατρεπόμενοι οι ίδιοι σε «κοινότητα σε αναζήτηση κηδεμόνα», κατά την εύστοχη επισήμανση του Τάσσου Παπαδόπουλου. (1)
Σε αντίθεση με το Μνημόνιο και τη Δανειακή, που έκαναν επίσης, με άλλους μηχανισμούς, ένα έργο αποικιοποίησης του ελληνικού κράτους, και για τα οποία δεν ρωτήθηκε ποτέ ή ρωτήθηκε εμμέσως και πολύ αργά ο ελληνικός λαός, το σχέδιο Ανάν ετέθη στην κρίση του κυπριακού λαού. ‘Ενας λόγος ήταν το ότι οι (όχι και τόσο) νέοι αποικιοκράτες πίστευαν ότι το ελληνικό πολιτικό προσωπικό είναι τόσο υποτελές που θα οδηγούσε εύκολα τους ψηφοφόρους στο Ναι. ‘Ενας ακόμα βαθύτερος λόγος ήταν ο ριζικός, «συντακτικός» χαρακτήρας του. ‘Ηταν τόσο χοντρό αυτό που πήγαν να κάνουν στο κυπριακό κράτος, ερχόταν σε τόσο μεγάλη αντίθεση με τα θεμέλια του δικού τους δυτικού πολιτεύματος, που θεώρησαν ότι έπρεπε να αποκλεισθεί οποιαδήποτε εκ των υστέρων αμφισβήτηση της νομιμότητάς του. Προέβλεψαν το δημοψήφισμα για λόγους αυτοσεβασμού της αυτοκρατορικής εξουσίας, όχι γιατί το απαίτησαν οι ραγιάδες. ‘Ετσι όμως, έδωσαν τη δυνατότητα στους Κύπριους πολίτες να ψηφίσουν ‘Όχι σώζοντας τους εαυτούς τους, την αξιοπρέπειά τους και το κράτος τους.
Αν η Κύπρος ήταν κάπως κανονικό κράτος ή οι ‘Ελληνες ένα κάπως αξιοπρεπές έθνος, δεν θα μπορούσε ποτέ ένα τέτοιο σχέδιο να τεθεί σε δημοψήφισμα, όπως δεν κάνουμε δημοψήφισμα για να αποφασίσουμε αν θα εισάγουμε το θεσμό της δουλείας. Ευτυχώς πάντως το δημοψήφισμα προβλέφθηκε και ο κυπριακός λαός απέρριψε με συντριπτική πλειοψηφία το σχέδιο, ένα ‘Όχι στο οποίο πρωτοστάτησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος και το κόμμα του, το ΔΗΚΟ. Πρωταγωνιστής του «Ναι», από την άλλη μεριά, ο Νίκος Αναστασιάδης. Που όχι μόνο υπερασπίστηκε με νύχια και με δόντια το σχέδιο, υπόδειγμα ο ίδιος πολιτικού πιστού στους ξένους και τα συμφέροντά τους, αλλά και εξεστράτευσε στην Ευρώπη, μαζί με τα πρωτοπαλλήκαρα του άλλου «’Ελληνα», Γιώργου Παπανδρέου, κατηγορώντας την κυπριακή κυβέρνηση για αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις στο δημοψήφισμα. Η υποτέλεια του Αναστασιάδη συνιστά τόσο αξεδιάλυτο στοιχείο της πολιτικής του ταυτότητας που έσπευσε να πιέσει και τον Σαμαρά να ταχθεί υπέρ του Μεσοπρόθεσμου, όταν ακόμα ο Πρόεδρος της ΝΔ έλεγε ότι είναι κατά του Μνημονίου.
Αυτόν λοιπόν τον άνθρωπο σπεύδουν τώρα να υποστηρίξουν το Δημοκρατικό Κόμμα, του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, ίσως και ένα μέρος του Ευρωπαϊκού Κόμματος, που συγκροτήθηκε ακριβώς στη βάση των αρχών του ‘Όχι στο σχέδιο Ανάν και να του αναθέσουν το σπουδαιότερο αξίωμα στο κυπριακό κράτος. (Αυτό τουλάχιστο δείχνουν τα δεδομένα που έχουμε τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, γιατί οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται). Αν τώρα μια τέτοια πράξη δεν συνιστά μνημείο πολιτικής ανηθικότητας, καιροσκοπισμού και εθνικού τυχοδιωκτισμού, τότε διερωτώμεθα ποιά πράξη θα μπορούσε να είναι.
‘Όπως η εμφάνιση του σχεδίου Ανάν και, αργότερα, του Μνημονίου και των Δανειακών στην Ελλάδα, έτσι και οι πολιτικές εξελίξεις γύρω από το θέμα των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο φανερώνουν τον ακραίο ευτελισμό και ηθικο-πολιτικό εκφυλισμό του ελληνικού πολιτικού προσωπικού και, ευρύτερα, της άρχουσας τάξης στα δύο κράτη και προοιωνίζονται μεγάλες εθνικές και κοινωνικές καταστροφές (2). Μπορούν αυτές να πάρουν τη μορφή νέου σχεδίου Ανάν, μπορούν να εκδηλωθούν μέσω Μνημονίων και Δανειακών, όπως στην Ελλάδα, ή με τη ντε φάκτο μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο τρίτων δυνάμεων, που τάχα εμφανίζονται ως φίλες, αλλά οικειοποιούνται σταδιακά τις πιο ζωτικές κρατικές και οικονομικές λειτουργίες του νησιού και το απομακρύνουν από τη μητροπολιτική Ελλάδα.
Το πρόβλημα δεν είναι άλλωστε το ίδιο το σχέδιο Ανάν και η επαναφορά αυτού ή μιας παραλλαγής του. Η εμφάνιση του σχεδίου Ανάν ήταν το αιτιατό, δεν ήταν το αίτιο. Το αίτιο είναι η διάθεση της νεοαποικοκρατίας να ελέγξει το νησί, καταργώντας ει δυνατόν το ανεξάρτητο, δημοκρατικό και κυρίαρχο κράτος, που διασφαλίζει τον έλεγχο των κατοίκων επί της νήσου. Είναι επίσης η διάθεση της ελίτ, σε Ελλάδα και σε Κύπρο, να «πουλήσει» και το κράτος και «τη μάνα της και τον πατέρα της» στους ξένους. Ο συνδυασμός των αποικιακών βλέψεων και του εξωφρενικού νεοραγιαδισμού των ελίτ (και όχι η Τουρκία) είναι που συντηρεί μια μόνιμη και σοβαρή απειλή για την ύπαρξη του κυπριακού κράτους. Αλλά στην εποχή μας, η ύπαρξη ενός στοιχειωδώς ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους είναι προϋπόθεση επιβίωσης του ελληνισμού στην Κύπρο (και την Ελλάδα).
Σημειώσεις
(1) Για τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, παραπέμπουμε τον ενδιαφερόμενο αναγνώστη στο βιβλίο μας «Η Αρπαγή της Κύπρου (το σχέδιο Ανάν ως εργαλείο της αμερικανικής στρατηγικής στην Ευρώπη, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή)», από τις εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2004
(2) Από καιρό άλλωστε ήταν δυνατό να προβλεφθούν. Δες σχετικά και το βιβλίο μας «Η Κύπρος σε παγίδα», (εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 2008)
Konstantakopoulos.blogspot.com
«Επίκαιρα», 13.9.2012
Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012
Κύπρος: από το 'Οχι του 2004 στο Ναι του 2012
Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
‘Ηταν Φεβρουάριος του 2008, η βραδυά του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο. Είχε γίνει πια σαφές: ο Πρόεδρος του ‘Όχι στο σχέδιο Ανάν, αυτός που διέσωσε το κυπριακό κράτος από την αυτοκατάλυσή του, και την Ελλάδα από τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, είχε ηττηθεί και αποκλεισθεί. ‘Ένα βουβό «γιατί;» σχηματίστηκε στο πρόσωπο της γυναίκας, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου πούμενα, στη Λευκωσία. Με δυσκολία κρατούσε τα δάκρυά της, ώσπου της βγήκε η πίκρα: «Δεν μπορούσαμε βλέπεις. Δεν αντέχουμε να ζήσουμε πάνω από μερικά χρόνια με εθνική αξιοπρέπεια».
Το πένθος της Κασσάνδρας στη μορφή της Ελληνίδας, από τότε προϊδέαζε για το δρόμο του αφανισμού που σύντομα θάμπαινε η Ελλάδα με τον εθνικό εξευτελισμό του Μνημονίου, των Παπανδρέου και Σαμαρά, μιας από τις μεγαλύτερες πράξεις συλλογικής προδοσίας της χώρας μας από μέρους των αρχουσών της τάξεων στα διακόσια χρόνια της «ανεξαρτησίας». Από κοντά, αναπόφευκτα, και η Κυπριακή Δημοκρατία, που δεν απειλείται μόνο από το δικό της Μνημόνιο, αλλά και άλλες πολύ πιο σύνθετες και δύσκολες απειλές σήμερα. Γιατί η μοίρα των δύο κρατών είναι βαθιά και πολλαπλά αλληλένδετη και πάντα, η προσπάθεια των ιθυνόντων στη Λευκωσία και την Αθήνα να παραστήσουν ότι δεν είναι έτσι, όπως τους ζητά πάγια το Λονδίνο και η Ουάσιγκτων, οδήγησε μόνο σε εθνικές τραγωδίες.
Πριν από οκτώ χρόνια, η Κυπριακή Δημοκρατία αντιμετώπισε επιτυχώς μια πρόκληση χειρότερη ίσως και από το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας και την εισβολή του 1974, έστω κι αν δεν είχε τον δραματικό χαρακτήρα εκείνων των γεγονότων. Το 1974, η Τουρκία δεν υπήρχε ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να καταλάβει όλη την Κύπρο, γιατί θα τη σταματούσαν οπωσδήποτε η Βρετανία, οι
ΗΠΑ και το Ισραήλ, που την ενθαρρύνουν, την ανέχονται και τη χρησιμοποιούν για τον έλεγχο του νησιού από την ελληνική πλειοψηφία του πληθυσμού του, δεν έχουν όμως την παραμικρή διάθεση να το παραδώσουν στην ‘Αγκυρα. Για λογαριασμό τους πάντα ήθελαν και πάντα θέλουν την Κύπρο, αλλά βέβαια, κοντά στον αυτοκρατορικό βασιλικό, ποτίζεται και η τουρκική γλάστρα. Η αποτυχία των χουντικών να δολοφονήσουν τον Μακάριο, που συμβόλιζε από μόνος του το κυπριακό κράτος και διέθετε τεράστιο παγκόσμιο κύρος, μαζί και η αντίσταση της δημοκρατικής Κύπρου, κυρίως γύρω από την ΕΔΕΚ του θρυλικού «γιατρού» Βάσσου Λυσσαρίδη, δεν επέτρεψε εξάλλου τη μετατροπή από τότε της Κύπρου σε είδος Βοσνίας ή Ανατολικού Τιμόρ, όπως θα προέβλεπε, δεκαετίες αργότερα, το διαβόητο σχέδιο Ανάν.
Το 2004, υπό την ηγεσία του Τάσσου Παπαδόπουλου και ανθιστάμενοι σε ένα όργιο ωμών διεθνών πιέσεων (αυτό που ξαναείδαμε πρόσφατα στις ελληνικές εκλογές της 17ης Ιουνίου), οι Κύπριοι εκλογείς απέρριψαν με συντριπτική πλειοψηφία το σχέδιο Ανάν, ένα σχέδιο που υποστήριξε με φανατισμό το σύνολο σχεδόν της ιθύνουσας τάξης σε Ελλάδα και Κύπρο, άλλο αν μετά κόντεψαν να βγούνε εκ των υστέρων όλοι «αγωνιστές του όχι». Το Σχέδιο Ανάν ήταν μια πρόκληση ίσως χειρότερη από αυτή του 1974, γιατί προέβλεπε τη διάλυση του δημοκρατικού, κυρίαρχου και ανεξάρτητου κυπριακού κράτους προς όφελος ενός μορφώματος που θα διοικούσαν τρεις ξένοι αξιωματούχοι που θα διόριζε ο ΓΓ του ΟΗΕ, δηλαδή το Λονδίνο, η Ουάσιγκτων και το Τελ Αβίβ, και στο οποίο απαγορευόταν η ύπαρξη μέσων άσκησης κυριαρχίας και αυτοάμυνας! Το σχέδιο Ανάν δεν έδινε την Κύπρο στην Τουρκία, την έκανε την πρώτη, κάπως «αεθνική», αποικία της «αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης», όπως πάει να γίνει τώρα η Ελλάδα με τις προβλέψεις των δανειακών συμβάσεων. Και φυσικά, ότι ο κυπριακός λαός θα έδινε με την υπογραφή του, το δικαίωμα δηλαδή να έχει το κράτος του, δεν θα του το ξαναδίνανε πίσω. Σιγά-σιγά θα τον κάνανε και μειοψηφία στη χώρα του, να μην τους ενοχλεί.
Τότε, η καταστροφή απεφεύχθη. Αλλά κανένα κράτος στον κόσμο δεν μπορεί να επιβιώσει επί μακρόν, αν η εθνική του αξιοπρέπεια εμφανίζεται αραιά και που, για να χαθεί ξανά μέσα στους μαιάνδρους της διαπλοκής, της ιδιοτέλειας, της εξάρτησης, των μικρών και μεγάλων συμφερόντων, πολιτών και πολιτικών, επιχειρηματιών και εκδοτών, ξένων υπηρεσιών και διεθνών συμφερόντων. Θα τρίζουν σήμερα τα κόκαλα του Τάσσου Παπαδόπουλου, τελευταίου, μαζί με τον «Γιατρό», των «μακαριακών», βλέποντας τον Νίκο Αναστασιάδη, τον άνθρωπο που αγωνίστηκε με συνέπεια και φανατισμό υπέρ του σχεδίου Ανάν, να επιχειρεί τώρα να γίνει Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, του κράτους δηλαδή που εργάσθηκε όσο κανείς άλλος για να καταργήσει, στηριζόμενος στο ΔΗΚΟ, το ίδιο το κόμμα του αείμνηστου Προέδρου και του Σπύρου Κυπριανού.
Σε αντίθεση βέβαια με τους όψιμους, τόσο φανερά καιροσκόπους και τυχοδιώκτες συμμάχους του, στον Αναστασιάδη δεν μπορούμε να προσάψουμε ούτε ασυνέπεια, ούτε καιροσκοπισμό, ούτε δειλία. Αγνόησε κάθε προσωπικό και πολιτικό κόστος, δεν ταλαντεύτηκε ποτέ του, έθεσε την αξιοσημείωτη ενέργεια και τις ικανότητες που διαθέτει στην υπηρεσία των σκοπών που εκείνος νομίζει σωστούς. ‘Εγινε ο «βράχος του Ναι» στο σχέδιο Ανάν το 2004, αγνοώντας το αντίθετο πολιτικό κλίμα που επικρατούσε, αλλά και έφτασε να τριγυρνάει διεθνώς και να καταγγέλλει μαζί με τους ΠΑΣΟΚους του Γιωργάκη τον Παπαδόπουλο για αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, επιτιθέμενος στη χώρα του για λογαριασμό των ξένων. Η άποψή του μπορεί να συνοψισθεί στο σύνθημα «όλα στους ξένους», μια άποψη που δεν είναι βέβαια πολύ πρωτότυπη στον ελληνικό χώρο, ούτε στη νεώτερη Ελλάδα των κοτζαμπάσηδων και των μαυραγοριτών της Κατοχής, ούτε ακόμα και στα αρχαία χρόνια. Εμείς βγάλαμε, στα χρόνια της ρωμαϊκής κυριαρχίας, τον μεγαλύτερο αρχαίο θεωρητικό της υποτέλειας, τον Αίλιο τον Αριστείδη. Είναι τέτοια η σταθερότητα στις απόψεις του, που φυτρώνει και εκεί που δεν τον σπέρνουν, για να συνηγορήσει υπέρ αυτών, όπως όταν «συμβούλευσε» τον Αντώνη Σαμαρά να αποδεχθεί το Μεσοπρόθεσμο.
Για τον Νίκο Αναστασιάδη είναι τώρα η στιγμή του θριάμβου, καθώς βλέπει αυτούς που έκαναν πολιτική καριέρα με το ‘Όχι στο σχέδιο Ανάν, να προσέρχονται και να τον προσκυνούν, αποβλέποντας στα ωφελήματα που πλουσιοπάροχα τους υπόσχεται. Θλίβεται κανείς, υποχρεούμενος να θυμηθεί, δυο χιλιάδες χρόνια μετά, το «Αιδώς Αργείοι». Και τρομάζει, αν δεν είναι «πτωχός τω πνεύματι», με τη Νέμεση που σύντομα θα φέρει η ‘Υβρις. Οι Γάλλοι λένε ότι οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν. Στην περίπτωσή μας, απόγονοι, αν είναι δυνατόν, του λαού που άκουσε τον Επιτάφιο, κινδυνεύουμε σοβαρά να το χάσουμε το κράτος μας, σε Ελλάδα και Κύπρο, αφού αποδείξουμε με τη στάση μας ότι δεν αξίζουμε να το έχουμε.
Konstantakopoulos.blogspot.com
Δημοσιεύτηκε στην «Ελλάδα αύριο», 12.9.2012
Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012
Από την καταστροφή της οικονομίας στον "πόλεμο των φυλών"
Στρατηγικές με φόντο το μεταναστευτικό
Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Αυτό μας έλειπε τώρα. Τη στιγμή που εξελίσσεται η τελευταία φάση της επιχείρησης «Χρεωκοπήστε την Ελλάδα και πετάξτε την από το ευρώ με τους όρους μας», και ενώ, ακριβώς για να πετύχει αυτή η επιχείρηση, εμπεδώθηκε στα διεθνή ΜΜΕ, με τη συνδρομή μιας εγχώριας, πλην ξενόδουλης ελίτ, η εντύπωση μιας χώρας αποτυχημένης, τεμπέληδων και διεφθαρμένων μπαταχτζήδων, φανταστείτε, με την «επιδημία» απρόκλητων δολοφονιών ξένων που συνεχίζεται, να αρχίσουν να εμφανίζουν την Ελλάδα διεθνώς και ως «χώρα δολοφόνων». Ελπίζουμε τουλάχιστο, αν και δεν είμαστε βέβαιοι, να μην σκεφτούν κάποιοι να οργανώσουν αντίποινα κατά Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό.
Με ταύρο που τον μαχαιρώνουν χωρίς καν να ξέρει ποιος είναι ο ταυρομάχος μοιάζει σήμερα η Ελλάδα. Ως γνωστόν άλλωστε, γι’ αυτό ακριβώς σκοτώνονται οι ταύροι, ερεθίζονται από το κόκκινο πανί, χωρίς να καταλαβαίνουν τη στρατηγική του εκτελεστή τους.
Παραδόξως (;) αυτά δεν μοιάζουν να πολυενδιαφέρουν τους διάφορους δήθεν «εθνικιστές», που συνέχισαν, ακόμα και ανήμερα της Παναγιάς, αυτή την ιστορία. ‘Ισως όμως ενδιαφέρει πολύ αυτούς που πιθανώς τους βάζουν και τους καθοδηγούν. Εκτός αν κάποιος νομίζει ότι μπορεί να λύσει το μεταναστευτικό πρόβλημα σκοτώνοντας και τρομοκρατώντας αλλοδαπούς. Το μόνο που μπορεί να κάνει έτσι, είναι να προκαλέσει στο εσωτερικό της χώρας έναν φυλετικό πόλεμο που θα την αποδιαλύσει και θα τη διασύρει διεθνώς.
Η χώρα αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα με το πλήθος των ξένων που έχουν έρθει. H πλειοψηφία τους είναι άνθρωποι που έδιωξαν από τις χώρες τους οι διαρκείς πόλεμοι και επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, που υποστηρίζουν οι πολιτικοί μας, ακόμα και όταν στρέφονται εναντίον φίλων της Ελλάδας, όπως η Συρία, ή μια οικονομική πολιτική που καταστρέφει ολόκληρο τον πλανήτη, τον κάνει Νίγηρα, για να θυμηθούμε την Κριστίν Λαγκάρντ. Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι tο πρόβλημα δεν θα έπαιρνε ποτέ την έκταση που πήρε, αν και τα δύο κόμματα εξουσίας, με αποκορύφωμα τον Γιώργο Παπανδρέου, δεν αντιμετώπιζε, έως πρόσφατα, τη μετανάστευση ως «ευλογία» και όχι ως «κατάρα» που πραγματικά είναι, όχι μόνο για τις χώρες υποδοχής, αλλά και για τους ίδιους τους μετανάστες και τις πατρίδες τους, κι αν ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός δεν ήταν απολύτως διαβρωμένος και διεφθαρμένος. Πολιτικοί χρηματοδότησαν τις προεκλογικές καμπάνιες τους, διπλωμάτες, ΚΥΠατζήδες και αστυνομικοί έγιναν πάμπλουτοι για να διευκολύνουν την έλευση ξένων και τις ελληνοποιήσεις αλλοδαπών. Επιδιώχθηκε να γίνει λαθρομετανάστευση και όχι μετανάστευση, μεταξύ άλλων, για να μπορεί να λειτουργεί αυτό το τεράστιο κύκλωμα με τον κολοσσιαίο τζίρο. Στην Ελλάδα βρήκε, με άψογα χαρτιά, καταφύγιο ο Σαλόνικ, «Αλ Καπόνε» της μετασοβιετικής Ρωσίας και πολλοί άλλοι «ήρωες» του υποκόσμου που αναδύθηκε στις στάχτες του «κομμουνισμού». Η εργοδοσία χρησιμοποίησε τους ξένους για να συμπιέσει τις αμοιβές και τη ρύθμιση της εργασίας στη χώρα.
Η σταδιακή διάλυση, ο εκφυλισμός του ελληνικού κράτους, παρόξυνε και έδωσε δραματικές διαστάσεις στο πρόβλημα της μετανάστευσης και αυτό, με τη σειρά του, υπονομεύει ότι απέμεινε από κράτος και κοινωνικό ιστό. Με την ευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων, σε διαφορετικό βαθμό, φτιάχτηκε παράλληλα ένα υπόβαθρο και ένας μοχλός εσωτερικής και διεθνούς αποσταθεροποίησης της χώρας. Αν δεν υπάρξει άμεσα ένα σοβαρό εθνικό σχέδιο για την αντιμετώπιση του προβλήματος, στην οικονομική θα προστεθεί και άλλη καταστροφή.
Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση. Αφορά και την αριστερά. Από ηθική άποψη οι κατατρεγμένοι όλου του κόσμου, κάθε ανθρώπινο πλάσμα, αξίζει την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή μας. Δεν μπορεί όμως να βουλιάξει μια η ήδη μισοβουλιαγμένη χώρα για να περιθάλψει έναν τέτοιο αριθμό ξένων. Αυτό δεν θα είναι προς όφελος τελικά ούτε και των ίδιων των ξένων, όπως έδειξε καθαρά και προφητικά το κλίμα που επικράτησε μετά την, αποτρόπαιης ωμότητας, δολοφονική επίθεση κατά της κοπελίτσας στην Πάρο.
Αυτό που ετοιμάζουμε, μην αναγνωρίζοντας την έκταση του προβλήματος και μην οργανώνοντας εγκαίρως την ισορροπημένη και αποφασιστική συνάμα αντιμετώπισή του, είναι ένας αρχικά φυλετικός πόλεμος που θα χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια από ξένες υπηρεσίες, αλλά και θα διχάσει και τους ίδιους τους ‘Ελληνες, κινδυνεύοντας να χρησιμεύσει ως «προπομπός» μιας βίαιης σύγκρουσης αριστεράς και δεξιάς, που είναι εγγεγραμμένη ως δυνατότητα στη σημερινή κρίση, όσο δεν αντιμετωπίζεται. Οι ίδιες δυνάμεις που ευνόησαν τη μετατροπή της Ελλάδας σε «χωματερή ανθρώπων» και οργάνωσαν την αποδιάλυσή της δια του Μνημονίου, τώρα είναι έτοιμες να χρησιμοποιήσουν το πρόβλημα που δημιουργήθηκε για τις γεωπολιτικές και πολιτικές στρατηγικές τους.
Οι επανειλημμένες, ανεξιχνίαστες και επίσης αποτρόπαιες δολοφονίες ξένων που σημειώθηκαν το τελευταίο διάστημα δεν μοιάζουν να έγιναν «εν βρασμώ ψυχής», ούτε ήταν προϊόν άτοπης μεν, πλην υπαρκτής συλλογικής αγανάκτησης. Μοιάζουν να έγιναν από ανθρώπους που ήξεραν να σκοτώνουν, μαχαίρωναν κατευθείαν στην καρδιά. Μακάρι να πρόκειται για μεμονωμένες πράξεις, φοβάται όμως κανείς ότι πρόκειται για την πρώτη ενεργοποίηση οργανωμένου σχέδιου. Ελπίζουμε να κάνουμε λάθος αλλά η μη εξιχνίασή των περισσοτέρων εγείρει την υποψία ότι οι ενέργειες αυτές γίνονται ανεκτές από ισχυρούς κύκλους στην Αστυνομία, που πάντως δεν εμφανίζεται με την αναγκαία βούληση για τον κολασμό των δραστών. Δίνει ενίοτε την εντύπωση ότι θέλει να «κουκουλώσει» το θέμα, υποστηρίζοντας συστηματικά ότι πρόκειται για «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών» μεταξύ «ξένων εγκληματιών». Ακόμα άλλωστε ψάχνει να βρει ποιος πήγε να δολοφονήσει την Κούνεβα, ενώ παληότερα, όταν η ΕΥΠ είχε απάγει 28 Πακιστανούς, για λογαριασμό της Ιντέλιντζενς Σέρβις, έλεγαν ότι οι Πακιστανοί απάγονται μεταξύ τους. Πριν άλλωστε από το περιστατικό της Πάρου και τα άλλα, είχαμε και μια σειρά απρόκλητων πράξεων κακοποιήσεων αλλοδαπών στο μετρό κλπ.
Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει μια «νεοεθνικόφρων φράξια» στην κυβέρνηση, που, σε συνδυασμό με διεθνείς δυνάμεις, και μη ξέροντας πώς να διαχειρισθεί τη χρεωκοπία και την έξοδο από το ευρώ, ετοιμάζεται, βλέπει διέξοδο για τον εαυτό της και το καταρρέον «καθεστώς», στην προετοιμασία ενός «φυλετικού πολέμου» στο εσωτερικό ή/και μιας εξωτερικής περιπέτειας περί την ΑΟΖ (κατά το ιστορικό ανάλογο της δικτατορίας των συνταγματαρχών που, το αδιέξοδό της, την οδήγησε, υπό την καθοδήγηση εξωτερικών δυνάμεων, στο κυπριακό πραξικόπημα του 1974, δήθεν για την «ένωση» με την Ελλάδα). Φοβόμαστε όμως ότι βλέπουμε τη σταδιακή προετοιμασία ανάδυσης ενός «νέου παρακράτους», που πιθανότατα συνδέεται και με ξένες υπηρεσίες, αυτή άλλωστε είναι η παράδοση της χώρας μας, και κινείται στο πολύ πρόσφορο έδαφος που έχει δημιουργηθεί εξαιτίας της πολλαπλής αγανάκτησης που συνέχει τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού για την κατάσταση στις πόλεις και τις γειτονιές του. Η επιχειρηματολογία της «Χρυσής Αυγής», όπως και παληότερα του ΛΑΟΣ, βρίσκει εξάλλου μαζικά έδαφος και στην εκλογική βάση της αριστεράς, ενθαρρυνόμενη από τον τρόπο που πολλά στελέχη της (δεν) αντιμετωπίζουν το θέμα. Αν αναδυθεί τελικά ένα τέτοιο παρακράτος, δεν θα περιορισθεί μόνο στις δολοφονίες αλλοδαπών, θα φτάσει τελικά και στις δολοφονίες Ελλήνων πολιτικών αντιπάλων ή θα γίνει το «στήριγμα» μιας καθαρά μαφιόζικης πολιτικής, όπως στη Βουλγαρία ή τη Ρουμανία. ‘Οσοι πραγματικά αγαπάνε την Ελλάδα, ότι και αν θέλουν να ονομάζουν τους εαυτούς τους, πατριώτες, εθνικιστές ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να μη συμβάλλουν και να μην επιτρέψουν αυτή την εξέλιξη.
‘Εγινε πολύ συζήτηση πρόσφατα για την επιχείρηση «Ξένιος Ζευς», αν έπρεπε, δεν έπρεπε ή πως έπρεπε να οργανωθεί, ενώ αρκετοί βρήκαν γελοία την ονομασία της.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι μια επιχείρηση καταστολής, συγκέντρωσης και εκδίωξης, όχι φιλοξενίας αλλοδαπών. Εφόσον το ελληνικό κράτος εκτιμά ότι πρέπει να την πραγματοποιήσει, οφείλει να το κάνει στα πλαίσια της νομιμότητας, εξηγώντας με σαφήνεια τους λόγους, εσωτερικά και διεθνώς, σεβόμενο, όσο μπορεί να γίνει αυτό σε επιχειρήσεις τέτοιου είδους, τα ανθρώπινα δικαιώματα και λαμβάνοντας πρόνοια για την αποτροπή κινδύνων κατά της ζωής αυτών που η επιχείρηση έχει ως στόχο. Η ονομασία «Ξένιος Ζευς» είναι ασφαλώς και γελοία και άτοπη για μια τέτοια επιχείρηση.
H Eλλάδα των ξένων
Ομολογώ ότι δεν της είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία, έως ότου ο εκδότης του «Αντιφωνητή» Κώστας Καραϊσκος, λαμπρή μορφή της περιφερειακής μας δημοσιογραφίας και του θρακιώτικου ελληνισμού, μου άνοιξε τα μάτια, λέγοντάς μου ότι ο «Ξένιος» του θυμίζει, ως σύλληψη, την «Ειρήνη στη Γαλιλαία», την ονομασία μιας από τις ελάχιστα ειρηνικές εκστρατείες του ισραηλινού στρατού στα κατεχόμενα ή και άλλες επιχειρήσεις παγκοσμίως.
Πράγματι. Η συγκεκριμένη χρήση ενός συμβόλου της Αρχαίας Ελλάδας όπως ο «Ξένιος Ζευς», είναι ένας ακόμα εξευτελισμός της ελληνικής παράδοσης, όπως ακριβώς επεχείρησε, διόλου τυχαία, να κάνει και μερίδα του διεθνούς τύπου στην αρχή της επίθεσης κατά της Ελλάδας. ‘Οσοι οργανώνουν τέτοιες καμπάνιες, δεν είναι ανόητοι. Γνωρίζουν τη δύναμη της «ιδεολογίας», της «πληροφορίας», της μαζικής και έντεχνης προπαγάνδας, έστω και αν η επίθεση στο «σκληρό καρύδι» των Αρχαίων μαρτυρά περισσότερο τη δική τους ιδεολογία, παρά μπορεί να κάνει οποιαδήποτε ζημιά στην ακτινοβολία του πολιτισμού της. Δεν σκέφτηκαν ‘Ελληνες την ονομασία «Ξένιος Ζευς» - εμείς τουλάχιστο δεν ξέρουμε ‘Ελληνες κρατικούς υπαλλήλους που να μπορούν να κάνουν τέτοιους χειρισμούς.
‘Όπως και στην περίπτωση των «μετονομασιών» Υπουργείων από τον κ. Παπανδρέου, π.χ. από «Δημοσίας Τάξης» σε «Προστασίας του Πολίτη», είναι οι ίδιες διεθνείς δυνάμεις και υπηρεσίες που ήλεγχαν την κυβέρνηση του ΓΑΠ και ελέγχουν τμήμα τουλάχιστο της παρούσης κυβερνήσεως, καθώς και εκτεταμένους τομείς του ελληνικού ή «ελληνικού» κρατικού μηχανισμού, πίσω από τις εμπνεύσεις αυτές. Ονομάτων επίσκεψις σοφία, έλεγαν οι Αρχαίοι. Η ανάλυση περιεχομένου των ομιλιών Παπανδρέου, δυστυχώς και των ομιλιών Σαμαρά από τότε που έκανε Ναι το ‘Όχι, ή της επιστολής του προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μετά τις εκλογές, υποδεικνύει ότι, αν δεν είναι γραμμένες από το ίδιο χέρι, υπαγορεύονται από το ίδιο μυαλό, ένα μυαλό που δεν είναι ελληνικό.
Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα, θα μου πείτε. Η εξάρτηση του ελληνικού κράτους, η κατά Σιμόπουλο «ξενοκρατία», ήταν και παραμένει το μεγάλο του πρόβλημα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την εσωτερική διαφθορά, την έλλειψη ουσιαστικής δημοκρατίας και τον παρασιτικό χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτό το πρόβλημα έθεσαν, ξανά και ξανά, χωρίς να λύσουν όμως ικανοποιητικά, η Επανάσταση του 1821, η Εθνική Αντίσταση (1940-45), η μεταπολίτευση του 1974. Ακόμα και ο ελληνικός ακροδεξιός εθνικισμός δεν υπήρξε στην ιστορία του ελληνικός, ήταν πάντα η δηλητηριώδης απόφυση ξένων υπηρεσιών. Κι αν υπήρχαν πολλοί αγνοί, αν και όχι πολύ έξυπνοι πατριώτες μεταξύ των «ενωτικών» στην Κύπρο ή των φίλων των Κούρδων στην Ελλάδα, ή των οπαδών μιας πιο σθεναρής εξωτερικής πολιτικής στα ‘Ιμια, δεν κατάφεραν να μη χρησιμοποιηθούν εντέχνως από τους διεθνείς «νταβατζήδες». Γι’ αυτό και το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να φέρουν την Τουρκία στην Κύπρο, την Ελλάδα στη Μαδρίτη και τον Οτσαλάν στο ‘Ιμραλι. Λίγο τόνωση της μνήμης δεν είναι ανώφελη στους καιρούς που ζούμε.
Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο για να φορτωθεί στους ευρωπαίους εργαζόμενους η κρίση χρέους, αλλά και για να δημιουργηθεί ένα νέο είδος κράτους β’ κατηγορίας στα πλαίσια της ΕΕ. Χρησιμοποιείται τώρα πιθανώς για την έναρξη της πορείας διάλυσης της ΕΕ. Κινδυνεύουμε, αν δεν ανακόψουμε τη διαδικασία, να χρησιμοποιηθούμε αύριο ως πειραματόζωο για τη μελέτη νέων μορφών αυταρχισμού στην Ευρώπη, καθιστάμενοι ταυτόχρονα ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για μεσανατολικά σχέδια της «Αυτοκρατορίας».
Konstantakopoulos.blogspot.com
«Η Ελλάδα αύριο», 21.8.2012
Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012
ΜΑΥΡΟΣ ΗΛΙΟΣ (*)
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Η Ελλάδα οδεύει πλέον, με μεγάλη ταχύτητα, σε ιστορικών διαστάσεων εθνική καταστροφή, για λόγους που έχουμε επανειλημμένα δείξει από τις στήλες αυτού του περιοδικού. ‘Εχουν απομείνει ακόμα ελάχιστα περιθώρια αποτροπής της και εξαντλούνται καθημερινά. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Αθήνας συγκατατίθεται και έχει γίνει το όργανο αυτής της καταστροφής, αφοπλίζοντας πολιτικά την Ελλάδα, έχοντας κάνει τη «φωνή της Ελλάδας» φωνή της τρόικας, συμβάλλει όχι μόνο στη δική μας καταστροφή, αλλά και στην καταστροφή της Ευρώπης. ‘Ενας αρχαίος συγγραφέας έλεγε ότι οι βάρβαροι υποτάσσονται «δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν», γιατί δεν μπορούν να πούνε όχι. Στην περίπτωσή μας είναι οι ‘Ελληνες που υποτάσσονται. Η ιδιομορφία της περίπτωσής μας όμως είναι ότι δεν υποτασσόμεθα απλώς, καταστρεφόμαστε υποτασσόμενοι. Αν συνεχίσουμε πορευόμενοι σε αυτό το δρόμο, θα γνωρίσουμε τελικά την τύχη των Εβραίων που διασκόρπισε ο Τίτος στα πέρατα της Γης.
Η τρικομματική κυβέρνηση και, προσωπικά, ο Αντώνης Σαμαράς, αν συνεχίσουν σε αυτό το δρόμο, θα επωμισθούν μια ιστορική ευθύνη που, όμοιά της, δεν βάρυνε καμιά άλλη κυβέρνηση ή ηγεσία του νεοελληνικού κράτους, περιλαμβανομένων αυτών που οδήγησαν το ελληνικό έθνος στη Μικρασιατική καταστροφή, τον εμφύλιο πόλεμο ή την κυπριακή τραγωδία. Αν ο «σοσιαλιστής» Γιώργος Παπανδρέου έθεσε τις βάσεις μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, οι δήθεν «εθνικόφρονες» του Σαμαρά (και του σκιώδους, πρώην «αριστερού» Πρωθυπουργού του, Χρύσανθου Λαζαρίδη) θέτουν τώρα, με την πολιτική τους, τα θεμέλια για την καταστροφή του έθνους, όπως άλλωστε μόνο οι «εθνικόφρονες» (συχνά με τη βοήθεια διαφόρων πρώην και δήθεν «αριστερών»), μπόρεσαν να το κάνουν στην ελληνική ιστορία.
Ιστορικά, αξίζει να τα θυμίζουμε τώρα, η «εθνικόφρων» δεξιά παράταξη είναι υπεύθυνη για τις μεγαλύτερες εθνικές τραγωδίες, όπως ιδίως η προδοσία και καταστροφή της Κύπρου, στην οποία συνέβαλε διαχρονικά, με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου (κυβέρνηση Καραμανλή), την απόσυρση της μεραρχίας (χούντα Παπαδόπουλου), το πραξικόπημα κατά Μακαρίου που άνοιξε τις πύλες του νησιού στην Τουρκία (χούντα Ιωαννίδη) και τη μη αποφασιστική άμυνα κατά τον β’ Αττίλα (κυβέρνηση Καραμανλή). Είναι καλό να τα θυμόμαστε αυτά γιατί πολύ σπέκουλα γίνεται τελευταία. Είναι αλήθεια ότι στον δρόμο αυτό μπήκε και ο πασοκικός «εκσυγχρονισμός» των Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ιδίως με το σχέδιο Ανάν, γεγονός που έχει κάπως συσκοτίσει τις ευθύνες της άλλης παράταξης. Αυτό που έχει κρίσιμη σημασία να θυμόμαστε είναι ότι αυτά συνέβησαν εξαιτίας της βαθιάς εξάρτησης του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, της ιθύνουσας τάξης και του ελληνικού κράτους, από ξένες δυνάμεις και κέντρα αποφάσεων. Η έκταση μάλιστα της καταστροφής ήταν ευθέως ανάλογη, κάθε φορά, με τον βαθμό ξένης εξάρτησης. Το πρόβλημα της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του ελληνικού κράτους ποτέ δεν λύθηκε ικανοποιητικά, στους δύο αιώνες της τυπικής ανεξαρτησίας μας κι αυτό κινδυνεύει τώρα να μας συμπαρασύρει στον όλεθρο.
Κατά τον 19ο αιώνα, είχαμε το αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό κόμμα. Στο δεύτερο μισό του 20ού το «αμερικανικό» με τις διάφορες «συνιστώσες» του. Τώρα, τελούμε υπό την οικονομική κατοχή του χρήματος και τη γεωπολιτική «διείσδυση» του Ισραήλ, με τις ΗΠΑ σε ρόλο γενικού επιβλέποντος.
Αν δεν βρεθεί τρόπος να ανακοπούν οι διαδικασίες εσωτερικής αποσύνθεσης της Ελλάδας και της Ευρώπης, η τελική προοπτική δεν θα είναι απλώς μια μείζων οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Η καταστροφή αυτή έχει, σε μεγάλο βαθμό, συντελεσθεί ήδη και είναι ανυπολόγιστη. Μόνο ένα μικρό τμήμα των συνεπειών της έχει γίνει αισθητό. Γιατί, όταν συζητάνε για το αν οι συντάξεις θα έχουν πλαφόν 2400 ή 2200 ευρώ, ξεχνάνε να πούνε ότι έχουν καταστρέψει και λεηλατήσει τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι συντάξεις θα φτάσουν επομένως στα 200 ή 300 ευρώ, που είναι ο πραγματικός σκοπός, αλλά δεν μπορεί να ανακοινωθεί. Αν σήμερα ένας δημόσιος υπάλληλος ή ένας συνταξιούχος δοκιμάσει να κάνει απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, θα διαπιστώσει ότι πρακτικά πρέπει να τις πληρώσει από την τσέπη του. Τυπικά βέβαια, υπάρχει ακόμα δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Επειδή δεν πάνε όλοι μαζί για εξετάσεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι αγνοούν ακόμα την πραγματικότητα. ‘Ένα νοσοκομείο μπορεί να λειτουργήσει ένα διάστημα, όπως και μια οικογένεια να επιβιώσει ή μια επιχείρηση να αντέξει, αλλά τρώει τα αποθέματα, τις δυνατότητες και τις εφεδρείες της. Είναι θέμα χρόνου βέβαια να κλείσουν, αλλά αυτό δίνει μια ψευδή ελπίδα, που, σε συνδυασμό με το πρόγραμμα τρομοκρατίας και τις αδυναμίες των εναλλακτικών, μαζί και τις απάτες Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη, επέτρεψαν την οριακή επικράτηση των μνημονιακών στις εκλογές. ‘Αλλωστε, ο μέσος πολίτης τελών εν πλήρει συγχύσει από το επικοινωνιακό μπαράζ, σε πολύ μικρό βαθμό μοιάζει να συνειδητοποιεί τι σημαίνει για τη ζωή του το αγγλικό δίκαιο, η ρήτρα εθνικής κυριαρχίας ή η ιδιωτικοποίηση των υποδομών μεταφοράς αερίου. Είναι σα να πέφτεις από τον πεντηκοστό όροφο του ουρανοξύστη και στον 25ο να λες: «Μέχρις εδώ καλά τα πήγαμε».
Οι δανειακές και το Μνημόνιο οργανώνουν μια βαθειά κοινωνική «αντεπανάσταση», όπως αυτή που οργάνωσε η Θάτσερ στη Βρετανία και ο Ρέηγκαν στις ΗΠΑ, αλλά δεν περιορίζονται σε αυτό. Εδώ η κρίση απειλεί το ίδιο το καθεστώς, όπως στη Ρωσία του 1917 και τη Γερμανία του 1930-33. Επιπλέον έχει και μια, λανθάνουσα προς το παρόν, γεωπολιτική συνιστώσα. Προς το παρόν λέμε, γιατί είναι σαφές ότι μια χρεωκοπημένη Ελλάδα σε σύγκρουση με την Ευρώπη, θα γίνει το αντικείμενο εξαιρετικά ενεργού ανταγωνισμού για τον έλεγχό της από μη ευρωπαϊκές δυνάμεις. ‘Ηδη η Κύπρος μετατρέπεται ταχέως και οικειοθελώς, σε ντε φάκτο προτεκτοράτο του Ισραήλ.
‘Ενας φίλος μούλεγε τις προάλλες ότι θεωρεί αναπόφευκτη την κατάρρευση και ελπίζει σε μια αναγέννηση μετά την καταστροφή. Του απήντησα ότι για να συμβεί έστω αυτό, θα πρέπει να διατηρηθεί ζωντανή η χώρα. «Οι χώρες δεν εξαφανίζονται» μου απήντησε, μια παραλλαγή του «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Η συγκρότηση της ανθρωπότητας, και ιδίως της Ευρώπης, σε έθνη κράτη, αναμφισβήτητη δημοκρατική κατάκτηση είναι πολύ πρόσφατη στην ιστορία για να θεωρηθεί δεδομένη. Για να μην πάμε στο τέλος των ελληνικών πόλεων και των ελληνιστικών βασιλείων, μπορούμε να σκεφθούμε τι θα συνέβαινε αν είχε περάσει το σχέδιο Ανάν το 2004. Δεν θα υπήρχε σήμερα Κυπριακή Δημοκρατία και η ελληνοκυπριακή πλειοψηφία του πληθυσμού θα είχε μετατραπεί σε «κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα». Κηδεμόνα που θα αναζητούσε αλλά μπορεί να μην έβρισκε, γιατί, μετά την κατάλυση της διεθνούς υπόστασης του κράτους, η ίδια η πλειοψηφική παρουσία των Ελλήνων στο νησί θα γινόταν το κυριότερο εμπόδιο στον πλήρη έλεγχό του, με ότι αυτό συνεπάγεται! Μόνο οι Τούρκοι μπορεί ίσως να μας σώζανε, αν απειλούσαν τότε αυτοί να πάρουν όλο το νησί, ενεργοποιώντας την Αυτοκρατορία που δεν θέλει, φυσικά, να το ελέγχουν, ούτε οι ‘Ελληνες, ούτε οι Τούρκοι, για τον εαυτό της το χρειάζεται.
Η ελληνική άρχουσα τάξη τελεί σήμερα σε κατάσταση διανοητικής παράκρουσης, γιατί νοιώθει κι αυτή ότι την έχουν βάλει να αυτοκαταστραφεί και, βαθιά διεφθαρμένη, εξαρτημένη, εκβιάσιμη, δεν μπορεί να συγκροτηθεί σε ελάχιστα αξιοπρεπές υποκείμενο. Με ελάχιστες, ιδεοληπτικές εξαιρέσεις, το πάσης φύσεως κατεστημένο της χώρας έχει εδραία πεποίθηση ότι βαδίζει στην καταστροφή, αλλά συνεχίζει να το πράττει, «μοιραίο και άβουλο». Αν μάλιστα τους πιέσεις σε καμιά συζήτηση, μπορεί να εισπράξεις και απίστευτες απαντήσεις, όπως συνέβη προ μηνών στον γράφοντα, όταν άκουσε από κορυφαίο πολιτικό παράγοντα να του λέει: «Το Γένος επιβίωσε και χωρίς Κράτος!». Με «έστειλε» βέβαια ο άνθρωπος, αλλά έχει και επί της ουσίας άδικο. Επιβίωσαν οι ‘Ελληνες χωρίς κράτος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αυτό όμως συνέβη επειδή ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αντί να καταφύγει στην Πελοπόννησο, είπε στον Μωάμεθ ότι δεν είναι δικαίωμα του ίδιου και των κατοίκων της Βασιλεύουσας να του την παραδώσουν! Κυρίως όμως, επιβίωσε επειδή το επέτρεπαν οι τότε διεθνείς συνθήκες και το μοντέλο της οθωμανικής κυριαρχίας.
Σήμερα βρισκόμαστε στο περιβάλλον μιας ανερχόμενης «ολοκληρωτικής αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης» και μεγάλων μεταναστεύσεων λαών. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία μας που απειλείται, γιατί, εκτός των άλλων, σε μια χώρα με αυτή την ιθύνουσα τάξη, μόνο ο λαός, οι πληβείοι υπερασπίζονται το έθνος. Οφείλουμε επίσης να υπερασπιστούμε, ως κόρην οφθαλμού, το έθνος-κράτος, γιατί είναι το μόνο διαθέσιμο πλαίσιο αξιοπρεπούς ύπαρξης του ελληνικού λαού και διασφάλισης της κυριαρχίας του στον τόπο του. Οφείλουμε να το κάνουμε με έξυπνο τρόπο, γιατί το έθνος-κράτος είναι μεν τελείως απαραίτητο, είναι όμως ταυτόχρονα και τελείως ανεπαρκές ως πλαίσιο άμυνας στον σημερινό διεθνή συσχετισμό ισχύος.
Οφείλουμε να αποφύγουμε τις τόσο συχνές προβοκάτσιες που οδήγησαν την Ελλάδα εκεί που την οδήγησαν. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να πιστεύουμε ότι υπάρχουν απλές λύσεις στο μεταναστευτικό. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να ισχυριζόμαστε ότι η ΑΟΖ έχει σχέση με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να εμφανίζουμε διάφορες δήθεν θαυματουργές λύσεις, όπως τα πετρέλαια ή διάφορους πρόθυμους «νέους γεωπολιτικούς συμμάχους», δήθεν από μηχανής Θεούς.
Ακριβώς γιατί το έθνος-κράτος είναι απαραίτητο, αλλά ανεπαρκές πλαίσιο, ο γράφων, αν και σφοδρός επικριτής από ετών του Μάαστριχτ, τάσσεται εναντίον της αποχώρησης από το ευρώ με δική μας πρωτοβουλία, προτού εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια αγώνα στα πλαίσια της ΕΕ, προτού εξαντλήσουμε όλα τα θεσμικά και πολιτικά περιθώρια εντός αυτής. Ακόμα κι αν δεν μπορέσουμε να μείνουμε στο ευρώ, έχει μεγάλη σημασία το πώς θα φύγουμε, γιατί χρειαζόμαστε την Ευρώπη όχι ως συγκεκριμένο μηχανισμό, αλλά ως πεδίο διεθνούς σύγκλισης των ευρωπαϊκών λαών για να αμυνθούν από τον πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι αγορές και γιατί, υπό τις παρούσες συνθήκες, η καταστροφή της ΕΕ μπορεί να αποτελέσει μια παγκόσμιας, ιστορικής σημασίας, ήττα του ανθρωπισμού. ‘Όπως η διάλυση της Σοβιετικής ‘Ενωσης υπήρξε μια παγκόσμια, ιστορική ήττα του σοσιαλισμού και της ανεξαρτησίας των λαών, στοιχείων δηλαδή μιας παγκόσμιας δημοκρατίας, παρόλο που στη Σοβιετική ‘Ενωση δεν υπήρχαν πολλά στοιχεία ούτε σοσιαλισμού, ούτε δημοκρατίας. Ένα από τα πολλά, ιστορικά εγκλήματα των Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και ΣΙΑ είναι ότι, ενεργώντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, ως όργανα του Χρήματος, αντί να υπερασπισθούν την Ελλάδα στην Ευρώπη, μετατρέποντας το ελληνικό σε ευρωπαϊκό πρόβλημα, δημιουργώντας συμμαχίες και επάγοντας ευνοϊκή πολιτική δυναμική, την αφόπλισαν διεθνώς με τη συγκατάθεσή τους στα Μνημόνια και τις Δανειακές, βοήθησαν και βοηθούν αποφασιστικά να γίνει η Ελλάδα και το πρόβλημα και το εργαλείο καταστροφής της Ευρώπης.
Οι «ευρωπαϊστές» και οι «αντιευρωπαϊστές» θυμίζουν δυστυχώς κάπως τις αντίπαλες φιλοδυτικές και φιλοτουρκικές φράξιες στο ύστερο Βυζάντιο. Και οι μεν και οι δε δεν πιστεύουν στο δικό τους έθνος, διολισθαίνουν ανεπαίσθητα από την αναζήτηση συμμάχων στην εξάρτηση από τους συμμάχους, δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και δεν συμπεριφέρονται ως υποκείμενα. Νομίζουν ότι η ελευθερία είναι συνάρτηση του συσχετισμού δυνάμεων. Αυτό δεν είναι τελείως λάθος, αν και το διέψευσε ο Δαυίδ. Αλλά η ελευθερία και η αξιοπρέπεια, ανεξαρτήτως συσχετισμού δυνάμεων, είναι κατ’ αρχήν εσωτερική, όχι εξωτερική συνθήκη. Οι «ευρωπαϊστές» λένε ότι πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε, γιατί μόνο έτσι θα μας καταδεχτούν, οι «αντιευρωπαϊστές» ότι πρέπει να κάνουμε αυτά που μας λένε για να μείνουμε, κι αφού δεν θέλουμε να τα κάνουμε, πρέπει να φύγουμε. Η βάση του συλλογισμού αμφοτέρων είναι η ίδια. Κατά τρόπο βαθειά ειρωνικό, η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη προκάλεσε μια μεγάλη μετατόπιση της ψυχολογίας και ιδεολογίας των ελληνικών ελίτ προς την Ανατολή!
‘Ισως, η προσέγγιση των καταστροφών και ιδίως η συνειδητοποίησή τους, επιτρέψει στην Ελλάδα και την Ευρώπη να αντιστρέψουν ξαφνικά τη διαδικασία. Η έγκαιρη συνειδητοποίηση επικείμενης μεγάλης καταστροφής μπορεί να θεμελιώσει ελπίδα, συνιστά ένα «παράθυρο ευκαιρίας» και μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν «θαύμα». ‘Ένα τέτοιο «θαύμα» έγινε το 1945-50, όταν απετράπη ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, στην Κούβα, όταν απετράπη ξανά ή στην Κύπρο το 2004, όταν απερρίφθη το σχέδιο Ανάν.
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και πολλά άλλα παραδείγματα.
(*) Στην εκπομπή του για τις ψυχικές επιπτώσεις της κρίσης στη ΝΕΤ, ο Στέλιος Κούλογλου εμφάνισε ένα παιδί από ένα δημοτικό σχολείο της Νίκαιας που ζωγράφισε τον ήλιο μαύρο. Αν και ανατριχιαστική, αυτή η ζωγραφιά περιγράφει τη θεμελιώδη εξίσωση της παρούσας ελληνικής και διεθνούς διαδικασίας, των μεθόδων (που μοιάζουν κάπως με την «αντιστροφή προσήμου» στη θεωρία καταστροφών), του σκοπού της, της «θρησκείας» της νέας, κρυπτόμενης «Αυτοκρατορίας», με την ίδια μεγαλοφυή απλότητα που έχουν οι εξισώσεις του Νεύτωνα και του Αϊνστάιν.
Hellenic Nexus, Aύγουστος 2012
Konstantakopoulos.blogspot.com
Η Ελλάδα οδεύει πλέον, με μεγάλη ταχύτητα, σε ιστορικών διαστάσεων εθνική καταστροφή, για λόγους που έχουμε επανειλημμένα δείξει από τις στήλες αυτού του περιοδικού. ‘Εχουν απομείνει ακόμα ελάχιστα περιθώρια αποτροπής της και εξαντλούνται καθημερινά. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Αθήνας συγκατατίθεται και έχει γίνει το όργανο αυτής της καταστροφής, αφοπλίζοντας πολιτικά την Ελλάδα, έχοντας κάνει τη «φωνή της Ελλάδας» φωνή της τρόικας, συμβάλλει όχι μόνο στη δική μας καταστροφή, αλλά και στην καταστροφή της Ευρώπης. ‘Ενας αρχαίος συγγραφέας έλεγε ότι οι βάρβαροι υποτάσσονται «δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν», γιατί δεν μπορούν να πούνε όχι. Στην περίπτωσή μας είναι οι ‘Ελληνες που υποτάσσονται. Η ιδιομορφία της περίπτωσής μας όμως είναι ότι δεν υποτασσόμεθα απλώς, καταστρεφόμαστε υποτασσόμενοι. Αν συνεχίσουμε πορευόμενοι σε αυτό το δρόμο, θα γνωρίσουμε τελικά την τύχη των Εβραίων που διασκόρπισε ο Τίτος στα πέρατα της Γης.
Η τρικομματική κυβέρνηση και, προσωπικά, ο Αντώνης Σαμαράς, αν συνεχίσουν σε αυτό το δρόμο, θα επωμισθούν μια ιστορική ευθύνη που, όμοιά της, δεν βάρυνε καμιά άλλη κυβέρνηση ή ηγεσία του νεοελληνικού κράτους, περιλαμβανομένων αυτών που οδήγησαν το ελληνικό έθνος στη Μικρασιατική καταστροφή, τον εμφύλιο πόλεμο ή την κυπριακή τραγωδία. Αν ο «σοσιαλιστής» Γιώργος Παπανδρέου έθεσε τις βάσεις μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, οι δήθεν «εθνικόφρονες» του Σαμαρά (και του σκιώδους, πρώην «αριστερού» Πρωθυπουργού του, Χρύσανθου Λαζαρίδη) θέτουν τώρα, με την πολιτική τους, τα θεμέλια για την καταστροφή του έθνους, όπως άλλωστε μόνο οι «εθνικόφρονες» (συχνά με τη βοήθεια διαφόρων πρώην και δήθεν «αριστερών»), μπόρεσαν να το κάνουν στην ελληνική ιστορία.
Ιστορικά, αξίζει να τα θυμίζουμε τώρα, η «εθνικόφρων» δεξιά παράταξη είναι υπεύθυνη για τις μεγαλύτερες εθνικές τραγωδίες, όπως ιδίως η προδοσία και καταστροφή της Κύπρου, στην οποία συνέβαλε διαχρονικά, με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου (κυβέρνηση Καραμανλή), την απόσυρση της μεραρχίας (χούντα Παπαδόπουλου), το πραξικόπημα κατά Μακαρίου που άνοιξε τις πύλες του νησιού στην Τουρκία (χούντα Ιωαννίδη) και τη μη αποφασιστική άμυνα κατά τον β’ Αττίλα (κυβέρνηση Καραμανλή). Είναι καλό να τα θυμόμαστε αυτά γιατί πολύ σπέκουλα γίνεται τελευταία. Είναι αλήθεια ότι στον δρόμο αυτό μπήκε και ο πασοκικός «εκσυγχρονισμός» των Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ιδίως με το σχέδιο Ανάν, γεγονός που έχει κάπως συσκοτίσει τις ευθύνες της άλλης παράταξης. Αυτό που έχει κρίσιμη σημασία να θυμόμαστε είναι ότι αυτά συνέβησαν εξαιτίας της βαθιάς εξάρτησης του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, της ιθύνουσας τάξης και του ελληνικού κράτους, από ξένες δυνάμεις και κέντρα αποφάσεων. Η έκταση μάλιστα της καταστροφής ήταν ευθέως ανάλογη, κάθε φορά, με τον βαθμό ξένης εξάρτησης. Το πρόβλημα της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του ελληνικού κράτους ποτέ δεν λύθηκε ικανοποιητικά, στους δύο αιώνες της τυπικής ανεξαρτησίας μας κι αυτό κινδυνεύει τώρα να μας συμπαρασύρει στον όλεθρο.
Κατά τον 19ο αιώνα, είχαμε το αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό κόμμα. Στο δεύτερο μισό του 20ού το «αμερικανικό» με τις διάφορες «συνιστώσες» του. Τώρα, τελούμε υπό την οικονομική κατοχή του χρήματος και τη γεωπολιτική «διείσδυση» του Ισραήλ, με τις ΗΠΑ σε ρόλο γενικού επιβλέποντος.
Αν δεν βρεθεί τρόπος να ανακοπούν οι διαδικασίες εσωτερικής αποσύνθεσης της Ελλάδας και της Ευρώπης, η τελική προοπτική δεν θα είναι απλώς μια μείζων οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Η καταστροφή αυτή έχει, σε μεγάλο βαθμό, συντελεσθεί ήδη και είναι ανυπολόγιστη. Μόνο ένα μικρό τμήμα των συνεπειών της έχει γίνει αισθητό. Γιατί, όταν συζητάνε για το αν οι συντάξεις θα έχουν πλαφόν 2400 ή 2200 ευρώ, ξεχνάνε να πούνε ότι έχουν καταστρέψει και λεηλατήσει τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι συντάξεις θα φτάσουν επομένως στα 200 ή 300 ευρώ, που είναι ο πραγματικός σκοπός, αλλά δεν μπορεί να ανακοινωθεί. Αν σήμερα ένας δημόσιος υπάλληλος ή ένας συνταξιούχος δοκιμάσει να κάνει απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, θα διαπιστώσει ότι πρακτικά πρέπει να τις πληρώσει από την τσέπη του. Τυπικά βέβαια, υπάρχει ακόμα δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Επειδή δεν πάνε όλοι μαζί για εξετάσεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι αγνοούν ακόμα την πραγματικότητα. ‘Ένα νοσοκομείο μπορεί να λειτουργήσει ένα διάστημα, όπως και μια οικογένεια να επιβιώσει ή μια επιχείρηση να αντέξει, αλλά τρώει τα αποθέματα, τις δυνατότητες και τις εφεδρείες της. Είναι θέμα χρόνου βέβαια να κλείσουν, αλλά αυτό δίνει μια ψευδή ελπίδα, που, σε συνδυασμό με το πρόγραμμα τρομοκρατίας και τις αδυναμίες των εναλλακτικών, μαζί και τις απάτες Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη, επέτρεψαν την οριακή επικράτηση των μνημονιακών στις εκλογές. ‘Αλλωστε, ο μέσος πολίτης τελών εν πλήρει συγχύσει από το επικοινωνιακό μπαράζ, σε πολύ μικρό βαθμό μοιάζει να συνειδητοποιεί τι σημαίνει για τη ζωή του το αγγλικό δίκαιο, η ρήτρα εθνικής κυριαρχίας ή η ιδιωτικοποίηση των υποδομών μεταφοράς αερίου. Είναι σα να πέφτεις από τον πεντηκοστό όροφο του ουρανοξύστη και στον 25ο να λες: «Μέχρις εδώ καλά τα πήγαμε».
Οι δανειακές και το Μνημόνιο οργανώνουν μια βαθειά κοινωνική «αντεπανάσταση», όπως αυτή που οργάνωσε η Θάτσερ στη Βρετανία και ο Ρέηγκαν στις ΗΠΑ, αλλά δεν περιορίζονται σε αυτό. Εδώ η κρίση απειλεί το ίδιο το καθεστώς, όπως στη Ρωσία του 1917 και τη Γερμανία του 1930-33. Επιπλέον έχει και μια, λανθάνουσα προς το παρόν, γεωπολιτική συνιστώσα. Προς το παρόν λέμε, γιατί είναι σαφές ότι μια χρεωκοπημένη Ελλάδα σε σύγκρουση με την Ευρώπη, θα γίνει το αντικείμενο εξαιρετικά ενεργού ανταγωνισμού για τον έλεγχό της από μη ευρωπαϊκές δυνάμεις. ‘Ηδη η Κύπρος μετατρέπεται ταχέως και οικειοθελώς, σε ντε φάκτο προτεκτοράτο του Ισραήλ.
‘Ενας φίλος μούλεγε τις προάλλες ότι θεωρεί αναπόφευκτη την κατάρρευση και ελπίζει σε μια αναγέννηση μετά την καταστροφή. Του απήντησα ότι για να συμβεί έστω αυτό, θα πρέπει να διατηρηθεί ζωντανή η χώρα. «Οι χώρες δεν εξαφανίζονται» μου απήντησε, μια παραλλαγή του «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Η συγκρότηση της ανθρωπότητας, και ιδίως της Ευρώπης, σε έθνη κράτη, αναμφισβήτητη δημοκρατική κατάκτηση είναι πολύ πρόσφατη στην ιστορία για να θεωρηθεί δεδομένη. Για να μην πάμε στο τέλος των ελληνικών πόλεων και των ελληνιστικών βασιλείων, μπορούμε να σκεφθούμε τι θα συνέβαινε αν είχε περάσει το σχέδιο Ανάν το 2004. Δεν θα υπήρχε σήμερα Κυπριακή Δημοκρατία και η ελληνοκυπριακή πλειοψηφία του πληθυσμού θα είχε μετατραπεί σε «κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα». Κηδεμόνα που θα αναζητούσε αλλά μπορεί να μην έβρισκε, γιατί, μετά την κατάλυση της διεθνούς υπόστασης του κράτους, η ίδια η πλειοψηφική παρουσία των Ελλήνων στο νησί θα γινόταν το κυριότερο εμπόδιο στον πλήρη έλεγχό του, με ότι αυτό συνεπάγεται! Μόνο οι Τούρκοι μπορεί ίσως να μας σώζανε, αν απειλούσαν τότε αυτοί να πάρουν όλο το νησί, ενεργοποιώντας την Αυτοκρατορία που δεν θέλει, φυσικά, να το ελέγχουν, ούτε οι ‘Ελληνες, ούτε οι Τούρκοι, για τον εαυτό της το χρειάζεται.
Η ελληνική άρχουσα τάξη τελεί σήμερα σε κατάσταση διανοητικής παράκρουσης, γιατί νοιώθει κι αυτή ότι την έχουν βάλει να αυτοκαταστραφεί και, βαθιά διεφθαρμένη, εξαρτημένη, εκβιάσιμη, δεν μπορεί να συγκροτηθεί σε ελάχιστα αξιοπρεπές υποκείμενο. Με ελάχιστες, ιδεοληπτικές εξαιρέσεις, το πάσης φύσεως κατεστημένο της χώρας έχει εδραία πεποίθηση ότι βαδίζει στην καταστροφή, αλλά συνεχίζει να το πράττει, «μοιραίο και άβουλο». Αν μάλιστα τους πιέσεις σε καμιά συζήτηση, μπορεί να εισπράξεις και απίστευτες απαντήσεις, όπως συνέβη προ μηνών στον γράφοντα, όταν άκουσε από κορυφαίο πολιτικό παράγοντα να του λέει: «Το Γένος επιβίωσε και χωρίς Κράτος!». Με «έστειλε» βέβαια ο άνθρωπος, αλλά έχει και επί της ουσίας άδικο. Επιβίωσαν οι ‘Ελληνες χωρίς κράτος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αυτό όμως συνέβη επειδή ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αντί να καταφύγει στην Πελοπόννησο, είπε στον Μωάμεθ ότι δεν είναι δικαίωμα του ίδιου και των κατοίκων της Βασιλεύουσας να του την παραδώσουν! Κυρίως όμως, επιβίωσε επειδή το επέτρεπαν οι τότε διεθνείς συνθήκες και το μοντέλο της οθωμανικής κυριαρχίας.
Σήμερα βρισκόμαστε στο περιβάλλον μιας ανερχόμενης «ολοκληρωτικής αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης» και μεγάλων μεταναστεύσεων λαών. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία μας που απειλείται, γιατί, εκτός των άλλων, σε μια χώρα με αυτή την ιθύνουσα τάξη, μόνο ο λαός, οι πληβείοι υπερασπίζονται το έθνος. Οφείλουμε επίσης να υπερασπιστούμε, ως κόρην οφθαλμού, το έθνος-κράτος, γιατί είναι το μόνο διαθέσιμο πλαίσιο αξιοπρεπούς ύπαρξης του ελληνικού λαού και διασφάλισης της κυριαρχίας του στον τόπο του. Οφείλουμε να το κάνουμε με έξυπνο τρόπο, γιατί το έθνος-κράτος είναι μεν τελείως απαραίτητο, είναι όμως ταυτόχρονα και τελείως ανεπαρκές ως πλαίσιο άμυνας στον σημερινό διεθνή συσχετισμό ισχύος.
Οφείλουμε να αποφύγουμε τις τόσο συχνές προβοκάτσιες που οδήγησαν την Ελλάδα εκεί που την οδήγησαν. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να πιστεύουμε ότι υπάρχουν απλές λύσεις στο μεταναστευτικό. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να ισχυριζόμαστε ότι η ΑΟΖ έχει σχέση με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να εμφανίζουμε διάφορες δήθεν θαυματουργές λύσεις, όπως τα πετρέλαια ή διάφορους πρόθυμους «νέους γεωπολιτικούς συμμάχους», δήθεν από μηχανής Θεούς.
Ακριβώς γιατί το έθνος-κράτος είναι απαραίτητο, αλλά ανεπαρκές πλαίσιο, ο γράφων, αν και σφοδρός επικριτής από ετών του Μάαστριχτ, τάσσεται εναντίον της αποχώρησης από το ευρώ με δική μας πρωτοβουλία, προτού εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια αγώνα στα πλαίσια της ΕΕ, προτού εξαντλήσουμε όλα τα θεσμικά και πολιτικά περιθώρια εντός αυτής. Ακόμα κι αν δεν μπορέσουμε να μείνουμε στο ευρώ, έχει μεγάλη σημασία το πώς θα φύγουμε, γιατί χρειαζόμαστε την Ευρώπη όχι ως συγκεκριμένο μηχανισμό, αλλά ως πεδίο διεθνούς σύγκλισης των ευρωπαϊκών λαών για να αμυνθούν από τον πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι αγορές και γιατί, υπό τις παρούσες συνθήκες, η καταστροφή της ΕΕ μπορεί να αποτελέσει μια παγκόσμιας, ιστορικής σημασίας, ήττα του ανθρωπισμού. ‘Όπως η διάλυση της Σοβιετικής ‘Ενωσης υπήρξε μια παγκόσμια, ιστορική ήττα του σοσιαλισμού και της ανεξαρτησίας των λαών, στοιχείων δηλαδή μιας παγκόσμιας δημοκρατίας, παρόλο που στη Σοβιετική ‘Ενωση δεν υπήρχαν πολλά στοιχεία ούτε σοσιαλισμού, ούτε δημοκρατίας. Ένα από τα πολλά, ιστορικά εγκλήματα των Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και ΣΙΑ είναι ότι, ενεργώντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, ως όργανα του Χρήματος, αντί να υπερασπισθούν την Ελλάδα στην Ευρώπη, μετατρέποντας το ελληνικό σε ευρωπαϊκό πρόβλημα, δημιουργώντας συμμαχίες και επάγοντας ευνοϊκή πολιτική δυναμική, την αφόπλισαν διεθνώς με τη συγκατάθεσή τους στα Μνημόνια και τις Δανειακές, βοήθησαν και βοηθούν αποφασιστικά να γίνει η Ελλάδα και το πρόβλημα και το εργαλείο καταστροφής της Ευρώπης.
Οι «ευρωπαϊστές» και οι «αντιευρωπαϊστές» θυμίζουν δυστυχώς κάπως τις αντίπαλες φιλοδυτικές και φιλοτουρκικές φράξιες στο ύστερο Βυζάντιο. Και οι μεν και οι δε δεν πιστεύουν στο δικό τους έθνος, διολισθαίνουν ανεπαίσθητα από την αναζήτηση συμμάχων στην εξάρτηση από τους συμμάχους, δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και δεν συμπεριφέρονται ως υποκείμενα. Νομίζουν ότι η ελευθερία είναι συνάρτηση του συσχετισμού δυνάμεων. Αυτό δεν είναι τελείως λάθος, αν και το διέψευσε ο Δαυίδ. Αλλά η ελευθερία και η αξιοπρέπεια, ανεξαρτήτως συσχετισμού δυνάμεων, είναι κατ’ αρχήν εσωτερική, όχι εξωτερική συνθήκη. Οι «ευρωπαϊστές» λένε ότι πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε, γιατί μόνο έτσι θα μας καταδεχτούν, οι «αντιευρωπαϊστές» ότι πρέπει να κάνουμε αυτά που μας λένε για να μείνουμε, κι αφού δεν θέλουμε να τα κάνουμε, πρέπει να φύγουμε. Η βάση του συλλογισμού αμφοτέρων είναι η ίδια. Κατά τρόπο βαθειά ειρωνικό, η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη προκάλεσε μια μεγάλη μετατόπιση της ψυχολογίας και ιδεολογίας των ελληνικών ελίτ προς την Ανατολή!
‘Ισως, η προσέγγιση των καταστροφών και ιδίως η συνειδητοποίησή τους, επιτρέψει στην Ελλάδα και την Ευρώπη να αντιστρέψουν ξαφνικά τη διαδικασία. Η έγκαιρη συνειδητοποίηση επικείμενης μεγάλης καταστροφής μπορεί να θεμελιώσει ελπίδα, συνιστά ένα «παράθυρο ευκαιρίας» και μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν «θαύμα». ‘Ένα τέτοιο «θαύμα» έγινε το 1945-50, όταν απετράπη ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, στην Κούβα, όταν απετράπη ξανά ή στην Κύπρο το 2004, όταν απερρίφθη το σχέδιο Ανάν.
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και πολλά άλλα παραδείγματα.
(*) Στην εκπομπή του για τις ψυχικές επιπτώσεις της κρίσης στη ΝΕΤ, ο Στέλιος Κούλογλου εμφάνισε ένα παιδί από ένα δημοτικό σχολείο της Νίκαιας που ζωγράφισε τον ήλιο μαύρο. Αν και ανατριχιαστική, αυτή η ζωγραφιά περιγράφει τη θεμελιώδη εξίσωση της παρούσας ελληνικής και διεθνούς διαδικασίας, των μεθόδων (που μοιάζουν κάπως με την «αντιστροφή προσήμου» στη θεωρία καταστροφών), του σκοπού της, της «θρησκείας» της νέας, κρυπτόμενης «Αυτοκρατορίας», με την ίδια μεγαλοφυή απλότητα που έχουν οι εξισώσεις του Νεύτωνα και του Αϊνστάιν.
Hellenic Nexus, Aύγουστος 2012
Konstantakopoulos.blogspot.com
Νεο-"εθνικόφρονες" κατά του έθνους τους
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
«Να γράφεις ή να μη γράφεις;». Για να περιγράψεις και αναλύσεις τη σημερινή ελληνική κατάσταση, μόνο για καταστροφές θα μιλήσεις, όπου κι αν γυρίσει το μάτι. Διερωτώμαι πως ένοιωθε ο Φραντζής γράφοντας το Χρονικό της ‘Αλωσης. Τόπιασε, με μεγαλοφυή, αν και αποτρόπαιη απλότητα ένα παιδάκι από τη Νίκαια, που έδειξε ο Κούλογλου στην εκπομπή του για τις ψυχικές συνέπειες της κρίσης στη ΝΕΤ. Ζωγράφισε τον ήλιο μαύρο, να «φωτίζει», ή μάλλον να «μαυρίζει» μια στενοχωρημένη άνεργη πούχε φύγει από το σπίτι της. ‘Ένα άλλο παιδάκι ζωγράφισε πολιτικούς που εκτελούνται γιατί «τα φάγανε».
Προς το παρόν οι πολιτικοί δεν εκτελούνται, κυβερνούν «κανιβαλίζοντας» οικονομία και κοινωνία. Κυβερνούν είναι άλλωστε μια κουβέντα, ο Τόμσεν κυβερνά. Ο Καραμανλής επικρίθηκε γιατί τα παράτησε κι έφυγε το 2009. Μήπως όμως είναι πιο αξιοπρεπές να τα παρατάς και να φεύγεις, αν δεν νοιώθεις ικανός να κάνεις ότι χρειάζεται, από το να δέχεσαι να καταστρέφεις τη χώρα σου, σε μια άγονη προσπάθεια να διαψεύσεις αυτό που φοβάσαι, την αποτυχία; Η Πηνελόπη Δέλτα αυτοκτόνησε το 1941. Κακώς, αν επιτρέπεται να έχει κανείς γνώμη για μια αυτοκτονία, αξιοπρεπώς όμως.
Τα παιδιά, πολύ περισσότερο της Νίκαιας, καταλαβαίνουν την αλήθεια. Το ίδιο και τα πραγματικά αφεντικά της χώρας. Αυτοί (εξαιρέσει ελαχίστων ηλιθίων/ιδεοληπτικών) ξέρουν ότι η Ελλάδα καταστρέφεται, αλλά δεν ενδιαφέρονται, το αποδέχτηκαν, βγάζουν λεφτά και κάνουν σχέδια. Η χώρα μας διαθέτει μια από τις πλέον αντεθνικές, αντιπαραγωγικές και ανάλγητες ιθύνουσες τάξεις της Ευρώπης. Επτακόσια πλοία ναυπήγησαν οι ‘Ελληνες εφοπλιστές παγκοσμίως. Τριάντα δεν μπορούσαν να ναυπηγήσουν στη χώρα τους;
Αυτοί που όντως δεν καταλαβαίνουν την πραγματικότητα, και δεν θέλουν να την καταλάβουν, είναι το κομμάτι των μεσαίων τάξεων που δεν έχει καταστραφεί. Σε όλες τις χώρες του κόσμου άλλωστε, οι μεσαίες τάξεις κατέχουν επάξια τα ρεκόρ κοινωνικής ηλιθιότητας. Τις προάλλες ένας γιατρός, αφού μου πήρε 150 ευρώ την επίσκεψη, με τη συνείδησή του απολύτως ήσυχη, «με έστειλε» όταν μούπε: «ποιος όρκος του Ιπποκράτη; Κι αυτός ζητούσε μια τριήρη για θεραπεία!» Για να «ισορροπήσει» ο Κούλογλου την εκπομπή έβγαλε διάφορους ειδικούς που μας φώτισαν υποστηρίζοντας ότι η αυτοκτονία είναι «ακραία πράξη», λες και το αγνοούσαμε κι ότι δεν είναι κατ’ ανάγκην πολιτική. Αυτοκτονίες υπήρχαν προ Μνημονίου – το ερώτημα είναι γιατί αυξήθηκαν μετά. Πρέπει όμως να είσαι «αναγνωρισμένος επιστήμων» για να καταδέχεσαι να λες τέτοιες βλακείες, επιδεικνύοντας τόσο απάνθρωπη αναισθησία προς υπεράσπιση ενός συστήματος που σε τρέφει. Ευτυχώς υπάρχουν και γιατροί-άνθρωποι, των κοινωνικών ιατρείων και της προσφοράς.
‘Ενας άλλος, επίσης γιατρός, μούλεγε ότι «φταίμε έτσι που τα κάναμε και τώρα πρέπει να πληρώσουμε». Παραδεχόταν όμως ότι δεν ήταν εκεινού η οικογένεια που πλήρωνε, παρόλο που, όπως ο ίδιος ομολογούσε, η σύζυγός του πήρε μια ωραιότατη εκπαιδευτική άδεια μετ’ αποδοχών επί τρία χρόνια, χωρίς ποτέ να τελειώσει το διδακτορικό που όφειλε να κάνει. Οι πολιτικοί μας εξηγούν ότι πρέπει να σταματήσουμε να βοηθάμε τους τυφλούς και τους ανάπηρους, γιατί είναι χιλιάδες οι ψεύτικες αναπηρικές συντάξεις. ‘Όχι μόνο δεν φρόντισαν, έστω την τελευταία τριετία, να τις επανελέγξουν, αλλά τώρα τιμωρούν τους πραγματικούς τυφλούς και ανάπηρους για την απάτη που οι ίδιοι οργάνωσαν! Ο κατάλογος τέτοιων αντικοινωνικών συμπεριφορών δεν έχει τελειωμό.
Τα γεγονότα βέβαια είναι πεισματάρικα. Το BBC, που έχει λιγότερους λόγους από τα εγχώρια μέσα αποβλάκωσης να διαστρεβλώνει την αλήθεια, έλεγε ότι η ελληνική ύφεση έχει ξεπεράσει κάθε παγκόσμιο ιστορικό προηγούμενο, του μεγάλου κραχ του 1929 περιλαμβανομένου. Δύο μόνο εξαιρέσεις εντόπισε, τη Λιβερία και το Τατζικιστάν εν καιρώ πολέμου. ‘Οσο για την ανεργία, τι να πει κανείς.
Το χειρότερο δεν είναι τα νούμερα αλλά η δυναμική τους, που υποδεικνύει ότι δεν πάμε σε κανενός είδους εξισορρόπηση, αλλά κατευθείαν σε έκρηξη/κατάρρευση. Οι τρομερές κοινωνικές συνέπειες του Μνημονίου που ζούμε, είναι στην πραγματικότητα φωτογραφία από το παρελθόν. ‘Ένα νοσοκομείο θα επιβιώσει εκ των ενόντων και ένα και δύο χρόνια από την ουσιαστική διακοπή χρηματοδότησης, κάποια στιγμή όμως θα κλείσει. Αν είσαι νεφροπαθής στην Ελλάδα, καταλαβαίνεις ότι μπορεί να πεθάνεις γιατί δεν εισάγονται φίλτρα, επειδή όμως ο γενικός πληθυσμός δεν είναι νεφροπαθής, δεν καταλαβαίνει τι θα σημάνει αυτό για τον ίδιο όταν αρρωστήσει. ‘Ενας ιδιότυπος κοινωνικός δαρβινισμός, καθοδηγημένος από την αρχή της ατομικής επιβίωσης, βοηθάει να αυτοεξαπατώμεθα, οδηγώντας μας σε άνευ προηγουμένου κοινωνική, συλλογική και τελικά ατομική καταστροφή.
Η δωρεάν ιατρική περίθαλψη στην Ελλάδα σχεδόν καταργήθηκε χωρίς ανακοινώσεις. ‘Οποιος ασφαλισμένος στον ΟΕΠΠΥ θελήσει να επισκεφθεί γιατρό και να κάνει απαραίτητες εξετάσεις, θα διαπιστώσει ότι πρέπει να τις πληρώσει από την τσέπη του. ‘Ολοι οι ασφαλισμένοι δεν αρρωσταίνουν ταυτόχρονα και γι’ αυτό οι περισσότεροι αγνοούν την πραγματικότητα. ‘Οσο για το πλαφόν στα ιατρικά έξοδα, που συζητείται, νομίζουμε ότι η πρόταση πρέπει να συνοδεύεται και από ένα πρακτικό πρόγραμμα ευθανασίας, για να είναι ολοκληρωμένη. Μην ταλαιπωρούνται και ταλαιπωρούν οι χρονίως πάσχοντες μέχρι να πεθάνουν.
Συζητάνε για πλαφόν 2400 ή 2200 ευρώ στις συντάξεις, στην πραγματικότητα στο σημείο που οδήγησαν με το κούρεμα τα ασφαλιστικά ταμεία αρκετά γρήγορα θα πάνε τις συντάξεις στα 200 ευρώ, γι’ αυτό όμως δεν μιλάει κανένας, πλην ίσως του κ. Ρωμανιά και μερικών άλλων. Λεηλατούν τα εφάπαξ, δηλαδή παίρνουν τις αποταμιεύσεις μιας ζωής ενός εργαζόμενου, αλλά δεν κάνουν τίποτα για να βρουν, να ελέγξουν και να φορολογήσουν τα, λέγεται, 700 δισεκατομμύρια που οι πλούσιοι ‘Ελληνες έχουν εξάγει στο εξωτερικό. Ούτε καν ζητάνε από την Ευρώπη να τα επανεπενδύσει στην Ελλάδα υπό μορφή σχεδίου Μάρσαλ!
Δεν είναι μόνο η υλική όψη του πράγματος. Είναι και η συνέχιση της διαδικασίας ηθικής αποσύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας και του διεθνούς αφοπλισμού της χώρας. Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με μια πολιτική. Αλλά δεν γίνεται να σωθούμε με τις μεθόδους της εξαπάτησης, σε συνθήκες προϊούσας εθνικής καταστροφής. Δεν μπορεί τρία κόμματα να κερδίζουν τις εκλογές υποσχόμενα επαναδιαπραγμάτευση και να προσφέρουν μετά Γην και ‘Υδωρ στην τρόικα με την επιστολή του Πρωθυπουργού, επιστολή που προσφέρει πολιτικά επιχειρήματα για να επιτύχει αύριο η Μέρκελ την «ευρωαποβολή» μας. Ούτε είναι δυνατόν να λες προεκλογικά ότι δεν θα θίξεις την (κερδοφόρα) Αγροτική Τράπεζα, που έχει τη μισή γη της Ελλάδας υποθηκευμένη και να πηγαίνεις να τα ξεπουλάς εν μια νυκτί, εγκαινιάζοντας μια ιστορική «Ληστεία» όχι «Τράπεζας», όπως έγραψε η Αυγή, αλλά «Χώρας».
Πολύ φοβόμαστε ότι του οικονομικο-κοινωνικού (Μνημόνιο), του νομικού (Δανειακή), του πολιτικού (επιστολή Σαμαρά) αφοπλισμού της Ελλάδας έπεται τώρα ο γεωπολιτικός μας αφοπλισμός και αφανισμός. Εκεί αποβλέπει η ιδιωτικοποίηση της ενεργειακής υποδομής. Αν μάλιστα υπάρχουν και τα πετρέλαια που φημολογείται, ο Θεός να βοηθήσει την πατρίδα, γιατί μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί τι θα συμβεί στην Ελλάδα με τα δύο «κόμματα Ζήμενς» στην εξουσία! Για να μην αναφερθούμε στους τεράστιους κινδύνους που είναι έτοιμη, όπως φαίνεται, να αναλάβει, άνευ εθνικού ανταλλάγματος, αυτή η κυβέρνηση, εμπλεκόμενη στα πιο τυχοδιωκτικά και επικίνδυνα για την παγκόσμια ειρήνη πολεμικά σχέδια στη Μέση Ανατολή.
Ο Αντώνης Σαμαράς (και το alter ego του, Χρύσανθος Λαζαρίδης) άρχισαν πολύ άσχημα την κυβερνητική καριέρα τους και κινδυνεύουν να την τελειώσουν πολύ χειρότερα από τον κ. Παπανδρέου. Τουλάχιστον αυτός είχε πείσει τον εαυτό του ότι έκανε τα σωστά. Ετούτοι εδώ ξέρουν ότι καταστρέφουν τη χώρα. Το γνωρίζουν ομοίως, εκτός αν δεχθούμε ότι είναι ηλίθιοι, οι κυβερνητικοί τους σύμμαχοι, Βενιζέλος και Κουβέλης.
Αλλά αυτά είναι προσωπικά ζητήματα. Αυτό που ενδιαφέρει εδώ είναι ότι με την πολιτική τους, οι κ.κ. Σαμαράς, Λαζαρίδης, Βενιζέλος, Κουβέλης καταστρέφουν το ελληνικό ‘Εθνος. Και το καταστρέφουν πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο ριζικά από τον Γ. Παπανδρέου. Μόνο ο «πρώτος» μεταξύ των «κομμουνιστών», Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, μπορούσε να κάνει τη ζημιά πούκανε στον παγκόσμιο «κομμουνισμό». ‘Ενας «σοσιαλιστής» (τρομάρα του) και γιός του Ανδρέα Παπανδρέου, απεδείχθη ο καλύτερα τοποθετημένος να καταστρέψει την κοινωνία. ‘Ηρθε τώρα η σειρά των δήθεν «νέων εθνικοφρόνων» να καταστρέψουν το έθνος, αν δεν βρεθεί κάποιος να τους σταματήσει.
Η ουσία του προγράμματος που εφαρμόζεται στην Ελλάδα μετά το 2010, δεν είναι απλά μια «κοινωνική αντεπανάσταση», είναι η καταστροφή του ελληνικού «κράτους-έθνους» και της δημοκρατίας. Σε αντίθεση όμως με προηγούμενες ιστορικές περιόδους, έθνος δεν επιβιώνει χωρίς κράτος στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης και μεγάλων μεταναστεύσεων και σε μια από τις στρατηγικότερες περιοχές της υφηλίου.
2.8.2012
Konstantakopoulos.blogspot.com
«Να γράφεις ή να μη γράφεις;». Για να περιγράψεις και αναλύσεις τη σημερινή ελληνική κατάσταση, μόνο για καταστροφές θα μιλήσεις, όπου κι αν γυρίσει το μάτι. Διερωτώμαι πως ένοιωθε ο Φραντζής γράφοντας το Χρονικό της ‘Αλωσης. Τόπιασε, με μεγαλοφυή, αν και αποτρόπαιη απλότητα ένα παιδάκι από τη Νίκαια, που έδειξε ο Κούλογλου στην εκπομπή του για τις ψυχικές συνέπειες της κρίσης στη ΝΕΤ. Ζωγράφισε τον ήλιο μαύρο, να «φωτίζει», ή μάλλον να «μαυρίζει» μια στενοχωρημένη άνεργη πούχε φύγει από το σπίτι της. ‘Ένα άλλο παιδάκι ζωγράφισε πολιτικούς που εκτελούνται γιατί «τα φάγανε».
Προς το παρόν οι πολιτικοί δεν εκτελούνται, κυβερνούν «κανιβαλίζοντας» οικονομία και κοινωνία. Κυβερνούν είναι άλλωστε μια κουβέντα, ο Τόμσεν κυβερνά. Ο Καραμανλής επικρίθηκε γιατί τα παράτησε κι έφυγε το 2009. Μήπως όμως είναι πιο αξιοπρεπές να τα παρατάς και να φεύγεις, αν δεν νοιώθεις ικανός να κάνεις ότι χρειάζεται, από το να δέχεσαι να καταστρέφεις τη χώρα σου, σε μια άγονη προσπάθεια να διαψεύσεις αυτό που φοβάσαι, την αποτυχία; Η Πηνελόπη Δέλτα αυτοκτόνησε το 1941. Κακώς, αν επιτρέπεται να έχει κανείς γνώμη για μια αυτοκτονία, αξιοπρεπώς όμως.
Τα παιδιά, πολύ περισσότερο της Νίκαιας, καταλαβαίνουν την αλήθεια. Το ίδιο και τα πραγματικά αφεντικά της χώρας. Αυτοί (εξαιρέσει ελαχίστων ηλιθίων/ιδεοληπτικών) ξέρουν ότι η Ελλάδα καταστρέφεται, αλλά δεν ενδιαφέρονται, το αποδέχτηκαν, βγάζουν λεφτά και κάνουν σχέδια. Η χώρα μας διαθέτει μια από τις πλέον αντεθνικές, αντιπαραγωγικές και ανάλγητες ιθύνουσες τάξεις της Ευρώπης. Επτακόσια πλοία ναυπήγησαν οι ‘Ελληνες εφοπλιστές παγκοσμίως. Τριάντα δεν μπορούσαν να ναυπηγήσουν στη χώρα τους;
Αυτοί που όντως δεν καταλαβαίνουν την πραγματικότητα, και δεν θέλουν να την καταλάβουν, είναι το κομμάτι των μεσαίων τάξεων που δεν έχει καταστραφεί. Σε όλες τις χώρες του κόσμου άλλωστε, οι μεσαίες τάξεις κατέχουν επάξια τα ρεκόρ κοινωνικής ηλιθιότητας. Τις προάλλες ένας γιατρός, αφού μου πήρε 150 ευρώ την επίσκεψη, με τη συνείδησή του απολύτως ήσυχη, «με έστειλε» όταν μούπε: «ποιος όρκος του Ιπποκράτη; Κι αυτός ζητούσε μια τριήρη για θεραπεία!» Για να «ισορροπήσει» ο Κούλογλου την εκπομπή έβγαλε διάφορους ειδικούς που μας φώτισαν υποστηρίζοντας ότι η αυτοκτονία είναι «ακραία πράξη», λες και το αγνοούσαμε κι ότι δεν είναι κατ’ ανάγκην πολιτική. Αυτοκτονίες υπήρχαν προ Μνημονίου – το ερώτημα είναι γιατί αυξήθηκαν μετά. Πρέπει όμως να είσαι «αναγνωρισμένος επιστήμων» για να καταδέχεσαι να λες τέτοιες βλακείες, επιδεικνύοντας τόσο απάνθρωπη αναισθησία προς υπεράσπιση ενός συστήματος που σε τρέφει. Ευτυχώς υπάρχουν και γιατροί-άνθρωποι, των κοινωνικών ιατρείων και της προσφοράς.
‘Ενας άλλος, επίσης γιατρός, μούλεγε ότι «φταίμε έτσι που τα κάναμε και τώρα πρέπει να πληρώσουμε». Παραδεχόταν όμως ότι δεν ήταν εκεινού η οικογένεια που πλήρωνε, παρόλο που, όπως ο ίδιος ομολογούσε, η σύζυγός του πήρε μια ωραιότατη εκπαιδευτική άδεια μετ’ αποδοχών επί τρία χρόνια, χωρίς ποτέ να τελειώσει το διδακτορικό που όφειλε να κάνει. Οι πολιτικοί μας εξηγούν ότι πρέπει να σταματήσουμε να βοηθάμε τους τυφλούς και τους ανάπηρους, γιατί είναι χιλιάδες οι ψεύτικες αναπηρικές συντάξεις. ‘Όχι μόνο δεν φρόντισαν, έστω την τελευταία τριετία, να τις επανελέγξουν, αλλά τώρα τιμωρούν τους πραγματικούς τυφλούς και ανάπηρους για την απάτη που οι ίδιοι οργάνωσαν! Ο κατάλογος τέτοιων αντικοινωνικών συμπεριφορών δεν έχει τελειωμό.
Τα γεγονότα βέβαια είναι πεισματάρικα. Το BBC, που έχει λιγότερους λόγους από τα εγχώρια μέσα αποβλάκωσης να διαστρεβλώνει την αλήθεια, έλεγε ότι η ελληνική ύφεση έχει ξεπεράσει κάθε παγκόσμιο ιστορικό προηγούμενο, του μεγάλου κραχ του 1929 περιλαμβανομένου. Δύο μόνο εξαιρέσεις εντόπισε, τη Λιβερία και το Τατζικιστάν εν καιρώ πολέμου. ‘Οσο για την ανεργία, τι να πει κανείς.
Το χειρότερο δεν είναι τα νούμερα αλλά η δυναμική τους, που υποδεικνύει ότι δεν πάμε σε κανενός είδους εξισορρόπηση, αλλά κατευθείαν σε έκρηξη/κατάρρευση. Οι τρομερές κοινωνικές συνέπειες του Μνημονίου που ζούμε, είναι στην πραγματικότητα φωτογραφία από το παρελθόν. ‘Ένα νοσοκομείο θα επιβιώσει εκ των ενόντων και ένα και δύο χρόνια από την ουσιαστική διακοπή χρηματοδότησης, κάποια στιγμή όμως θα κλείσει. Αν είσαι νεφροπαθής στην Ελλάδα, καταλαβαίνεις ότι μπορεί να πεθάνεις γιατί δεν εισάγονται φίλτρα, επειδή όμως ο γενικός πληθυσμός δεν είναι νεφροπαθής, δεν καταλαβαίνει τι θα σημάνει αυτό για τον ίδιο όταν αρρωστήσει. ‘Ενας ιδιότυπος κοινωνικός δαρβινισμός, καθοδηγημένος από την αρχή της ατομικής επιβίωσης, βοηθάει να αυτοεξαπατώμεθα, οδηγώντας μας σε άνευ προηγουμένου κοινωνική, συλλογική και τελικά ατομική καταστροφή.
Η δωρεάν ιατρική περίθαλψη στην Ελλάδα σχεδόν καταργήθηκε χωρίς ανακοινώσεις. ‘Οποιος ασφαλισμένος στον ΟΕΠΠΥ θελήσει να επισκεφθεί γιατρό και να κάνει απαραίτητες εξετάσεις, θα διαπιστώσει ότι πρέπει να τις πληρώσει από την τσέπη του. ‘Ολοι οι ασφαλισμένοι δεν αρρωσταίνουν ταυτόχρονα και γι’ αυτό οι περισσότεροι αγνοούν την πραγματικότητα. ‘Οσο για το πλαφόν στα ιατρικά έξοδα, που συζητείται, νομίζουμε ότι η πρόταση πρέπει να συνοδεύεται και από ένα πρακτικό πρόγραμμα ευθανασίας, για να είναι ολοκληρωμένη. Μην ταλαιπωρούνται και ταλαιπωρούν οι χρονίως πάσχοντες μέχρι να πεθάνουν.
Συζητάνε για πλαφόν 2400 ή 2200 ευρώ στις συντάξεις, στην πραγματικότητα στο σημείο που οδήγησαν με το κούρεμα τα ασφαλιστικά ταμεία αρκετά γρήγορα θα πάνε τις συντάξεις στα 200 ευρώ, γι’ αυτό όμως δεν μιλάει κανένας, πλην ίσως του κ. Ρωμανιά και μερικών άλλων. Λεηλατούν τα εφάπαξ, δηλαδή παίρνουν τις αποταμιεύσεις μιας ζωής ενός εργαζόμενου, αλλά δεν κάνουν τίποτα για να βρουν, να ελέγξουν και να φορολογήσουν τα, λέγεται, 700 δισεκατομμύρια που οι πλούσιοι ‘Ελληνες έχουν εξάγει στο εξωτερικό. Ούτε καν ζητάνε από την Ευρώπη να τα επανεπενδύσει στην Ελλάδα υπό μορφή σχεδίου Μάρσαλ!
Δεν είναι μόνο η υλική όψη του πράγματος. Είναι και η συνέχιση της διαδικασίας ηθικής αποσύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας και του διεθνούς αφοπλισμού της χώρας. Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με μια πολιτική. Αλλά δεν γίνεται να σωθούμε με τις μεθόδους της εξαπάτησης, σε συνθήκες προϊούσας εθνικής καταστροφής. Δεν μπορεί τρία κόμματα να κερδίζουν τις εκλογές υποσχόμενα επαναδιαπραγμάτευση και να προσφέρουν μετά Γην και ‘Υδωρ στην τρόικα με την επιστολή του Πρωθυπουργού, επιστολή που προσφέρει πολιτικά επιχειρήματα για να επιτύχει αύριο η Μέρκελ την «ευρωαποβολή» μας. Ούτε είναι δυνατόν να λες προεκλογικά ότι δεν θα θίξεις την (κερδοφόρα) Αγροτική Τράπεζα, που έχει τη μισή γη της Ελλάδας υποθηκευμένη και να πηγαίνεις να τα ξεπουλάς εν μια νυκτί, εγκαινιάζοντας μια ιστορική «Ληστεία» όχι «Τράπεζας», όπως έγραψε η Αυγή, αλλά «Χώρας».
Πολύ φοβόμαστε ότι του οικονομικο-κοινωνικού (Μνημόνιο), του νομικού (Δανειακή), του πολιτικού (επιστολή Σαμαρά) αφοπλισμού της Ελλάδας έπεται τώρα ο γεωπολιτικός μας αφοπλισμός και αφανισμός. Εκεί αποβλέπει η ιδιωτικοποίηση της ενεργειακής υποδομής. Αν μάλιστα υπάρχουν και τα πετρέλαια που φημολογείται, ο Θεός να βοηθήσει την πατρίδα, γιατί μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί τι θα συμβεί στην Ελλάδα με τα δύο «κόμματα Ζήμενς» στην εξουσία! Για να μην αναφερθούμε στους τεράστιους κινδύνους που είναι έτοιμη, όπως φαίνεται, να αναλάβει, άνευ εθνικού ανταλλάγματος, αυτή η κυβέρνηση, εμπλεκόμενη στα πιο τυχοδιωκτικά και επικίνδυνα για την παγκόσμια ειρήνη πολεμικά σχέδια στη Μέση Ανατολή.
Ο Αντώνης Σαμαράς (και το alter ego του, Χρύσανθος Λαζαρίδης) άρχισαν πολύ άσχημα την κυβερνητική καριέρα τους και κινδυνεύουν να την τελειώσουν πολύ χειρότερα από τον κ. Παπανδρέου. Τουλάχιστον αυτός είχε πείσει τον εαυτό του ότι έκανε τα σωστά. Ετούτοι εδώ ξέρουν ότι καταστρέφουν τη χώρα. Το γνωρίζουν ομοίως, εκτός αν δεχθούμε ότι είναι ηλίθιοι, οι κυβερνητικοί τους σύμμαχοι, Βενιζέλος και Κουβέλης.
Αλλά αυτά είναι προσωπικά ζητήματα. Αυτό που ενδιαφέρει εδώ είναι ότι με την πολιτική τους, οι κ.κ. Σαμαράς, Λαζαρίδης, Βενιζέλος, Κουβέλης καταστρέφουν το ελληνικό ‘Εθνος. Και το καταστρέφουν πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο ριζικά από τον Γ. Παπανδρέου. Μόνο ο «πρώτος» μεταξύ των «κομμουνιστών», Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, μπορούσε να κάνει τη ζημιά πούκανε στον παγκόσμιο «κομμουνισμό». ‘Ενας «σοσιαλιστής» (τρομάρα του) και γιός του Ανδρέα Παπανδρέου, απεδείχθη ο καλύτερα τοποθετημένος να καταστρέψει την κοινωνία. ‘Ηρθε τώρα η σειρά των δήθεν «νέων εθνικοφρόνων» να καταστρέψουν το έθνος, αν δεν βρεθεί κάποιος να τους σταματήσει.
Η ουσία του προγράμματος που εφαρμόζεται στην Ελλάδα μετά το 2010, δεν είναι απλά μια «κοινωνική αντεπανάσταση», είναι η καταστροφή του ελληνικού «κράτους-έθνους» και της δημοκρατίας. Σε αντίθεση όμως με προηγούμενες ιστορικές περιόδους, έθνος δεν επιβιώνει χωρίς κράτος στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης και μεγάλων μεταναστεύσεων και σε μια από τις στρατηγικότερες περιοχές της υφηλίου.
2.8.2012
Konstantakopoulos.blogspot.com
Πέμπτη 2 Αυγούστου 2012
Ελλάδα, 'Ενοπλες δυνάμεις και Μέση Ανατολή
ΟΠΟΙΟΣ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑ ΜΙΣΑ!
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Μετά τον οικονομικό (Μνημόνιο), τον νομικό (Δανειακή), τον πολιτικό (συμφωνία της 10.5.10 και τελευταία επιστολή Σαμαρά), κάποιοι ετοιμάζουν και γεωπολιτικό αφοπλισμό της Ελλάδας, σε ένα πρόγραμμα που εξελίσσεται σε δολοφονία μιας χώρας, ενός κράτους-έθνους (και του «συμπληρωματικού» του, της Κύπρου). Η Ελλάδα τελεί υπό συνθήκες σχεδόν-χρεωκοπίας, οδηγείται πιθανώς σε ρήξη με την Ευρώπη, άρχουσα τάξη και κοινωνία τελούν σε παράκρουση. Το άφθαστης στρατηγικής αξίας ελληνικό «οικόπεδο» στην Ανατολική Μεσόγειο, από την Κέρκυρα ως τη Λεμεσό, μοιάζει «ξέφραγο αμπέλι», «λουκούμι», που ορέγονται αναπόφευκτα οι πολλοί και αιμοβόροι γεωπολιτικοί καρχαρίες της Μεσογείου.
Στο Ισραήλ αποφάσισε να κάνει την πρώτη του επίσκεψη ο Υπουργός ‘Αμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος, ενώ συνεχίζεται η επικίνδυνη αναστάτωση στο στράτευμα, που εγκαινίασαν οι Παπανδρέου/Μπεγλίτης, με τις μαζικές αποστρατείες. Ελπίζουμε τουλάχιστον να τις σκέφτηκαν μόνοι τους, να μην ήταν δηλαδή υποδείξεις από το εξωτερικό, όπως τόσα άλλα που έκανε η κυβέρνησή τους.
Των αποστρατειών είχαν προηγηθεί διάφορες «πληροφορίες» προς τον Παπανδρέου, από υπερατλαντικά κέντρα για «πραξικόπημα» που «ετοιμαζόταν». Οι πληροφορίες ήταν αρκετά έντονες, συνεχείς, «διαχύθηκαν» επαρκώς σε κέντρα του διεθνούς συστήματος, ώστε να κινητοποιήσουν μεγάλα κράτη σε αναζήτηση φωτιάς πίσω από τον καπνό. Ο θησαυρός απεδείχθη άνθρακες. Η φασαρία όμως είχε μείζονα αποτελέσματα: τις μαζικές αποστρατείες, στις οποίες ίσως χρειαστεί να επανέλθουμε, δεύτερο, την εξοικείωση του διεθνούς κατεστημένου και της κοινής γνώμης με την ιδέα μιας δικτατορίας στην Ελλάδα.
Πόλεμος δίπλα μας
‘Όλα τούτα συμβαίνουν ενώ ο Αρμαγεδδών που εξαπολύθηκε από τη Λιβύη συνεχίζεται στη Συρία, κινδυνεύοντας να αγκαλιάσει όλη τη Μέση Ανατολή. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί εύκολα καταλαβαίνει, δεν είναι βέβαιο όμως ότι το αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί μας, ότι θα ήταν αυτοκτονία για την Ελλάδα και την Κύπρο να εμπλακούν και σε αυτές τις καταστροφές.
Μετά την προσωρινή «ανακοπή» του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», εξαιτίας της θυελλώδους αντίστασης των Σουννιτών του Ιράκ (και των Σιϊτών του Λιβάνου), αλλά και την παγκόσμια κατακραυγή, το «πρόγραμμα» αυτό επανήλθε εμφανιζόμενο τώρα ως δήθεν «δημοκρατική επανάσταση» σε Λιβύη και Συρία. Η «εκκαθάριση» Συρίας και Λιβάνου, μετά την λιβυκή εκστρατεία, ολοκληρώνει την εξαφάνιση των τελευταίων ανεξάρτητων καθεστώτων της Μέσης Ανατολής και είναι η «εισαγωγή» στον πόλεμο κατά του Ιράν, πολέμου ικανού να εγκαινιάσει «άτυπη» παγκόσμια σύρραξη. Η έως τώρα αντίδραση της Μόσχας στα συριακά είναι η εντονότερη μετά το 1973, όταν η Ρωσία έθεσε σε ετοιμότητα τα πυρηνικά όπλα, θέλοντας να σταματήσει την προέλαση των Ισραηλινών στην Αίγυπτο. Η επιθετικότητα της Δύσης και των Ισραηλινών φονταμενταλιστών στη Μέση Ανατολή τροφοδοτεί την παραδοσιακή καχυποψία μιας χώρας που ποτέ δεν ξέχασε την κατάληψή της από τον Ναπολέοντα και την σχεδόν κατάληψή της από τον Χίτλερ. Αλλά και την καχυποψία των Κινέζων, που θεωρούν ότι η «Αυτοκρατορία» επιδιώκει, μέσω του πλήρους ελέγχου των ενεργειακών αποθεμάτων του πλανήτη, να τους «στραγγαλίσει» οικονομικά.
ΗΠΑ και Ισραήλ: Πόλεμος ή ειρήνη;
Η προσέγγιση των μεγάλων διλημμάτων τύπου «πόλεμος ή ειρήνη» εξηγεί την επανεμφάνιση, στο κέντρο του «αυτοκρατορικού κατεστημένου» της σφοδρότατης, πολύχρονης και συνήθως, αλλά όχι πάντα, υπόγειας σύγκρουσης, αναφορικά με την επιρροή του εβραϊκού λόμπι στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, τις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ και ΗΠΑ-Ισλάμ και τη σκοπιμότητα μιας εκστρατείας στο Ιράν.
Είναι χαρακτηριστική η δημοσίευση και προβολή, ως πρώτου θέματος, από το εγκυρότερο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής αμερικανικό περιοδικό, το Foreign Affairs, άρθρου που περίπου υπερασπίζεται την ιδέα απόκτησης πυρηνικών από το Ιράν, ως παράγοντα που … διασφαλίζει την περιφερειακή σταθερότητα, αμφισβητώντας το πυρηνικό μονοπώλιο του Ισραήλ! Πριν από μερικούς μήνες εξάλλου, μια ασήμαντη, επαρχιακή εβραϊκή εφημερίδα των ΗΠΑ είχε δημοσιεύσει άρθρο για το Ιράν και το Ισραήλ, στο οποίο εξεταζόταν μεταξύ άλλο και σενάριο … δολοφονίας του Ομπάμα από τις δυνάμεις που θέλουν οπωσδήποτε να γίνει ο πόλεμος κατά του Ιράν. Φυσικά, είναι απίθανο κάποιος να απειλεί τον αμερικανό Πρόεδρο στα σοβαρά με τέτοιο τρόπο. Μερικοί καχύποπτοι, ερμηνεύουν το παράξενο δημοσίευμα, μάλλον ως προειδοποίηση της αμερικανικής εξουσίας…
Θα δούμε βέβαια ποιος θα νικήσει στο τέλος κι αν θα πάμε στο χειρότερο σενάριο. Ο Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει κατά καιρούς σε βάθος αυτές τις αντιθέσεις, στον ίδιο τον πυρήνα της πλανητικής εξουσίας, για να κάνει μια πολιτική «περιφερειακής υπερδύναμης». Και οι αντιθέσεις όμως τον … έχουν χρησιμοποιήσει, με ορισμένους στην Ουάσιγκτον να αποστέλλουν, μέσω αυτού, μηνύματα στο Ισραήλ των οποίων δεν θέλουν να πάρουν την ευθύνη.
Η Τουρκία έχει συνεχή και συστηματικό στρατηγικό διάλογο με τα κέντρα εξουσίας στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου οι «ειδικοί» μας πηγαίνουν στις συναντήσεις με τους Αμερικανούς με τα μπλοκάκια τους, να μη ξεχάσουν τίποτα από αυτά που θα τους πούνε. Γι’ αυτό και ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι, ότι η εξαιρετικά σύνθετη και επικίνδυνη κατάσταση στην άμεση περιφέρειά μας, λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν από το (βαθιά εξαρτημένο) πολιτικό προσωπικό Ελλάδας και Κύπρου.
Ισραήλ: ο δημοφιλέστερος «πολιτικός προορισμός»
Η επίσκεψη Παναγιωτόπουλου δεν ξαφνιάζει. Κάποτε, για τους ‘Ελληνες πολιτικούς ήταν must το Λονδίνο, αργότερα έγινε η Ουάσιγκτων, τώρα το Ισραήλ διεκδικεί θέση πρώτου προορισμού. Σε καλό να μας βγει, σε αντίθεση με το παρελθόν που τέτοια «σούρτα φέρτα» δεν βγήκαν σε κανένα καλό. Η Ευρώπη ξεκίνησε ψυχρό πόλεμο, εμείς τον κάναμε εδώ θερμότατο και με καταστρεπτικότατες ηθικο-πολιτικές συνέπειες που και σήμερα πληρώνουμε. Με τον «αγγλικό» και τον «αμερικανικό πνεύμονα» του Γεωργίου Παπανδρέου, καταστήσαμε δυνατή την εκδίωξη των Ελλήνων από την Πόλη, φέραμε τη δικτατορία στην Ελλάδα και την Τουρκία στην Κύπρο. Ο πιο «διεθνής» από τους πρόσφατους πολιτικούς μας, Γιώργος Παπανδρέου, αφού απέτυχε να καταλύσει, με το σχέδιο Ανάν, το κυπριακό κράτος, το κατάφερε σχεδόν με το ελληνικό δια των Μνημονίων και Δανειακών, φέρνοντας το ΔΝΤ στην Ευρώπη και οργανώνοντας δια της καταστροφής μας τη διάλυσή της!
Κάτι οι συνέπειες της κυπριακής τραγωδίας, κάτι τα «τσαλίμια» του Ανδρέα, πήγαμε να γίνουμε κάπως ανεξάρτητη χώρα, μετά τον θάνατό του όμως ξαναγλυστράμε στη συνήθη μας φύση. Το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας ουδέποτε βρήκε σταθερή, ικανοποιητική απάντηση στα διακόσια χρόνια ύπαρξης του νεοελληνικού κράτους.
Αν οι Υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες παραμένουν «σφιχταγκαλιασμένοι» με το Χρήμα και τις Βρυξέλλες, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ διατηρούν και σήμερα κάποιας μορφής «επιστασία» σε ελληνικό στρατό και υπηρεσίες. Μερικές φορές το πράγμα γίνεται κάπως αστείο. Χρειάστηκε να βρεθεί ο Νίκος Αθανασάκης της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, πούκανε θητεία, το 1983, στο Γραφείο του τότε ΥΕΘΑ Ανδρέα Παπανδρέου, για να πει να αλλάξουν οι πινακίδες στο «ελληνικό» Πεντάγωνο. Μέχρι τότε έγραφαν το όριο ταχύτητας σε μίλια, παρόλο που ουδείς χρησιμοποιεί μίλια για την ταχύτητα στην Ελλάδα. Σήμερα, στο παραδοσιακό αμερικανικό «ενδιαφέρον», προσετέθη και το «φιλικό ενδιαφέρον» των Ισραηλινών για την ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.
Χρειαζόμαστε σχέσεις με το Ισραήλ και με πολλούς άλλους. Πιστεύω ότι θα ήταν σκόπιμος και πιθανώς εξαιρετικά χρήσιμος ένας βαθύτερος, ιστορικό-στρατηγικός διάλογος Εβραίων και Ελλήνων, έστω και αν είναι πολύ δύσκολος, γιατί οι μεν Εβραίοι αποφεύγουν κάπως αυτό το σπορ, οι δε εκπρόσωποι των Ελλήνων δεν έχουν και πολλά πράγματα στο κεφάλι τους για να τα πουν.
Το πρόβλημα δεν είναι οι σχέσεις με το Ισραήλ και με οποιονδήποτε άλλο, είναι το είδος των σχέσεων που αναπτύσσει συνήθως η ελληνική πολιτική ελίτ, αυτόματα και αυθόρμητα ρέπουσα προς την ξένη εξάρτηση, όσο κι οι γάτες που πάνε εκεί που περνάει το καλοριφέρ, χωρίς να έχουν ιδέα για την κεντρική θέρμανση.
Η «κατάρα» της εξάρτησης
Ορισμένες δηλώσεις Κυπρίων πολιτικών και του Μπεγλίτη στο Ισραήλ, η ανάληψη αστυνομικής δράσης κατά των ακτιβιστών της Γάζας, η μη επίσκεψη Σαμαρά στη Ραμάλλα, εκφεύγουν του διεθνώς ακολουθούμενου πρωτοκόλλου, ακόμα και από τις φιλικότερες προς το Ισραήλ, αλλά σεβόμενες τον εαυτό τους δυνάμεις, εκπέμποντας διεθνώς ξανά σημειολογία μιας Ελλάδας/Κύπρου Ραγιά και καρπαζοεισπράκτορα, έτοιμης να απεμπολήσει οποιαδήποτε αρχή. Εκπέμπουν επίσης εικόνα μη σοβαρών χωρών και μη σοβαρής διπλωματίας. ‘Αλλοι κάνουν πολύ χειρότερες βρωμοδουλειές, φροντίζοντας να μην εκτίθενται.
Δεν χρειαζόμαστε εξάλλου σχέσεις μόνο με το Ισραήλ. ‘Εχει άραγε προγραμματίσει ο κ. Παναγιωτόπουλος επισκέψεις στη Ρωσία, την Κίνα, την Αρμενία, την Αίγυπτο, τη Γερμανία; Πολύ φοβόμαστε πως όχι. Η ελληνορωσική αμυντική συνεργασία αίφνης, που εξηγγέλθη πανηγυρικώς τελευταία φορά από την κυβέρνηση Καραμανλή, έχει αποβιώσει προ πολλού, και η ίδια άλλωστε κυβέρνηση που την ξεκίνησε έσπευσε να την εγκαταλείψει, μαζί με την στρατηγικής σημασίας ενεργειακή συνεργασία. Για την κυβέρνηση Παπανδρέου που ακολούθησε, δεν έκρυψε εξάλλου τον έρωτά της για τους Ισραηλινούς και τους Τούρκους, όπως και την απέχθεια της για τους Ρώσους και, δευτερευόντως, για τους Ευρωπαίους. Ξέρουμε το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών.
Σήμερα, η κύρια απειλή για την ανεξαρτησία και κυριαρχία του ελληνικού (και κυπριακού) κράτους ΔΕΝ προέρχεται από την Τουρκία, πόσο μάλλον από μια Τουρκία άσχημα μπλεγμένη με Κούρδους και Συρία. Η Τουρκία άλλωστε ουδέποτε είχε τη δυνατότητα να απειλήσει σοβαρά την Ελλάδα. ‘Ότι έκανε εναντίον μας, στην Πόλη και στην Κύπρο, τάκανε εκ του ασφαλούς, επειδή εμείς είχαμε ανοίξει διάπλατες τις πόρτες. Εμείς πρωταγωνιστήσαμε στο να μπει άνευ ανταλλάγματος σε ενταξιακή τροχιά μια χώρα που μας απειλεί με έργα και με λόγια, έχοντας μάλιστα καταλάβει τη μισή Κύπρο, περίπου βέβαια με την άδειά μας! Εμείς πρωταγωνιστήσαμε στην επιχείρηση κατάλυσης του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν. Και τα κάναμε αυτά ακριβώς γιατί η πολιτική ελίτ και η ιθύνουσα τάξη του νεοελληνικού και του κυπριακού κράτους είναι βαθιά εξαρτημένες και θέλουν να παραμείνουν.
Η κύρια απειλή για τον ελληνισμό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, προέρχεται σήμερα από μια οικονομική επίθεση και από την εγκαθίδρυση, μέσω αυτής της οικονομικής επίθεσης, με τις Δανειακές και τα Μνημόνια, μιας αποικιακής σχέσης που καταλύει έμμεσα το ελληνικό κράτος, αφαιρώντας του τις προϋποθέσεις άσκησης της κυριαρχίας του. Στην κατάσταση που έχουμε βρεθεί χρειαζόμαστε απελπιστικά συμμάχους σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι «νταβατζήδες», για να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς την περίφημη έκφραση Καραμανλή στου Μπαϊρακτάρη. Πέραν της καθαρά αμυντικής ατζέντας του, θα ήταν λοιπόν ευχής έργο να συζητήσει ο κ. Παναγιωτόπουλος με τους Ισραηλινούς και τα άλλα προβλήματα της χώρας. Το Ισραήλ διαθέτει άριστες σχέσεις με τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου και τρομακτική πρόσβαση σε όλες τις πολιτικές ελίτ της ηπείρου μας, στα θεσμικά όργανα της ΕΕ και στις παγκόσμιες εκδοτικές ελίτ. Θα έπρεπε να του είμαστε εξαιρετικά ευγνώμονες αν συνέτρεχε λοιπόν πρακτικά τη χώρα μας που δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση από τις «αγορές» και τις κυρίαρχες δυνάμεις της ευρωζώνης. Μερικοί βρίσκουν πολύ σκληρό τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, όλοι συμφωνούν όμως ότι τον διακρίνει η δικαιοσύνη. Οι ‘Ελληνες διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να σώσουν τους Εβραίους στη κατοχή και δεν είναι πολλοί λαοί που το κάνανε αυτό.
"Η Ελλάδα αύριο", 28.7.2012
Kostantakopoulos.blogspot.com
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Μετά τον οικονομικό (Μνημόνιο), τον νομικό (Δανειακή), τον πολιτικό (συμφωνία της 10.5.10 και τελευταία επιστολή Σαμαρά), κάποιοι ετοιμάζουν και γεωπολιτικό αφοπλισμό της Ελλάδας, σε ένα πρόγραμμα που εξελίσσεται σε δολοφονία μιας χώρας, ενός κράτους-έθνους (και του «συμπληρωματικού» του, της Κύπρου). Η Ελλάδα τελεί υπό συνθήκες σχεδόν-χρεωκοπίας, οδηγείται πιθανώς σε ρήξη με την Ευρώπη, άρχουσα τάξη και κοινωνία τελούν σε παράκρουση. Το άφθαστης στρατηγικής αξίας ελληνικό «οικόπεδο» στην Ανατολική Μεσόγειο, από την Κέρκυρα ως τη Λεμεσό, μοιάζει «ξέφραγο αμπέλι», «λουκούμι», που ορέγονται αναπόφευκτα οι πολλοί και αιμοβόροι γεωπολιτικοί καρχαρίες της Μεσογείου.
Στο Ισραήλ αποφάσισε να κάνει την πρώτη του επίσκεψη ο Υπουργός ‘Αμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος, ενώ συνεχίζεται η επικίνδυνη αναστάτωση στο στράτευμα, που εγκαινίασαν οι Παπανδρέου/Μπεγλίτης, με τις μαζικές αποστρατείες. Ελπίζουμε τουλάχιστον να τις σκέφτηκαν μόνοι τους, να μην ήταν δηλαδή υποδείξεις από το εξωτερικό, όπως τόσα άλλα που έκανε η κυβέρνησή τους.
Των αποστρατειών είχαν προηγηθεί διάφορες «πληροφορίες» προς τον Παπανδρέου, από υπερατλαντικά κέντρα για «πραξικόπημα» που «ετοιμαζόταν». Οι πληροφορίες ήταν αρκετά έντονες, συνεχείς, «διαχύθηκαν» επαρκώς σε κέντρα του διεθνούς συστήματος, ώστε να κινητοποιήσουν μεγάλα κράτη σε αναζήτηση φωτιάς πίσω από τον καπνό. Ο θησαυρός απεδείχθη άνθρακες. Η φασαρία όμως είχε μείζονα αποτελέσματα: τις μαζικές αποστρατείες, στις οποίες ίσως χρειαστεί να επανέλθουμε, δεύτερο, την εξοικείωση του διεθνούς κατεστημένου και της κοινής γνώμης με την ιδέα μιας δικτατορίας στην Ελλάδα.
Πόλεμος δίπλα μας
‘Όλα τούτα συμβαίνουν ενώ ο Αρμαγεδδών που εξαπολύθηκε από τη Λιβύη συνεχίζεται στη Συρία, κινδυνεύοντας να αγκαλιάσει όλη τη Μέση Ανατολή. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί εύκολα καταλαβαίνει, δεν είναι βέβαιο όμως ότι το αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί μας, ότι θα ήταν αυτοκτονία για την Ελλάδα και την Κύπρο να εμπλακούν και σε αυτές τις καταστροφές.
Μετά την προσωρινή «ανακοπή» του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», εξαιτίας της θυελλώδους αντίστασης των Σουννιτών του Ιράκ (και των Σιϊτών του Λιβάνου), αλλά και την παγκόσμια κατακραυγή, το «πρόγραμμα» αυτό επανήλθε εμφανιζόμενο τώρα ως δήθεν «δημοκρατική επανάσταση» σε Λιβύη και Συρία. Η «εκκαθάριση» Συρίας και Λιβάνου, μετά την λιβυκή εκστρατεία, ολοκληρώνει την εξαφάνιση των τελευταίων ανεξάρτητων καθεστώτων της Μέσης Ανατολής και είναι η «εισαγωγή» στον πόλεμο κατά του Ιράν, πολέμου ικανού να εγκαινιάσει «άτυπη» παγκόσμια σύρραξη. Η έως τώρα αντίδραση της Μόσχας στα συριακά είναι η εντονότερη μετά το 1973, όταν η Ρωσία έθεσε σε ετοιμότητα τα πυρηνικά όπλα, θέλοντας να σταματήσει την προέλαση των Ισραηλινών στην Αίγυπτο. Η επιθετικότητα της Δύσης και των Ισραηλινών φονταμενταλιστών στη Μέση Ανατολή τροφοδοτεί την παραδοσιακή καχυποψία μιας χώρας που ποτέ δεν ξέχασε την κατάληψή της από τον Ναπολέοντα και την σχεδόν κατάληψή της από τον Χίτλερ. Αλλά και την καχυποψία των Κινέζων, που θεωρούν ότι η «Αυτοκρατορία» επιδιώκει, μέσω του πλήρους ελέγχου των ενεργειακών αποθεμάτων του πλανήτη, να τους «στραγγαλίσει» οικονομικά.
ΗΠΑ και Ισραήλ: Πόλεμος ή ειρήνη;
Η προσέγγιση των μεγάλων διλημμάτων τύπου «πόλεμος ή ειρήνη» εξηγεί την επανεμφάνιση, στο κέντρο του «αυτοκρατορικού κατεστημένου» της σφοδρότατης, πολύχρονης και συνήθως, αλλά όχι πάντα, υπόγειας σύγκρουσης, αναφορικά με την επιρροή του εβραϊκού λόμπι στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, τις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ και ΗΠΑ-Ισλάμ και τη σκοπιμότητα μιας εκστρατείας στο Ιράν.
Είναι χαρακτηριστική η δημοσίευση και προβολή, ως πρώτου θέματος, από το εγκυρότερο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής αμερικανικό περιοδικό, το Foreign Affairs, άρθρου που περίπου υπερασπίζεται την ιδέα απόκτησης πυρηνικών από το Ιράν, ως παράγοντα που … διασφαλίζει την περιφερειακή σταθερότητα, αμφισβητώντας το πυρηνικό μονοπώλιο του Ισραήλ! Πριν από μερικούς μήνες εξάλλου, μια ασήμαντη, επαρχιακή εβραϊκή εφημερίδα των ΗΠΑ είχε δημοσιεύσει άρθρο για το Ιράν και το Ισραήλ, στο οποίο εξεταζόταν μεταξύ άλλο και σενάριο … δολοφονίας του Ομπάμα από τις δυνάμεις που θέλουν οπωσδήποτε να γίνει ο πόλεμος κατά του Ιράν. Φυσικά, είναι απίθανο κάποιος να απειλεί τον αμερικανό Πρόεδρο στα σοβαρά με τέτοιο τρόπο. Μερικοί καχύποπτοι, ερμηνεύουν το παράξενο δημοσίευμα, μάλλον ως προειδοποίηση της αμερικανικής εξουσίας…
Θα δούμε βέβαια ποιος θα νικήσει στο τέλος κι αν θα πάμε στο χειρότερο σενάριο. Ο Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει κατά καιρούς σε βάθος αυτές τις αντιθέσεις, στον ίδιο τον πυρήνα της πλανητικής εξουσίας, για να κάνει μια πολιτική «περιφερειακής υπερδύναμης». Και οι αντιθέσεις όμως τον … έχουν χρησιμοποιήσει, με ορισμένους στην Ουάσιγκτον να αποστέλλουν, μέσω αυτού, μηνύματα στο Ισραήλ των οποίων δεν θέλουν να πάρουν την ευθύνη.
Η Τουρκία έχει συνεχή και συστηματικό στρατηγικό διάλογο με τα κέντρα εξουσίας στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου οι «ειδικοί» μας πηγαίνουν στις συναντήσεις με τους Αμερικανούς με τα μπλοκάκια τους, να μη ξεχάσουν τίποτα από αυτά που θα τους πούνε. Γι’ αυτό και ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι, ότι η εξαιρετικά σύνθετη και επικίνδυνη κατάσταση στην άμεση περιφέρειά μας, λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν από το (βαθιά εξαρτημένο) πολιτικό προσωπικό Ελλάδας και Κύπρου.
Ισραήλ: ο δημοφιλέστερος «πολιτικός προορισμός»
Η επίσκεψη Παναγιωτόπουλου δεν ξαφνιάζει. Κάποτε, για τους ‘Ελληνες πολιτικούς ήταν must το Λονδίνο, αργότερα έγινε η Ουάσιγκτων, τώρα το Ισραήλ διεκδικεί θέση πρώτου προορισμού. Σε καλό να μας βγει, σε αντίθεση με το παρελθόν που τέτοια «σούρτα φέρτα» δεν βγήκαν σε κανένα καλό. Η Ευρώπη ξεκίνησε ψυχρό πόλεμο, εμείς τον κάναμε εδώ θερμότατο και με καταστρεπτικότατες ηθικο-πολιτικές συνέπειες που και σήμερα πληρώνουμε. Με τον «αγγλικό» και τον «αμερικανικό πνεύμονα» του Γεωργίου Παπανδρέου, καταστήσαμε δυνατή την εκδίωξη των Ελλήνων από την Πόλη, φέραμε τη δικτατορία στην Ελλάδα και την Τουρκία στην Κύπρο. Ο πιο «διεθνής» από τους πρόσφατους πολιτικούς μας, Γιώργος Παπανδρέου, αφού απέτυχε να καταλύσει, με το σχέδιο Ανάν, το κυπριακό κράτος, το κατάφερε σχεδόν με το ελληνικό δια των Μνημονίων και Δανειακών, φέρνοντας το ΔΝΤ στην Ευρώπη και οργανώνοντας δια της καταστροφής μας τη διάλυσή της!
Κάτι οι συνέπειες της κυπριακής τραγωδίας, κάτι τα «τσαλίμια» του Ανδρέα, πήγαμε να γίνουμε κάπως ανεξάρτητη χώρα, μετά τον θάνατό του όμως ξαναγλυστράμε στη συνήθη μας φύση. Το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας ουδέποτε βρήκε σταθερή, ικανοποιητική απάντηση στα διακόσια χρόνια ύπαρξης του νεοελληνικού κράτους.
Αν οι Υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες παραμένουν «σφιχταγκαλιασμένοι» με το Χρήμα και τις Βρυξέλλες, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ διατηρούν και σήμερα κάποιας μορφής «επιστασία» σε ελληνικό στρατό και υπηρεσίες. Μερικές φορές το πράγμα γίνεται κάπως αστείο. Χρειάστηκε να βρεθεί ο Νίκος Αθανασάκης της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, πούκανε θητεία, το 1983, στο Γραφείο του τότε ΥΕΘΑ Ανδρέα Παπανδρέου, για να πει να αλλάξουν οι πινακίδες στο «ελληνικό» Πεντάγωνο. Μέχρι τότε έγραφαν το όριο ταχύτητας σε μίλια, παρόλο που ουδείς χρησιμοποιεί μίλια για την ταχύτητα στην Ελλάδα. Σήμερα, στο παραδοσιακό αμερικανικό «ενδιαφέρον», προσετέθη και το «φιλικό ενδιαφέρον» των Ισραηλινών για την ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.
Χρειαζόμαστε σχέσεις με το Ισραήλ και με πολλούς άλλους. Πιστεύω ότι θα ήταν σκόπιμος και πιθανώς εξαιρετικά χρήσιμος ένας βαθύτερος, ιστορικό-στρατηγικός διάλογος Εβραίων και Ελλήνων, έστω και αν είναι πολύ δύσκολος, γιατί οι μεν Εβραίοι αποφεύγουν κάπως αυτό το σπορ, οι δε εκπρόσωποι των Ελλήνων δεν έχουν και πολλά πράγματα στο κεφάλι τους για να τα πουν.
Το πρόβλημα δεν είναι οι σχέσεις με το Ισραήλ και με οποιονδήποτε άλλο, είναι το είδος των σχέσεων που αναπτύσσει συνήθως η ελληνική πολιτική ελίτ, αυτόματα και αυθόρμητα ρέπουσα προς την ξένη εξάρτηση, όσο κι οι γάτες που πάνε εκεί που περνάει το καλοριφέρ, χωρίς να έχουν ιδέα για την κεντρική θέρμανση.
Η «κατάρα» της εξάρτησης
Ορισμένες δηλώσεις Κυπρίων πολιτικών και του Μπεγλίτη στο Ισραήλ, η ανάληψη αστυνομικής δράσης κατά των ακτιβιστών της Γάζας, η μη επίσκεψη Σαμαρά στη Ραμάλλα, εκφεύγουν του διεθνώς ακολουθούμενου πρωτοκόλλου, ακόμα και από τις φιλικότερες προς το Ισραήλ, αλλά σεβόμενες τον εαυτό τους δυνάμεις, εκπέμποντας διεθνώς ξανά σημειολογία μιας Ελλάδας/Κύπρου Ραγιά και καρπαζοεισπράκτορα, έτοιμης να απεμπολήσει οποιαδήποτε αρχή. Εκπέμπουν επίσης εικόνα μη σοβαρών χωρών και μη σοβαρής διπλωματίας. ‘Αλλοι κάνουν πολύ χειρότερες βρωμοδουλειές, φροντίζοντας να μην εκτίθενται.
Δεν χρειαζόμαστε εξάλλου σχέσεις μόνο με το Ισραήλ. ‘Εχει άραγε προγραμματίσει ο κ. Παναγιωτόπουλος επισκέψεις στη Ρωσία, την Κίνα, την Αρμενία, την Αίγυπτο, τη Γερμανία; Πολύ φοβόμαστε πως όχι. Η ελληνορωσική αμυντική συνεργασία αίφνης, που εξηγγέλθη πανηγυρικώς τελευταία φορά από την κυβέρνηση Καραμανλή, έχει αποβιώσει προ πολλού, και η ίδια άλλωστε κυβέρνηση που την ξεκίνησε έσπευσε να την εγκαταλείψει, μαζί με την στρατηγικής σημασίας ενεργειακή συνεργασία. Για την κυβέρνηση Παπανδρέου που ακολούθησε, δεν έκρυψε εξάλλου τον έρωτά της για τους Ισραηλινούς και τους Τούρκους, όπως και την απέχθεια της για τους Ρώσους και, δευτερευόντως, για τους Ευρωπαίους. Ξέρουμε το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών.
Σήμερα, η κύρια απειλή για την ανεξαρτησία και κυριαρχία του ελληνικού (και κυπριακού) κράτους ΔΕΝ προέρχεται από την Τουρκία, πόσο μάλλον από μια Τουρκία άσχημα μπλεγμένη με Κούρδους και Συρία. Η Τουρκία άλλωστε ουδέποτε είχε τη δυνατότητα να απειλήσει σοβαρά την Ελλάδα. ‘Ότι έκανε εναντίον μας, στην Πόλη και στην Κύπρο, τάκανε εκ του ασφαλούς, επειδή εμείς είχαμε ανοίξει διάπλατες τις πόρτες. Εμείς πρωταγωνιστήσαμε στο να μπει άνευ ανταλλάγματος σε ενταξιακή τροχιά μια χώρα που μας απειλεί με έργα και με λόγια, έχοντας μάλιστα καταλάβει τη μισή Κύπρο, περίπου βέβαια με την άδειά μας! Εμείς πρωταγωνιστήσαμε στην επιχείρηση κατάλυσης του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν. Και τα κάναμε αυτά ακριβώς γιατί η πολιτική ελίτ και η ιθύνουσα τάξη του νεοελληνικού και του κυπριακού κράτους είναι βαθιά εξαρτημένες και θέλουν να παραμείνουν.
Η κύρια απειλή για τον ελληνισμό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, προέρχεται σήμερα από μια οικονομική επίθεση και από την εγκαθίδρυση, μέσω αυτής της οικονομικής επίθεσης, με τις Δανειακές και τα Μνημόνια, μιας αποικιακής σχέσης που καταλύει έμμεσα το ελληνικό κράτος, αφαιρώντας του τις προϋποθέσεις άσκησης της κυριαρχίας του. Στην κατάσταση που έχουμε βρεθεί χρειαζόμαστε απελπιστικά συμμάχους σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι «νταβατζήδες», για να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς την περίφημη έκφραση Καραμανλή στου Μπαϊρακτάρη. Πέραν της καθαρά αμυντικής ατζέντας του, θα ήταν λοιπόν ευχής έργο να συζητήσει ο κ. Παναγιωτόπουλος με τους Ισραηλινούς και τα άλλα προβλήματα της χώρας. Το Ισραήλ διαθέτει άριστες σχέσεις με τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου και τρομακτική πρόσβαση σε όλες τις πολιτικές ελίτ της ηπείρου μας, στα θεσμικά όργανα της ΕΕ και στις παγκόσμιες εκδοτικές ελίτ. Θα έπρεπε να του είμαστε εξαιρετικά ευγνώμονες αν συνέτρεχε λοιπόν πρακτικά τη χώρα μας που δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση από τις «αγορές» και τις κυρίαρχες δυνάμεις της ευρωζώνης. Μερικοί βρίσκουν πολύ σκληρό τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, όλοι συμφωνούν όμως ότι τον διακρίνει η δικαιοσύνη. Οι ‘Ελληνες διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να σώσουν τους Εβραίους στη κατοχή και δεν είναι πολλοί λαοί που το κάνανε αυτό.
"Η Ελλάδα αύριο", 28.7.2012
Kostantakopoulos.blogspot.com
ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗ ΧΩΡΑ
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Η Ελλάδα οδεύει με μεγάλη ταχύτητα σε ιστορικών διαστάσεων εθνική καταστροφή. Υπάρχουν ακόμα περιθώρια αποτροπής της, αλλά εξαντλούνται καθημερινά.
Αυτό το γνωρίζουν Eυρωπαίοι και ΔΝΤ, μερικά Ινστιτούτα τους μάλιστα τους προειδοποιούν για ανθρωπιστική καταστροφή. Φανταστείτε το χειρότερο σενάριο: να μεταφέρουν με αερογέφυρες τρόφιμα και φάρμακα στην πρωτεύουσα ενός κατεστραμμένου μέλους της ευρωζώνης, όπως κάνανε στο Βερολίνο! Φοβούνται την προσέγγιση οικονομικού-κοινωνικού «ολοκαυτώματος», που δεν μπορεί παρά να είναι και διεθνής πολιτική καταστροφή της Ευρώπης, ότι σαχλαμάρες κι αν λέγονται επ’αυτού. Μια «κοινωνική Φουκουσίμα» στην Ελλάδα δεν θα τινάξει μόνο τις τράπεζες στον αέρα. Θα τελειώσει την ευρωπαϊκή ιδέα. Και είναι απίθανο, αν συμβεί μια τέτοια καταστροφή, η παγκόσμια κοινή γνώμη να την αποδώσει στους … πολλούς δημόσιους υπαλλήλους ή τις άλλες γελοιότητες που ακούμε τρία χρόνια.
Γι’ αυτό, άλλοι σπεύδουν να αποσείσουν εκ των προτέρων τις ευθύνες τους, προετοιμάζοντας το κοινό για την επικείμενη καταστροφή, αποδίδοντας το πρόβλημα στους ‘Ελληνες γιατί δεν εφάρμοσαν επακριβώς το Μνημόνιο (και δεν έφεραν πιο γρήγορα την καταστροφή), άλλοι επιχειρούν να κατασκευάσουν εκ των ενόντων στρατηγική «σωτηρίας του ευρώ χωρίς Ελλάδα», άλλοι να παροξύνουν το πρόβλημα για να διαλύσουν, μια ώρα αρχύτερα, την Ευρώπη, κάτι που θέλουν εδώ και τουλάχιστο δύο αιώνες (Κάμερον).
‘Όπως ο Ρασκόλνικωφ τριγυρνούσε συνέχεια γύρω από το σπίτι της γιαγιάς που σκότωσε, δεν περνάει μέρα που να μην γίνει μια δήλωση ότι η Ελλάδα απέτυχε, πάει εκτός ευρώ, δεν κάνει μεταρρυθμίσεις, θα τη διώξουν αν δεν τα καταφέρει, ευρώ ίσον μνημόνιο, δεν κινδυνεύουμε αν φύγει η Ελλάδα κλπ. ‘Όλα αυτά θα αποδειχθούν τελικά άχρηστα, γιατί είναι παράλογο να φανταστεί κανείς ότι θα καταστραφεί μια χώρα της ευρωζώνης χωρίς να στιγματισθεί η Ευρώπη και η Γερμανία. Αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Δε φτάνει που όλη η Ευρώπη είναι αιχμάλωτη της Goldman Sachs, το Βερολίνο επιδεικνύει πάλι απίστευτη στρατηγική τύφλωση. Δις ματοκύλισε την ήπειρο, αυτοκαταστρεφόμενο για να κάνει τους Αμερικανούς κυρίαρχους!
Αν ο καταιγισμός δηλώσεων και δημοσιευμάτων για την Ελλάδα δεν θα πετύχει τον στόχο που επιδιώκει, μπορεί να ξεπαστρέψει και την οικονομικά υγιέστερη χώρα του κόσμου, όχι την Ελλάδα. Οι «αγορές», όπως και οι πολιτικοί, προεξοφλούν τους κινδύνους που διαβλέπουν. Αν τόσα πρόσωπα κύρους μιλάνε για επικείμενη έξοδο από το ευρώ, τι πιο λογικό από το να τοποθετηθούν ανάλογα. Για παράδειγμα να αρνηθούν να ασφαλίζουν ελληνικές εισαγωγές, ζητώντας cash, όπως ήδη κάνουν, σπρώχνοντας ακόμα ταχύτερα την Αθήνα στον γκρεμό. Ποιος θα επενδύσει λεφτά στην Ελλάδα σε παρόμοια κατάσταση; Πρόκειται για κλασικό μηχανισμό αυτοεκπληρούμενης προφητείας.
Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, γιατί η ελληνική κυβέρνηση, η ελίτ, το κράτος όχι μόνο δεν απαντάνε στη φοβερή επικοινωνιακή επίθεση που δέχεται η χώρα, επί τριετία, αλλά τη συνδράμουν. ‘Εχουν υιοθετήσει όλη τη δομή επιχειρημάτων των δανειστών, ακόμα και τα πιο γελοία από δαύτα, και τα χρησιμοποιούν μάλιστα κατά κόρον στον εσωτερικό «πόλεμο» που διεξάγουν κατά της αντιπολίτευσης και της ελληνικής κοινωνίας. Αυτοί άλλωστε, έθεσαν πρώτοι την απαράδεκτη, μη προκύπτουσα θεσμικο-πολιτικά από πουθενά, εκβιαστική εξίσωση «ή μνημόνιο, ή εκτός ευρώ». Βλέπουν τώρα να τους επιστρέφεται ο εκβιασμός στο πολλαπλάσιο. Από τον καιρό της Τουρκοκρατίας, είναι οικεία η εικόνα του Ραγιά που προσκυνά τον πολυχρονεμένο αφέντη, αποβλέποντας στο έλεός του. Αλλά μετά τις εκλογές, βλέπουμε, κατά τρόπο μάλλον σπάνιο, τον «αφέντη» να δίνει απανωτές κλωτσιές και μπουνιές, να φτύνει και να προσβάλει την κυβέρνηση που έσπευσε να τον προσκυνήσει, υποσχόμενη πιστή τήρηση «συμφωνηθέντων». Και χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Χρειάστηκε ο Κάμερον να απειλήσει τους ‘Ελληνες με κλείσιμο των βρετανικών συνόρων, για να σκεφτεί κάποιος στο ΥΠΕΞ να καλέσει τον πρεσβευτή του στην Αθήνα να του ψελλίσει δύο κουβέντες.
Οι φιλόσοφοι του δικαίου και η νομική επιστήμη γνωρίζουν τον αμφίβολο χαρακτήρα των ομολογιών, ο περισσότερος κόσμος όμως όχι. Η «αυτό-επίθεση» που δέχεται η χώρα από την ελίτ της καθιστά αυτόχρημα πειστικά τα εχθρικά επιχειρήματα. Κοτζάμ Εθνική Τράπεζα ήρθε προεκλογικά να διαψεύσει το όνομά της, τρομοκρατώντας τους ‘Ελληνες, περιγράφοντας με όρους Αποκάλυψης όσα θα συμβούν φεύγοντας από το ευρώ, όχι όμως όσα συμβαίνουν και θα συμβούν εξαιτίας του μνημονίου, προκειμένου να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Τι χρειαζόμαστε τους εχθρούς;
Η πολύ δημοφιλής Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε και βομβαρδίστηκε γιατί προηγήθηκε τριετής δαιμονοποίηση των Σέρβων. Τεράστια διεθνής συνωμοσία στήθηκε από ΗΠΑ και Βρετανία, για ύπαρξη δήθεν όπλων μαζικής καταστροφής, που δεν ανακαλύφθηκαν ποτέ, για να δικαιολογηθεί η εισβολή στο Ιράκ. Γέμισε τώρα ο δυτικός τύπος με ψευδοπληροφορίες για τη Συρία, ώστε να παρουσιασθεί η επιχείρηση καταστροφής και διαμελισμού μιας αραβικής χώρας, σχεδιασμένη εδώ και δεκαετίες από τους Ισραηλινούς φονταμενταλιστές και τις ΗΠΑ, ως δήθεν «δημοκρατική επανάσταση».
Ο επικοινωνιακός πόλεμος είναι το ισοδύναμο του μπαράζ πυροβολικού και αεροπορίας πριν από επίθεση του πεζικού και των αρμάτων. Φυσικά, δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να αρνείται την ύπαρξη σοβαρότατων προβλημάτων στην Ελλάδα. Το να αποδίδει όμως σε αυτά την κρίση της ευρωζώνης και τη χειρότερη οικονομική κρίση μετά το 1929, μόνο άσχετος ή απατεώνας μπορεί να το κάνει, με τη μισή Ευρώπη σε μνημόνιο. Να υποστηρίζει κανείς το μνημόνιο, όταν αποδεδειγμένα, όσο και το θεώρημα του Πυθαγόρα, καταστρέφει την Ελλάδα, αυτό δεν είναι απλό λάθος αλλά έγκλημα. Από πλευράς ελληνικών ελίτ (που άλλωστε είναι και οι κατεξοχήν υπεύθυνες για το ελληνικό μέρος του προβλήματος) εμπίπτει σε αυτό που ο ποινικός κώδικας περιγράφει ως εσχάτη προδοσία.
Δυστυχώς και η Αριστερά, και οι αντιμνημονιακές δυνάμεις και οι διανοούμενοι, ελάχιστη προσπάθεια κατέβαλαν και από τη δική τους πλευρά να οργανώσουν μια διεθνή καμπάνια υπεράσπισης της Ελλάδας, με αποτέλεσμα, πολιτικά, η Αθήνα να έχει ήδη «αποβληθεί» από την ΕΕ, από τη στιγμή που μια πλειοψηφία Γερμανών και Γάλλων τάσσεται υπέρ της εξόδου της από το ευρώ. ‘Εστω και τώρα, την υστάτη, δεν είναι αργά να ξεκινήσει μια προσπάθεια συστηματικής διαφώτισης της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Θα μπορούσε μάλιστα να γίνει και από τις πληττόμενες από το μνημόνιο κοινωνικές δυνάμεις, απευθείας προς τους συναδέλφους τους διεθνώς. Θα έπρεπε να βομβαρδισθεί η κοινή γνώμη παγκοσμίως με το τι σημαίνει για μας και γι’ αυτήν το μνημόνιο της ελληνικής καταστροφής. ‘Εχει επίσης σημασία να μην περιοριζόμαστε σε καταγγελίες της λιτότητας. Η λιτότητα είναι μία επιλογή εντός ενός συστήματος. Εδώ μιλάμε για την κατεδάφιση του συστήματος, της ευρωπαϊκής αστικής δημοκρατίας.
23.7.2012
Konstantakopoulos.blogspot.com
Η Ελλάδα οδεύει με μεγάλη ταχύτητα σε ιστορικών διαστάσεων εθνική καταστροφή. Υπάρχουν ακόμα περιθώρια αποτροπής της, αλλά εξαντλούνται καθημερινά.
Αυτό το γνωρίζουν Eυρωπαίοι και ΔΝΤ, μερικά Ινστιτούτα τους μάλιστα τους προειδοποιούν για ανθρωπιστική καταστροφή. Φανταστείτε το χειρότερο σενάριο: να μεταφέρουν με αερογέφυρες τρόφιμα και φάρμακα στην πρωτεύουσα ενός κατεστραμμένου μέλους της ευρωζώνης, όπως κάνανε στο Βερολίνο! Φοβούνται την προσέγγιση οικονομικού-κοινωνικού «ολοκαυτώματος», που δεν μπορεί παρά να είναι και διεθνής πολιτική καταστροφή της Ευρώπης, ότι σαχλαμάρες κι αν λέγονται επ’αυτού. Μια «κοινωνική Φουκουσίμα» στην Ελλάδα δεν θα τινάξει μόνο τις τράπεζες στον αέρα. Θα τελειώσει την ευρωπαϊκή ιδέα. Και είναι απίθανο, αν συμβεί μια τέτοια καταστροφή, η παγκόσμια κοινή γνώμη να την αποδώσει στους … πολλούς δημόσιους υπαλλήλους ή τις άλλες γελοιότητες που ακούμε τρία χρόνια.
Γι’ αυτό, άλλοι σπεύδουν να αποσείσουν εκ των προτέρων τις ευθύνες τους, προετοιμάζοντας το κοινό για την επικείμενη καταστροφή, αποδίδοντας το πρόβλημα στους ‘Ελληνες γιατί δεν εφάρμοσαν επακριβώς το Μνημόνιο (και δεν έφεραν πιο γρήγορα την καταστροφή), άλλοι επιχειρούν να κατασκευάσουν εκ των ενόντων στρατηγική «σωτηρίας του ευρώ χωρίς Ελλάδα», άλλοι να παροξύνουν το πρόβλημα για να διαλύσουν, μια ώρα αρχύτερα, την Ευρώπη, κάτι που θέλουν εδώ και τουλάχιστο δύο αιώνες (Κάμερον).
‘Όπως ο Ρασκόλνικωφ τριγυρνούσε συνέχεια γύρω από το σπίτι της γιαγιάς που σκότωσε, δεν περνάει μέρα που να μην γίνει μια δήλωση ότι η Ελλάδα απέτυχε, πάει εκτός ευρώ, δεν κάνει μεταρρυθμίσεις, θα τη διώξουν αν δεν τα καταφέρει, ευρώ ίσον μνημόνιο, δεν κινδυνεύουμε αν φύγει η Ελλάδα κλπ. ‘Όλα αυτά θα αποδειχθούν τελικά άχρηστα, γιατί είναι παράλογο να φανταστεί κανείς ότι θα καταστραφεί μια χώρα της ευρωζώνης χωρίς να στιγματισθεί η Ευρώπη και η Γερμανία. Αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Δε φτάνει που όλη η Ευρώπη είναι αιχμάλωτη της Goldman Sachs, το Βερολίνο επιδεικνύει πάλι απίστευτη στρατηγική τύφλωση. Δις ματοκύλισε την ήπειρο, αυτοκαταστρεφόμενο για να κάνει τους Αμερικανούς κυρίαρχους!
Αν ο καταιγισμός δηλώσεων και δημοσιευμάτων για την Ελλάδα δεν θα πετύχει τον στόχο που επιδιώκει, μπορεί να ξεπαστρέψει και την οικονομικά υγιέστερη χώρα του κόσμου, όχι την Ελλάδα. Οι «αγορές», όπως και οι πολιτικοί, προεξοφλούν τους κινδύνους που διαβλέπουν. Αν τόσα πρόσωπα κύρους μιλάνε για επικείμενη έξοδο από το ευρώ, τι πιο λογικό από το να τοποθετηθούν ανάλογα. Για παράδειγμα να αρνηθούν να ασφαλίζουν ελληνικές εισαγωγές, ζητώντας cash, όπως ήδη κάνουν, σπρώχνοντας ακόμα ταχύτερα την Αθήνα στον γκρεμό. Ποιος θα επενδύσει λεφτά στην Ελλάδα σε παρόμοια κατάσταση; Πρόκειται για κλασικό μηχανισμό αυτοεκπληρούμενης προφητείας.
Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, γιατί η ελληνική κυβέρνηση, η ελίτ, το κράτος όχι μόνο δεν απαντάνε στη φοβερή επικοινωνιακή επίθεση που δέχεται η χώρα, επί τριετία, αλλά τη συνδράμουν. ‘Εχουν υιοθετήσει όλη τη δομή επιχειρημάτων των δανειστών, ακόμα και τα πιο γελοία από δαύτα, και τα χρησιμοποιούν μάλιστα κατά κόρον στον εσωτερικό «πόλεμο» που διεξάγουν κατά της αντιπολίτευσης και της ελληνικής κοινωνίας. Αυτοί άλλωστε, έθεσαν πρώτοι την απαράδεκτη, μη προκύπτουσα θεσμικο-πολιτικά από πουθενά, εκβιαστική εξίσωση «ή μνημόνιο, ή εκτός ευρώ». Βλέπουν τώρα να τους επιστρέφεται ο εκβιασμός στο πολλαπλάσιο. Από τον καιρό της Τουρκοκρατίας, είναι οικεία η εικόνα του Ραγιά που προσκυνά τον πολυχρονεμένο αφέντη, αποβλέποντας στο έλεός του. Αλλά μετά τις εκλογές, βλέπουμε, κατά τρόπο μάλλον σπάνιο, τον «αφέντη» να δίνει απανωτές κλωτσιές και μπουνιές, να φτύνει και να προσβάλει την κυβέρνηση που έσπευσε να τον προσκυνήσει, υποσχόμενη πιστή τήρηση «συμφωνηθέντων». Και χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Χρειάστηκε ο Κάμερον να απειλήσει τους ‘Ελληνες με κλείσιμο των βρετανικών συνόρων, για να σκεφτεί κάποιος στο ΥΠΕΞ να καλέσει τον πρεσβευτή του στην Αθήνα να του ψελλίσει δύο κουβέντες.
Οι φιλόσοφοι του δικαίου και η νομική επιστήμη γνωρίζουν τον αμφίβολο χαρακτήρα των ομολογιών, ο περισσότερος κόσμος όμως όχι. Η «αυτό-επίθεση» που δέχεται η χώρα από την ελίτ της καθιστά αυτόχρημα πειστικά τα εχθρικά επιχειρήματα. Κοτζάμ Εθνική Τράπεζα ήρθε προεκλογικά να διαψεύσει το όνομά της, τρομοκρατώντας τους ‘Ελληνες, περιγράφοντας με όρους Αποκάλυψης όσα θα συμβούν φεύγοντας από το ευρώ, όχι όμως όσα συμβαίνουν και θα συμβούν εξαιτίας του μνημονίου, προκειμένου να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Τι χρειαζόμαστε τους εχθρούς;
Η πολύ δημοφιλής Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε και βομβαρδίστηκε γιατί προηγήθηκε τριετής δαιμονοποίηση των Σέρβων. Τεράστια διεθνής συνωμοσία στήθηκε από ΗΠΑ και Βρετανία, για ύπαρξη δήθεν όπλων μαζικής καταστροφής, που δεν ανακαλύφθηκαν ποτέ, για να δικαιολογηθεί η εισβολή στο Ιράκ. Γέμισε τώρα ο δυτικός τύπος με ψευδοπληροφορίες για τη Συρία, ώστε να παρουσιασθεί η επιχείρηση καταστροφής και διαμελισμού μιας αραβικής χώρας, σχεδιασμένη εδώ και δεκαετίες από τους Ισραηλινούς φονταμενταλιστές και τις ΗΠΑ, ως δήθεν «δημοκρατική επανάσταση».
Ο επικοινωνιακός πόλεμος είναι το ισοδύναμο του μπαράζ πυροβολικού και αεροπορίας πριν από επίθεση του πεζικού και των αρμάτων. Φυσικά, δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να αρνείται την ύπαρξη σοβαρότατων προβλημάτων στην Ελλάδα. Το να αποδίδει όμως σε αυτά την κρίση της ευρωζώνης και τη χειρότερη οικονομική κρίση μετά το 1929, μόνο άσχετος ή απατεώνας μπορεί να το κάνει, με τη μισή Ευρώπη σε μνημόνιο. Να υποστηρίζει κανείς το μνημόνιο, όταν αποδεδειγμένα, όσο και το θεώρημα του Πυθαγόρα, καταστρέφει την Ελλάδα, αυτό δεν είναι απλό λάθος αλλά έγκλημα. Από πλευράς ελληνικών ελίτ (που άλλωστε είναι και οι κατεξοχήν υπεύθυνες για το ελληνικό μέρος του προβλήματος) εμπίπτει σε αυτό που ο ποινικός κώδικας περιγράφει ως εσχάτη προδοσία.
Δυστυχώς και η Αριστερά, και οι αντιμνημονιακές δυνάμεις και οι διανοούμενοι, ελάχιστη προσπάθεια κατέβαλαν και από τη δική τους πλευρά να οργανώσουν μια διεθνή καμπάνια υπεράσπισης της Ελλάδας, με αποτέλεσμα, πολιτικά, η Αθήνα να έχει ήδη «αποβληθεί» από την ΕΕ, από τη στιγμή που μια πλειοψηφία Γερμανών και Γάλλων τάσσεται υπέρ της εξόδου της από το ευρώ. ‘Εστω και τώρα, την υστάτη, δεν είναι αργά να ξεκινήσει μια προσπάθεια συστηματικής διαφώτισης της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Θα μπορούσε μάλιστα να γίνει και από τις πληττόμενες από το μνημόνιο κοινωνικές δυνάμεις, απευθείας προς τους συναδέλφους τους διεθνώς. Θα έπρεπε να βομβαρδισθεί η κοινή γνώμη παγκοσμίως με το τι σημαίνει για μας και γι’ αυτήν το μνημόνιο της ελληνικής καταστροφής. ‘Εχει επίσης σημασία να μην περιοριζόμαστε σε καταγγελίες της λιτότητας. Η λιτότητα είναι μία επιλογή εντός ενός συστήματος. Εδώ μιλάμε για την κατεδάφιση του συστήματος, της ευρωπαϊκής αστικής δημοκρατίας.
23.7.2012
Konstantakopoulos.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)