Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Η δήλωση Τσίπρα, ότι θα μπορούσε να στηριχθεί και στον Καμμένο για να σχηματισθεί κυβέρνηση που θα διακόψει την καταστροφική μνημονιακή πορεία, πρέπει να θεωρηθεί, εφόσον βέβαια επιμείνει στη γραμμή αυτή και δεν υποκύψει στους δήθεν «αριστεριστές» γραφειοκράτες του, εν δυνάμει, η αρχή μιας από τις σημαντικότερες πολιτικές πρωτοβουλίες της ελληνικής Αριστεράς μετά τον εμφύλιο.
Για πρώτη φορά, ηγέτης της Αριστεράς φεύγει, στα λόγια τουλάχιστο ακόμα, αλλά και αυτά έχουν την αξία τους, από το στενό, παραταξιακό «καβούκι», που προσδιόρισε η συμφωνία Στάλιν-Τσώρτσιλ του Οκτωβρίου 1944 και αποδέχτηκε το ΚΚΕ, και από την «ψυχολογία της ήττας», που σφράγισε την παράταξη της αριστεράς μετά το 1949. Με τη δήλωσή του, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται στο απειλούμενο έθνος, αρχίζοντας, δειλά έστω, να του προτείνει-προσφέρει, σε μια τραγική στιγμή της νεώτερης ιστορίας του, μια λύση, που ο ελληνικός λαός μπορεί να δεχτεί ή να απορρίψει, στις εκλογές και μετά.
Η σφοδρή επίθεση που έκανε στον Τσίπρα η εφημερίδα «Νέα», με το αλάνθαστο (και «ταξικό», όπως θα έλεγαν οι φίλοι «επαναστάτες» του ΣΥΡΙΖΑ), κριτήριό της, ακολουθούμενη από όλο το συγκρότημα του δικομματισμού, συνιστά αναμφίβολα την καλύτερη επιβεβαίωση της ορθότητας της γραμμής του και της ευφυίας, που επέδειξε στην περίπτωση αυτή ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, ευθυγραμμιζόμενος με το βαθύτερο ένστικτο του αγωνιούντος για τη χώρα του, σταδιακά αφυπνιζόμενου και ανθιστάμενου ελληνικού λαού. Που δεν ενδιαφέρεται σήμερα πρωτίστως για αριστερά και δεξιά, ούτε για τους γελοίους προεκλογικούς καυγάδες δύο συνεργαζόμενων-αλληλοϋβριζόμενων κομμάτων, που τον κατέστρεψαν, λεηλάτησαν και πρόδωσαν. Οι πολίτες ενδιαφέρονται να σταματήσουν την καταστροφή της χώρας, να εξασφαλίσουν δουλειά και αμοιβή, σύνταξη και επιβίωση. Θέλουν να πάρουν πίσω την Ελλάδα τους από την τρόικα και τα κόμματα που την κατέστρεψαν.
‘Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν ήταν λίγα τα στελέχη και του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ που «έπεσαν να φάνε τον Τσίπρα», κατά την έκφραση άριστου γνώστη της «εσωκομματικής κουζίνας». Αυτό ήταν επόμενο να συμβεί και, στην πραγματικότητα, μάλλον επιβεβαιώνει την ορθότητα της γραμμής του που ενοχλεί, ακριβώς γιατί βγάζει από τη «βολή» του έναν ανεπαρκή, συντηρητικό μηχανισμό, που δεν ξέρει να κάνει πολιτική, έχει κάνει τέχνη την επίκληση της ιδεολογίας για να μην αγωνίζεται και δεν έχει μεγάλη διάθεση να αντιμετωπίσει τα πραγματικά, τραγικά προβλήματα της χώρας. Για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν διανοείται να μπει στον δρόμο της Μέρκελ και των Τραπεζών που επιτίθενται στην Ελλάδα. Προτιμά τους κινδύνους της ήττας της χώρας από το Μνημόνιο, από τους κινδύνους να δείξει σε όλο το μεγαλείο του την ανεπάρκειά του.
Σημερινοί επικριτές του Τσίπρα δεν αμφισβήτησαν πολύ πιο συζητήσιμους συμβιβασμούς, όπως την κοινή εκλογική κάθοδο με τη δεξιά (1956), την ΕΑΔΕ, τη συγκυβέρνηση με Μητσοτάκη ή το Μάαστριχτ. ‘Oπως λέει συνεργάτης του κ. Τσίπρα: «Τι προτείνουν όσοι αντιδρούν; Να μη δώσουμε διέξοδο στο λαό; Να προτείνουμε να συνεχίσει με τα κόμματα του Μνημονίου;»
Μέχρι τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπιζε με φόβο και αδυναμία τον Καμμένο, με αποτέλεσμα να χάνει ψήφους προς αυτόν. Τώρα, για πρώτη φορά μοιάζει, εκ των αντιδράσεών του (όπως και των ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ) να προκαλεί αμηχανία. Οι «πούροι αριστεροί» μιλάνε βέβαια για «ιδεολογική άβυσσο» με τον Καμμένο, αλλά ο τρόπος να ξεκαθαρίζουν τα ζητήματα είναι η πράξη. Τώρα, καλείται ο κ. Καμμένος να δείξει πως εννοεί την ανάγκη υπέρβασης των παραταξιακών τειχών ενώπιον εθνικής ανάγκης και την ανάγκη σύνθεσης εθνικού-κοινωνικού που επαγγέλλεται.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα δεν επιδέχεται δύο χιλιάδες απαντήσεις. Αν συμφωνεί κάποιος με το Μνημόνιο, πρέπει να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ/ΝΔ. Αν δεν συμφωνεί, πρέπει να επιδιώξει σχηματισμό κυβέρνησης που θα επαναδιαπραγματευθεί τις δανειακές υποχρεώσεις και θα πάρει έκτακτα μέτρα σωτηρίας. Τα υπόλοιπα είναι ανεύθυνες σαχλαμάρες, πολιτικαντισμοί, υπεκφυγές.
Αθήνα, 27.4.2012
Konstantakopoulos.blogspot.com
Κυριακή 29 Απριλίου 2012
Η ΓΑΛΛΙΚΗ "ΑΦΥΠΝΙΣΗ" ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
Επιτυχίες και προβλήματα στρατηγικής των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Η ελληνική και η γαλλική περίπτωση στο πλαίσιο της γενικότερης, ιστορικής σύγκρουσης με τον "κόσμο του χρήματος".
Επίκαιρα, 26.4.2012
Επίκαιρα, 26.4.2012
TO ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΜΕ ΠΟΥΤΙΝ-ΠΑΠΑΔΗΜΟ
Οι όροι που έθεσε η κυβέρνηση Παπαδήμου στον Πούτιν για να επισκεφθεί την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων η άρνηση να επισκεφθεί τη Μονή Βατοπαιδίου, οδήγησαν στη ματαίωση της επίσκεψης του Προέδρου της Ρωσίας στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, ένα έγγραφο της Rotschild and Sons ενημέρωνε τους Ρώσους ότι απορρίπτεται για τυπικούς λόγους η πρότασή τους να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό ιδιωτικοποιήσεων του δικτύου μεταφοράς αερίου και ο Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ έσπευδε στην Αθήνα, απαιτώντας να μη δοθεί τίποτα στους Ρώσους, όλα στους Ισραηλινούς και συνεργαζόμενες ελληνικές εταιρείες. 'Ολο το άρθρο δημοσιεύεται στα Επίκαιρα (26.4.2012)
Πέμπτη 26 Απριλίου 2012
"Αντιμνημονιακά" κόμματα, ενιαίο μέτωπο και αλληλεπίδραση εθνικού και κοινωνικού
«Aντιμνημονιακά» κόμματα στην Ελλάδα, το Ενιαίο Μέτωπο και η αλληλεπίδραση εθνικού και κοινωνικού
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Στο σημείωμα αυτό επιχειρούμε να εξετάσουμε συνοπτικά τα χαρακτηριστικά τεσσάρων κομμάτων που υποστηρίζουν ότι είναι εναντίον του μνημονίου. (Στο σημείο αυτό αναφερόμαστε αποκλειστικά στις κοινοβουλευτικές δυνάμεις και όχι στην πολύ ενδιαφέρουσα πανσπερμία κοινωνικών συλλογικοτήτων που ξεπηδάνε, στην Εκκλησία τα συνδικάτα και άλλους κοιινωνικούς θεσμούς, ή στα άπειρα κινήματα, μικροκόμματα και άλλες κινήσεις που παρουσιάστηκαν τα δύο τελευταία χρόνια. Ούτε μας ενδιαφέρουν κόμματα που ίσως κατέβουν στις εκλογές, αλλά δεν θα σπάσουν το όριο του 3% και επομένως θα βοηθήσουν, εξ αντικειμένου, το έργο των «μνημονιακών»).
Κουβέλης και «Δημοκρατική Αριστερά»
Η θέση της ΔΗΜΑΡ ότι η χώρα δεσμεύεται από τις δανειακές συμβάσεις και τα άλλα κείμενα που επικύρωσε, εξαπατώντας τον ελληνικό λαό και προδίδοντας την εντολή του η κυβέρνηση Παπανδρέου αρχικά, και Παπαδήμου στη συνέχεια, θέτει το κόμμα του κ. Κουβέλη αναντίρρητα στο μνημονιακό στρατόπεδο. Αν δηλώνεις ότι δεσμεύεσαι από αυτά τα κείμενα, τότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι μια λίγο καλύτερη διαχείριση του «καταστρεφόμενου προτεκτοράτου» που περιγράφουν. Το να λες ότι δεσμεύεσαι από αυτά, αλλά θέλεις αλλαγή της κατάστασης είναι μια ακόμα στη μακρά σειρά των απατών από τις οποίες έχει φλομώσει ο ελληνικός λαός.
Ο αυτοχαρακτηρισμός της άλλωστε ως «κυβερνητικής αριστεράς», σε συνδυασμό με την άρνηση κάθε συνεργασίας με την υπόλοιπη αριστερά, λογικά δεν μπορεί να δηλώνει παρά προθυμία συμπλήρωσης των αναγκαίων εδρών, αν οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος αποτύχουν, από κοινού, να συγκεντρώσουν τις 151 που χρειάζονται, ένα ενδεχόμενο στο οποίο ανοιχτά αναφέρθηκε η ‘Αννα Διαμαντοπούλου. Αυτό σημαίνει ότι η ΔΗΜΑΡ επιδιώκει μια καλύτερη κατά τη γνώμη της διαχείριση ενός καταστρεφόμενου προτεκτοράτου. ‘Αλλωστε, η ίδια η ΔΗΜΑΡ ποτέ δεν έδωσε πειστική απάντηση στο ερώτημα γιατί διέσπασε τον Συνασπισμό το καλοκαίρι του 2009, ενώ προετοιμαζόταν η ένταξη της Ελλάδας στο Μνημόνιο. Οι διαφορές που επικαλέστηκε είναι ηλικίας δεκαετιών και δεν εμπόδισαν μέχρι τότε τη συνύπαρξη αυτής της τάσης στα πλαίσια του ΣΥΝ, ενώ καμία προσπάθεια δεν έκαναν τα στελέχη τους να πείσουν πραγματικά τους συντρόφους τους κατά το συνέδριο που προηγήθηκε της διάσπασης.
ΚΚΕ: Η «υπερεπαναστατική» μέθοδος συνθηκολόγησης
Η ηγεσία του ΚΚΕ τάσσεται φυσικά αναφανδόν κατά του Μνημονίου, ενώ απολαμβάνει μιας ιδιόρρυθμης ασυλίας στην κριτική. Για τους αριστερούς το ΚΚΕ είναι κάτι σαν οικογενειακό «εικόνισμα» και θεωρείται ασέβεια η κριτική, ενώ για το κατεστημένο δεν είναι απειλή, το αντίθετο. Το ΚΚΕ, κόμμα που συμμάχησε με τον κ. Μητσοτάκη εναντίον του ΠΑΣΟΚ, το 1989 (και με τη Δεξιά στις εκλογές του 1956), αρνείται κάθε είδους συνεργασία με τις όμορες αριστερές δυνάμεις.
Η ηγεσία του ΚΚΕ παραπέμπει τον αγώνα του ελληνικού λαού ουσιαστικά στις «καλένδες» μιας μελλοντικής και αδιευκρίνιστης «λαϊκής εξουσίας», χωρίς ποτέ να περιγράφει πως θα φτάσουμε από τη σημερινή κατάσταση σε αυτό το φωτεινό μέλλον. Χαρακτηρίζει «ιμπεριαλιστική» τη Ρωσία, ένα από τα ελάχιστα δυνητικά στηρίγματα της Ελλάδας. Θεωρεί «φορέα αυταπάτης» το «κίνημα της πατάτας», την πιο ελπιδοφόρα πρωτοβουλία της ελληνικής κοινωνίας. Επικρίνει και συκοφαντεί τους ‘Ελληνες που εξεγείρονται αυθόρμητα κατά τη διάρκεια εθνικών εορτών. Αδυνατεί να εκφέρει ακόμα και ένα στοιχειωδώς συντεταγμένο πολιτικό λόγο, απαγορεύει το facebook και δεν έχει τίποτα να γεμίσει την τηλεοπτική του συχνότητα.
Η ΓΓ εκτιμά ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, μια έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφική, αλλά το Κόμμα τάσσεται υπέρ της αποδέσμευσης από την ΕΕ. Είτε στέλνει τους οπαδούς του σε ποδαρόδρομο στα Χαυτεία, όταν οι διαδηλωτές συρρέουν στο Σύνταγμα, είτε αναλαμβάνει αυτοβούλως την περιφρούρηση του κοινοβουλίου από τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Υποστηρίζει περίπου ότι ο κόσμος χάλασε όταν πέθανε ο Στάλιν και ο Ζαχαριάδης και είναι τόσο τρομοκρατημένο από την προοπτική εξέγερσης και τις συνέπειες της προβλεπόμενης προδοσίας της που, αψηφώντας το γελοίο και ξεπερνώντας σε δογματισμό το Βατικανό, αποκαθιστά τον Ζαχαριάδη και ξαναδιαγράφει τον Βελουχιώτη, γιατί παρήκουσε το Κόμμα. ‘Εστω και αν, υπό την ηγεσία του Ζαχαριάδη η Αριστερά γνώρισε μια ιστορική πανωλεθρία, ενώ οι απόψεις του Βελουχιώτη για το που οδηγούσε η πολιτική των «Κούτβηδων» επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά.
Ο Ριζοσπάστης χαρακτηρίζει ως χαφιέδες ή αφελείς (πάλι καλά που υπάρχει και αυτή η δυνατότητα) όσους έχουν διαφορετική άποψη από τον Περισσό. ‘Ετσι, πρακτικά, αντί να ηγηθεί ενός μαχητικού αγώνα μέσα κι έξω από τη Βουλή κατά του Μνημονίου, αντί να ενώσει τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις εναντίον του, κατάφερε να πάρει μια σημαντική μερίδα λαού και νεολαίας, κυρίως προερχόμενη από τα φτωχότερα, πιο μαχητικά και καταπιεσμένα στρώματα, και να την αδρανοποιήσει και αχρηστεύσει πολιτικά, προσφέροντας τεράστια υπηρεσία στους Τόμσεν. Με τον τρόπο που πολιτεύθηκε και πολιτεύεται, η ηγεσία του ΚΚΕ φέρει ιστορικές ευθύνες για την επελαύνουσα μνημονιακή βαρβαρότητα. Θυμίζει το κλασικό παράδειγμα της «τρίτης περιόδου» της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όταν το γερμανικό ΚΚ, ακολουθώντας μια τέτοια «υπερεπαναστατική» πολιτική και αρνούμενο κάθε συνεργασία με τη Σοσιαλδημοκρατία, οδήγησε στην άνοδο του Χίτλερ και, ουσιαστικά, όπως τώρα γνωρίζουμε, στον τερματισμό των ελπίδων για μια σοσιαλιστική αλλαγή στην ευρωπαϊκή ήπειρο, που δημιούργησε η Ρωσική Επανάσταση του 1917.
Το ανολοκλήρωτο βήμα του ΣΥΡΙΖΑ
Υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς έκανε μια σημαντική αναβάθμιση της πολιτικής του παρέμβασης, ιδίως με τις κοινοβουλευτικές αγορεύσεις, τις καλύτερες όλων σε αυτό το κοινοβούλιο, και την τηλεοπτική παρουσία του αρχηγού του. Μετατόπισε, αργά αλλά σταθερά, τη θέση του, από τις συχνά ιδεοληπτικές τοποθετήσεις στα εθνικά θέματα, που ήταν και ένα καλό «διαβατήριο» για νάναι χρήσιμοι στο καθεστώς οι «διανοούμενοι» που τις άρθρωναν, και έναν ξύλινο «αριστερό» λόγο σε μια πιο ζωντανή αναφορά στις ανάγκες του ελληνικού λαού και της χώρας. ‘Εκανε την καλύτερη ρητορική αντιπολίτευση στους μνημονιακούς, δεν θέλησε όμως ή δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την απαραίτητη μετάβαση από τα ‘Όχι στα Ναι.
Στην πραγματικότητα, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καμιά άλλη πολιτική δύναμη της χώρας, δεν έχει αναλύσει κριτικά τον συγκεκριμένο ελληνικό καπιταλισμό της κλεπτοκρατίας και της διαπλοκής. Πολύ περισσότερο δεν διαθέτει ένα σοβαρό σχέδιο αληθινά ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης. Οι εκλογικές διακηρύξεις και τα προγράμματά του, όπως και των άλλων ελληνικών κομμάτων, δεν αξίζουν πολύ περισσότερο από το χαρτί που τυπώνονται.
Η γενική του κατεύθυνση, υπέρ του αγώνα σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, όπως εκφράζεται π.χ. με την «κοινή έκκληση για τη σωτηρία των λαών της Ευρώπης», που υπέγραψαν μεταξύ άλλων Τσίπρας, Γλέζος, Μίκης, Λαφονταίν, Μελανσόν, Σαμίρ Αμίν, στελέχη του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και άλλοι, συνιστά πάντως την πλέον έλλογη διατύπωση της στρατηγικής κατεύθυνσης που, κατά τη γνώμη μας, πρέπει να ακολουθήσει και η χώρα και το λαϊκό κίνημα κατά του Μνημονίου.
Αν στο ΚΚΕ απαγορεύεται ουσιαστικά η διατύπωση κριτικής και εναλλακτικών θέσεων, στον ΣΥΡΙΖΑ επιτρέπεται μεν, αλλά δεν έχει σημασία. Αυτό καταντά είδος «σταλινισμού δια του φιλελευθερισμού». Και ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργούν ουσιαστικά ως καρτέλ τάσεων. Σπανίως συζητούν για πολιτική, ακριβώς για να εξασφαλίσουν τη συνύπαρξη των τάσεων και τα οφέλη που αντλούν όλες. Για να μη διαταράξουν τη «συνενοχή των μηχανισμών», ο ΣΥΝ και οι κύριες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ εμπόδισαν έως τώρα τον μετασχηματισμό του σε κίνημα με όργανα, εκλεγμένους ηγέτες και δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας. Το αποτέλεσμα ήταν να πάνε αίφνης 50 ανένταχτοι αριστεροί στα Βριλήσσια πριν από μερικά χρόνια και να μείνουν τελικά δύο. ‘Ετσι, ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο σε μικρό βαθμό μπορεί να κινητοποιήσει την πολιτική του βάση, που ανήκει στον πυρήνα των πλέον συνειδητών Ελλήνων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο εφημερίδες του σχήματος και ο ραδιοφωνικός του σταθμός έχουν πολύ περιορισμένη εμβέλεια, παρόλο που δεν θα υπάρξει μεγαλύτερη ευκαιρία από τις σημερινές συνθήκες.
Κομματικά και διανοητικά δεν ανοίχτηκε, παραμένει ουσιαστικά ένας κοινοβουλευτικός μηχανισμός, μιλάει πολύ για τα κινήματα, έχει όμως πολύ λιγότερη πραγματική εμπλοκή σε αυτά. Η γραφειοκρατία του και τα μικροσυμφέροντα των συνιστωσών του, με τις αναπόφευκτες ίντριγκες και ένα κλίμα αλληλοανταγωνιζόμενων ομάδων στελεχών, περιορίζουν την πολιτικότητα του σχήματος και ανασχέτουν συχνά κάθε προσπάθεια ανοίγματος στην κοινωνία και στις ανάγκες της, με την μερική ίσως εξαίρεση της ΚΟΕ και μερικών ακόμα δυνάμεων, που κάνουν μια αξιοσημείωτη προσπάθεια επαφής με την πραγματικότητα.
Από το βαθμό που ο ηγέτης του ευθυγραμμίσει πρακτική με ρητορεία και οργανωτικές μορφές με διακηρύξεις, θα εξαρτηθεί το μέλλον αυτού του σχηματισμού.
Το απροσδιόριστο βήμα του Καμμένου και οι η γεωπολιτικές παγίδες
Είναι πολύ νωρίς για να αποφανθεί κανείς για την τύχη του Πάνου Καμμένου και του εγχειρήματός του. Η στάση του βουλευτή της ΝΔ στα ζητήματα του Μνημονίου και των CDS ήταν υπόδειγμα θάρρους και έσωσαν, μαζί με τις αγορεύσεις του Τσίπρα, την τιμή του ελληνικού κοινοβουλίου. Αν ο Καμμένος μοιάζει να διαθέτει επαρκή επίπεδα «τεστοστερόνης» για να «χτυπηθεί» με το σύστημα, το «τσαγανό» που χρειάζεται, απομένει να δούμε αν είναι δρομέας μακρών αποστάσεων κι αν διακρίνει που πάει.
Αρχικά, ο Καμμένος στράφηκε προς την αριστερά, η οποία, τρομοκρατημένη από την προοπτική συνεργασίας με τη δεξιά, προτίμησε να του απαντήσει «μακριά και αγαπημένοι». Μετά μάζεψε ένα σωρό βουλευτές της ΝΔ, οι οποίοι δεν ψήφισαν μεν το αρχικό μνημόνιο, ψήφισαν όμως τους εφαρμοστικούς νόμους, και τους οποίους πολύ θα θέλαμε να τους ακούσουμε να ορκίζονται ότι δεν θα προσχωρήσουν στην ΝΔ, αν τους χρειασθεί ο κ. Σαμαράς. Πολύ ανησυχητική είναι και η παρουσία ενός πρωταγωνιστή της «κρητικής αυτονομίας» μεταξύ των ανθρώπων του στο Ρέθυμνο, που επεσήμαναν οι μπλόγκερς. Ελπίζουμε να τον απομακρύνει, εφόσον οι επικρίσεις αληθεύουν, αλλά το γεγονός παραμένει ενδεικτικό των γεωπολιτικών παγίδων στις οποίες συχνότατα έχει πέσει η «εθνικόφρων δεξιά» στην Ελλάδα.
‘Όταν θα αποδειχθεί αδύνατη η συνέχιση του μνημονίου με τις συνήθεις «κοινοβουλευτικές διαδικασίες», ή όταν ανατιναχθεί πλήρως η ελληνική οικονομία, τότε θα ενεργοποιηθούν τα “plan B”. H Ελλάδα μπορεί να σπρωχτεί σε άλογη σύγκρουση με την Ευρώπη, ένα αυταρχικό καθεστώς, που χρειάζεται κάπου να το δοκιμάσουν θα παρουσιασθεί, με «εθνικόφρονα» μανδύα και απέξω, θα εμφανισθούν, δίκην «σωτήρων», οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι γεωπολιτικές δυνάμεις που ενορχηστρώνουν την επίθεση κατά της Ελλάδας (χρησιμοποιώντας τη γεωπολιτική τύφλωση της Γερμανίας), θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν δυνάμεις τύπου Καμμένου, με την ίδια έννοια που χρησιμοποίησαν στο παρελθόν την ελληνική «εθνικοφροσύνη» εναντίον του ελληνικού έθνους, τον ρωσικό εθνικισμό (Γέλτσιν) για τη διάλυση της ΕΣΣΔ και κατά των ρωσικών συμφερόντων και χρησιμοποιούν σήμερα τον εθνικισμό των ανώτερων τάξεων της Γερμανίας εναντίον των γερμανικών συμφερόντων. Από τον ίδιο τον Καμμένο εξαρτάται αν θα καταλάβει ποιός και γιατί θέλει να τον χρησιμοποιήσει και αν θα το επιτρέψει. Η άποψη πάντως που διατυπώνει ότι Ισραήλ, Ρωσία και ΗΠΑ έχουν ταυτόσημα συμφέροντα και έχουν περίπου «συμμαχήσει» στην Ανατ. Μεσόγειο, είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Το ζήτημα του ενιαίου μετώπου
Πολλοί, και στην αριστερά και στη δεξιά, θεωρούν τελείως απαράδεκτη κάθε ιδέα συνεργασίας συντηρητικών και αριστερόστροφων δυνάμεων, επικαλούμενοι ιδεολογικές και κοινωνικές διαφορές. Στην πραγματικότητα όμως, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πρόγραμμα καταστροφής των περισσοτέρων κοινωνικών τάξεων, του έθνους δηλαδή. Ο τρόπος για να διεκδικήσουν τα πιο καταπιεσμένα στρώματα τα δικαιώματά τους (και η αριστερά, αν υποθέσουμε ότι τα εκφράζει αυθεντικά την «ηγεμονία») είναι να τεθούν αυτά επικεφαλής του αγώνα για την επιβίωση της χώρας. Πάντοτε στην Ελλάδα, ιδίως όμως σε συνθήκες ακραίας προτεκτοροποίησης της χώρας, είναι αδύνατο να υπερασπιστείς την κοινωνία, χωρίς να υπερασπιστείς το έθνος, είναι αδύνατο να υπερασπιστείς το έθνος, χωρίς να υπερασπιστείς την κοινωνία. Το εθνικό και το λαϊκό, το λαϊκό και το εθνικό συμπίπτουν και πρέπει να συμπίπτουν, έγραφε ο Γληνός το 1944, στην κορύφωση της μεγάλης εθνικής και κοινωνικής επανάστασης που πραγματοποίησε το ΕΑΜ στην κατεχόμενη Ελλάδα.
‘Οσο για τις ιδεολογίες, στο μέτρο που υφίστανται ως αληθινά κίνητρα και όχι ως προσχήματα, η επιβολή του νέου χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού λογικά πρέπει να ενώνει και τους δεξιούς εθνικιστές, με τη γαλλική, όχι την ελληνική έννοια του όρου, και τους Χριστιανούς, και τους φιλελεύθερους, και τους σοσιαλιστές και τους κομμουνιστές, κάθε ελάχιστα συνειδητό άνθρωπο που είναι δημοκράτης, πατριώτης και κοινωνικά ευαίσθητος, άνθρωπος δηλαδή. Γιατί αυτός ο ολοκληρωτισμός οδηγεί στην κατάργηση και του έθνους και της δημοκρατίας και του ανθρώπου και των ιδεολογιών γενικά.
Ο ανταγωνισμός των κοινωνικών τάξεων και των ιδεολογιών, της αριστεράς και της δεξιάς δεν καταργείται. Προς το συμφέρον όμως των πιο συνειδητών δυνάμεων που αντιμάχονται τον νέο, μεταμοντέρνο Χίτλερ, είναι το να αντιπαρατεθούν οι τάξεις και οι ιδεολογίας στο πεδίο του ενιαίου μετώπου κατά αυτής της απειλής, ο ανταγωνισμός τους να γίνει στο έδαφος της αποτελεσματικότερης αντιμετώπισής της. Αυτή είναι η λογική του ενιαίου μετώπου.
25.3.2012
konstantakopoulos.blogspot.com
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Στο σημείωμα αυτό επιχειρούμε να εξετάσουμε συνοπτικά τα χαρακτηριστικά τεσσάρων κομμάτων που υποστηρίζουν ότι είναι εναντίον του μνημονίου. (Στο σημείο αυτό αναφερόμαστε αποκλειστικά στις κοινοβουλευτικές δυνάμεις και όχι στην πολύ ενδιαφέρουσα πανσπερμία κοινωνικών συλλογικοτήτων που ξεπηδάνε, στην Εκκλησία τα συνδικάτα και άλλους κοιινωνικούς θεσμούς, ή στα άπειρα κινήματα, μικροκόμματα και άλλες κινήσεις που παρουσιάστηκαν τα δύο τελευταία χρόνια. Ούτε μας ενδιαφέρουν κόμματα που ίσως κατέβουν στις εκλογές, αλλά δεν θα σπάσουν το όριο του 3% και επομένως θα βοηθήσουν, εξ αντικειμένου, το έργο των «μνημονιακών»).
Κουβέλης και «Δημοκρατική Αριστερά»
Η θέση της ΔΗΜΑΡ ότι η χώρα δεσμεύεται από τις δανειακές συμβάσεις και τα άλλα κείμενα που επικύρωσε, εξαπατώντας τον ελληνικό λαό και προδίδοντας την εντολή του η κυβέρνηση Παπανδρέου αρχικά, και Παπαδήμου στη συνέχεια, θέτει το κόμμα του κ. Κουβέλη αναντίρρητα στο μνημονιακό στρατόπεδο. Αν δηλώνεις ότι δεσμεύεσαι από αυτά τα κείμενα, τότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι μια λίγο καλύτερη διαχείριση του «καταστρεφόμενου προτεκτοράτου» που περιγράφουν. Το να λες ότι δεσμεύεσαι από αυτά, αλλά θέλεις αλλαγή της κατάστασης είναι μια ακόμα στη μακρά σειρά των απατών από τις οποίες έχει φλομώσει ο ελληνικός λαός.
Ο αυτοχαρακτηρισμός της άλλωστε ως «κυβερνητικής αριστεράς», σε συνδυασμό με την άρνηση κάθε συνεργασίας με την υπόλοιπη αριστερά, λογικά δεν μπορεί να δηλώνει παρά προθυμία συμπλήρωσης των αναγκαίων εδρών, αν οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος αποτύχουν, από κοινού, να συγκεντρώσουν τις 151 που χρειάζονται, ένα ενδεχόμενο στο οποίο ανοιχτά αναφέρθηκε η ‘Αννα Διαμαντοπούλου. Αυτό σημαίνει ότι η ΔΗΜΑΡ επιδιώκει μια καλύτερη κατά τη γνώμη της διαχείριση ενός καταστρεφόμενου προτεκτοράτου. ‘Αλλωστε, η ίδια η ΔΗΜΑΡ ποτέ δεν έδωσε πειστική απάντηση στο ερώτημα γιατί διέσπασε τον Συνασπισμό το καλοκαίρι του 2009, ενώ προετοιμαζόταν η ένταξη της Ελλάδας στο Μνημόνιο. Οι διαφορές που επικαλέστηκε είναι ηλικίας δεκαετιών και δεν εμπόδισαν μέχρι τότε τη συνύπαρξη αυτής της τάσης στα πλαίσια του ΣΥΝ, ενώ καμία προσπάθεια δεν έκαναν τα στελέχη τους να πείσουν πραγματικά τους συντρόφους τους κατά το συνέδριο που προηγήθηκε της διάσπασης.
ΚΚΕ: Η «υπερεπαναστατική» μέθοδος συνθηκολόγησης
Η ηγεσία του ΚΚΕ τάσσεται φυσικά αναφανδόν κατά του Μνημονίου, ενώ απολαμβάνει μιας ιδιόρρυθμης ασυλίας στην κριτική. Για τους αριστερούς το ΚΚΕ είναι κάτι σαν οικογενειακό «εικόνισμα» και θεωρείται ασέβεια η κριτική, ενώ για το κατεστημένο δεν είναι απειλή, το αντίθετο. Το ΚΚΕ, κόμμα που συμμάχησε με τον κ. Μητσοτάκη εναντίον του ΠΑΣΟΚ, το 1989 (και με τη Δεξιά στις εκλογές του 1956), αρνείται κάθε είδους συνεργασία με τις όμορες αριστερές δυνάμεις.
Η ηγεσία του ΚΚΕ παραπέμπει τον αγώνα του ελληνικού λαού ουσιαστικά στις «καλένδες» μιας μελλοντικής και αδιευκρίνιστης «λαϊκής εξουσίας», χωρίς ποτέ να περιγράφει πως θα φτάσουμε από τη σημερινή κατάσταση σε αυτό το φωτεινό μέλλον. Χαρακτηρίζει «ιμπεριαλιστική» τη Ρωσία, ένα από τα ελάχιστα δυνητικά στηρίγματα της Ελλάδας. Θεωρεί «φορέα αυταπάτης» το «κίνημα της πατάτας», την πιο ελπιδοφόρα πρωτοβουλία της ελληνικής κοινωνίας. Επικρίνει και συκοφαντεί τους ‘Ελληνες που εξεγείρονται αυθόρμητα κατά τη διάρκεια εθνικών εορτών. Αδυνατεί να εκφέρει ακόμα και ένα στοιχειωδώς συντεταγμένο πολιτικό λόγο, απαγορεύει το facebook και δεν έχει τίποτα να γεμίσει την τηλεοπτική του συχνότητα.
Η ΓΓ εκτιμά ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, μια έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφική, αλλά το Κόμμα τάσσεται υπέρ της αποδέσμευσης από την ΕΕ. Είτε στέλνει τους οπαδούς του σε ποδαρόδρομο στα Χαυτεία, όταν οι διαδηλωτές συρρέουν στο Σύνταγμα, είτε αναλαμβάνει αυτοβούλως την περιφρούρηση του κοινοβουλίου από τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Υποστηρίζει περίπου ότι ο κόσμος χάλασε όταν πέθανε ο Στάλιν και ο Ζαχαριάδης και είναι τόσο τρομοκρατημένο από την προοπτική εξέγερσης και τις συνέπειες της προβλεπόμενης προδοσίας της που, αψηφώντας το γελοίο και ξεπερνώντας σε δογματισμό το Βατικανό, αποκαθιστά τον Ζαχαριάδη και ξαναδιαγράφει τον Βελουχιώτη, γιατί παρήκουσε το Κόμμα. ‘Εστω και αν, υπό την ηγεσία του Ζαχαριάδη η Αριστερά γνώρισε μια ιστορική πανωλεθρία, ενώ οι απόψεις του Βελουχιώτη για το που οδηγούσε η πολιτική των «Κούτβηδων» επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά.
Ο Ριζοσπάστης χαρακτηρίζει ως χαφιέδες ή αφελείς (πάλι καλά που υπάρχει και αυτή η δυνατότητα) όσους έχουν διαφορετική άποψη από τον Περισσό. ‘Ετσι, πρακτικά, αντί να ηγηθεί ενός μαχητικού αγώνα μέσα κι έξω από τη Βουλή κατά του Μνημονίου, αντί να ενώσει τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις εναντίον του, κατάφερε να πάρει μια σημαντική μερίδα λαού και νεολαίας, κυρίως προερχόμενη από τα φτωχότερα, πιο μαχητικά και καταπιεσμένα στρώματα, και να την αδρανοποιήσει και αχρηστεύσει πολιτικά, προσφέροντας τεράστια υπηρεσία στους Τόμσεν. Με τον τρόπο που πολιτεύθηκε και πολιτεύεται, η ηγεσία του ΚΚΕ φέρει ιστορικές ευθύνες για την επελαύνουσα μνημονιακή βαρβαρότητα. Θυμίζει το κλασικό παράδειγμα της «τρίτης περιόδου» της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όταν το γερμανικό ΚΚ, ακολουθώντας μια τέτοια «υπερεπαναστατική» πολιτική και αρνούμενο κάθε συνεργασία με τη Σοσιαλδημοκρατία, οδήγησε στην άνοδο του Χίτλερ και, ουσιαστικά, όπως τώρα γνωρίζουμε, στον τερματισμό των ελπίδων για μια σοσιαλιστική αλλαγή στην ευρωπαϊκή ήπειρο, που δημιούργησε η Ρωσική Επανάσταση του 1917.
Το ανολοκλήρωτο βήμα του ΣΥΡΙΖΑ
Υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς έκανε μια σημαντική αναβάθμιση της πολιτικής του παρέμβασης, ιδίως με τις κοινοβουλευτικές αγορεύσεις, τις καλύτερες όλων σε αυτό το κοινοβούλιο, και την τηλεοπτική παρουσία του αρχηγού του. Μετατόπισε, αργά αλλά σταθερά, τη θέση του, από τις συχνά ιδεοληπτικές τοποθετήσεις στα εθνικά θέματα, που ήταν και ένα καλό «διαβατήριο» για νάναι χρήσιμοι στο καθεστώς οι «διανοούμενοι» που τις άρθρωναν, και έναν ξύλινο «αριστερό» λόγο σε μια πιο ζωντανή αναφορά στις ανάγκες του ελληνικού λαού και της χώρας. ‘Εκανε την καλύτερη ρητορική αντιπολίτευση στους μνημονιακούς, δεν θέλησε όμως ή δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την απαραίτητη μετάβαση από τα ‘Όχι στα Ναι.
Στην πραγματικότητα, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καμιά άλλη πολιτική δύναμη της χώρας, δεν έχει αναλύσει κριτικά τον συγκεκριμένο ελληνικό καπιταλισμό της κλεπτοκρατίας και της διαπλοκής. Πολύ περισσότερο δεν διαθέτει ένα σοβαρό σχέδιο αληθινά ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης. Οι εκλογικές διακηρύξεις και τα προγράμματά του, όπως και των άλλων ελληνικών κομμάτων, δεν αξίζουν πολύ περισσότερο από το χαρτί που τυπώνονται.
Η γενική του κατεύθυνση, υπέρ του αγώνα σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, όπως εκφράζεται π.χ. με την «κοινή έκκληση για τη σωτηρία των λαών της Ευρώπης», που υπέγραψαν μεταξύ άλλων Τσίπρας, Γλέζος, Μίκης, Λαφονταίν, Μελανσόν, Σαμίρ Αμίν, στελέχη του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και άλλοι, συνιστά πάντως την πλέον έλλογη διατύπωση της στρατηγικής κατεύθυνσης που, κατά τη γνώμη μας, πρέπει να ακολουθήσει και η χώρα και το λαϊκό κίνημα κατά του Μνημονίου.
Αν στο ΚΚΕ απαγορεύεται ουσιαστικά η διατύπωση κριτικής και εναλλακτικών θέσεων, στον ΣΥΡΙΖΑ επιτρέπεται μεν, αλλά δεν έχει σημασία. Αυτό καταντά είδος «σταλινισμού δια του φιλελευθερισμού». Και ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργούν ουσιαστικά ως καρτέλ τάσεων. Σπανίως συζητούν για πολιτική, ακριβώς για να εξασφαλίσουν τη συνύπαρξη των τάσεων και τα οφέλη που αντλούν όλες. Για να μη διαταράξουν τη «συνενοχή των μηχανισμών», ο ΣΥΝ και οι κύριες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ εμπόδισαν έως τώρα τον μετασχηματισμό του σε κίνημα με όργανα, εκλεγμένους ηγέτες και δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας. Το αποτέλεσμα ήταν να πάνε αίφνης 50 ανένταχτοι αριστεροί στα Βριλήσσια πριν από μερικά χρόνια και να μείνουν τελικά δύο. ‘Ετσι, ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο σε μικρό βαθμό μπορεί να κινητοποιήσει την πολιτική του βάση, που ανήκει στον πυρήνα των πλέον συνειδητών Ελλήνων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο εφημερίδες του σχήματος και ο ραδιοφωνικός του σταθμός έχουν πολύ περιορισμένη εμβέλεια, παρόλο που δεν θα υπάρξει μεγαλύτερη ευκαιρία από τις σημερινές συνθήκες.
Κομματικά και διανοητικά δεν ανοίχτηκε, παραμένει ουσιαστικά ένας κοινοβουλευτικός μηχανισμός, μιλάει πολύ για τα κινήματα, έχει όμως πολύ λιγότερη πραγματική εμπλοκή σε αυτά. Η γραφειοκρατία του και τα μικροσυμφέροντα των συνιστωσών του, με τις αναπόφευκτες ίντριγκες και ένα κλίμα αλληλοανταγωνιζόμενων ομάδων στελεχών, περιορίζουν την πολιτικότητα του σχήματος και ανασχέτουν συχνά κάθε προσπάθεια ανοίγματος στην κοινωνία και στις ανάγκες της, με την μερική ίσως εξαίρεση της ΚΟΕ και μερικών ακόμα δυνάμεων, που κάνουν μια αξιοσημείωτη προσπάθεια επαφής με την πραγματικότητα.
Από το βαθμό που ο ηγέτης του ευθυγραμμίσει πρακτική με ρητορεία και οργανωτικές μορφές με διακηρύξεις, θα εξαρτηθεί το μέλλον αυτού του σχηματισμού.
Το απροσδιόριστο βήμα του Καμμένου και οι η γεωπολιτικές παγίδες
Είναι πολύ νωρίς για να αποφανθεί κανείς για την τύχη του Πάνου Καμμένου και του εγχειρήματός του. Η στάση του βουλευτή της ΝΔ στα ζητήματα του Μνημονίου και των CDS ήταν υπόδειγμα θάρρους και έσωσαν, μαζί με τις αγορεύσεις του Τσίπρα, την τιμή του ελληνικού κοινοβουλίου. Αν ο Καμμένος μοιάζει να διαθέτει επαρκή επίπεδα «τεστοστερόνης» για να «χτυπηθεί» με το σύστημα, το «τσαγανό» που χρειάζεται, απομένει να δούμε αν είναι δρομέας μακρών αποστάσεων κι αν διακρίνει που πάει.
Αρχικά, ο Καμμένος στράφηκε προς την αριστερά, η οποία, τρομοκρατημένη από την προοπτική συνεργασίας με τη δεξιά, προτίμησε να του απαντήσει «μακριά και αγαπημένοι». Μετά μάζεψε ένα σωρό βουλευτές της ΝΔ, οι οποίοι δεν ψήφισαν μεν το αρχικό μνημόνιο, ψήφισαν όμως τους εφαρμοστικούς νόμους, και τους οποίους πολύ θα θέλαμε να τους ακούσουμε να ορκίζονται ότι δεν θα προσχωρήσουν στην ΝΔ, αν τους χρειασθεί ο κ. Σαμαράς. Πολύ ανησυχητική είναι και η παρουσία ενός πρωταγωνιστή της «κρητικής αυτονομίας» μεταξύ των ανθρώπων του στο Ρέθυμνο, που επεσήμαναν οι μπλόγκερς. Ελπίζουμε να τον απομακρύνει, εφόσον οι επικρίσεις αληθεύουν, αλλά το γεγονός παραμένει ενδεικτικό των γεωπολιτικών παγίδων στις οποίες συχνότατα έχει πέσει η «εθνικόφρων δεξιά» στην Ελλάδα.
‘Όταν θα αποδειχθεί αδύνατη η συνέχιση του μνημονίου με τις συνήθεις «κοινοβουλευτικές διαδικασίες», ή όταν ανατιναχθεί πλήρως η ελληνική οικονομία, τότε θα ενεργοποιηθούν τα “plan B”. H Ελλάδα μπορεί να σπρωχτεί σε άλογη σύγκρουση με την Ευρώπη, ένα αυταρχικό καθεστώς, που χρειάζεται κάπου να το δοκιμάσουν θα παρουσιασθεί, με «εθνικόφρονα» μανδύα και απέξω, θα εμφανισθούν, δίκην «σωτήρων», οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι γεωπολιτικές δυνάμεις που ενορχηστρώνουν την επίθεση κατά της Ελλάδας (χρησιμοποιώντας τη γεωπολιτική τύφλωση της Γερμανίας), θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν δυνάμεις τύπου Καμμένου, με την ίδια έννοια που χρησιμοποίησαν στο παρελθόν την ελληνική «εθνικοφροσύνη» εναντίον του ελληνικού έθνους, τον ρωσικό εθνικισμό (Γέλτσιν) για τη διάλυση της ΕΣΣΔ και κατά των ρωσικών συμφερόντων και χρησιμοποιούν σήμερα τον εθνικισμό των ανώτερων τάξεων της Γερμανίας εναντίον των γερμανικών συμφερόντων. Από τον ίδιο τον Καμμένο εξαρτάται αν θα καταλάβει ποιός και γιατί θέλει να τον χρησιμοποιήσει και αν θα το επιτρέψει. Η άποψη πάντως που διατυπώνει ότι Ισραήλ, Ρωσία και ΗΠΑ έχουν ταυτόσημα συμφέροντα και έχουν περίπου «συμμαχήσει» στην Ανατ. Μεσόγειο, είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Το ζήτημα του ενιαίου μετώπου
Πολλοί, και στην αριστερά και στη δεξιά, θεωρούν τελείως απαράδεκτη κάθε ιδέα συνεργασίας συντηρητικών και αριστερόστροφων δυνάμεων, επικαλούμενοι ιδεολογικές και κοινωνικές διαφορές. Στην πραγματικότητα όμως, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πρόγραμμα καταστροφής των περισσοτέρων κοινωνικών τάξεων, του έθνους δηλαδή. Ο τρόπος για να διεκδικήσουν τα πιο καταπιεσμένα στρώματα τα δικαιώματά τους (και η αριστερά, αν υποθέσουμε ότι τα εκφράζει αυθεντικά την «ηγεμονία») είναι να τεθούν αυτά επικεφαλής του αγώνα για την επιβίωση της χώρας. Πάντοτε στην Ελλάδα, ιδίως όμως σε συνθήκες ακραίας προτεκτοροποίησης της χώρας, είναι αδύνατο να υπερασπιστείς την κοινωνία, χωρίς να υπερασπιστείς το έθνος, είναι αδύνατο να υπερασπιστείς το έθνος, χωρίς να υπερασπιστείς την κοινωνία. Το εθνικό και το λαϊκό, το λαϊκό και το εθνικό συμπίπτουν και πρέπει να συμπίπτουν, έγραφε ο Γληνός το 1944, στην κορύφωση της μεγάλης εθνικής και κοινωνικής επανάστασης που πραγματοποίησε το ΕΑΜ στην κατεχόμενη Ελλάδα.
‘Οσο για τις ιδεολογίες, στο μέτρο που υφίστανται ως αληθινά κίνητρα και όχι ως προσχήματα, η επιβολή του νέου χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού λογικά πρέπει να ενώνει και τους δεξιούς εθνικιστές, με τη γαλλική, όχι την ελληνική έννοια του όρου, και τους Χριστιανούς, και τους φιλελεύθερους, και τους σοσιαλιστές και τους κομμουνιστές, κάθε ελάχιστα συνειδητό άνθρωπο που είναι δημοκράτης, πατριώτης και κοινωνικά ευαίσθητος, άνθρωπος δηλαδή. Γιατί αυτός ο ολοκληρωτισμός οδηγεί στην κατάργηση και του έθνους και της δημοκρατίας και του ανθρώπου και των ιδεολογιών γενικά.
Ο ανταγωνισμός των κοινωνικών τάξεων και των ιδεολογιών, της αριστεράς και της δεξιάς δεν καταργείται. Προς το συμφέρον όμως των πιο συνειδητών δυνάμεων που αντιμάχονται τον νέο, μεταμοντέρνο Χίτλερ, είναι το να αντιπαρατεθούν οι τάξεις και οι ιδεολογίας στο πεδίο του ενιαίου μετώπου κατά αυτής της απειλής, ο ανταγωνισμός τους να γίνει στο έδαφος της αποτελεσματικότερης αντιμετώπισής της. Αυτή είναι η λογική του ενιαίου μετώπου.
25.3.2012
konstantakopoulos.blogspot.com
Παρασκευή 20 Απριλίου 2012
ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ
Ο ελληνικός λαός δεν έχει περιθώρια αναμονής. Πρέπει να απορρίψει άμεσα, στις επικείμενες εκλογές, το Μνημόνιο και τα κόμματά του. Επιβάλλεται ευρύτατη σμφωνία όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων για τη συγκρότηση κυβέρνησης ειδικού εθνικού σκοπού περιορισμένης θητείας. Ανοησία η έξοδος τώρα από το ευρώ, αφού η συμμετοχή στην ευρωζώνη και την ΕΕ παρέχει τα ισχυρότερα θεσμικά και πολιτικά όπλα που διαθέτει η Ελλάδα. Απάτη η άποψη ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ συνιστά "απαραίτητη προϋπόθεση" για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. 'Ολο το άρθρο στα Επίκαιρα της 19.4.2012.
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ
http://www.lesmutins.org/Le-plan-de-bataille-des-financiers.html
Κυριακή 15 Απριλίου 2012
ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ
Στη μνήμη του Δημήτρη Χριστούλα
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
konstantakopoulos.blogspot.com
Η πραγματικότητα ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας μας, υπογραμμίζει ο μεγάλος γενετιστής Αλμπέρ Ζακάρ, προσθέτοντας: «Η Αποκάλυψη είναι εδώ». Ο Ζακάρ μιλάει για την ανθρωπότητα, αυτά όμως ισχύουν ιδιαίτερα στη σημερινή Ελλάδα.
Η Ελλάδα ως κράτος, κοινωνία, πιθανώς και έθνος, βρίσκεται ήδη σε τροχιά θανάτου. Μην πιστεύετε όσους λένε ότι ποτέ δεν πεθαίνει. ‘Όταν ακούτε τέτοιες ανοησίες, σημαίνει υπαρκτό κίνδυνο και απουσία σπουδαίων τρόπων αντιμετώπισης.
Η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί, λένε τα μνημονιακά κόμματα, εννοώντας να κυβερνηθεί από τα ίδια και πίσω τους την τρόικα. Για να κυβερνηθεί όμως πρέπει να υπάρχει. Τα Μνημόνια και οι Δανειακές ορίζουν την ελληνική δίνη θανάτου. Η Ελλάδα, μένοντας στην τροχιά, θα πεθάνει (αφού προηγουμένως αποβληθεί από την ευρωζώνη ή/και χάσει την ήδη παραπαίουσα δημοκρατία της).
Δεν θέλουν να κερδίσουν
Οι εκλογές είτε θα αφοπλίσουν την Ελλάδα και πολιτικά, αφού αφοπλίστηκε οικονομικά (Μνημόνιο) και νομικά (Δανειακή), είτε θα της επιτρέψουν να αρχίσει τη συγκρότηση της απάντησής της στην καταστροφή που υπέστη και την ακόμα μεγαλύτερη που προαναγγέλλεται.
Ακόμα μεγαλύτερη από την αντικειμενική άλλωστε , είναι η ηθικο-ψυχολογική σημασία των εκλογών. Λαός που δεν αντιστέκεται πεθαίνει, λαός που αντιστέκεται μπορεί να ηττηθεί, αλλά θα ξανασηκωθεί. Γι’ αυτό κι έχει τεράστια, εθνική σημασία να ψηφίσουν οι ‘Ελληνες, και να ψηφίσουν αντιμνημονιακά, κόμματα με ελπίδα εισόδου στη Βουλή (ώστε να μην ενισχύσει η ψήφος τους το Μνημόνιο) παρόλες τις δικαιολογημένες επιφυλάξεις τους για τα κόμματα του «αντιμνημονίου». Δίνοντάς τους άλλωστε ποσοστό, οι ψηφοφόροι τα υποχρεώνουν να πάρουν τις ευθύνες τους.
Αν κάτι βέβαια ενώνει σήμερα τη μεγάλη πλειοψηφία του αστικού πολιτικού κόσμου και τη μεγάλη πλειοψηφία της ηγεσίας των «αντιμνημονιακών», όπως και την ίδια την τρόικα, είναι ο απίστευτος τρόμος μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσουν τις εκλογές τα κόμματα του Μνημονίου και να τις κερδίσουν οι «αντιμνημονιακοί». Γι’ αυτό κάνουν ότι μπορούν, ότι περνάει από το χέρι τους για να μη συμβεί αυτό. Ορισμένοι «αντιμνημονιακοί» της αριστεράς έφτασαν μάλιστα στο σημείο να κλείνουν στα συρτάρια τους δημοσκοπήσεις που δείχνουν ένα «μέτωπο αριστεράς και αντιμνημονιακής κεντροαριστεράς» χωρίς το ΚΚΕ να παίρνει πάνω από 20% προτού καν συμπηχθεί, δηλαδή να ξεκινάει από 20%, ένα μέτωπο με το ΚΚΕ να ξεκινάει από το 40%! Τέτοιο φόβο και πανικό προκαλεί στις ηγεσίες η πιθανότητα να κερδίσουν!
Εδώ και δύο χρόνια, ο Περισσός κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να μη μπει στον δρόμο του μνημονίου. Η «ΔΗΜΑΡ» του κ. Κουβέλη δηλώνει δεσμευμένη από Μνημόνια και Δανειακές. Οι υπόλοιποι όμως, τι ακριβώς κάνουν και γιατί;
Τον Φεβρουάριο, συνέπηξαν το μέτωπο «ΕΛΑΔΑ» στο ‘Ιδρυμα Κακογιάννη. Που ακριβώς βρίσκεται τώρα; Γιατί το έστειλαν σε υποχρεωτικό ύπνο; Τι σημαίνει το ευρύτατο αντιμνημονιακό μέτωπο που λεκτικά επαγγέλλονται ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, συνεργασία με κάνα-δύο διαφωνήσαντες (όχι πάντα εγκαίρως) βουλευτές του ΠΑΣΟΚ;
Ο ΣΥΝ περηφανεύεται γιατί στις δημοσκοπήσεις οι ‘Ελληνες απαντάνε ότι ο αρχηγός του, ο Αλέξης Τσίπρας, κάνει την καλύτερη αντιπολίτευση στις μνημονιακές κυβερνήσεις. Την κάνει όντως, οι εμπνευσμένες αγορεύσεις του έσωσαν την τιμή του κοινοβουλίου και απέδειξαν την τεράστια δυνητική εμβέλεια μιας αριστεράς απελευθερωμένης από το γραφειοκρατικό βούρκο. Η απάντηση είναι σωστή, το ερώτημα όμως είναι λάθος. Δεν χρειαζόμαστε καλή αντιπολίτευση στην καταστροφή. Χρειαζόμαστε διακοπή της καταστροφής.
Αριστερά και Καμμένος
‘Οποιος χτίζει φρούρια φυλακίζεται στα τείχη τους, έγραψε ο Μακιαβέλλι. Η αριστερά, ανήμπορη/απρόθυμη η ίδια να ενωθεί, πολύ περισσότερο προτιμά, και εν μέρει το κατάφερε να «παρκάρει» τον Καμμένο στη δεξιά, ώστε να βρίσκει μετά δικαιολογίες μη-συνεργασίας. Εν μέρει το πέτυχε, από τη στιγμή που ο Καμμένος δέχτηκε στο κόμμα του βουλευτές που υπερψήφισαν την κυβέρνηση Παπαδήμου και των οποίων δηλώσεις εγείρουν ερωτηματικά ως προς τη μετεκλογική στάση.
Το να συζητάς Μακιαβέλλι ή πολιτική στρατηγική στην Ελλάδα, μοιάζει ενίοτε σα να παίζεις Ενάτη του Μπετόβεν σε κωφάλαλους. Θα περίμενε κανείς οι αντιμνημονιακοί νάχουνε φωνάξει τα καλύτερα μυαλά της χώρας, να τα κλείνανε σε ένα δωμάτιο, με ένα πιστόλι στον κρόταφο, να τους ξεζουμίζανε, να φωνάξουνε και βοήθεια απέξω, να φτιάξουνε μια όσο καλύτερη και πιο αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση στην κατάσταση πούναι η χώρα. Θα περίμενε να είχε ήδη φτάσει η πρότασή τους, με μια μπροσούρα 50-100 σελίδων, σε όλα τα ελληνικά σπίτια. Θα περίμενε νάχουν οργώσει την υφήλιο σε αναζήτηση στηριγμάτων. Νάχουν θέσει τις οργανώσεις τους σε κατάσταση μάχης, για τον πόλεμο που κηρύχτηκε εδώ και δύο χρόνια στον ελληνικό λαό.
Τι κάνανε; Συζητάγανε μεταξύ τους επί μήνες, για να μην παρουσιάσουν τίποτα τελικά και να λένε όλοι τώρα «προσπαθήσαμε να τους ενώσουμε αλλά δεν τα καταφέραμε». Πως δεν τα κατάφεραν, αν όλοι το προσπαθούσαν;
Ποτέ δεν είναι αργά
Ποτέ δεν είναι αργά για να αποτραπεί μια τεράστια εθνική καταστροφή ante portas, που μόνο τα όρια της φαντασίας, οι μηχανισμοί ψυχικής αυτοπροστασίας και το πιο επεξεργασμένο σχέδιο πλύσης εγκεφάλου στην ιστορία, μας εμποδίζουν να τη σταματήσουμε τώρα και όχι αύριο. Το 1989, ΚΚΕ και Συνασπισμός δεν βρήκαν εμπόδια αρκετά μεγάλα να αποτρέψουν μια συμμαχία με τον Μητσοτάκη εναντίον του ΠΑΣΟΚ. Ποιά είναι σήμερα τα εμπόδια για να σχηματισθεί τώρα, ένα ευρύτατο μέτωπο, με αξιόπιστο πρόγραμμα, για μια κυβέρνηση Ειδικού Σκοπού, που θα είναι η επαναδιαπραγμάτευση του συνόλου των δεσμεύσεων που ανέλαβε η χώρα, χρησιμοποιώντας τα τεράστια πολιτικά και θεσμικά όπλα που της παρέχει η συμμετοχή της στην ευρωζώνη, όπως και όλα τα όπλα και χαρτιά της, περιλαμβανομένου του γεωπολιτικού; Μια τέτοια κυβέρνηση θα εμψύχωνε και θα κινητοποιούσε τον ελληνικό λαό, θα έπαιρνε άμεσα μέτρα διακοπής της οικονομικής καταστροφής και ελέγχου της χρηματοδότησης της οικονομίας, θα έθετε ως πρώτη προτεραιότητα «Ούτε ένας ‘Ελληνας χωρίς φαί, ούτε ένας ‘Ελληνας χωρίς στέγη και φάρμακα». Θα απευθυνόταν στους λαούς της Ευρώπης και στις κυβερνήσεις των δυνάμεων που επιθυμούν να διατηρήσουν τον έλεγχο της Ελλάδας ή την ομαλή λειτουργία της ΕΕ.
Θα μας πείτε ίσως «γίνονται αυτά;». Ασφαλώς και ναι, θα σας απαντούσαμε, όσο όμως αργεί η έλλογη απάντηση της Ελλάδας στο πρόγραμμα της καταστροφής της, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να αρθρωθεί. Η ΕΕ είναι μια δομή εξαιρετικά ισχυρή, από τη μια, αλλά και εξαιρετικά τρωτή από την άλλη, ως πολυεθνική. Στηρίζεται κυρίως σε ένα πλέγμα συνθηκών και θα κινδυνεύσει με κατάρρευση αν αρχίσει να τις παραβιάζει. Ακόμη και σήμερα, και παρόλο που το χρέος έχει μετατραπεί υποχρεωτικά σε ευρώ, καταργώντας το σημαντικότερο πλεονέκτημα μιας εξόδου από την ευρωζώνη, η ελληνική ψήφος είναι απαραίτητη για όλες τις αποφάσεις της ευρωζώνης και τουλάχιστο τις μισές της ΕΕ. Η Αθήνα μπορεί να εφαρμόσει την πολιτική της άδειας καρέκλας του Ντε Γκωλ, μπορεί να θέσει πολύ έντονα το ζήτημα της λεηλασίας της χώρας μέσω της διαφθοράς, των γερμανικών αποζημιώσεων, ακόμα και να απειλήσει με διακοπή της παροχής στρατηγικής σημασίας διευκολύνσεων προς τη δυτική συμμαχία. Προτού βεβαίως τα πράξει όλα αυτά θα επιχειρήσει να διαπραγματευθεί με τους εταίρους της για να μη φτάσει στη σύγκρουση, θα αναζητήσει ευρύτερες συμμαχίες, θα πει στο Ισραήλ, που θέλει τα πάντα σε Ελλάδα και Κύπρο, χωρίς να δίνει τίποτα, να ασκήσει την τεράστια επιρροή του στην ΕΕ και τις μεγάλες τράπεζες, ή θα πάει στον Πούτιν να συζητήσει. Στο εσωτερικό θα λάβει άμεσα μέτρα αναδιανομής του πλούτου και θα αναζητήσει δραστήρια το μαύρο χρήμα έξω.
Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Η εναλλακτική όμως είναι η αποδοχή του θανάτου μας. Εμείς πάντως δεν διακρίνουμε άλλο τρόπο σωτηρίας της χώρας. Αν κάποιος ξέρει άλλο, ας μας τον πει.
Το Παρόν της Κυριακής, 15.4.2012
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
konstantakopoulos.blogspot.com
Η πραγματικότητα ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας μας, υπογραμμίζει ο μεγάλος γενετιστής Αλμπέρ Ζακάρ, προσθέτοντας: «Η Αποκάλυψη είναι εδώ». Ο Ζακάρ μιλάει για την ανθρωπότητα, αυτά όμως ισχύουν ιδιαίτερα στη σημερινή Ελλάδα.
Η Ελλάδα ως κράτος, κοινωνία, πιθανώς και έθνος, βρίσκεται ήδη σε τροχιά θανάτου. Μην πιστεύετε όσους λένε ότι ποτέ δεν πεθαίνει. ‘Όταν ακούτε τέτοιες ανοησίες, σημαίνει υπαρκτό κίνδυνο και απουσία σπουδαίων τρόπων αντιμετώπισης.
Η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί, λένε τα μνημονιακά κόμματα, εννοώντας να κυβερνηθεί από τα ίδια και πίσω τους την τρόικα. Για να κυβερνηθεί όμως πρέπει να υπάρχει. Τα Μνημόνια και οι Δανειακές ορίζουν την ελληνική δίνη θανάτου. Η Ελλάδα, μένοντας στην τροχιά, θα πεθάνει (αφού προηγουμένως αποβληθεί από την ευρωζώνη ή/και χάσει την ήδη παραπαίουσα δημοκρατία της).
Δεν θέλουν να κερδίσουν
Οι εκλογές είτε θα αφοπλίσουν την Ελλάδα και πολιτικά, αφού αφοπλίστηκε οικονομικά (Μνημόνιο) και νομικά (Δανειακή), είτε θα της επιτρέψουν να αρχίσει τη συγκρότηση της απάντησής της στην καταστροφή που υπέστη και την ακόμα μεγαλύτερη που προαναγγέλλεται.
Ακόμα μεγαλύτερη από την αντικειμενική άλλωστε , είναι η ηθικο-ψυχολογική σημασία των εκλογών. Λαός που δεν αντιστέκεται πεθαίνει, λαός που αντιστέκεται μπορεί να ηττηθεί, αλλά θα ξανασηκωθεί. Γι’ αυτό κι έχει τεράστια, εθνική σημασία να ψηφίσουν οι ‘Ελληνες, και να ψηφίσουν αντιμνημονιακά, κόμματα με ελπίδα εισόδου στη Βουλή (ώστε να μην ενισχύσει η ψήφος τους το Μνημόνιο) παρόλες τις δικαιολογημένες επιφυλάξεις τους για τα κόμματα του «αντιμνημονίου». Δίνοντάς τους άλλωστε ποσοστό, οι ψηφοφόροι τα υποχρεώνουν να πάρουν τις ευθύνες τους.
Αν κάτι βέβαια ενώνει σήμερα τη μεγάλη πλειοψηφία του αστικού πολιτικού κόσμου και τη μεγάλη πλειοψηφία της ηγεσίας των «αντιμνημονιακών», όπως και την ίδια την τρόικα, είναι ο απίστευτος τρόμος μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσουν τις εκλογές τα κόμματα του Μνημονίου και να τις κερδίσουν οι «αντιμνημονιακοί». Γι’ αυτό κάνουν ότι μπορούν, ότι περνάει από το χέρι τους για να μη συμβεί αυτό. Ορισμένοι «αντιμνημονιακοί» της αριστεράς έφτασαν μάλιστα στο σημείο να κλείνουν στα συρτάρια τους δημοσκοπήσεις που δείχνουν ένα «μέτωπο αριστεράς και αντιμνημονιακής κεντροαριστεράς» χωρίς το ΚΚΕ να παίρνει πάνω από 20% προτού καν συμπηχθεί, δηλαδή να ξεκινάει από 20%, ένα μέτωπο με το ΚΚΕ να ξεκινάει από το 40%! Τέτοιο φόβο και πανικό προκαλεί στις ηγεσίες η πιθανότητα να κερδίσουν!
Εδώ και δύο χρόνια, ο Περισσός κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να μη μπει στον δρόμο του μνημονίου. Η «ΔΗΜΑΡ» του κ. Κουβέλη δηλώνει δεσμευμένη από Μνημόνια και Δανειακές. Οι υπόλοιποι όμως, τι ακριβώς κάνουν και γιατί;
Τον Φεβρουάριο, συνέπηξαν το μέτωπο «ΕΛΑΔΑ» στο ‘Ιδρυμα Κακογιάννη. Που ακριβώς βρίσκεται τώρα; Γιατί το έστειλαν σε υποχρεωτικό ύπνο; Τι σημαίνει το ευρύτατο αντιμνημονιακό μέτωπο που λεκτικά επαγγέλλονται ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, συνεργασία με κάνα-δύο διαφωνήσαντες (όχι πάντα εγκαίρως) βουλευτές του ΠΑΣΟΚ;
Ο ΣΥΝ περηφανεύεται γιατί στις δημοσκοπήσεις οι ‘Ελληνες απαντάνε ότι ο αρχηγός του, ο Αλέξης Τσίπρας, κάνει την καλύτερη αντιπολίτευση στις μνημονιακές κυβερνήσεις. Την κάνει όντως, οι εμπνευσμένες αγορεύσεις του έσωσαν την τιμή του κοινοβουλίου και απέδειξαν την τεράστια δυνητική εμβέλεια μιας αριστεράς απελευθερωμένης από το γραφειοκρατικό βούρκο. Η απάντηση είναι σωστή, το ερώτημα όμως είναι λάθος. Δεν χρειαζόμαστε καλή αντιπολίτευση στην καταστροφή. Χρειαζόμαστε διακοπή της καταστροφής.
Αριστερά και Καμμένος
‘Οποιος χτίζει φρούρια φυλακίζεται στα τείχη τους, έγραψε ο Μακιαβέλλι. Η αριστερά, ανήμπορη/απρόθυμη η ίδια να ενωθεί, πολύ περισσότερο προτιμά, και εν μέρει το κατάφερε να «παρκάρει» τον Καμμένο στη δεξιά, ώστε να βρίσκει μετά δικαιολογίες μη-συνεργασίας. Εν μέρει το πέτυχε, από τη στιγμή που ο Καμμένος δέχτηκε στο κόμμα του βουλευτές που υπερψήφισαν την κυβέρνηση Παπαδήμου και των οποίων δηλώσεις εγείρουν ερωτηματικά ως προς τη μετεκλογική στάση.
Το να συζητάς Μακιαβέλλι ή πολιτική στρατηγική στην Ελλάδα, μοιάζει ενίοτε σα να παίζεις Ενάτη του Μπετόβεν σε κωφάλαλους. Θα περίμενε κανείς οι αντιμνημονιακοί νάχουνε φωνάξει τα καλύτερα μυαλά της χώρας, να τα κλείνανε σε ένα δωμάτιο, με ένα πιστόλι στον κρόταφο, να τους ξεζουμίζανε, να φωνάξουνε και βοήθεια απέξω, να φτιάξουνε μια όσο καλύτερη και πιο αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση στην κατάσταση πούναι η χώρα. Θα περίμενε να είχε ήδη φτάσει η πρότασή τους, με μια μπροσούρα 50-100 σελίδων, σε όλα τα ελληνικά σπίτια. Θα περίμενε νάχουν οργώσει την υφήλιο σε αναζήτηση στηριγμάτων. Νάχουν θέσει τις οργανώσεις τους σε κατάσταση μάχης, για τον πόλεμο που κηρύχτηκε εδώ και δύο χρόνια στον ελληνικό λαό.
Τι κάνανε; Συζητάγανε μεταξύ τους επί μήνες, για να μην παρουσιάσουν τίποτα τελικά και να λένε όλοι τώρα «προσπαθήσαμε να τους ενώσουμε αλλά δεν τα καταφέραμε». Πως δεν τα κατάφεραν, αν όλοι το προσπαθούσαν;
Ποτέ δεν είναι αργά
Ποτέ δεν είναι αργά για να αποτραπεί μια τεράστια εθνική καταστροφή ante portas, που μόνο τα όρια της φαντασίας, οι μηχανισμοί ψυχικής αυτοπροστασίας και το πιο επεξεργασμένο σχέδιο πλύσης εγκεφάλου στην ιστορία, μας εμποδίζουν να τη σταματήσουμε τώρα και όχι αύριο. Το 1989, ΚΚΕ και Συνασπισμός δεν βρήκαν εμπόδια αρκετά μεγάλα να αποτρέψουν μια συμμαχία με τον Μητσοτάκη εναντίον του ΠΑΣΟΚ. Ποιά είναι σήμερα τα εμπόδια για να σχηματισθεί τώρα, ένα ευρύτατο μέτωπο, με αξιόπιστο πρόγραμμα, για μια κυβέρνηση Ειδικού Σκοπού, που θα είναι η επαναδιαπραγμάτευση του συνόλου των δεσμεύσεων που ανέλαβε η χώρα, χρησιμοποιώντας τα τεράστια πολιτικά και θεσμικά όπλα που της παρέχει η συμμετοχή της στην ευρωζώνη, όπως και όλα τα όπλα και χαρτιά της, περιλαμβανομένου του γεωπολιτικού; Μια τέτοια κυβέρνηση θα εμψύχωνε και θα κινητοποιούσε τον ελληνικό λαό, θα έπαιρνε άμεσα μέτρα διακοπής της οικονομικής καταστροφής και ελέγχου της χρηματοδότησης της οικονομίας, θα έθετε ως πρώτη προτεραιότητα «Ούτε ένας ‘Ελληνας χωρίς φαί, ούτε ένας ‘Ελληνας χωρίς στέγη και φάρμακα». Θα απευθυνόταν στους λαούς της Ευρώπης και στις κυβερνήσεις των δυνάμεων που επιθυμούν να διατηρήσουν τον έλεγχο της Ελλάδας ή την ομαλή λειτουργία της ΕΕ.
Θα μας πείτε ίσως «γίνονται αυτά;». Ασφαλώς και ναι, θα σας απαντούσαμε, όσο όμως αργεί η έλλογη απάντηση της Ελλάδας στο πρόγραμμα της καταστροφής της, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να αρθρωθεί. Η ΕΕ είναι μια δομή εξαιρετικά ισχυρή, από τη μια, αλλά και εξαιρετικά τρωτή από την άλλη, ως πολυεθνική. Στηρίζεται κυρίως σε ένα πλέγμα συνθηκών και θα κινδυνεύσει με κατάρρευση αν αρχίσει να τις παραβιάζει. Ακόμη και σήμερα, και παρόλο που το χρέος έχει μετατραπεί υποχρεωτικά σε ευρώ, καταργώντας το σημαντικότερο πλεονέκτημα μιας εξόδου από την ευρωζώνη, η ελληνική ψήφος είναι απαραίτητη για όλες τις αποφάσεις της ευρωζώνης και τουλάχιστο τις μισές της ΕΕ. Η Αθήνα μπορεί να εφαρμόσει την πολιτική της άδειας καρέκλας του Ντε Γκωλ, μπορεί να θέσει πολύ έντονα το ζήτημα της λεηλασίας της χώρας μέσω της διαφθοράς, των γερμανικών αποζημιώσεων, ακόμα και να απειλήσει με διακοπή της παροχής στρατηγικής σημασίας διευκολύνσεων προς τη δυτική συμμαχία. Προτού βεβαίως τα πράξει όλα αυτά θα επιχειρήσει να διαπραγματευθεί με τους εταίρους της για να μη φτάσει στη σύγκρουση, θα αναζητήσει ευρύτερες συμμαχίες, θα πει στο Ισραήλ, που θέλει τα πάντα σε Ελλάδα και Κύπρο, χωρίς να δίνει τίποτα, να ασκήσει την τεράστια επιρροή του στην ΕΕ και τις μεγάλες τράπεζες, ή θα πάει στον Πούτιν να συζητήσει. Στο εσωτερικό θα λάβει άμεσα μέτρα αναδιανομής του πλούτου και θα αναζητήσει δραστήρια το μαύρο χρήμα έξω.
Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Η εναλλακτική όμως είναι η αποδοχή του θανάτου μας. Εμείς πάντως δεν διακρίνουμε άλλο τρόπο σωτηρίας της χώρας. Αν κάποιος ξέρει άλλο, ας μας τον πει.
Το Παρόν της Κυριακής, 15.4.2012
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)