«Θα το κάνουμε Ελλάδα» φωνάζουν οι διαδηλωτές στην Αίγυπτο-η εξέγερση των νέων στην Ελλάδα πηγή έμπνευσης για τους ‘Αραβες!
ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΠΑΓΙΔΑ ΣΕ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ;
Στρατηγική αποσταθεροποίησης ακολουθεί η ηγεσία του Ισραήλ και η σκληροπυρηνική πτέρυγα του αμερικανικού και ισραηλινού «αυτοκρατορικού» κατεστημένου. ‘Όλα δείχνουν ότι το λιγότερο που επιδιώκει το Ισραήλ είναι ο εκ των προτέρων τορπιλισμός μιας διαδικασίας διαπραγματευτικής λύσης του παλαιστινιακού, που είναι στο πρόγραμμα του Ομπάμα, το περισσότερο μια ευρύτερη, μακροχρόνια «στρατηγική του χάους» στη Μέση Ανατολή, που αποσκοπεί στην κατάτμηση των οργανωμένων κρατών και συνόλων, στην γενίκευση των πολέμων και στη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα αναγκάσουν τους Δυτικούς, Βορειοαμερικανούς και Ευρωπαίους, να εμπλακούν πιο άμεσα ακόμα στην περιοχή, στο πλευρό του εβραϊκού κράτους.
Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Ερντογάν επετέθη έξαλλος, με δριμύτητα και επανειλημμένως εναντίον του Ισραήλ τις τελευταίες μέρες. Η ‘Αγκυρα επιδιώκει να τα βρει με τους Κούρδους του Ιράκ και το Ιράν εν τίνι μέτρω, μεσολαβεί μεταξύ Ισραήλ και Συρίας και έχει ποντάρει τα χαρτιά της στη μετριοπαθή «φράξια» στο εσωτερικό του αμερικανοϊσραηλινού κατεστημένου.
Αυτό υποστηρίζουν καλά πληροφορημένοι κύκλοι στη Μέση Ανατολή, που υπενθυμίζουν ότι το Ισραήλ τορπίλισε ήδη τον περασμένο χρόνο δύο προσπάθειες κάποιας συνεννόησης με τη Χαμάς, μία από τον Κάρτερ και μία από τη Γαλλία. Ο επίσημος ισχυρισμός του Ισραήλ ότι ξεκίνησε μια τέτοια επιχείρηση, επειδή βάλλεται, είναι για γέλια. Σε διάστημα έξη χρόνων, το εβραϊκό κράτος, που σκότωσε με την επιχείρηση 400 ;ανθρώπους σε λίγες μέρες, είχε 24 νεκρούς!
Μέχρι στιγμής πάντως, η ισραηλινή στρατιωτική τακτική δεν φέρει αποτελέσματα, αν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα είναι αυτά που λέει το Ισραήλ ότι θέλει να πετπύχει. Οι ρουκέτες της Χαμάς όχι μόνο δεν σταμάτησαν να πέφτουν στο Ισραήλ, αλλά το βεληνεκές και η ακρίβειά τους αυξάνεται συν τω χρόνω, αποδεικνύοντας ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν κρυμμένους «άσσους» στο μανίκι, αλλά και ότι οι από αέρος βομβαρδισμοί δεν μπορούν να «λύσουν» το «πρόβλημα» στη Γάζα, όπως δεν το «έλυσαν» στον Λίβανο, δυόμισυ χρόνια πριν. Με ελάχιστο νερό, τρόφιμα και φάρμακα, ενάμισυ εκατομμύριο Παλαιστίνιοι στη Γάζα εξακολουθούν, σύμφωνα με όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες από την περιοχή, να προτάσσουν μια παραδειγματική και ηρωική αντίσταση στην αεροπορική τρομοκρατία των Ισραηλινών. Υπό τον Πρωθυπουργό Χανίγιε, η Χαμάς δεν δείχνει καμμιά διάθεση να «παραδοθεί» - αντίθετα επιδιώκει ενδεχομένως να «παρασύρει» τον ισραηλινό στρατό στα σοκάκια της Γάζας, εκεί που δεν θα έχει την άνεση να χρησιμοποιεί τα όπλα του εκ του ασφαλούς και χωρίς απώλειες.
Αν η Χαμάς συνεχίσει να ανθίσταται με τον τρόπο που συμβαίνει μέχρι στιγμής,. Τότε το Ισραήλ θα αναγκασθεί να διαλέξει ανάμεσα σε δύο οδυνηρές επιλογές: α) μια εκεχειρία που μπορεί να θεωρηθεί αν πόχι νίκη της Χαμάς, «μη νίκη» του Ισραήλ,μ λύση που φαίνεται να προκρίνει ο Μπάρακ ή μιας κλιμάκωσης που πιθανώς θέλει αλλά φοβάται η σκληροπυρηνική πτέρυγα, που έχει πολιτικά το «πάνω χέρι» στη χώρα. Τυχόν χερσαία εισβολή στη Γάζα θα πάρει μήνες και μεγάλες απώλειες. ‘Οσο για μαζικότερους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, με χιλιάδες νεκρούς αμάχους, θα εξαντλήσουν τα πολιτικά περιθώρια της «διεθνούς κοινότητας» να κάνει τα στραβά μάτια στο Ισραήλ. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Αλλά ο βομβαρδισμός στη Γάζα έχει ανάψει φωτιές στον μουσουλμανικό κόσμο, φέρνοντας σε δυσχερή θέση τους συμμάχους του Ισραήλ και των ΗΠΑ (Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία), εξευτελίζοντας έτι περαιτέρω τον επικεφαλής της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς και «επανα-πολιτικοποιώντας» τους Αραβομουσουλμάνους, ενώνοντας σουννίτες και σιίτες, ανεξαρτήτως θρησκευτικών διαφορών, γύρω από την αντίσταση στο Ισραήλ. Η σιιτική Χεζμπολά το0υ Λιβάνου, η πιο πολιτική από τις ισλαμικές οργανώσεις, με μια ευρεία κοινωνική ατζέντα και τιο «φωτοστέφανο» της μόνης δύναμης που νίκησε το Ισραήλ, εξαιρετικά ισχυρή πλέον στον Λίβανο, γίνεται το σημείο αναφοράς και των ρισοασπαστών σουννιτών.
Αν στην Υεμένη, οι διαδηλωτές πλησίασαν το ένα εκατομμύριο, η αστυνομία του Μουμπάρακ στην Αίγυπτο έχει όλο και μεγαλύτερη δυσκολία να συγκρατήσει τους δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στις αιγυτιακές πόλεις που απειλούν να κάνουν «Ελλάδα» την Αίγυπτο, εμπνεόμενοι από την εξέγερση της ελληνικής νεολαίας μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου! «Να γίνουμε Ελλάδα», είναι και το σύνθημα των Αιγυπτίων πολιτικών και συνδικαλιστών της αντιπολίτευσης, ισλαμιστών, αριστερών καθι φιλελεύθερων! Οι αιγυπτιακές πρεσβείες στον αραβικό κόσμο έχουν γίνει στόχος των διαμαρτυρόμενων διαδηλωτών, ενώ πολλαπλασιάζονται οι υβριστικές αναφορές στον «προδότη» Μαχμούντ Αμπάς. Σε δύσκολη θέση και η Σαουδική Αραβία, με τον τύπο της στην τραγελαφική θέση να καταγγέλλει τους δεσμούς της σουνιστικής Χαμάς, που ιδρύθηκε με τη βοήθεια της Τζέντα, και του σιϊτικού Ιράν.
Πρωταγωνιστής ο Ερντογάν
Πρωταγωνιστής στην προσπάθεια επίτευξης εκεχειρίας μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Ερντογάν εκπλήσσει και πάλι με τις ικανότητές του, που έχουν καταστήσει τη χώρα του, αν και αντιμετωπίζει σοβαρότατα αντικειμενικά προβλήματα, διπλωματική υπερδύναμη. Αντίθετα, η Αθήνα είναι πρακτικά ανύπαρκτη. Η ελληνική κυβέρνηση περιορίστηκε σε μια άνευρη δήλωση της Υπουργού Εξωτερικών που έκανε λόγο για «δυσανάλογη» αντίδραση των Ισραηλινών, μεταφράζοντας τη σχετική φρασεολογία που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ όταν (δεν) θέλουν να επικρίνουν το Ισραήλ.
Η Ελλάδα, αντίθετα, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη στην περιοχή, παρά το ότι πριν είκοσι μόλις χρόνια, διέθετε πολύ ισχυρούς δεσμούς με τις κυριότερες αραβικές πρωτεύουσες. Σήμερα, η Ελλάδα είναι πρακτικά ανύπαρκτη στον αραβομουσουλμανικό κόσμο, και έχει αφήσει να παρακμάσει, στο βωμό μιας μηχανικής ευθυγράμμισης με τους δυτικούς (χωρίς μάλιστα κανένα σπουδαίο αντάλλαγμα), όλο το τεράστιο, ιστορικό κεφάλαιο που συγκεντρώθηκε από αναρίθμητους ‘Ελληνες πολιτικούς και ιδίως τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Ταυτόχρονα έχει μεταβληθεί, μια χώρα απειλούμενη και εξοπλιζόμενη σαν αστακός, στον καλύτερο οπαδό της τουρκικής ένταξης στην ΕΕ!
Η κατάσταση αυτή, προϊόν μιας πολυετούς πολιτικής και διπλωματικής πρακτικής, δημιουργεί τον κίνδυνο μιας διπλωματικής πανωλεθρίας εντός του 2009, σε συνδυασμό με την εσωτερική πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα. ‘Όχι μόνο η ΕΕ καλείται τον Δεκέμβριο να επαναξιολογήσει την τουρκική ενταξιακή πορεία, αλλά και η κατάσταση στη Μέση Ανατολή δίνει σπουδαία επιχειρήματα σε όσους θέλουν «εκπτώσεις» έναντι της Τουρκίας, για να αξιοποιηθεί το «γεωπολιτικό βάρος» και η «διπλωματική ικανότητά» της. Αθήνα και Λευκωσία θα πιεσθούν αφόρητα να κλείσουν το κυπριακό, επαναφέροντας μια μορφή του σχεδίου Ανάν και κινδυνεύουν να εγκλωβισθούν σε έναν τέτοιο δρόμο, αφού κανείς, σε Αθήνα και Λευκωσία, δεν μοιάζει να έχει επεξεργασθεί εναλλακτική στρατηγική και να έχει προετοιμάσει ένα δεύτερο ‘Όχι, αν χρειασθεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο. Υπό παρόμοιες συνθήκες, η τουρκική αδιαλλαξία μοιάζει με «προπέτασμα καπνού», προορισμένο να μεγιστοποιήσει τα οφέλη της τουρκικής πλευράς, χωρίς κόστος για την ‘Αγκυρα, προτού η τελευταία εξαπολύσει ίσως μια ανέξοδη μεν, εφικτή δε πολιτικο-διπλωματική επίθεση φιλίας για την υιοθέτηση μιας παραλλαγής του απορριφθέντος σχεδίου.
Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2009
Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2008
Καλά εσύ έφυγες νωρίς...
ΤΕΛΥΤΑΙΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΤΑΣΣΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ
‘Ολες οι «αυλές» έχουν «γελωτοποιό», εκφραστή της αναιδούς του δήμου αλήθειας. Εδώ, τον ρόλο παίζει ο Γιάννης, που ταράζει προς στιγμήν την επίφαση τάξης, φωνάζοντας στον Χριστόφια και τον Καραμανλή, καθώς περνούν βαδίζοντας προς τη σωρό του Προέδρου Παπαδόπουλου: «φανείτε άξιοί του!». Τα χαρακτηριστικά τους τσιτώνονται για ένα κλάσμα μοναχά δευτερολέπτου, προδίδοντας τον ασυνείδητο τρόμο των πολιτικών μπροστά στην ιστορία.
Στην Αγιά Σοφιά του Στρόβολου, η μάζωξη των πενθούντων θυμίζει μικρογραφία του γένους των Ελλήνων, θεωρητικά ενωμένων περί την ηγεσία τους, ψυχολογικά έτοιμων όμως, αν οι περιστάσεις τους οδηγήσουν, να εξαπολύσουν μιαν ακόμα από τις φοβερές τους εμφύλιες συγκρούσεις. Η τελετή συμβιβάζει αλήθεια και πρωτόκολλο. ‘Αλλωστε, ο Παπαδόπουλος δεν θάξιζε πολλά πράγματα αν δεν προκαλούσε ενόχληση κι αντιδράσεις, όπως εύστοχα υπογραμμίζει από άμβωνος ο Αρχιεπίσκοπος, μπερδεύοντας μια στιγμή, σε αναζήτηση ηγέτη, «Βάσσο» και «Τάσσο».
Τον τύπο τηρούν άπαντες σχολαστικά, απρόθυμοι να βγάλουν τα πολιτικά «σπαθιά» τους από τα «θηκάρια». Η παραδειγματική αυτοπειθαρχία του εκκλησιάσματος κι όσων δεν χώρεσαν, πιέζει ασφυκτικά το συναίσθημα ηλεκτρίζοντας την ατμόσφαιρα. Πάνω από τη σωρό του Προέδρου πούφυγε πικραμένος, γιατί προδομένος από τους δικούς του, όπως έγραψε ο διευθυντής του διπλωματικού του γραφείου Τάσσος Τζιωνής, πάνω κι από τα κεφάλια των πολιτικών Κύπρου και Ελλάδας, νοιώθεις εύκολα τον σαρκαστικό χορό που στήσανε Ερινύες, Νέμεσις, Φόβος και Οργή.
Η πολιτική ηγεσία των δύο χωρών αποδίδει τον δέοντα φόρο τιμής. Ακούει τον επικήδειο του Βάσσου Λυσσαρίδη, του «Γιατρού», που συνδέει ο ίδιος, με το νήμα της ζωής του, ΕΑΜ, ΕΟΚΑ, αντίσταση στη χούντα και απόρριψη του σχεδίου Ανάν, θρύλος του αντιαποικιακού κινήματος, ξακουστός στα πέρατα Αφρικής και Αραβίας. Εναλάσσει μιλώντας αισιοδοξία και μαχητική διεκδίκηση πολιτικού και αγωνιστή, έφηβου γέροντα, με το μίσος και την οργή απελπισμένου ποιητή, που θέλει με τους στοίχους του να αποτρέψει τη φοβερή μοίρα του οίκου των Ατρειδών. Η τέχνη του επιτρέπει ευκολίες που δεν παρέχει η γλώσσα της πολιτικής. Αποτρεπτική κατάρα ακούγεται ο στοίχος του:
«Πικρή η σκλαβιά
Μην ακουμπήσεις σ’ αυτό το
χώμα
Θα σ’ αφανίσει η οργή του
Νερό απ’ τη βρύση της
Λαπήθου μη
γευτείς.
Πικρό αφιόνι
θα πικρολιώσει
τα πικραμένα σου σωθικά
Αέρα όταν φυσάει απ’ τον
βορρά
μην ανασάνεις.
Θάναι στο λέω η τελευταία
σου πνοή.»
Αναρωτιέμαι τι νοιώθουν οι πολιτικοί; Μπορούν άραγε, σήμερα, να βρεθούν πολιτικοί με αίσθηση ιστορικότητας, ικανοί να αφομοιώσουν ιδέες των αντιπάλων τους, αντί ν’ αμύνονται, συναισθηματικά ανάπηροι, στην εναντιότητα; Ο ομιλητής ξαναγυρνάει στην πολιτική, υπογραμμίζει την ενότητα του ελληνισμού, ζητά από τους παρόντες ηγέτες να μην επιτρέψουν ευρωπαϊκή ένταξη της Τουρκίας a la carte. Ξαναγυρνάει στον στοίχο, μιλώντας στον νεκρό «μαχητή, που δρασκελά τα σύνορα του ‘Αδη», αυτόν που καταψήφισε μαζί του τις επονείδιστες συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, υποσχόμενος ότι
«‘Οταν το βράδυ ο Ζέφυρος θα συνοδεύει
του Αίαντα το παράφωνο γέλιο
όταν τα κιονόκρανα της Σαλαμίνας
φοβισμένα
θα διηγούνται ψεύτικες ιστορίες...
όταν οι μαινάδες θα ξεσχίζουν
τα ανύπαρκτα ιμάτια
εμείς μαζί σου
θα θυμίσουμε στους μόνιμους
και τους περαστικούς ότι
περπατούν στ’ αχνάρια του Ζήνωνα...
ότι αυτά τα χώματα
φιλοξενούν το DNA του Ζήνωνα
του Κίμωνα, του Ρε, του Αυξεντίου.»
Αριστερά μου, βλέπω τον αγωνιστή της ΕΟΚΑ, κοντεύει να τον σκοτώσει η προσπάθεια να μην αφήσει λεύτερα τα δάκρυα για τον Τοεμάρχη του. Δίπλα, η ομορφιά της μαυροφορεμένης κοπελίτσας, κορυφώνει την ένταση της απέραντης απελπισίας της, του βουβού «γιατί;» της, σώμα, πρόσωπο και βλέμμα στα όρια της υστερίας. Δεξιά, μερικοί από τους συντάκτες του σχεδίου Ανάν, μέλη των επίσημων αντιπροσωπειών, ακούνε ανέκφραστοι τον «Γιατρό» να χαιρετά, μέσα σε θύελλα χειροκροτημάτων, τον Πρόεδρο που απέρριψε τα «εθνοκτόνα σχέδια». Το εκκλησίασμα δεν επιτρέπει στον Λυσσαρίδη να μιλήσει. Μία, δύο, δέκα, δεκαπέντε φορές, τον διακόπτει με πεισματικό, ασταμάτητο χειροκρότημα.Εξίσου πεισματικά, το αρνείται, μια φορά έστω, στον Πρόεδρο Χριστόφια. Ούτε καν οι παρόντες συνεργάτες του...
Κι αυτός όμως κατάφερε το ακατόρθωτο. Μίλησε πάνω από το φέρετρο του Παπαδόπουλου, τέσσερα χρόνια εταίρου του στην κυπριακή κυβέρνηση, θυμήθηκε τα πάντα, όχι όμως το «’Οχι» στο σχέδιο Ανάν, που απέσπασε το 76% του λαού στο δημοψήφισμα του 2004 και για το οποιίο προπάντων θα μείνει στην ιστορία! ‘Εντεκα μήνες, από τις εκλογές μέχρι τον θάνατό του, δεν σήκωσε μια φορά το τηλέφωνο, δεν συναντήθηκε μια φορά με τον τέως Πρόεδρο και σύμμαχό του. Κι ας ήταν το είδωλο της κυπριακής αριστεράς, ο Μίκης Θεοδωράκης, που κατέταξε το ‘Οχι, του 2004, δίπλα στο ‘Οχι του 1940 και στο ‘Οχι στη χούντα του 1967. Αρνούμενοι να υπερασπίσουν την κληρονομιά του δημοψηφίσματος, Χριστόφιας και ΑΚΕΛ, μπορούν άραγε να χτίσουν την απαραίτητη βαθύτερη ενότητα μιας εθνικής ομάδας που τόσο πολύ απειλούν την υπαρξή της, διαχρονικά, «’Εμποροι των Εθνών» και Εφιάλτες; Τη εικόνα του τραγέλαφου ολοκλήρωσε μια μεγάλη προσωπικότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας Μιγκέλ Μορατίνος, που ήρθε αυτόκλητος, να υπερασπιστεί, με άρθρο του στον κυπριακό τύπο, την πολιτική κληρονομιά του Τάσσου, που αρνούνται να υπερασπίσουν τόσοι συμπατριώτες του και πολιτικοί της Ελλάδας.
«Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω κοινότητα εις αναζήτηση διεθνούς κηδεμόνα», ήταν το κεντρικό σημείο του ιστορικού διαγγέλματος του 2004, που θυμίζει τώρα ο Βάσσος Λυσσαρίδης, διαγγέλματος που ακούνε και ξανακούνε τώρα στην Κύπρο από τις τηλεοράσεις. ‘Ολοι τόδανε τότε, τώρα όμως δεν προσέχουν πια μόνο το δάκρυ και δεν ακούν μόνο το ‘Οχι, σκέφτονται ίσως για πρώτη φορά καλά τα επιχειρήματα.
Γιατί πέθανε ο Παπαδόπουλος, ρωτάω τον συνομιλητή μου. Παραδόξως, δεν ξαφνιάζεται από την αλλόκοτη ερώτηση. Ο Ευγένιος που με πάει στο αεροδρόμιο, θυμίζει τα κεφάλια των φίλων του που σκότωσαν οι Τούρκοι, τα αυτιά τους που πέρασαν σε κομπολόγια, τον Τουρκοκύπριο που φώναζε «πούναι η μάνα σας να τη γαμίσω», τους συντρόφους του που πέταγαν στη θάλασσα πηγαίνοντας στα ‘Αδανα, τους αγνοούμενους αδελφούς του, πως τον σακάτεψαν αιχμάλωτο. Είναι πολύ ευγενής για να μιλήσει για την Ελλάδα-μητρυιά, που ο Πρόεδρος της ΕΔΑ Ιωάννης Πασσαλίδης, είχε περιγράψει κράτος (προτεκτοράτο) δούλων, που δεν μπορεί να βοηθήσει απελευθέρωση σκλάβων! Τα λέει όλα αυτά για να τον κρίνω με επιείκεια, που, μη θέλοντας τον πόλεμο, θα ψηφίσει όποια λύση κι αν έρθει. Τον τρομάζω κι εγώ με τη σειρά μου, υποστηρίζοντας ότι ο ασφαλέστερος δρόμος για πόλεμο, είναι μια κακιά συμφωνία. Αλλά δεν ξέρω φυσικά που θα καθήσουν, αν και καμωμένα από θέληση ανθρώπων, της ιστορίας τα ζάρια.
ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ
‘Ολες οι «αυλές» έχουν «γελωτοποιό», εκφραστή της αναιδούς του δήμου αλήθειας. Εδώ, τον ρόλο παίζει ο Γιάννης, που ταράζει προς στιγμήν την επίφαση τάξης, φωνάζοντας στον Χριστόφια και τον Καραμανλή, καθώς περνούν βαδίζοντας προς τη σωρό του Προέδρου Παπαδόπουλου: «φανείτε άξιοί του!». Τα χαρακτηριστικά τους τσιτώνονται για ένα κλάσμα μοναχά δευτερολέπτου, προδίδοντας τον ασυνείδητο τρόμο των πολιτικών μπροστά στην ιστορία.
Στην Αγιά Σοφιά του Στρόβολου, η μάζωξη των πενθούντων θυμίζει μικρογραφία του γένους των Ελλήνων, θεωρητικά ενωμένων περί την ηγεσία τους, ψυχολογικά έτοιμων όμως, αν οι περιστάσεις τους οδηγήσουν, να εξαπολύσουν μιαν ακόμα από τις φοβερές τους εμφύλιες συγκρούσεις. Η τελετή συμβιβάζει αλήθεια και πρωτόκολλο. ‘Αλλωστε, ο Παπαδόπουλος δεν θάξιζε πολλά πράγματα αν δεν προκαλούσε ενόχληση κι αντιδράσεις, όπως εύστοχα υπογραμμίζει από άμβωνος ο Αρχιεπίσκοπος, μπερδεύοντας μια στιγμή, σε αναζήτηση ηγέτη, «Βάσσο» και «Τάσσο».
Τον τύπο τηρούν άπαντες σχολαστικά, απρόθυμοι να βγάλουν τα πολιτικά «σπαθιά» τους από τα «θηκάρια». Η παραδειγματική αυτοπειθαρχία του εκκλησιάσματος κι όσων δεν χώρεσαν, πιέζει ασφυκτικά το συναίσθημα ηλεκτρίζοντας την ατμόσφαιρα. Πάνω από τη σωρό του Προέδρου πούφυγε πικραμένος, γιατί προδομένος από τους δικούς του, όπως έγραψε ο διευθυντής του διπλωματικού του γραφείου Τάσσος Τζιωνής, πάνω κι από τα κεφάλια των πολιτικών Κύπρου και Ελλάδας, νοιώθεις εύκολα τον σαρκαστικό χορό που στήσανε Ερινύες, Νέμεσις, Φόβος και Οργή.
Η πολιτική ηγεσία των δύο χωρών αποδίδει τον δέοντα φόρο τιμής. Ακούει τον επικήδειο του Βάσσου Λυσσαρίδη, του «Γιατρού», που συνδέει ο ίδιος, με το νήμα της ζωής του, ΕΑΜ, ΕΟΚΑ, αντίσταση στη χούντα και απόρριψη του σχεδίου Ανάν, θρύλος του αντιαποικιακού κινήματος, ξακουστός στα πέρατα Αφρικής και Αραβίας. Εναλάσσει μιλώντας αισιοδοξία και μαχητική διεκδίκηση πολιτικού και αγωνιστή, έφηβου γέροντα, με το μίσος και την οργή απελπισμένου ποιητή, που θέλει με τους στοίχους του να αποτρέψει τη φοβερή μοίρα του οίκου των Ατρειδών. Η τέχνη του επιτρέπει ευκολίες που δεν παρέχει η γλώσσα της πολιτικής. Αποτρεπτική κατάρα ακούγεται ο στοίχος του:
«Πικρή η σκλαβιά
Μην ακουμπήσεις σ’ αυτό το
χώμα
Θα σ’ αφανίσει η οργή του
Νερό απ’ τη βρύση της
Λαπήθου μη
γευτείς.
Πικρό αφιόνι
θα πικρολιώσει
τα πικραμένα σου σωθικά
Αέρα όταν φυσάει απ’ τον
βορρά
μην ανασάνεις.
Θάναι στο λέω η τελευταία
σου πνοή.»
Αναρωτιέμαι τι νοιώθουν οι πολιτικοί; Μπορούν άραγε, σήμερα, να βρεθούν πολιτικοί με αίσθηση ιστορικότητας, ικανοί να αφομοιώσουν ιδέες των αντιπάλων τους, αντί ν’ αμύνονται, συναισθηματικά ανάπηροι, στην εναντιότητα; Ο ομιλητής ξαναγυρνάει στην πολιτική, υπογραμμίζει την ενότητα του ελληνισμού, ζητά από τους παρόντες ηγέτες να μην επιτρέψουν ευρωπαϊκή ένταξη της Τουρκίας a la carte. Ξαναγυρνάει στον στοίχο, μιλώντας στον νεκρό «μαχητή, που δρασκελά τα σύνορα του ‘Αδη», αυτόν που καταψήφισε μαζί του τις επονείδιστες συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, υποσχόμενος ότι
«‘Οταν το βράδυ ο Ζέφυρος θα συνοδεύει
του Αίαντα το παράφωνο γέλιο
όταν τα κιονόκρανα της Σαλαμίνας
φοβισμένα
θα διηγούνται ψεύτικες ιστορίες...
όταν οι μαινάδες θα ξεσχίζουν
τα ανύπαρκτα ιμάτια
εμείς μαζί σου
θα θυμίσουμε στους μόνιμους
και τους περαστικούς ότι
περπατούν στ’ αχνάρια του Ζήνωνα...
ότι αυτά τα χώματα
φιλοξενούν το DNA του Ζήνωνα
του Κίμωνα, του Ρε, του Αυξεντίου.»
Αριστερά μου, βλέπω τον αγωνιστή της ΕΟΚΑ, κοντεύει να τον σκοτώσει η προσπάθεια να μην αφήσει λεύτερα τα δάκρυα για τον Τοεμάρχη του. Δίπλα, η ομορφιά της μαυροφορεμένης κοπελίτσας, κορυφώνει την ένταση της απέραντης απελπισίας της, του βουβού «γιατί;» της, σώμα, πρόσωπο και βλέμμα στα όρια της υστερίας. Δεξιά, μερικοί από τους συντάκτες του σχεδίου Ανάν, μέλη των επίσημων αντιπροσωπειών, ακούνε ανέκφραστοι τον «Γιατρό» να χαιρετά, μέσα σε θύελλα χειροκροτημάτων, τον Πρόεδρο που απέρριψε τα «εθνοκτόνα σχέδια». Το εκκλησίασμα δεν επιτρέπει στον Λυσσαρίδη να μιλήσει. Μία, δύο, δέκα, δεκαπέντε φορές, τον διακόπτει με πεισματικό, ασταμάτητο χειροκρότημα.Εξίσου πεισματικά, το αρνείται, μια φορά έστω, στον Πρόεδρο Χριστόφια. Ούτε καν οι παρόντες συνεργάτες του...
Κι αυτός όμως κατάφερε το ακατόρθωτο. Μίλησε πάνω από το φέρετρο του Παπαδόπουλου, τέσσερα χρόνια εταίρου του στην κυπριακή κυβέρνηση, θυμήθηκε τα πάντα, όχι όμως το «’Οχι» στο σχέδιο Ανάν, που απέσπασε το 76% του λαού στο δημοψήφισμα του 2004 και για το οποιίο προπάντων θα μείνει στην ιστορία! ‘Εντεκα μήνες, από τις εκλογές μέχρι τον θάνατό του, δεν σήκωσε μια φορά το τηλέφωνο, δεν συναντήθηκε μια φορά με τον τέως Πρόεδρο και σύμμαχό του. Κι ας ήταν το είδωλο της κυπριακής αριστεράς, ο Μίκης Θεοδωράκης, που κατέταξε το ‘Οχι, του 2004, δίπλα στο ‘Οχι του 1940 και στο ‘Οχι στη χούντα του 1967. Αρνούμενοι να υπερασπίσουν την κληρονομιά του δημοψηφίσματος, Χριστόφιας και ΑΚΕΛ, μπορούν άραγε να χτίσουν την απαραίτητη βαθύτερη ενότητα μιας εθνικής ομάδας που τόσο πολύ απειλούν την υπαρξή της, διαχρονικά, «’Εμποροι των Εθνών» και Εφιάλτες; Τη εικόνα του τραγέλαφου ολοκλήρωσε μια μεγάλη προσωπικότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας Μιγκέλ Μορατίνος, που ήρθε αυτόκλητος, να υπερασπιστεί, με άρθρο του στον κυπριακό τύπο, την πολιτική κληρονομιά του Τάσσου, που αρνούνται να υπερασπίσουν τόσοι συμπατριώτες του και πολιτικοί της Ελλάδας.
«Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω κοινότητα εις αναζήτηση διεθνούς κηδεμόνα», ήταν το κεντρικό σημείο του ιστορικού διαγγέλματος του 2004, που θυμίζει τώρα ο Βάσσος Λυσσαρίδης, διαγγέλματος που ακούνε και ξανακούνε τώρα στην Κύπρο από τις τηλεοράσεις. ‘Ολοι τόδανε τότε, τώρα όμως δεν προσέχουν πια μόνο το δάκρυ και δεν ακούν μόνο το ‘Οχι, σκέφτονται ίσως για πρώτη φορά καλά τα επιχειρήματα.
Γιατί πέθανε ο Παπαδόπουλος, ρωτάω τον συνομιλητή μου. Παραδόξως, δεν ξαφνιάζεται από την αλλόκοτη ερώτηση. Ο Ευγένιος που με πάει στο αεροδρόμιο, θυμίζει τα κεφάλια των φίλων του που σκότωσαν οι Τούρκοι, τα αυτιά τους που πέρασαν σε κομπολόγια, τον Τουρκοκύπριο που φώναζε «πούναι η μάνα σας να τη γαμίσω», τους συντρόφους του που πέταγαν στη θάλασσα πηγαίνοντας στα ‘Αδανα, τους αγνοούμενους αδελφούς του, πως τον σακάτεψαν αιχμάλωτο. Είναι πολύ ευγενής για να μιλήσει για την Ελλάδα-μητρυιά, που ο Πρόεδρος της ΕΔΑ Ιωάννης Πασσαλίδης, είχε περιγράψει κράτος (προτεκτοράτο) δούλων, που δεν μπορεί να βοηθήσει απελευθέρωση σκλάβων! Τα λέει όλα αυτά για να τον κρίνω με επιείκεια, που, μη θέλοντας τον πόλεμο, θα ψηφίσει όποια λύση κι αν έρθει. Τον τρομάζω κι εγώ με τη σειρά μου, υποστηρίζοντας ότι ο ασφαλέστερος δρόμος για πόλεμο, είναι μια κακιά συμφωνία. Αλλά δεν ξέρω φυσικά που θα καθήσουν, αν και καμωμένα από θέληση ανθρώπων, της ιστορίας τα ζάρια.
ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)