Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

ΜΑΥΡΟΣ ΗΛΙΟΣ (*)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Ελλάδα οδεύει πλέον, με μεγάλη ταχύτητα, σε ιστορικών διαστάσεων εθνική καταστροφή, για λόγους που έχουμε επανειλημμένα δείξει από τις στήλες αυτού του περιοδικού. ‘Εχουν απομείνει ακόμα ελάχιστα περιθώρια αποτροπής της και εξαντλούνται καθημερινά. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Αθήνας συγκατατίθεται και έχει γίνει το όργανο αυτής της καταστροφής, αφοπλίζοντας πολιτικά την Ελλάδα, έχοντας κάνει τη «φωνή της Ελλάδας» φωνή της τρόικας, συμβάλλει όχι μόνο στη δική μας καταστροφή, αλλά και στην καταστροφή της Ευρώπης. ‘Ενας αρχαίος συγγραφέας έλεγε ότι οι βάρβαροι υποτάσσονται «δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν», γιατί δεν μπορούν να πούνε όχι. Στην περίπτωσή μας είναι οι ‘Ελληνες που υποτάσσονται. Η ιδιομορφία της περίπτωσής μας όμως είναι ότι δεν υποτασσόμεθα απλώς, καταστρεφόμαστε υποτασσόμενοι. Αν συνεχίσουμε πορευόμενοι σε αυτό το δρόμο, θα γνωρίσουμε τελικά την τύχη των Εβραίων που διασκόρπισε ο Τίτος στα πέρατα της Γης.

Η τρικομματική κυβέρνηση και, προσωπικά, ο Αντώνης Σαμαράς, αν συνεχίσουν σε αυτό το δρόμο, θα επωμισθούν μια ιστορική ευθύνη που, όμοιά της, δεν βάρυνε καμιά άλλη κυβέρνηση ή ηγεσία του νεοελληνικού κράτους, περιλαμβανομένων αυτών που οδήγησαν το ελληνικό έθνος στη Μικρασιατική καταστροφή, τον εμφύλιο πόλεμο ή την κυπριακή τραγωδία. Αν ο «σοσιαλιστής» Γιώργος Παπανδρέου έθεσε τις βάσεις μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, οι δήθεν «εθνικόφρονες» του Σαμαρά (και του σκιώδους, πρώην «αριστερού» Πρωθυπουργού του, Χρύσανθου Λαζαρίδη) θέτουν τώρα, με την πολιτική τους, τα θεμέλια για την καταστροφή του έθνους, όπως άλλωστε μόνο οι «εθνικόφρονες» (συχνά με τη βοήθεια διαφόρων πρώην και δήθεν «αριστερών»), μπόρεσαν να το κάνουν στην ελληνική ιστορία.

Ιστορικά, αξίζει να τα θυμίζουμε τώρα, η «εθνικόφρων» δεξιά παράταξη είναι υπεύθυνη για τις μεγαλύτερες εθνικές τραγωδίες, όπως ιδίως η προδοσία και καταστροφή της Κύπρου, στην οποία συνέβαλε διαχρονικά, με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου (κυβέρνηση Καραμανλή), την απόσυρση της μεραρχίας (χούντα Παπαδόπουλου), το πραξικόπημα κατά Μακαρίου που άνοιξε τις πύλες του νησιού στην Τουρκία (χούντα Ιωαννίδη) και τη μη αποφασιστική άμυνα κατά τον β’ Αττίλα (κυβέρνηση Καραμανλή). Είναι καλό να τα θυμόμαστε αυτά γιατί πολύ σπέκουλα γίνεται τελευταία. Είναι αλήθεια ότι στον δρόμο αυτό μπήκε και ο πασοκικός «εκσυγχρονισμός» των Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ιδίως με το σχέδιο Ανάν, γεγονός που έχει κάπως συσκοτίσει τις ευθύνες της άλλης παράταξης. Αυτό που έχει κρίσιμη σημασία να θυμόμαστε είναι ότι αυτά συνέβησαν εξαιτίας της βαθιάς εξάρτησης του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, της ιθύνουσας τάξης και του ελληνικού κράτους, από ξένες δυνάμεις και κέντρα αποφάσεων. Η έκταση μάλιστα της καταστροφής ήταν ευθέως ανάλογη, κάθε φορά, με τον βαθμό ξένης εξάρτησης. Το πρόβλημα της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του ελληνικού κράτους ποτέ δεν λύθηκε ικανοποιητικά, στους δύο αιώνες της τυπικής ανεξαρτησίας μας κι αυτό κινδυνεύει τώρα να μας συμπαρασύρει στον όλεθρο.

Κατά τον 19ο αιώνα, είχαμε το αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό κόμμα. Στο δεύτερο μισό του 20ού το «αμερικανικό» με τις διάφορες «συνιστώσες» του. Τώρα, τελούμε υπό την οικονομική κατοχή του χρήματος και τη γεωπολιτική «διείσδυση» του Ισραήλ, με τις ΗΠΑ σε ρόλο γενικού επιβλέποντος.

Αν δεν βρεθεί τρόπος να ανακοπούν οι διαδικασίες εσωτερικής αποσύνθεσης της Ελλάδας και της Ευρώπης, η τελική προοπτική δεν θα είναι απλώς μια μείζων οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Η καταστροφή αυτή έχει, σε μεγάλο βαθμό, συντελεσθεί ήδη και είναι ανυπολόγιστη. Μόνο ένα μικρό τμήμα των συνεπειών της έχει γίνει αισθητό. Γιατί, όταν συζητάνε για το αν οι συντάξεις θα έχουν πλαφόν 2400 ή 2200 ευρώ, ξεχνάνε να πούνε ότι έχουν καταστρέψει και λεηλατήσει τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι συντάξεις θα φτάσουν επομένως στα 200 ή 300 ευρώ, που είναι ο πραγματικός σκοπός, αλλά δεν μπορεί να ανακοινωθεί. Αν σήμερα ένας δημόσιος υπάλληλος ή ένας συνταξιούχος δοκιμάσει να κάνει απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, θα διαπιστώσει ότι πρακτικά πρέπει να τις πληρώσει από την τσέπη του. Τυπικά βέβαια, υπάρχει ακόμα δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Επειδή δεν πάνε όλοι μαζί για εξετάσεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι αγνοούν ακόμα την πραγματικότητα. ‘Ένα νοσοκομείο μπορεί να λειτουργήσει ένα διάστημα, όπως και μια οικογένεια να επιβιώσει ή μια επιχείρηση να αντέξει, αλλά τρώει τα αποθέματα, τις δυνατότητες και τις εφεδρείες της. Είναι θέμα χρόνου βέβαια να κλείσουν, αλλά αυτό δίνει μια ψευδή ελπίδα, που, σε συνδυασμό με το πρόγραμμα τρομοκρατίας και τις αδυναμίες των εναλλακτικών, μαζί και τις απάτες Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη, επέτρεψαν την οριακή επικράτηση των μνημονιακών στις εκλογές. ‘Αλλωστε, ο μέσος πολίτης τελών εν πλήρει συγχύσει από το επικοινωνιακό μπαράζ, σε πολύ μικρό βαθμό μοιάζει να συνειδητοποιεί τι σημαίνει για τη ζωή του το αγγλικό δίκαιο, η ρήτρα εθνικής κυριαρχίας ή η ιδιωτικοποίηση των υποδομών μεταφοράς αερίου. Είναι σα να πέφτεις από τον πεντηκοστό όροφο του ουρανοξύστη και στον 25ο να λες: «Μέχρις εδώ καλά τα πήγαμε».

Οι δανειακές και το Μνημόνιο οργανώνουν μια βαθειά κοινωνική «αντεπανάσταση», όπως αυτή που οργάνωσε η Θάτσερ στη Βρετανία και ο Ρέηγκαν στις ΗΠΑ, αλλά δεν περιορίζονται σε αυτό. Εδώ η κρίση απειλεί το ίδιο το καθεστώς, όπως στη Ρωσία του 1917 και τη Γερμανία του 1930-33. Επιπλέον έχει και μια, λανθάνουσα προς το παρόν, γεωπολιτική συνιστώσα. Προς το παρόν λέμε, γιατί είναι σαφές ότι μια χρεωκοπημένη Ελλάδα σε σύγκρουση με την Ευρώπη, θα γίνει το αντικείμενο εξαιρετικά ενεργού ανταγωνισμού για τον έλεγχό της από μη ευρωπαϊκές δυνάμεις. ‘Ηδη η Κύπρος μετατρέπεται ταχέως και οικειοθελώς, σε ντε φάκτο προτεκτοράτο του Ισραήλ.

‘Ενας φίλος μούλεγε τις προάλλες ότι θεωρεί αναπόφευκτη την κατάρρευση και ελπίζει σε μια αναγέννηση μετά την καταστροφή. Του απήντησα ότι για να συμβεί έστω αυτό, θα πρέπει να διατηρηθεί ζωντανή η χώρα. «Οι χώρες δεν εξαφανίζονται» μου απήντησε, μια παραλλαγή του «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Η συγκρότηση της ανθρωπότητας, και ιδίως της Ευρώπης, σε έθνη κράτη, αναμφισβήτητη δημοκρατική κατάκτηση είναι πολύ πρόσφατη στην ιστορία για να θεωρηθεί δεδομένη. Για να μην πάμε στο τέλος των ελληνικών πόλεων και των ελληνιστικών βασιλείων, μπορούμε να σκεφθούμε τι θα συνέβαινε αν είχε περάσει το σχέδιο Ανάν το 2004. Δεν θα υπήρχε σήμερα Κυπριακή Δημοκρατία και η ελληνοκυπριακή πλειοψηφία του πληθυσμού θα είχε μετατραπεί σε «κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα». Κηδεμόνα που θα αναζητούσε αλλά μπορεί να μην έβρισκε, γιατί, μετά την κατάλυση της διεθνούς υπόστασης του κράτους, η ίδια η πλειοψηφική παρουσία των Ελλήνων στο νησί θα γινόταν το κυριότερο εμπόδιο στον πλήρη έλεγχό του, με ότι αυτό συνεπάγεται! Μόνο οι Τούρκοι μπορεί ίσως να μας σώζανε, αν απειλούσαν τότε αυτοί να πάρουν όλο το νησί, ενεργοποιώντας την Αυτοκρατορία που δεν θέλει, φυσικά, να το ελέγχουν, ούτε οι ‘Ελληνες, ούτε οι Τούρκοι, για τον εαυτό της το χρειάζεται.

Η ελληνική άρχουσα τάξη τελεί σήμερα σε κατάσταση διανοητικής παράκρουσης, γιατί νοιώθει κι αυτή ότι την έχουν βάλει να αυτοκαταστραφεί και, βαθιά διεφθαρμένη, εξαρτημένη, εκβιάσιμη, δεν μπορεί να συγκροτηθεί σε ελάχιστα αξιοπρεπές υποκείμενο. Με ελάχιστες, ιδεοληπτικές εξαιρέσεις, το πάσης φύσεως κατεστημένο της χώρας έχει εδραία πεποίθηση ότι βαδίζει στην καταστροφή, αλλά συνεχίζει να το πράττει, «μοιραίο και άβουλο». Αν μάλιστα τους πιέσεις σε καμιά συζήτηση, μπορεί να εισπράξεις και απίστευτες απαντήσεις, όπως συνέβη προ μηνών στον γράφοντα, όταν άκουσε από κορυφαίο πολιτικό παράγοντα να του λέει: «Το Γένος επιβίωσε και χωρίς Κράτος!». Με «έστειλε» βέβαια ο άνθρωπος, αλλά έχει και επί της ουσίας άδικο. Επιβίωσαν οι ‘Ελληνες χωρίς κράτος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αυτό όμως συνέβη επειδή ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αντί να καταφύγει στην Πελοπόννησο, είπε στον Μωάμεθ ότι δεν είναι δικαίωμα του ίδιου και των κατοίκων της Βασιλεύουσας να του την παραδώσουν! Κυρίως όμως, επιβίωσε επειδή το επέτρεπαν οι τότε διεθνείς συνθήκες και το μοντέλο της οθωμανικής κυριαρχίας.

Σήμερα βρισκόμαστε στο περιβάλλον μιας ανερχόμενης «ολοκληρωτικής αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης» και μεγάλων μεταναστεύσεων λαών. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία μας που απειλείται, γιατί, εκτός των άλλων, σε μια χώρα με αυτή την ιθύνουσα τάξη, μόνο ο λαός, οι πληβείοι υπερασπίζονται το έθνος. Οφείλουμε επίσης να υπερασπιστούμε, ως κόρην οφθαλμού, το έθνος-κράτος, γιατί είναι το μόνο διαθέσιμο πλαίσιο αξιοπρεπούς ύπαρξης του ελληνικού λαού και διασφάλισης της κυριαρχίας του στον τόπο του. Οφείλουμε να το κάνουμε με έξυπνο τρόπο, γιατί το έθνος-κράτος είναι μεν τελείως απαραίτητο, είναι όμως ταυτόχρονα και τελείως ανεπαρκές ως πλαίσιο άμυνας στον σημερινό διεθνή συσχετισμό ισχύος.

Οφείλουμε να αποφύγουμε τις τόσο συχνές προβοκάτσιες που οδήγησαν την Ελλάδα εκεί που την οδήγησαν. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να πιστεύουμε ότι υπάρχουν απλές λύσεις στο μεταναστευτικό. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να ισχυριζόμαστε ότι η ΑΟΖ έχει σχέση με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Είναι χοντρό και επικίνδυνο ψέμμα να εμφανίζουμε διάφορες δήθεν θαυματουργές λύσεις, όπως τα πετρέλαια ή διάφορους πρόθυμους «νέους γεωπολιτικούς συμμάχους», δήθεν από μηχανής Θεούς.

Ακριβώς γιατί το έθνος-κράτος είναι απαραίτητο, αλλά ανεπαρκές πλαίσιο, ο γράφων, αν και σφοδρός επικριτής από ετών του Μάαστριχτ, τάσσεται εναντίον της αποχώρησης από το ευρώ με δική μας πρωτοβουλία, προτού εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια αγώνα στα πλαίσια της ΕΕ, προτού εξαντλήσουμε όλα τα θεσμικά και πολιτικά περιθώρια εντός αυτής. Ακόμα κι αν δεν μπορέσουμε να μείνουμε στο ευρώ, έχει μεγάλη σημασία το πώς θα φύγουμε, γιατί χρειαζόμαστε την Ευρώπη όχι ως συγκεκριμένο μηχανισμό, αλλά ως πεδίο διεθνούς σύγκλισης των ευρωπαϊκών λαών για να αμυνθούν από τον πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι αγορές και γιατί, υπό τις παρούσες συνθήκες, η καταστροφή της ΕΕ μπορεί να αποτελέσει μια παγκόσμιας, ιστορικής σημασίας, ήττα του ανθρωπισμού. ‘Όπως η διάλυση της Σοβιετικής ‘Ενωσης υπήρξε μια παγκόσμια, ιστορική ήττα του σοσιαλισμού και της ανεξαρτησίας των λαών, στοιχείων δηλαδή μιας παγκόσμιας δημοκρατίας, παρόλο που στη Σοβιετική ‘Ενωση δεν υπήρχαν πολλά στοιχεία ούτε σοσιαλισμού, ούτε δημοκρατίας. Ένα από τα πολλά, ιστορικά εγκλήματα των Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και ΣΙΑ είναι ότι, ενεργώντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, ως όργανα του Χρήματος, αντί να υπερασπισθούν την Ελλάδα στην Ευρώπη, μετατρέποντας το ελληνικό σε ευρωπαϊκό πρόβλημα, δημιουργώντας συμμαχίες και επάγοντας ευνοϊκή πολιτική δυναμική, την αφόπλισαν διεθνώς με τη συγκατάθεσή τους στα Μνημόνια και τις Δανειακές, βοήθησαν και βοηθούν αποφασιστικά να γίνει η Ελλάδα και το πρόβλημα και το εργαλείο καταστροφής της Ευρώπης.

Οι «ευρωπαϊστές» και οι «αντιευρωπαϊστές» θυμίζουν δυστυχώς κάπως τις αντίπαλες φιλοδυτικές και φιλοτουρκικές φράξιες στο ύστερο Βυζάντιο. Και οι μεν και οι δε δεν πιστεύουν στο δικό τους έθνος, διολισθαίνουν ανεπαίσθητα από την αναζήτηση συμμάχων στην εξάρτηση από τους συμμάχους, δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και δεν συμπεριφέρονται ως υποκείμενα. Νομίζουν ότι η ελευθερία είναι συνάρτηση του συσχετισμού δυνάμεων. Αυτό δεν είναι τελείως λάθος, αν και το διέψευσε ο Δαυίδ. Αλλά η ελευθερία και η αξιοπρέπεια, ανεξαρτήτως συσχετισμού δυνάμεων, είναι κατ’ αρχήν εσωτερική, όχι εξωτερική συνθήκη. Οι «ευρωπαϊστές» λένε ότι πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε, γιατί μόνο έτσι θα μας καταδεχτούν, οι «αντιευρωπαϊστές» ότι πρέπει να κάνουμε αυτά που μας λένε για να μείνουμε, κι αφού δεν θέλουμε να τα κάνουμε, πρέπει να φύγουμε. Η βάση του συλλογισμού αμφοτέρων είναι η ίδια. Κατά τρόπο βαθειά ειρωνικό, η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη προκάλεσε μια μεγάλη μετατόπιση της ψυχολογίας και ιδεολογίας των ελληνικών ελίτ προς την Ανατολή!

‘Ισως, η προσέγγιση των καταστροφών και ιδίως η συνειδητοποίησή τους, επιτρέψει στην Ελλάδα και την Ευρώπη να αντιστρέψουν ξαφνικά τη διαδικασία. Η έγκαιρη συνειδητοποίηση επικείμενης μεγάλης καταστροφής μπορεί να θεμελιώσει ελπίδα, συνιστά ένα «παράθυρο ευκαιρίας» και μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν «θαύμα». ‘Ένα τέτοιο «θαύμα» έγινε το 1945-50, όταν απετράπη ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, στην Κούβα, όταν απετράπη ξανά ή στην Κύπρο το 2004, όταν απερρίφθη το σχέδιο Ανάν.
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και πολλά άλλα παραδείγματα.

(*) Στην εκπομπή του για τις ψυχικές επιπτώσεις της κρίσης στη ΝΕΤ, ο Στέλιος Κούλογλου εμφάνισε ένα παιδί από ένα δημοτικό σχολείο της Νίκαιας που ζωγράφισε τον ήλιο μαύρο. Αν και ανατριχιαστική, αυτή η ζωγραφιά περιγράφει τη θεμελιώδη εξίσωση της παρούσας ελληνικής και διεθνούς διαδικασίας, των μεθόδων (που μοιάζουν κάπως με την «αντιστροφή προσήμου» στη θεωρία καταστροφών), του σκοπού της, της «θρησκείας» της νέας, κρυπτόμενης «Αυτοκρατορίας», με την ίδια μεγαλοφυή απλότητα που έχουν οι εξισώσεις του Νεύτωνα και του Αϊνστάιν.

Hellenic Nexus, Aύγουστος 2012

Konstantakopoulos.blogspot.com

Νεο-"εθνικόφρονες" κατά του έθνους τους

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Να γράφεις ή να μη γράφεις;». Για να περιγράψεις και αναλύσεις τη σημερινή ελληνική κατάσταση, μόνο για καταστροφές θα μιλήσεις, όπου κι αν γυρίσει το μάτι. Διερωτώμαι πως ένοιωθε ο Φραντζής γράφοντας το Χρονικό της ‘Αλωσης. Τόπιασε, με μεγαλοφυή, αν και αποτρόπαιη απλότητα ένα παιδάκι από τη Νίκαια, που έδειξε ο Κούλογλου στην εκπομπή του για τις ψυχικές συνέπειες της κρίσης στη ΝΕΤ. Ζωγράφισε τον ήλιο μαύρο, να «φωτίζει», ή μάλλον να «μαυρίζει» μια στενοχωρημένη άνεργη πούχε φύγει από το σπίτι της. ‘Ένα άλλο παιδάκι ζωγράφισε πολιτικούς που εκτελούνται γιατί «τα φάγανε».

Προς το παρόν οι πολιτικοί δεν εκτελούνται, κυβερνούν «κανιβαλίζοντας» οικονομία και κοινωνία. Κυβερνούν είναι άλλωστε μια κουβέντα, ο Τόμσεν κυβερνά. Ο Καραμανλής επικρίθηκε γιατί τα παράτησε κι έφυγε το 2009. Μήπως όμως είναι πιο αξιοπρεπές να τα παρατάς και να φεύγεις, αν δεν νοιώθεις ικανός να κάνεις ότι χρειάζεται, από το να δέχεσαι να καταστρέφεις τη χώρα σου, σε μια άγονη προσπάθεια να διαψεύσεις αυτό που φοβάσαι, την αποτυχία; Η Πηνελόπη Δέλτα αυτοκτόνησε το 1941. Κακώς, αν επιτρέπεται να έχει κανείς γνώμη για μια αυτοκτονία, αξιοπρεπώς όμως.

Τα παιδιά, πολύ περισσότερο της Νίκαιας, καταλαβαίνουν την αλήθεια. Το ίδιο και τα πραγματικά αφεντικά της χώρας. Αυτοί (εξαιρέσει ελαχίστων ηλιθίων/ιδεοληπτικών) ξέρουν ότι η Ελλάδα καταστρέφεται, αλλά δεν ενδιαφέρονται, το αποδέχτηκαν, βγάζουν λεφτά και κάνουν σχέδια. Η χώρα μας διαθέτει μια από τις πλέον αντεθνικές, αντιπαραγωγικές και ανάλγητες ιθύνουσες τάξεις της Ευρώπης. Επτακόσια πλοία ναυπήγησαν οι ‘Ελληνες εφοπλιστές παγκοσμίως. Τριάντα δεν μπορούσαν να ναυπηγήσουν στη χώρα τους;

Αυτοί που όντως δεν καταλαβαίνουν την πραγματικότητα, και δεν θέλουν να την καταλάβουν, είναι το κομμάτι των μεσαίων τάξεων που δεν έχει καταστραφεί. Σε όλες τις χώρες του κόσμου άλλωστε, οι μεσαίες τάξεις κατέχουν επάξια τα ρεκόρ κοινωνικής ηλιθιότητας. Τις προάλλες ένας γιατρός, αφού μου πήρε 150 ευρώ την επίσκεψη, με τη συνείδησή του απολύτως ήσυχη, «με έστειλε» όταν μούπε: «ποιος όρκος του Ιπποκράτη; Κι αυτός ζητούσε μια τριήρη για θεραπεία!» Για να «ισορροπήσει» ο Κούλογλου την εκπομπή έβγαλε διάφορους ειδικούς που μας φώτισαν υποστηρίζοντας ότι η αυτοκτονία είναι «ακραία πράξη», λες και το αγνοούσαμε κι ότι δεν είναι κατ’ ανάγκην πολιτική. Αυτοκτονίες υπήρχαν προ Μνημονίου – το ερώτημα είναι γιατί αυξήθηκαν μετά. Πρέπει όμως να είσαι «αναγνωρισμένος επιστήμων» για να καταδέχεσαι να λες τέτοιες βλακείες, επιδεικνύοντας τόσο απάνθρωπη αναισθησία προς υπεράσπιση ενός συστήματος που σε τρέφει. Ευτυχώς υπάρχουν και γιατροί-άνθρωποι, των κοινωνικών ιατρείων και της προσφοράς.

‘Ενας άλλος, επίσης γιατρός, μούλεγε ότι «φταίμε έτσι που τα κάναμε και τώρα πρέπει να πληρώσουμε». Παραδεχόταν όμως ότι δεν ήταν εκεινού η οικογένεια που πλήρωνε, παρόλο που, όπως ο ίδιος ομολογούσε, η σύζυγός του πήρε μια ωραιότατη εκπαιδευτική άδεια μετ’ αποδοχών επί τρία χρόνια, χωρίς ποτέ να τελειώσει το διδακτορικό που όφειλε να κάνει. Οι πολιτικοί μας εξηγούν ότι πρέπει να σταματήσουμε να βοηθάμε τους τυφλούς και τους ανάπηρους, γιατί είναι χιλιάδες οι ψεύτικες αναπηρικές συντάξεις. ‘Όχι μόνο δεν φρόντισαν, έστω την τελευταία τριετία, να τις επανελέγξουν, αλλά τώρα τιμωρούν τους πραγματικούς τυφλούς και ανάπηρους για την απάτη που οι ίδιοι οργάνωσαν! Ο κατάλογος τέτοιων αντικοινωνικών συμπεριφορών δεν έχει τελειωμό.

Τα γεγονότα βέβαια είναι πεισματάρικα. Το BBC, που έχει λιγότερους λόγους από τα εγχώρια μέσα αποβλάκωσης να διαστρεβλώνει την αλήθεια, έλεγε ότι η ελληνική ύφεση έχει ξεπεράσει κάθε παγκόσμιο ιστορικό προηγούμενο, του μεγάλου κραχ του 1929 περιλαμβανομένου. Δύο μόνο εξαιρέσεις εντόπισε, τη Λιβερία και το Τατζικιστάν εν καιρώ πολέμου. ‘Οσο για την ανεργία, τι να πει κανείς.

Το χειρότερο δεν είναι τα νούμερα αλλά η δυναμική τους, που υποδεικνύει ότι δεν πάμε σε κανενός είδους εξισορρόπηση, αλλά κατευθείαν σε έκρηξη/κατάρρευση. Οι τρομερές κοινωνικές συνέπειες του Μνημονίου που ζούμε, είναι στην πραγματικότητα φωτογραφία από το παρελθόν. ‘Ένα νοσοκομείο θα επιβιώσει εκ των ενόντων και ένα και δύο χρόνια από την ουσιαστική διακοπή χρηματοδότησης, κάποια στιγμή όμως θα κλείσει. Αν είσαι νεφροπαθής στην Ελλάδα, καταλαβαίνεις ότι μπορεί να πεθάνεις γιατί δεν εισάγονται φίλτρα, επειδή όμως ο γενικός πληθυσμός δεν είναι νεφροπαθής, δεν καταλαβαίνει τι θα σημάνει αυτό για τον ίδιο όταν αρρωστήσει. ‘Ενας ιδιότυπος κοινωνικός δαρβινισμός, καθοδηγημένος από την αρχή της ατομικής επιβίωσης, βοηθάει να αυτοεξαπατώμεθα, οδηγώντας μας σε άνευ προηγουμένου κοινωνική, συλλογική και τελικά ατομική καταστροφή.

Η δωρεάν ιατρική περίθαλψη στην Ελλάδα σχεδόν καταργήθηκε χωρίς ανακοινώσεις. ‘Οποιος ασφαλισμένος στον ΟΕΠΠΥ θελήσει να επισκεφθεί γιατρό και να κάνει απαραίτητες εξετάσεις, θα διαπιστώσει ότι πρέπει να τις πληρώσει από την τσέπη του. ‘Ολοι οι ασφαλισμένοι δεν αρρωσταίνουν ταυτόχρονα και γι’ αυτό οι περισσότεροι αγνοούν την πραγματικότητα. ‘Οσο για το πλαφόν στα ιατρικά έξοδα, που συζητείται, νομίζουμε ότι η πρόταση πρέπει να συνοδεύεται και από ένα πρακτικό πρόγραμμα ευθανασίας, για να είναι ολοκληρωμένη. Μην ταλαιπωρούνται και ταλαιπωρούν οι χρονίως πάσχοντες μέχρι να πεθάνουν.

Συζητάνε για πλαφόν 2400 ή 2200 ευρώ στις συντάξεις, στην πραγματικότητα στο σημείο που οδήγησαν με το κούρεμα τα ασφαλιστικά ταμεία αρκετά γρήγορα θα πάνε τις συντάξεις στα 200 ευρώ, γι’ αυτό όμως δεν μιλάει κανένας, πλην ίσως του κ. Ρωμανιά και μερικών άλλων. Λεηλατούν τα εφάπαξ, δηλαδή παίρνουν τις αποταμιεύσεις μιας ζωής ενός εργαζόμενου, αλλά δεν κάνουν τίποτα για να βρουν, να ελέγξουν και να φορολογήσουν τα, λέγεται, 700 δισεκατομμύρια που οι πλούσιοι ‘Ελληνες έχουν εξάγει στο εξωτερικό. Ούτε καν ζητάνε από την Ευρώπη να τα επανεπενδύσει στην Ελλάδα υπό μορφή σχεδίου Μάρσαλ!

Δεν είναι μόνο η υλική όψη του πράγματος. Είναι και η συνέχιση της διαδικασίας ηθικής αποσύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας και του διεθνούς αφοπλισμού της χώρας. Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με μια πολιτική. Αλλά δεν γίνεται να σωθούμε με τις μεθόδους της εξαπάτησης, σε συνθήκες προϊούσας εθνικής καταστροφής. Δεν μπορεί τρία κόμματα να κερδίζουν τις εκλογές υποσχόμενα επαναδιαπραγμάτευση και να προσφέρουν μετά Γην και ‘Υδωρ στην τρόικα με την επιστολή του Πρωθυπουργού, επιστολή που προσφέρει πολιτικά επιχειρήματα για να επιτύχει αύριο η Μέρκελ την «ευρωαποβολή» μας. Ούτε είναι δυνατόν να λες προεκλογικά ότι δεν θα θίξεις την (κερδοφόρα) Αγροτική Τράπεζα, που έχει τη μισή γη της Ελλάδας υποθηκευμένη και να πηγαίνεις να τα ξεπουλάς εν μια νυκτί, εγκαινιάζοντας μια ιστορική «Ληστεία» όχι «Τράπεζας», όπως έγραψε η Αυγή, αλλά «Χώρας».

Πολύ φοβόμαστε ότι του οικονομικο-κοινωνικού (Μνημόνιο), του νομικού (Δανειακή), του πολιτικού (επιστολή Σαμαρά) αφοπλισμού της Ελλάδας έπεται τώρα ο γεωπολιτικός μας αφοπλισμός και αφανισμός. Εκεί αποβλέπει η ιδιωτικοποίηση της ενεργειακής υποδομής. Αν μάλιστα υπάρχουν και τα πετρέλαια που φημολογείται, ο Θεός να βοηθήσει την πατρίδα, γιατί μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί τι θα συμβεί στην Ελλάδα με τα δύο «κόμματα Ζήμενς» στην εξουσία! Για να μην αναφερθούμε στους τεράστιους κινδύνους που είναι έτοιμη, όπως φαίνεται, να αναλάβει, άνευ εθνικού ανταλλάγματος, αυτή η κυβέρνηση, εμπλεκόμενη στα πιο τυχοδιωκτικά και επικίνδυνα για την παγκόσμια ειρήνη πολεμικά σχέδια στη Μέση Ανατολή.

Ο Αντώνης Σαμαράς (και το alter ego του, Χρύσανθος Λαζαρίδης) άρχισαν πολύ άσχημα την κυβερνητική καριέρα τους και κινδυνεύουν να την τελειώσουν πολύ χειρότερα από τον κ. Παπανδρέου. Τουλάχιστον αυτός είχε πείσει τον εαυτό του ότι έκανε τα σωστά. Ετούτοι εδώ ξέρουν ότι καταστρέφουν τη χώρα. Το γνωρίζουν ομοίως, εκτός αν δεχθούμε ότι είναι ηλίθιοι, οι κυβερνητικοί τους σύμμαχοι, Βενιζέλος και Κουβέλης.

Αλλά αυτά είναι προσωπικά ζητήματα. Αυτό που ενδιαφέρει εδώ είναι ότι με την πολιτική τους, οι κ.κ. Σαμαράς, Λαζαρίδης, Βενιζέλος, Κουβέλης καταστρέφουν το ελληνικό ‘Εθνος. Και το καταστρέφουν πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο ριζικά από τον Γ. Παπανδρέου. Μόνο ο «πρώτος» μεταξύ των «κομμουνιστών», Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, μπορούσε να κάνει τη ζημιά πούκανε στον παγκόσμιο «κομμουνισμό». ‘Ενας «σοσιαλιστής» (τρομάρα του) και γιός του Ανδρέα Παπανδρέου, απεδείχθη ο καλύτερα τοποθετημένος να καταστρέψει την κοινωνία. ‘Ηρθε τώρα η σειρά των δήθεν «νέων εθνικοφρόνων» να καταστρέψουν το έθνος, αν δεν βρεθεί κάποιος να τους σταματήσει.

Η ουσία του προγράμματος που εφαρμόζεται στην Ελλάδα μετά το 2010, δεν είναι απλά μια «κοινωνική αντεπανάσταση», είναι η καταστροφή του ελληνικού «κράτους-έθνους» και της δημοκρατίας. Σε αντίθεση όμως με προηγούμενες ιστορικές περιόδους, έθνος δεν επιβιώνει χωρίς κράτος στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης και μεγάλων μεταναστεύσεων και σε μια από τις στρατηγικότερες περιοχές της υφηλίου.

2.8.2012

Konstantakopoulos.blogspot.com

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Ελλάδα, 'Ενοπλες δυνάμεις και Μέση Ανατολή

ΟΠΟΙΟΣ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑ ΜΙΣΑ!


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μετά τον οικονομικό (Μνημόνιο), τον νομικό (Δανειακή), τον πολιτικό (συμφωνία της 10.5.10 και τελευταία επιστολή Σαμαρά), κάποιοι ετοιμάζουν και γεωπολιτικό αφοπλισμό της Ελλάδας, σε ένα πρόγραμμα που εξελίσσεται σε δολοφονία μιας χώρας, ενός κράτους-έθνους (και του «συμπληρωματικού» του, της Κύπρου). Η Ελλάδα τελεί υπό συνθήκες σχεδόν-χρεωκοπίας, οδηγείται πιθανώς σε ρήξη με την Ευρώπη, άρχουσα τάξη και κοινωνία τελούν σε παράκρουση. Το άφθαστης στρατηγικής αξίας ελληνικό «οικόπεδο» στην Ανατολική Μεσόγειο, από την Κέρκυρα ως τη Λεμεσό, μοιάζει «ξέφραγο αμπέλι», «λουκούμι», που ορέγονται αναπόφευκτα οι πολλοί και αιμοβόροι γεωπολιτικοί καρχαρίες της Μεσογείου.

Στο Ισραήλ αποφάσισε να κάνει την πρώτη του επίσκεψη ο Υπουργός ‘Αμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος, ενώ συνεχίζεται η επικίνδυνη αναστάτωση στο στράτευμα, που εγκαινίασαν οι Παπανδρέου/Μπεγλίτης, με τις μαζικές αποστρατείες. Ελπίζουμε τουλάχιστον να τις σκέφτηκαν μόνοι τους, να μην ήταν δηλαδή υποδείξεις από το εξωτερικό, όπως τόσα άλλα που έκανε η κυβέρνησή τους.

Των αποστρατειών είχαν προηγηθεί διάφορες «πληροφορίες» προς τον Παπανδρέου, από υπερατλαντικά κέντρα για «πραξικόπημα» που «ετοιμαζόταν». Οι πληροφορίες ήταν αρκετά έντονες, συνεχείς, «διαχύθηκαν» επαρκώς σε κέντρα του διεθνούς συστήματος, ώστε να κινητοποιήσουν μεγάλα κράτη σε αναζήτηση φωτιάς πίσω από τον καπνό. Ο θησαυρός απεδείχθη άνθρακες. Η φασαρία όμως είχε μείζονα αποτελέσματα: τις μαζικές αποστρατείες, στις οποίες ίσως χρειαστεί να επανέλθουμε, δεύτερο, την εξοικείωση του διεθνούς κατεστημένου και της κοινής γνώμης με την ιδέα μιας δικτατορίας στην Ελλάδα.

Πόλεμος δίπλα μας

‘Όλα τούτα συμβαίνουν ενώ ο Αρμαγεδδών που εξαπολύθηκε από τη Λιβύη συνεχίζεται στη Συρία, κινδυνεύοντας να αγκαλιάσει όλη τη Μέση Ανατολή. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί εύκολα καταλαβαίνει, δεν είναι βέβαιο όμως ότι το αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί μας, ότι θα ήταν αυτοκτονία για την Ελλάδα και την Κύπρο να εμπλακούν και σε αυτές τις καταστροφές.

Μετά την προσωρινή «ανακοπή» του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», εξαιτίας της θυελλώδους αντίστασης των Σουννιτών του Ιράκ (και των Σιϊτών του Λιβάνου), αλλά και την παγκόσμια κατακραυγή, το «πρόγραμμα» αυτό επανήλθε εμφανιζόμενο τώρα ως δήθεν «δημοκρατική επανάσταση» σε Λιβύη και Συρία. Η «εκκαθάριση» Συρίας και Λιβάνου, μετά την λιβυκή εκστρατεία, ολοκληρώνει την εξαφάνιση των τελευταίων ανεξάρτητων καθεστώτων της Μέσης Ανατολής και είναι η «εισαγωγή» στον πόλεμο κατά του Ιράν, πολέμου ικανού να εγκαινιάσει «άτυπη» παγκόσμια σύρραξη. Η έως τώρα αντίδραση της Μόσχας στα συριακά είναι η εντονότερη μετά το 1973, όταν η Ρωσία έθεσε σε ετοιμότητα τα πυρηνικά όπλα, θέλοντας να σταματήσει την προέλαση των Ισραηλινών στην Αίγυπτο. Η επιθετικότητα της Δύσης και των Ισραηλινών φονταμενταλιστών στη Μέση Ανατολή τροφοδοτεί την παραδοσιακή καχυποψία μιας χώρας που ποτέ δεν ξέχασε την κατάληψή της από τον Ναπολέοντα και την σχεδόν κατάληψή της από τον Χίτλερ. Αλλά και την καχυποψία των Κινέζων, που θεωρούν ότι η «Αυτοκρατορία» επιδιώκει, μέσω του πλήρους ελέγχου των ενεργειακών αποθεμάτων του πλανήτη, να τους «στραγγαλίσει» οικονομικά.

ΗΠΑ και Ισραήλ: Πόλεμος ή ειρήνη;

Η προσέγγιση των μεγάλων διλημμάτων τύπου «πόλεμος ή ειρήνη» εξηγεί την επανεμφάνιση, στο κέντρο του «αυτοκρατορικού κατεστημένου» της σφοδρότατης, πολύχρονης και συνήθως, αλλά όχι πάντα, υπόγειας σύγκρουσης, αναφορικά με την επιρροή του εβραϊκού λόμπι στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, τις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ και ΗΠΑ-Ισλάμ και τη σκοπιμότητα μιας εκστρατείας στο Ιράν.

Είναι χαρακτηριστική η δημοσίευση και προβολή, ως πρώτου θέματος, από το εγκυρότερο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής αμερικανικό περιοδικό, το Foreign Affairs, άρθρου που περίπου υπερασπίζεται την ιδέα απόκτησης πυρηνικών από το Ιράν, ως παράγοντα που … διασφαλίζει την περιφερειακή σταθερότητα, αμφισβητώντας το πυρηνικό μονοπώλιο του Ισραήλ! Πριν από μερικούς μήνες εξάλλου, μια ασήμαντη, επαρχιακή εβραϊκή εφημερίδα των ΗΠΑ είχε δημοσιεύσει άρθρο για το Ιράν και το Ισραήλ, στο οποίο εξεταζόταν μεταξύ άλλο και σενάριο … δολοφονίας του Ομπάμα από τις δυνάμεις που θέλουν οπωσδήποτε να γίνει ο πόλεμος κατά του Ιράν. Φυσικά, είναι απίθανο κάποιος να απειλεί τον αμερικανό Πρόεδρο στα σοβαρά με τέτοιο τρόπο. Μερικοί καχύποπτοι, ερμηνεύουν το παράξενο δημοσίευμα, μάλλον ως προειδοποίηση της αμερικανικής εξουσίας…

Θα δούμε βέβαια ποιος θα νικήσει στο τέλος κι αν θα πάμε στο χειρότερο σενάριο. Ο Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει κατά καιρούς σε βάθος αυτές τις αντιθέσεις, στον ίδιο τον πυρήνα της πλανητικής εξουσίας, για να κάνει μια πολιτική «περιφερειακής υπερδύναμης». Και οι αντιθέσεις όμως τον … έχουν χρησιμοποιήσει, με ορισμένους στην Ουάσιγκτον να αποστέλλουν, μέσω αυτού, μηνύματα στο Ισραήλ των οποίων δεν θέλουν να πάρουν την ευθύνη.

Η Τουρκία έχει συνεχή και συστηματικό στρατηγικό διάλογο με τα κέντρα εξουσίας στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου οι «ειδικοί» μας πηγαίνουν στις συναντήσεις με τους Αμερικανούς με τα μπλοκάκια τους, να μη ξεχάσουν τίποτα από αυτά που θα τους πούνε. Γι’ αυτό και ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι, ότι η εξαιρετικά σύνθετη και επικίνδυνη κατάσταση στην άμεση περιφέρειά μας, λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν από το (βαθιά εξαρτημένο) πολιτικό προσωπικό Ελλάδας και Κύπρου.

Ισραήλ: ο δημοφιλέστερος «πολιτικός προορισμός»

Η επίσκεψη Παναγιωτόπουλου δεν ξαφνιάζει. Κάποτε, για τους ‘Ελληνες πολιτικούς ήταν must το Λονδίνο, αργότερα έγινε η Ουάσιγκτων, τώρα το Ισραήλ διεκδικεί θέση πρώτου προορισμού. Σε καλό να μας βγει, σε αντίθεση με το παρελθόν που τέτοια «σούρτα φέρτα» δεν βγήκαν σε κανένα καλό. Η Ευρώπη ξεκίνησε ψυχρό πόλεμο, εμείς τον κάναμε εδώ θερμότατο και με καταστρεπτικότατες ηθικο-πολιτικές συνέπειες που και σήμερα πληρώνουμε. Με τον «αγγλικό» και τον «αμερικανικό πνεύμονα» του Γεωργίου Παπανδρέου, καταστήσαμε δυνατή την εκδίωξη των Ελλήνων από την Πόλη, φέραμε τη δικτατορία στην Ελλάδα και την Τουρκία στην Κύπρο. Ο πιο «διεθνής» από τους πρόσφατους πολιτικούς μας, Γιώργος Παπανδρέου, αφού απέτυχε να καταλύσει, με το σχέδιο Ανάν, το κυπριακό κράτος, το κατάφερε σχεδόν με το ελληνικό δια των Μνημονίων και Δανειακών, φέρνοντας το ΔΝΤ στην Ευρώπη και οργανώνοντας δια της καταστροφής μας τη διάλυσή της!

Κάτι οι συνέπειες της κυπριακής τραγωδίας, κάτι τα «τσαλίμια» του Ανδρέα, πήγαμε να γίνουμε κάπως ανεξάρτητη χώρα, μετά τον θάνατό του όμως ξαναγλυστράμε στη συνήθη μας φύση. Το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας ουδέποτε βρήκε σταθερή, ικανοποιητική απάντηση στα διακόσια χρόνια ύπαρξης του νεοελληνικού κράτους.

Αν οι Υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες παραμένουν «σφιχταγκαλιασμένοι» με το Χρήμα και τις Βρυξέλλες, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ διατηρούν και σήμερα κάποιας μορφής «επιστασία» σε ελληνικό στρατό και υπηρεσίες. Μερικές φορές το πράγμα γίνεται κάπως αστείο. Χρειάστηκε να βρεθεί ο Νίκος Αθανασάκης της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, πούκανε θητεία, το 1983, στο Γραφείο του τότε ΥΕΘΑ Ανδρέα Παπανδρέου, για να πει να αλλάξουν οι πινακίδες στο «ελληνικό» Πεντάγωνο. Μέχρι τότε έγραφαν το όριο ταχύτητας σε μίλια, παρόλο που ουδείς χρησιμοποιεί μίλια για την ταχύτητα στην Ελλάδα. Σήμερα, στο παραδοσιακό αμερικανικό «ενδιαφέρον», προσετέθη και το «φιλικό ενδιαφέρον» των Ισραηλινών για την ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

Χρειαζόμαστε σχέσεις με το Ισραήλ και με πολλούς άλλους. Πιστεύω ότι θα ήταν σκόπιμος και πιθανώς εξαιρετικά χρήσιμος ένας βαθύτερος, ιστορικό-στρατηγικός διάλογος Εβραίων και Ελλήνων, έστω και αν είναι πολύ δύσκολος, γιατί οι μεν Εβραίοι αποφεύγουν κάπως αυτό το σπορ, οι δε εκπρόσωποι των Ελλήνων δεν έχουν και πολλά πράγματα στο κεφάλι τους για να τα πουν.

Το πρόβλημα δεν είναι οι σχέσεις με το Ισραήλ και με οποιονδήποτε άλλο, είναι το είδος των σχέσεων που αναπτύσσει συνήθως η ελληνική πολιτική ελίτ, αυτόματα και αυθόρμητα ρέπουσα προς την ξένη εξάρτηση, όσο κι οι γάτες που πάνε εκεί που περνάει το καλοριφέρ, χωρίς να έχουν ιδέα για την κεντρική θέρμανση.

Η «κατάρα» της εξάρτησης

Ορισμένες δηλώσεις Κυπρίων πολιτικών και του Μπεγλίτη στο Ισραήλ, η ανάληψη αστυνομικής δράσης κατά των ακτιβιστών της Γάζας, η μη επίσκεψη Σαμαρά στη Ραμάλλα, εκφεύγουν του διεθνώς ακολουθούμενου πρωτοκόλλου, ακόμα και από τις φιλικότερες προς το Ισραήλ, αλλά σεβόμενες τον εαυτό τους δυνάμεις, εκπέμποντας διεθνώς ξανά σημειολογία μιας Ελλάδας/Κύπρου Ραγιά και καρπαζοεισπράκτορα, έτοιμης να απεμπολήσει οποιαδήποτε αρχή. Εκπέμπουν επίσης εικόνα μη σοβαρών χωρών και μη σοβαρής διπλωματίας. ‘Αλλοι κάνουν πολύ χειρότερες βρωμοδουλειές, φροντίζοντας να μην εκτίθενται.

Δεν χρειαζόμαστε εξάλλου σχέσεις μόνο με το Ισραήλ. ‘Εχει άραγε προγραμματίσει ο κ. Παναγιωτόπουλος επισκέψεις στη Ρωσία, την Κίνα, την Αρμενία, την Αίγυπτο, τη Γερμανία; Πολύ φοβόμαστε πως όχι. Η ελληνορωσική αμυντική συνεργασία αίφνης, που εξηγγέλθη πανηγυρικώς τελευταία φορά από την κυβέρνηση Καραμανλή, έχει αποβιώσει προ πολλού, και η ίδια άλλωστε κυβέρνηση που την ξεκίνησε έσπευσε να την εγκαταλείψει, μαζί με την στρατηγικής σημασίας ενεργειακή συνεργασία. Για την κυβέρνηση Παπανδρέου που ακολούθησε, δεν έκρυψε εξάλλου τον έρωτά της για τους Ισραηλινούς και τους Τούρκους, όπως και την απέχθεια της για τους Ρώσους και, δευτερευόντως, για τους Ευρωπαίους. Ξέρουμε το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών.

Σήμερα, η κύρια απειλή για την ανεξαρτησία και κυριαρχία του ελληνικού (και κυπριακού) κράτους ΔΕΝ προέρχεται από την Τουρκία, πόσο μάλλον από μια Τουρκία άσχημα μπλεγμένη με Κούρδους και Συρία. Η Τουρκία άλλωστε ουδέποτε είχε τη δυνατότητα να απειλήσει σοβαρά την Ελλάδα. ‘Ότι έκανε εναντίον μας, στην Πόλη και στην Κύπρο, τάκανε εκ του ασφαλούς, επειδή εμείς είχαμε ανοίξει διάπλατες τις πόρτες. Εμείς πρωταγωνιστήσαμε στο να μπει άνευ ανταλλάγματος σε ενταξιακή τροχιά μια χώρα που μας απειλεί με έργα και με λόγια, έχοντας μάλιστα καταλάβει τη μισή Κύπρο, περίπου βέβαια με την άδειά μας! Εμείς πρωταγωνιστήσαμε στην επιχείρηση κατάλυσης του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν. Και τα κάναμε αυτά ακριβώς γιατί η πολιτική ελίτ και η ιθύνουσα τάξη του νεοελληνικού και του κυπριακού κράτους είναι βαθιά εξαρτημένες και θέλουν να παραμείνουν.

Η κύρια απειλή για τον ελληνισμό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, προέρχεται σήμερα από μια οικονομική επίθεση και από την εγκαθίδρυση, μέσω αυτής της οικονομικής επίθεσης, με τις Δανειακές και τα Μνημόνια, μιας αποικιακής σχέσης που καταλύει έμμεσα το ελληνικό κράτος, αφαιρώντας του τις προϋποθέσεις άσκησης της κυριαρχίας του. Στην κατάσταση που έχουμε βρεθεί χρειαζόμαστε απελπιστικά συμμάχους σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι «νταβατζήδες», για να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς την περίφημη έκφραση Καραμανλή στου Μπαϊρακτάρη. Πέραν της καθαρά αμυντικής ατζέντας του, θα ήταν λοιπόν ευχής έργο να συζητήσει ο κ. Παναγιωτόπουλος με τους Ισραηλινούς και τα άλλα προβλήματα της χώρας. Το Ισραήλ διαθέτει άριστες σχέσεις με τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου και τρομακτική πρόσβαση σε όλες τις πολιτικές ελίτ της ηπείρου μας, στα θεσμικά όργανα της ΕΕ και στις παγκόσμιες εκδοτικές ελίτ. Θα έπρεπε να του είμαστε εξαιρετικά ευγνώμονες αν συνέτρεχε λοιπόν πρακτικά τη χώρα μας που δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση από τις «αγορές» και τις κυρίαρχες δυνάμεις της ευρωζώνης. Μερικοί βρίσκουν πολύ σκληρό τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, όλοι συμφωνούν όμως ότι τον διακρίνει η δικαιοσύνη. Οι ‘Ελληνες διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να σώσουν τους Εβραίους στη κατοχή και δεν είναι πολλοί λαοί που το κάνανε αυτό.

"Η Ελλάδα αύριο", 28.7.2012

Kostantakopoulos.blogspot.com

ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗ ΧΩΡΑ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Ελλάδα οδεύει με μεγάλη ταχύτητα σε ιστορικών διαστάσεων εθνική καταστροφή. Υπάρχουν ακόμα περιθώρια αποτροπής της, αλλά εξαντλούνται καθημερινά.

Αυτό το γνωρίζουν Eυρωπαίοι και ΔΝΤ, μερικά Ινστιτούτα τους μάλιστα τους προειδοποιούν για ανθρωπιστική καταστροφή. Φανταστείτε το χειρότερο σενάριο: να μεταφέρουν με αερογέφυρες τρόφιμα και φάρμακα στην πρωτεύουσα ενός κατεστραμμένου μέλους της ευρωζώνης, όπως κάνανε στο Βερολίνο! Φοβούνται την προσέγγιση οικονομικού-κοινωνικού «ολοκαυτώματος», που δεν μπορεί παρά να είναι και διεθνής πολιτική καταστροφή της Ευρώπης, ότι σαχλαμάρες κι αν λέγονται επ’αυτού. Μια «κοινωνική Φουκουσίμα» στην Ελλάδα δεν θα τινάξει μόνο τις τράπεζες στον αέρα. Θα τελειώσει την ευρωπαϊκή ιδέα. Και είναι απίθανο, αν συμβεί μια τέτοια καταστροφή, η παγκόσμια κοινή γνώμη να την αποδώσει στους … πολλούς δημόσιους υπαλλήλους ή τις άλλες γελοιότητες που ακούμε τρία χρόνια.

Γι’ αυτό, άλλοι σπεύδουν να αποσείσουν εκ των προτέρων τις ευθύνες τους, προετοιμάζοντας το κοινό για την επικείμενη καταστροφή, αποδίδοντας το πρόβλημα στους ‘Ελληνες γιατί δεν εφάρμοσαν επακριβώς το Μνημόνιο (και δεν έφεραν πιο γρήγορα την καταστροφή), άλλοι επιχειρούν να κατασκευάσουν εκ των ενόντων στρατηγική «σωτηρίας του ευρώ χωρίς Ελλάδα», άλλοι να παροξύνουν το πρόβλημα για να διαλύσουν, μια ώρα αρχύτερα, την Ευρώπη, κάτι που θέλουν εδώ και τουλάχιστο δύο αιώνες (Κάμερον).

‘Όπως ο Ρασκόλνικωφ τριγυρνούσε συνέχεια γύρω από το σπίτι της γιαγιάς που σκότωσε, δεν περνάει μέρα που να μην γίνει μια δήλωση ότι η Ελλάδα απέτυχε, πάει εκτός ευρώ, δεν κάνει μεταρρυθμίσεις, θα τη διώξουν αν δεν τα καταφέρει, ευρώ ίσον μνημόνιο, δεν κινδυνεύουμε αν φύγει η Ελλάδα κλπ. ‘Όλα αυτά θα αποδειχθούν τελικά άχρηστα, γιατί είναι παράλογο να φανταστεί κανείς ότι θα καταστραφεί μια χώρα της ευρωζώνης χωρίς να στιγματισθεί η Ευρώπη και η Γερμανία. Αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Δε φτάνει που όλη η Ευρώπη είναι αιχμάλωτη της Goldman Sachs, το Βερολίνο επιδεικνύει πάλι απίστευτη στρατηγική τύφλωση. Δις ματοκύλισε την ήπειρο, αυτοκαταστρεφόμενο για να κάνει τους Αμερικανούς κυρίαρχους!

Αν ο καταιγισμός δηλώσεων και δημοσιευμάτων για την Ελλάδα δεν θα πετύχει τον στόχο που επιδιώκει, μπορεί να ξεπαστρέψει και την οικονομικά υγιέστερη χώρα του κόσμου, όχι την Ελλάδα. Οι «αγορές», όπως και οι πολιτικοί, προεξοφλούν τους κινδύνους που διαβλέπουν. Αν τόσα πρόσωπα κύρους μιλάνε για επικείμενη έξοδο από το ευρώ, τι πιο λογικό από το να τοποθετηθούν ανάλογα. Για παράδειγμα να αρνηθούν να ασφαλίζουν ελληνικές εισαγωγές, ζητώντας cash, όπως ήδη κάνουν, σπρώχνοντας ακόμα ταχύτερα την Αθήνα στον γκρεμό. Ποιος θα επενδύσει λεφτά στην Ελλάδα σε παρόμοια κατάσταση; Πρόκειται για κλασικό μηχανισμό αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, γιατί η ελληνική κυβέρνηση, η ελίτ, το κράτος όχι μόνο δεν απαντάνε στη φοβερή επικοινωνιακή επίθεση που δέχεται η χώρα, επί τριετία, αλλά τη συνδράμουν. ‘Εχουν υιοθετήσει όλη τη δομή επιχειρημάτων των δανειστών, ακόμα και τα πιο γελοία από δαύτα, και τα χρησιμοποιούν μάλιστα κατά κόρον στον εσωτερικό «πόλεμο» που διεξάγουν κατά της αντιπολίτευσης και της ελληνικής κοινωνίας. Αυτοί άλλωστε, έθεσαν πρώτοι την απαράδεκτη, μη προκύπτουσα θεσμικο-πολιτικά από πουθενά, εκβιαστική εξίσωση «ή μνημόνιο, ή εκτός ευρώ». Βλέπουν τώρα να τους επιστρέφεται ο εκβιασμός στο πολλαπλάσιο. Από τον καιρό της Τουρκοκρατίας, είναι οικεία η εικόνα του Ραγιά που προσκυνά τον πολυχρονεμένο αφέντη, αποβλέποντας στο έλεός του. Αλλά μετά τις εκλογές, βλέπουμε, κατά τρόπο μάλλον σπάνιο, τον «αφέντη» να δίνει απανωτές κλωτσιές και μπουνιές, να φτύνει και να προσβάλει την κυβέρνηση που έσπευσε να τον προσκυνήσει, υποσχόμενη πιστή τήρηση «συμφωνηθέντων». Και χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Χρειάστηκε ο Κάμερον να απειλήσει τους ‘Ελληνες με κλείσιμο των βρετανικών συνόρων, για να σκεφτεί κάποιος στο ΥΠΕΞ να καλέσει τον πρεσβευτή του στην Αθήνα να του ψελλίσει δύο κουβέντες.

Οι φιλόσοφοι του δικαίου και η νομική επιστήμη γνωρίζουν τον αμφίβολο χαρακτήρα των ομολογιών, ο περισσότερος κόσμος όμως όχι. Η «αυτό-επίθεση» που δέχεται η χώρα από την ελίτ της καθιστά αυτόχρημα πειστικά τα εχθρικά επιχειρήματα. Κοτζάμ Εθνική Τράπεζα ήρθε προεκλογικά να διαψεύσει το όνομά της, τρομοκρατώντας τους ‘Ελληνες, περιγράφοντας με όρους Αποκάλυψης όσα θα συμβούν φεύγοντας από το ευρώ, όχι όμως όσα συμβαίνουν και θα συμβούν εξαιτίας του μνημονίου, προκειμένου να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Τι χρειαζόμαστε τους εχθρούς;

Η πολύ δημοφιλής Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε και βομβαρδίστηκε γιατί προηγήθηκε τριετής δαιμονοποίηση των Σέρβων. Τεράστια διεθνής συνωμοσία στήθηκε από ΗΠΑ και Βρετανία, για ύπαρξη δήθεν όπλων μαζικής καταστροφής, που δεν ανακαλύφθηκαν ποτέ, για να δικαιολογηθεί η εισβολή στο Ιράκ. Γέμισε τώρα ο δυτικός τύπος με ψευδοπληροφορίες για τη Συρία, ώστε να παρουσιασθεί η επιχείρηση καταστροφής και διαμελισμού μιας αραβικής χώρας, σχεδιασμένη εδώ και δεκαετίες από τους Ισραηλινούς φονταμενταλιστές και τις ΗΠΑ, ως δήθεν «δημοκρατική επανάσταση».

Ο επικοινωνιακός πόλεμος είναι το ισοδύναμο του μπαράζ πυροβολικού και αεροπορίας πριν από επίθεση του πεζικού και των αρμάτων. Φυσικά, δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να αρνείται την ύπαρξη σοβαρότατων προβλημάτων στην Ελλάδα. Το να αποδίδει όμως σε αυτά την κρίση της ευρωζώνης και τη χειρότερη οικονομική κρίση μετά το 1929, μόνο άσχετος ή απατεώνας μπορεί να το κάνει, με τη μισή Ευρώπη σε μνημόνιο. Να υποστηρίζει κανείς το μνημόνιο, όταν αποδεδειγμένα, όσο και το θεώρημα του Πυθαγόρα, καταστρέφει την Ελλάδα, αυτό δεν είναι απλό λάθος αλλά έγκλημα. Από πλευράς ελληνικών ελίτ (που άλλωστε είναι και οι κατεξοχήν υπεύθυνες για το ελληνικό μέρος του προβλήματος) εμπίπτει σε αυτό που ο ποινικός κώδικας περιγράφει ως εσχάτη προδοσία.

Δυστυχώς και η Αριστερά, και οι αντιμνημονιακές δυνάμεις και οι διανοούμενοι, ελάχιστη προσπάθεια κατέβαλαν και από τη δική τους πλευρά να οργανώσουν μια διεθνή καμπάνια υπεράσπισης της Ελλάδας, με αποτέλεσμα, πολιτικά, η Αθήνα να έχει ήδη «αποβληθεί» από την ΕΕ, από τη στιγμή που μια πλειοψηφία Γερμανών και Γάλλων τάσσεται υπέρ της εξόδου της από το ευρώ. ‘Εστω και τώρα, την υστάτη, δεν είναι αργά να ξεκινήσει μια προσπάθεια συστηματικής διαφώτισης της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Θα μπορούσε μάλιστα να γίνει και από τις πληττόμενες από το μνημόνιο κοινωνικές δυνάμεις, απευθείας προς τους συναδέλφους τους διεθνώς. Θα έπρεπε να βομβαρδισθεί η κοινή γνώμη παγκοσμίως με το τι σημαίνει για μας και γι’ αυτήν το μνημόνιο της ελληνικής καταστροφής. ‘Εχει επίσης σημασία να μην περιοριζόμαστε σε καταγγελίες της λιτότητας. Η λιτότητα είναι μία επιλογή εντός ενός συστήματος. Εδώ μιλάμε για την κατεδάφιση του συστήματος, της ευρωπαϊκής αστικής δημοκρατίας.

23.7.2012

Konstantakopoulos.blogspot.com